Auteur Topic: Schoolvakantie (gelezen 3415 keer)

Verborgen · « **Gepost op:** december 14, 2009, 14:57:47 14:57* »

geschreven door: Pieter

(deel 1)

Hoofdstuk een - Schrikken

Een week lang op vakantie met mijn vriendinnetje en haar ouders, dat leek de hoofdprijs uit de loterij. En dat ik die gewonnen was natuurlijk geen geluk geweest, maar zelf had ik er niet op gerekend. Ik had begrepen dat Joyce, mijn vriendinnetje dus, een vriendje mocht uitkiezen om, met haar en haar ouders, mee naar een vakantiepark in Duitsland te nemen. Ik was verbaasd en vooral trots dat ze mij had uitgekozen. Ik had helemaal niet verwacht dat ze mij zou kiezen, ze had immers veel meer vriendjes.

"Hoi, daar ben je. Zet je tas maar meteen maar achter in de auto, dan kunnen we zo meteen weg." Zei Joyce lachend, en ik schoof mijn boordevolle sporttas achterin de al bijna volle stationauto. Ik liep daarna met Joyce door de openstaande voordeur naar binnen. Het was al bijna acht uur in de avond, want we zouden vannacht gaan rijden, zodat we morgenochtend vroeg op onze bestemming in Zuid-Duitsland zouden aankomen. Volgens de papa van Joyce was het minimaal acht uur rijden, en hij wilde de drukke wegen vermijden. Ik liep de woonkamer in en begroette de moeder en vader van Joyce.

"Hallo Mark. Ben je er helemaal klaar voor? We gaan er een hele leuke week van maken." Zei Joyce's moeder en ik knikte, stralend van plezier. Ik had er heel erg veel zin in.

"Ga rustig nog meer even spelen. We rijden pas over een uurtje weg." Zei de papa van Joyce. Ik knikte en Joyce trok me vrijwel meteen mee naar boven. Ze rende voor me uit de trap op naar haar kamer en toen ik binnen was trok ze de deur achter ons dicht. Ik zag dat haar gezicht glansde van plezier. Ik plofte op haar bed neer terwijl Joyce voor me ging staan. Lachend keek ze me aan. Ze leek te popelen om me iets te vertellen, en blijkbaar kon dat geen seconden meer wachten.

"Weet je waarom ik jou gekozen heb?" Vroeg ze en ik ontdekte een gemene glimlach op haar gezicht. Ik schudde mijn hoofd en haalde mijn schouders op.

"Denk je echt dat ik jou het leukst vind?" Vroeg ze en ik begon me een beetje ongemakkelijk te voelen. Ze bleef me met die gemene glimlach aankijken. Ze stond met haar handen in haar zij uitdagend voor me. Met haar dertien lentes was ze niet het mooiste meisje van de klas, maar Joyce had altijd wel de meeste vriendjes om haar heen hangen. Ze was populair in de klas, en niet alleen vanwege haar stralende glimlach, maar ook omdat ze de slimste van de klas was, en met haar lange blonde haren was ze zeker niet lelijk. En ze was niet bang en stond zeker haar mannetje als het er op het schoolplein wat ruwer aan toe ging.

"Waarom... Waarom heb je mij dan gekozen?" Vroeg ik onzeker. Ze gniffelde, en ik vroeg me een ogenblik af of ik het antwoord wel wilde weten. Ik zag dat Joyce twijfelde, ze leek me het antwoord toch nog weer niet te willen geven, maar een plotselinge uitbundige glimlach deed me vermoeden dat ze het wel zou doen.

"Ik weet iets van jou... iets wat jij aan niemand zou willen vertellen." Even wist ik niet wat ze bedoelde, maar toen begreep ik het ineens heel goed. Ik begreep alleen nog niet precies wat het hiermee te maken had. Mijn gezicht liep rood aan van schaamte, en ik vervloekte de persoon die het verteld had. Aan de andere kant, het was inmiddels alweer en tijdje geleden, dus waar maakte ik me zorgen over.

"Je bent een bedplasser, een klein kind dat elke nacht in bed plast, een baby die een luier nodig heeft." Riep ze lachend en confronteerde me op deze manier met mijn ergste kindertrauma. Ik sprong op en schudde woedend mijn hoofd.

"Niet waar! Leugenaar." Riep ik, maar ik wist dat ontkennen geen zin had. Met betraande ogen probeerde ik mijn eer nog een beetje te redden. "Ik... Ik plas... het is al een half jaar niet meer voorgekomen." Dit was de waarheid, op een paar ongelukjes na tenminste. Joyce knikte en ik zag dat ze dit ook al wist.

"En weet je wat het leuke is? De komende week krijg jij 's nachts een luier om, voor de zekerheid." Joyce lachte hardop. Mijn hart sloeg drie slagen over, en ik hoopte maar dat ze met zat te plagen. Luiers waren mijn grootste nachtmerrie, en natuurlijk al helemaal in combinatie met logeren. Ik draaide snel mijn hoofd weg, ik wilde mijn tranen niet tonen.

"Nee, niet waar!" Protesteerde ik, maar inwendig voelde ik al dat dit niet zomaar een plagerijtje was. Joyce stond op en rende de kamer uit, nog geen tien tellen later kwam ze de kamer alweer binnenlopen, en ditmaal had ze een luier in haar hand. Ze vouwde de luier uitdagend voor me open en hield hem recht voor mijn gezicht.

"Ga maar liggen, dan zal ik wel even kijken of hij past." Plaagde ze. Ik deinsde geschrokken achteruit en woedend keek ik naar haar op. Dit was te gek voor woorden en kwaad stond ik op. Ik liep de kamer uit, de trap af en de woonkamer in. De ouders van Joyce keken me vragend aan. Ze stonden samen rond de eettafel en pakten de laatste tassen in. Er lag een stapeltje wegenkaarten op de hoek van de tafel. Joyce's moeder keek me een ogenblik onderzoeken aan, en ze zag mijn verontruste en kwade blik. Ineens glimlachte ze en legde een hand op mijn schouder.

"Aha, Joyce zal je verteld hebben van de luiers. Dat is een beetje gemeen van haar, ik had het er zo zelf nog met je over willen hebben." Zei ze.

"Ik... ik plas niet in bed!" Stamelde ik met onzekere stem. "Al een jaar niet meer!" Ik overdreef een beetje, maar dat kon vast geen kwaad. Joyce's moeder lachte.

"Al vijf maanden niet meer, bedoel je, op een paar ongelukjes na... En behalve toen je vorige maand bij je oma ging logeren. Toen heb je weer drie achtereenvolgende nachten in je bed geplast." Ik slikte en wist dat ze gelijk had. Ze wist alles van me, en ik begreep dat ik haar niet kon overtuigen door de feiten.

"Nee, ik wil geen luier om. Ik beloof dat ik niet in bed zal plassen." Riep ik stellig uit. Ik hoorde Joyce achter me de trap af komen lopen en ze kwam in de deuropening staan. Ze leunde tegen de deuropening en bekeek het schouwspel van een afstandje.

"Je moet niet zeuren! Je krijgt een luier om, discussie gesloten." Snauwde de vader van Joyce, terwijl hij me een strenge blik toewierp. Ik voelde me machteloos, vernederd en gekleineerd. Bijna barstte ik in huilen uit, maar de aanwezigheid van Joyce gaf me de kracht om me in te houden. Ik wilde mezelf niet nog verder vernederen door uitgebreid te staan janken.

"Nee! Ik ben geen baby." Riep ik fel, en ik schrok zelf ook een beetje van mijn brutaliteit. De tekst kwam er harder uit dat ik bedoeld had. Joyce's moeder draaide zich abrupt naar me toe en ook Joyce's vader keek me woedend aan.

"En nu houd je heel snel je brutale mond dicht, je bent nog absoluut niet te oud om over de knie gelegd te worden!" Riep Joyce's moeder uit, haar stem klonk hard en meedogenloos en beschaamd boog ik het hoofd. Deze vakantie had er zo leuk uitgezien maar het begin had ik me heel anders voorgesteld.

"Het spijt me." Stamelde ik berouwvol en zwijgend stonden me met zijn vieren in de woonkamer. Ik draaide me naar Joyce om en ik zag een kleine, gemene glimlach rond haar mondhoeken.

"Trek jullie pyjama's maar alvast aan. In de auto kunnen jullie meteen in de slaapzak." Zei Joyce's moeder na een ogenblik. Haar stem was weer gekalmeerd en ze glimlachte zelfs. Joyce liep voor me uit en huppelde bijna de trap op. Haar humeur was tien keer beter dan die van mij. Ik zag op tegen de hele week vakantie. Mijn stemming was in korte tijd volledig omgedraaid. Joyce rende haar kamer in en trok haar kleren uit. Ze trok een T-shirt aan dat ze onder haar hoofdkussen vandaan trok. Met alleen dit shirt en haar onderbroekje ging ze op het bed zitten en wachtte ze.

Ik kleedde me minder snel uit. Ik sliep meestal gewoon in het T-shirt of hemdje dat ik die avond aan had gehad onder mijn kleren. Ik trok mijn sweater uit en zittend op de rand van het bed trok ik ook mijn broek uit. Ik schaamde me een beetje om mijn onderbroek te tonen, maar ik hoorde de moeder van Joyce de trap al opkomen en ik wilde haar niet nogmaals tegen de haren instrijken. Joyce's moeder kwam de slaapkamer binnenlopen. Ze knikte naar Joyce.

"Ga jij maar alvast naar beneden. We gaan zo meteen weg." Zei ze en Joyce aarzelde zichtbaar. Blijkbaar wist ze wat er ging gebeuren en daar wilde ze dolgraag bij zijn.

"Maar mama..." Begon ze, maar haar moeder schudde haar hoofd.

"Ga nu maar, ik denk dat je Mark voor vandaag al genoeg hebt geplaagd." Zei ze en ik begreep nu ook ineens wat er ging gebeuren. Ik kreeg nu al een luier om! Mijn hoofd werd langzaam vuurrood. Ik zag dat Joyce opstond en langzaam de kamer uitliep. Haar hand gleed nog even langs de opengevouwen luier die nog op haar bureau lag. Toen Joyce de kamer uit was en ik haar de trap hoorde aflopen, pakte Joyce's moeder de luier van Joyce's bureau af en liep ermee naar het bed toe.

"Natuurlijk vind je dit niet leuk, maar 's nachts een luier om lijkt ons de beste oplossing." Zei Joyce's moeder terwijl ze naast me op de rand van het bed kwam zitten. Ik keek haar vragend aan.

"Wie is ons?"

"Jouw papa en mama, en Joyce's papa en ik." Ik slikte, mijn ouders hadden blijkbaar ook al geweten dat ik een luier om zou krijgen. Joyce wist het ook al, het leek alsof iedereen het wist behalve ikzelf. "Kom, zo erg is het niet. 's Avonds doe ik je de luier om, 's morgens word je wakker in een lekker warm en droog bed, en als je je bed uitkomt doe je je luier zelf af." Probeerde Joyce's moeder me op te beuren.

Jarenlang had ik in bed geplast en had ik geslapen op speciale matjes die het matras moesten beschermen. Nooit had ik luiers hoeven dragen, alleen toen ik moest oefenen met een plaswekker had ik een speciaal soort broekje moeten dragen. Dat leek echter bij lange na niet op een luier, en die plaswekker had trouwens ook niet geholpen. Ik werd er twee keer per nacht van uit mijn slaap gehouden, en voordat ik echt wakker was, was het kwaad al geschied. Ik kreeg er alleen maar slaaptekort van, zelfs concentratiestoornissen.

Sinds een aantal maanden bleef ik 's nachts echter ineens droog. Ze hadden me zovaak verteld dat dit kon gebeuren, dat het waarschijnlijk eens vanzelf op zou houden, maar ik had dat nooit geloofd, alleen maar gehoopt. Nu plaste ik nog heel af en toe in bed, misschien eenmaal per maand. Behalve toen ik bij mijn oma ging logeren. Drie nachten achter elkaar had ik weer in bed geplast, en toen ik de eerste nacht weer in mijn eigen bed had geslapen was ik weer gewoon droog gebleven. Die ochtend had ik een gat in de lucht van blijdschap gesprongen. Nu kreeg ik dus alsnog een kinderachtige luier om, net nu mijn bedplassen voorgoed verleden tijd leek.

"Kom, ga maar even liggen. Zodra jij je luier om hebt, dan kunnen we gaan." Zei ze en eigenlijk was ik te verbaasd om tegen te werken. Ik werd met zachte hand achterover gedrukt en ik kwam schuin over het bed heen te liggen. Er werd een tijd verspild, want meteen gleden twee vingers in mijn onderbroek en werd hij genadeloos naar beneden getrokken. Ik snakte naar adem en voelde hoe mijn onderbroek over mijn voeten heen werd getrokken. Joyce's moeder pakte de luier beet en vouwde hem nogmaals goed open.

"Trek je knieën maar in." Zei ze en ik gehoorzaamde, ondanks dat ik haar ondanks alles tegen wilde houden. Dat ik toch gehoorzaamde en de luier onder mijn billen geschoven kreeg moet bijna wel door mijn verbouwereerdheid komen. Mijn bovenbenen werden iets uit elkaar gedrukt en voordat ik wist wat er gebeurde werd de luier al strak dicht geplakt.

Joyce's moeder glimlachte naar me en stak haar hand naar me uit. Ik pakte de hand beet en ze trok me overeind. Ik hoorde de luier kraken, maar dat was niet het ergste. De elastieken knelden in mijn lies en op mijn taille, en een prop duwde mijn bovenbenen net iets uit elkaar. Joyce's moeder gunde me gelukkig even de tijd om aan de luier te wennen, voordat ze een hand op mijn schouders legde en me de kamer uit leidde. Ze pakte nog wel even snel mijn kleren op en nam die mee naar beneden.

Voorzichtig liep ik de trap af, het plastic kraakte protesterend. En beneden aan de trap stond ik in mijn T-shirt en luier voor de openstaande voordeur. Gelukkig blokkeerde de auto grotendeels het zicht op de openbare weg, en net op het moment dat ik opzij wilde stappen, helemaal uit het zicht, en uit de tocht ook trouwens, kwam de papa van Joyce aanlopen.

"Ik zal je wel even tillen naar de auto, anders moet je met je blote voeten over het grind." Zei hij, en vrijwel meteen voelde ik een arm om mijn middel en een hand onder mijn geluierde billen. De hand drukte de luier strak tegen mijn billen aan, en het voelde zacht aan. Schichtig keek ik om me heen of mensen mij in deze beschamende outfit konden zien, maar ik zag alleen Joyce vanaf de achterbank. Ze keek vol belangstelling naar me, en vooral naar mijn middel.

Joyce zat al in haar slaapzak en haar vader opende met een hand de linker achterportier van de auto en zette me op de achterbank achter de bestuurdersstoel neer. Joyce keek lachend naar mijn luier en terwijl haar vader de portier sloot, stak Joyce een hand naar mijn luier uit. Ze lachte terwijl ik haar hand wegsloeg en snel rolde ik de slaapzak open en schoof ik mijn voeten erin. Ik wilde zo snel mogelijk de luier uit het zicht hebben.

"Heb je gehuild toen je je luier omkreeg?" Vroeg ze gemeen. We zaten nog maar met zijn tweeën in de auto en nu durfde ze het wel. De achterklep van de auto ging open en de laatste twee tassen werden in de auto geschoven. De klep ging dicht, en ik zag Joyce's moeder de voordeur van het huis op slot doen. Joyce's papa stapte achter het stuur en startte de auto. Toen ook de moeder van Joyce was ingestapt keek ze lachend naar ons om. De auto kwam langzaam in beweging.

"Hebben we er in zin?" Vroeg ze. Joyce knikte enthousiast. Ik zweeg en keek naar buiten.
Hoofdstuk twee - Plassen

"Ga maar slapen." Had ze gezegd. Natuurlijk kon ik dat niet. De luier zat vreselijk. Het elastiek sneed in mijn liezen, het leek alsof ik een kussen tussen mijn bovenbenen had, en het elastiek van de taille jeukte. Bij elke beweging hoorde ik de luier kraken. Al drie keer de afgelopen uren had ik mijn tranen moeten wegvegen, en al twee keer had ik een standje gekregen dat ik met mijn hand uit mijn slaapzak moest blijven. Ik had het idee dat de moeder van Joyce me nog steeds in de gaten zat te houden. Joyce sliep allang, ze lag onderuitgezakt op de achterbank. Ze had een kussentje tegen het zijraampje gedrukt en daar rustte haar hoofd tegen. Ze ademde zachtjes.

"Slaap je nu nog niet?" Zei de moeder van Joyce zachtjes, terwijl ze zich half op de stoel omdraaide. Ze klonk geïrriteerd en haar gezicht stond op onweer. We reden nu al bijna drie uur en waren al een flink eind opgeschoten. De donkere Duitse snelweg flitste onder ons door, en regelmatig werden we ingehaald door een auto die veel sneller reed.

"Als je niet gaat slapen, breng ik je als we aankomen straks eerst naar bed." Zei ze, terwijl ze zich weer terugdraaide. Ik snikte en wreef nog een traan weg. Waarom deden ze zo gemeen tegen mij? Ik probeerde wel te slapen, maar het lukte gewoon niet. Nogmaals pakte ik mijn kussentje beet en probeerde dezelfde houding als Joyce uit. Ik sloot mijn ogen en probeerde aan leukere tijden te denken. Uiteindelijk viel ik gelukkig toch in slaap.

Ineens schrok ik wakker. Joyce was naast me ook wakker en voor me zag ik dat Joyce's vader en moeder van plaats waren verwisseld. Nu reed Joyce's moeder en zat Joyce's vader op de rechter voorstoel. Joyce keek me lachend aan, terwijl ik gedesoriënteerd naar buiten keek. Het was nog steeds donker, maar ik zag dat we een parkeerplaats afreden, de auto maakte vaart en via de oprit zaten we al snel weer op de snelweg.

"Zo, slaapkop. Ben je eindelijk wakker?" Lachte Joyce. Ze had een trainingspak aan dat ze nu weer uittrok. Met alleen een hemdje en een onderbroekje kroop ze haar slaapzak weer in en trok ze de rits zo ver mogelijk dicht.

"Slaapkop? Hij heeft nog geen anderhalf uur geslapen!" Hoorde ik Joyce's moeder mopperen. Ik keek om en zag dat we een groot wegrestaurant achter ons lieten. Verbaasd en ook een beetje kwaad keek ik naar Joyce's vader en moeder.

"Maar ik... ik moet naar de wc." Stamelde ik en ik voelde ineens de blik van Joyce strak op me gericht. Ze leek mijn gezichtsuitdrukking te bestuderen terwijl ik luisterde naar de sarcastische lach van haar vader.

"Je sliep net, en je hebt je nachtrust hard nodig. Als je de hele nacht al had geslapen hadden we je wel wakker gemaakt, zoals Joyce." Het was niet eerlijk! Ik moest inmiddels best nodig plassen, en de gemene glimlach van Joyce maakte het er allemaal niet beter op.

"Ga maar weer slapen, over een paar uur stoppen we nog een keer, en als je dan lief geslapen hebt zullen we je wakker maken." Zei Joyce's moeder vanachter het stuur vandaan.

"Maar ik moet echt nodig plassen..." Zei ik bijna huilend. Als ik niet binnen een uur zou kunnen plassen, zou het wel heel erg pijn gaan doen.

"En nu houd je je mond en ga je slapen. We stoppen nu niet meteen nog en keer." Joyce's vader werd kwaad op me en wierp een woedende blik mijn kant op. Joyce lachte me uit, maar begreep dat ze zich wel in moest houden, want een kwade papa en mama waren soms net ongeleide projectielen. Als ze eenmaal boos op een persoon waren, kon een andere net zo gemakkelijk een uitbrander verwachten, en dat terwijl hij of zij helemaal niets deed. Joyce wilde niet zelf ook een standje krijgen.

"Je hebt toch een luier om?" Fluisterde Joyce in mijn oor toen ze snel even naar me toe boog, en met een snelle beweging wreef ze met haar hand over mijn slaapzak, ter hoogte van mijn kruis. Ik haatte haar! Ze daagde me uit, en ik durfde niets terug te doen. Haar ouders zaten voorin en hielden me in de gaten. Ze vonden me al niet echt aardig, leek het, en ik wist zeker dat als ik Joyce zou terugpesten, de auto alsnog in de berm werd gezet en ik een pak voor mijn billen zou krijgen.

Joyce dook snel weer haar eigen hoek van de auto in en bleef me gemeen glimlachend aankijken. En ze bleef me en half uur lang in de gaten houden. Ze zag dat ik me steeds ongemakkelijker begon te voelen. De druk in mijn blaas werd steeds groter en het zou niet lang meer duren totdat de druk echt te groot zou worden. Een half uur lang had ik stilzwijgend achterin de auto gezeten en ik probeerde nog een laatste keer om Joyce's ouders zover te krijgen dat ze nog een extra plaspauze zouden inlassen.

"Alsjeblieft... Ik moet plassen..." Joyce's vader opende zijn ogen en keek kwaad om. Joyce's moeder schudde haar hoofd en nu wist ik zeker dat ik was veroordeeld was tot het moeten plassen in mijn luier. Ik voelde tranen in mijn ooghoeken opwellen, en ik kneep mijn bovenbenen bij elkaar om het moment zo lang mogelijk uit te stellen. Even keek ik naar Joyce en ik zag dat ze me nog steeds zat aan te kijken. Ik wist dat ik voor haar niet verborgen kon houden wanneer ik mijn luier zou beginnen te plassen.

Woede en schaamte vermengden zich en ik probeerde me te vermannen. Ik keek naar buiten en zag de bomen langs ons heen schieten. We zoefden onder een viaduct door en even werd de auto verlicht door de verlichting onder het viaduct. Ik voelde een pijnscheut door mijn onderbuik trekken en ik probeerde mijn blaas onder controle te houden. Een blik naar rechts vertelde me dat Joyce me nog steeds zat aan te kijken, ze zat overduidelijk te wachten totdat ik in mijn luier zou gaan plassen.

"Nou, niet doen." Zei ik, bijna huilend. Joyce's moeder keek een ogenblik achterom.

"Wat gebeurt er?" Vroeg ze chagrijnig, maar ze zag en hoorde niets bewegen en begreep niet wat er aan de hand was.

"Ze kijkt naar me." Zei ik beschuldigend en wierp en kwade blik naar Joyce.

"Je moet niet zeuren, Mark. Ook ik heb nog nooit een kind van dertien in zijn luier zien plassen! Ga slapen, ik wil je niet meer horen. Is dat begrepen?" Ik mompelde een bevestiging en berustte in mijn lot. Er zat niets anders op, ik moest in mijn luier plassen. Ik stelde het zo lang mogelijk uit, maar een paar minuutjes later kon ik het niet meer langer ophouden. Uit mijn ooghoek zag ik dat Joyce me nog steeds in de gaten hield. Nonchalant draaide ik mijn gezicht af, ik deed alsof ik naar buiten keek.

Ik concentreerde me op mijn blaas. Na zolang ophouden was het niet zo makkelijk om te gaan plassen, en ook mijn zittende houding was niet de meeste gemakkelijke. Langzaam voelde ik hoe mijn urine zich steeds verder een weg naar buiten zocht, via mijn langzaam ontspannende urineweg. Ineens leken de sluizen zich te openen. Mijn luier vulde zich en ik voelde mijn urine tussen mijn benen stromen, zelfs tot in mijn bilnaad.

De fysieke opluchting was enorm, zelfs al terwijl ik plaste, maar geestelijk was het een ramp. En ik deed nog iets stoms ook, een enkel ogenblik keek ik opzij. Misschien sliep Joyce wel, of lette ze net even niet op. Maar helaas, ik keek recht in de ogen van Joyce. Mijn gezicht werd vuurrood, en ik begreep dat zij wist dat ik op dit moment in mijn luier aan het plassen was. Ik wendde mijn hoofd af en keek naar de grond. Joyce had geglimlacht en haar leedvermaak was omgekeerd evenredig met mijn schaamte.

"Mam, Mark heeft in zijn luier geplast." Zei Joyce en ik gunde haar een woedende blik. Mijn luier voelde langzamerhand gelukkig weer wat droger aan, maar mijn schaamte was nog lang niet weggezakt. Ik was dertien jaar en had een vieze luier om!

"Laten we dan maar hopen dat zijn luier dik genoeg is, of niet?" Ik hoorde de moeder van Joyce vrolijk antwoorden. Dat Joyce me uitlachte kon ik nog wel begrijpen, maar dat ook haar mama dat zou doen, was niet aardig van haar. Het leek alsof ze allemaal samenspanden en me expres zo vernederden.

"Zal ik hem een schone luier omdoen, mama?" Hoorde ik tot mijn grote schrik Joyce vragen. Joyce kwam hoopvol overeind. Ik haatte haar, ik was toch geen baby? Ik wilde niet als Barby behandeld worden die naar believen aan en uitgekleed kon worden, of als een plaspop die naar believen verschoond kon worden

"Nee natuurlijk niet lieverd, dat doe ik straks wel. Gaan jullie nu maar slapen, we zijn er nog lang niet." Joyce zakte teleurgesteld achterover, maar opgelucht was ik niet. Ik wist nu dat mijn bange vermoedens wel bewaarheid werden, ik was inderdaad gewoon een vriendje om mee te spelen. Ik was niet mee om samen met Joyce te spelen, maar om mee gespeeld te worden.
Hoofdstuk drie - Verschoning

Ik moet toch weer in slaap gevallen zijn, want ik schrok wakker toen de auto schokkerig tot stilstand kwam onder het felle licht van een benzinestation. Joyce's papa was inmiddels ook weer wakker en stapte uit om de tank vol te gooien met Diesel. Joyce's mama keek achterom en maakte Joyce wakker.

"Blijven jullie maar liggen. Ik zal wel even wat te eten en te drinken voor jullie meenemen. Of moeten jullie naar de wc?" Joyce schudde slaperig haar hoofd en ging rechtop zitten. Ik schudde ook mijn hoofd, ik had mijn plasje een paar uur geleden al in mijn luier gedaan. Joyce's mama stapte uit en gooide de deur weer dicht. Nu zaten alleen Joyce en ik nog in de auto. Joyce keek me breeduit lachend aan.

"Heeft het baby'tje in zijn luier geplast?" Plaagde ze. Ik keek chagrijnig een andere kant op. Angstvallig wachtte ik op het moment dat ik een schone luier zou krijgen, want dat had de moeder van Joyce gezegd. Ik hoopte dat ze het zou vergeten, of zou uitstellen, want de luier had al het vocht opgenomen en behalve wat vocht in mijn liezen, voelde ik me droog en comfortabel genoeg. Ik wist aan de andere kant ook zeker dat als Joyce's mama het zou vergeten, Joyce haar er wel aan zou herinneren.

"Hoe voelt dat, zo'n natte luier?" Vroeg Joyce.

"Nou, hou op!" Zei ik huilend, de schaamte werd me alweer teveel.

"Jammer, dat ik je niet mag verschonen." Praatte Joyce vrolijk, de slaap was ze alweer helemaal kwijt.

"Nooit!" Riep ik kwaad uit en woedend keek ik Joyce aan. Ze was niet bang voor me en lachte me zelfs uit.

"Nooit? Ach, mijn neefje van vijf maanden mag ik ook verschonen."

"Ik ben geen baby!" Huilde ik nu voluit. Vanuit mijn betraande ogen zag ik Joyce toch een beetje schrikken. Het leek alsof ze een beetje spijt had van haar plagerijen. Ze wist dat ze nog de hele week met me door moest brengen. Echt spijt had ze niet, maar een beetje schuldig voelde ze zich wel. Haar lach verdween van haar gezicht.

"Het is gemeen dat je in je luier moest plassen." Zei ze zachtjes en ze meende het, ondanks dat wist ik dat ze het leuk vond. En ik wist ook dat de komende week nog veel meer plagerijen zou moeten verduren. Ik veegde snel mijn tranen weg en keek naar buiten. Joyce's papa had de auto volgetankt en liep het winkeltje binnen. Even later kwam hij samen met zijn vrouw weer teruglopen. De moeder van Joyce had een plastic tasje bij zich en ik zag er flesjes frisdrank en wat snoep uit steken. Ze stapten samen in en even had ik de hoop dat ik hier niet verschoond zou worden.

"We rijden even het parkeerterrein op, dat kunnen wij daar even pauzeren." Ik wist wat dat pauzeren betekende. Joyce's papa zat nu weer achter het stuur en reed snel even rond de benzinepomp heen de uitgestrekte en uitgestorven parkeerplaats op. Behalve een paar vrachtwagens die vlak bij elkaar stonden, stond er bijna niemand. Joyce's papa reed naar de zijkant van het parkeerterrein en stopte onder een lantaarnpaal. Joyce's mama keek om, haar ogen gleden langs me heen, maar bleven rustten bij Joyce.

"Wil je Fanta, Cola of sinaasappelsap?' Vroeg ze. Joyce koos de Fanta en haar mama gaf het aan. Ze bood ook nog een zakje M&M's aan en Joyce accepteerde die gretig. Ik keek naar Joyce en zag hoe ze het flesje opendraaide en aan haar mond zette. Daarna scheurde ze het zakje M&M's open en begon die langzaam op te eten. Nu pas keek Joyce's moeder mij aan.

"Ik ga jou eerst een schone luier geven, als je lief bent krijg je daarna ook wat." Zei ze en mijn gezicht kleurde rood. De papa van Joyce liep al buiten de auto rond en strekte zijn benen. Nu stapte ook de moeder van Joyce uit en liep rond de auto. Ze deed de achterklep van de stationwagen open en trok er een zwarte weekendtas uit. Angstig keek ik achterom, maar de tassen stonden te hoog opgestapeld om te zien wat er achter de auto gebeurde.

"Waar kreeg ik een schone luier?" Vroeg ik me af, en bevreesd keek ik rond. Buiten zag ik wel een picknicktafel, maar het was veel te koud buiten. Ik nam aan dat ik meegenomen zou worden naar de toiletten, maar we stonden al een behoorlijk eindje van de benzinepomp af. De portier naast me werd opengedaan en ik wist meteen dat ik hier, terplekke, verschoond zou worden, op de achterbank van de auto en dat terwijl Joyce toe zou kijken.

"Nee, alsjeblieft." Huilde ik en ik schoof richting Joyce op. Mijn ogen vonden de hare en ze zag mijn angst en schaamte. Zij voelde zich ook niet erg op haar gemak, ondanks dat ze dit schouwspel wel graag wilde zien. De moeder van Joyce bukte en stak haar hoofd naar binnen. Ze had een schone luier en een geel doosje in haar handen. Ze legde de luier op de grond naast de bank en trok me aan mijn slaapzak naar zich toe.

"Leg je hoofd maar op de benen van Joyce." Zei ze, en ik voelde hoe de rits van de slaapzak opengetrokken werd. De koude buitenlucht stroomde de slaapzak binnen, en even later lag ik in mijn hemdje en luier op de helemaal open geritste slaapzak, languit op de achterank. Mijn hoofd rustte nu inderdaad op de bovenbenen van Joyce en huilend keek ik naar haar op. Ze kon me niet troosten of geruststellen. De moeder van Joyce tilde mijn benen op en ging op het uiterste randje van de achterbank zitten. Mijn voeten staken omhoog en raakten het dak van de auto.

"Wil je even meehelpen, Joyce? Als jij nu even zijn enkels vasthoud." Zei de moeder van Joyce en Joyce gehoorzaamde gewillig. Ik voelde haar zachte handen om mijn enkels en ze trok zich verder naar zich toe. Mijn knieën raakten bijna mijn voorhoofd, terwijl ik angstvallig tussen mijn benen door naar de moeder van Joyce keek. Ik probeerde met mijn handen mijn natte luier af te schermen, maar ze trok ze simpelweg opzij, en meedogenloos trok ze de plakstrips van mijn luier los. De geur van urine vulde de auto toen de luier tussen mijn benen door open viel en mijn natte plasser en beginnend schaamhaar open en bloot kwamen te liggen.

Joyce's mama pakte de bovenkant van de luier en vouwde die naar binnen. Ik voelde de luier onder mijn billen vandaan getrokken worden. De luier werd naar buiten gegooid en nog eenmaal kon ik een glimp van de luier opvangen. Het smalle middenstuk zag er geklonterd en verkreukeld uit, daar waar het grootste gedeelte van mijn plas was opgenomen. Ik wist bijna zeker dat het niet de laatste natte luier was die ik te zien zou krijgen.

De moeder van Joyce bukte en pakte het gele doosje en opende het. Ze haalde er een klein opgevouwen doekje uit en vouwde het doekje open. Ik kermde toen ik het koele, vochtige doekje tussen mijn billen voelde. Joyce had mijn enkels zover naar zich toegetrokken dat mijn rug zich gekromd. Mijn billen hingen boven mijn slaapzak en waren makkelijk bereikbaar voor de hand met het vochtige doekje.

Het doekje werd ook naar buiten gegooid en een volgend doekje werd uit het doosje gepakt. Nu waren mijn liezen en het gebied net onder mijn plasser aan de beurt. Ik begon zachtjes te huilen toen ik hoorde hoe het volgende doekje uit het doosje werd gepakt. Ik wist wat er nu aan de beurt was, en ik had goed geraden. De hand met het vochtige doekje pakte mijn plasser beet en wreef het zachtjes schoon. Ook mijn kleine balzakjes werden niet overgeslagen. Haar hand kwam overal en ik durfde haar niet tegen te houden. Ik huilde alleen maar.

Met een laatste doekje werd mijn onderbuik schoongewreven en eindelijk was ze klaar. Ik keek niet meer, het voelde al erg genoeg. Ik hoorde hoe de schone luier werd opgepakt en al krakend opengevouwen. Toen voelde ik een platte hand onder mijn billen en werd ik nog een klein stukje opgetild. Toen mijn billen weer omlaag kwamen, voelde ik de luier al onder me. Joyce liet mijn enkels los en ik zakte met mijn billen helemaal terug. De luier werd tussen mijn benen doorgetrokken en vakkundig dichtgeplakt.

"Zo, dat is ook weer geregeld. Ik begrijp dat dit niet leuk is, maar ik moet je toch even complimenteren met je gedrag." Hoorde ik Joyce's moeder zeggen en ze wreef even bemoedigend over mijn bovenbeen. Toen tilde ze mijn benen weer in de slaapzak en trok ze de rits weer helemaal tot boven dicht.

"Nog meer kinderen die een schone luier nodig hebben?" Vroeg ze lachend en ik voelde Joyce grinniken. Toen ik naar haar opkeek lachte ze. Haar gezicht betrok een beetje toen ze mijn huilende gezicht zag. Ze veegde met haar vingers de tranen van mijn wang en bracht toen een blauwe M&M naar mijn mond toe. Als een kleuter die zich goed gedragen had werd ik beloond, zo voelde het tenminste, maar ik opende mijn mond en nam het kado'tje aan. Een troostende glimlach van Joyce kreeg ik er gratis bij, er was even geen spoor van leedvermaak te zien.

Ik kwam weer overeind, en zag dat Joyce's moeder de vuile luier en de vochtige doekjes bij elkaar had gezocht en in de prullenbak verderop ging gooien. Toen ze terug kwam deed ze de portier van de bijrijderstoel open. Ze pakte de plastic tas beet en gaf mij ook een zakje M&M's. Ik mocht ook nog kiezen uit Cola of sinaasappelsap, en ik koos de Cola.

Tien minuten later waren we weer op weg voor, volgens de ouders van Joyce, de laatste etappe. Moe van de gebeurtenissen viel ik nu wel snel in slaap, mijn luier vergetend.
Hoofdstuk vier - Waarschuwing

Ik werd wakker van een deur die geopend werd. Gedesoriënteerd opende ik slaperig mijn ogen. Ik was niet meer in de auto, maar in een klein, ongezellig slaapkamertje. De zon scheen door al door een vierkant raam naar binnen, en de hoogte van de zon verraadde dat het al minimaal halverwege de ochtend was. De muren van het slaapkamertje waren wit en kaal, en ik lag op het onderste bed van een stapelbed. Ik lag wel nog steeds in mijn slaapzak, op het nog onopgemaakte onderste bed van het stapelbed.

Joyce's moeder kwam binnen en glimlachte naar me. Ik strekte mezelf uit en draaide me op mijn rug. Mijn luier voelde gelukkig nog droog aan, maar toch voelde het anders aan. Het elastiek drukte niet meer zo strak in mijn liezen en op mijn buik dan vannacht. Ik zag hoe Joyce's moeder door haar knieën zakte en op de rand van het bed ging zitten. Ik wreef mijn ogen uit en kwam langzaam iets overeind. Ineens wist ik wat er anders was: mijn luier was open!

"Het is kwart voor elf. Kom je ook je bed uit?" Vroeg ze, terwijl het angstzweet bij me uitbrak. Ik kon me niet herinneren dat ik mijn luier had losgemaakt, en het leek zelfs alsof ik sinds de laatste autostop niet meer wakker was geweest. Had ik misschien teveel gewoeld in mijn slaap? Joyce's moeder zag mijn onrust en keek me bezorgd aan.

"Wat is er?" Vroeg ze en ik keek haar angstig aan. Had ik me nu alweer in de nesten gewerkt? Dat zou dan de tweede keer in een dag zijn. Ineens duwde ze me achterover en graaiden haar vingers naar de rits van mijn slaapzak. Hortend en stotend trok ze de rits helemaal tot aan het voeteneind open, voordat ze de slaapzak van mijn lichaam gooide. Ik vergat de koude lucht en al steunend op mijn ellebogen keek ik naar mijn middel. De moeder van Joyce deed hetzelfde.

Drie van de vier plakstrips waren geopend, alleen de hoogste rechter plakstrip zat nog vast en hield de luier nog op zijn plaats. De luier zag er verder gekreukt uit, maar mijn gevoel dat de luier droog was, was in ieder geval goed geweest. Angstig keek ik naar het gezicht van Joyce's moeder. Langzaam vertrok haar gezicht en verdween de vrolijke uitdrukking. Ze pakte de voorkant van de geopende zijde beet en tilde hem omhoog, daarna keek ze mij aan.

"Ik... Maar..." Stotterde ik, maar Joyce's moeder liet me niet uitpraten.

"Blijkbaar heb je nog wat langer de tijd nodig om aan je luier te wennen, en die zul je dan krijgen ook." Zei ze chagrijnig. Ze duwde mijn bovenbenen uit elkaar, trok de luier recht en plakte de luier nogmaals dicht. Zonder verder commentaar stond ze op.

"Nee, alsjeblieft..." Huilde ik. Ik wilde niet ook overdag nog een luier dragen. Ik wilde smeken en zeggen dat ik er niets aan kon doen, dat het per ongeluk was gebeurd, dat ik het nooit meer zou doen. Ik wilde beterschap beloven, desnoods een heilige eed zweren.

"Als je uitgehuild bent, mag je je bed uit en komen ontbijten." Zei ze. De moeder van Joyce liep de kamer uit, en nog net voordat ze deur weer had gesloten hoorde ik haar nog wat zeggen.

"Mark komt zo, hij is wakker!" Zei ze, en ze vertelde niets over wat er gebeurd was. De deur werd gesloten en ik bleef alleen met mijn tranen achter. Ik vloekte en huilde hardop. Nu had ik nog steeds een luier om en ik had geen idee voor hoelang ditmaal. De belofte dat het alleen voor 's nachts was, was nu al gebroken en het beloofde alleen nog maar erger te worden.

Een paar minuten huilde ik en keek ik door mijn tranen door het raampje naar buiten. Ik zat nu rechtovereind op het bed, met alleen een T-shirt en mijn luier om. Buiten keek ik uit op een bospad. Verderop stonden nog meer houten huisjes, waarschijnlijk hetzelfde als waarin ik nu ook zat. Er wandelde een jonge man en vrouw langs, gearmd en pratend met elkaar. Ik zag ze en ze leken mij ook te zien. Snel stond ik op en stapte uit het zicht. Dat Joyce en haar ouders me in een luier zagen was al erg genoeg, maar ik wilde niet dat nog anderen me zo te zien zouden krijgen.

Ik verzamelde moed om de slaapkamerdeur open te doen en Joyce en haar papa en mama onder ogen te komen. Ik was nog het meest bang voor Joyce. Ik wist dat ze me graag in een luier zag, en ze zou die kans nog vaak krijgen, vreesde ik. Mijn witte T-shirt zakte maar half over mijn luier heen terwijl ik stond, en ik zag verder geen kleren om mijn luier mee te bedekken. De slaapkamer was verder nog helemaal leeg. Er stond een tafel tegen de andere muur en een stapelbed met twee kale matrassen, verder helemaal niets.

Ik opende de deur en keek een kleine woonkamer in, rechts was een open keuken en links stond een bankstel met twee stoelen. Er liep een houten rondlopende trap naar boven, daar was waarschijnlijk de andere slaapkamer waar Joyce's ouders in sliepen. Recht voor me stond een deur open en buiten zag ik Joyce en haar ouders aan een houten picknicktafel zitten. Ze waren nog aan het ontbijten en hadden nog niet gezien dat ik de slaapkamer was uitgekomen.

Ik keek rond naar kleren om aan te trekken, maar er lag niets. Ik zag dat ook Joyce nog in haar shirt en ondergoed rond liep, en blijkbaar werd dat van mij ook verwacht. Ik slikte en besefte dat ik met mijn luier voor iedereen zichtbaar naar buiten moest. Bedremmeld stapte ik op de deuropening af en Joyce keek het eerste naar me om. Ze keek meteen naar mijn luier.

"Goeiemorgen!" Riep ze vrolijk. "Mag je luier niet af?" Vroeg ze meteen daarna en verbaasd keek ze haar moeder aan. Zij schudde haar hoofd.

"Mark houdt vandaag zijn luier om." Zei ze en nam nog een hap van haar boterham.

"Waarom?" Vroeg Joyce verbaasd.

"Mark is stout geweest, en moet nog leren dat je een luier niet zomaar zelf af mag doen." Joyce glimlachte, en ik durfde de drempel niet over te stappen. Voor het huisje lag een klein grasveldje en daarlangs liep een pad, hetzelfde pad waar net nog dat stelletje overheen had gelopen. Iedereen die langs liep zou mijn luier kunnen zien.

"Kom, Mark. Je zult wel honger hebben." Nodigde Joyce's vader me uit, zijn stem had een dwingende klank. Snel keek ik rond of er nog mensen aan kwamen, en toen dat niet zo bleek te zijn stapte ik snel op de tafel af, liep met mijn voeten door het koele gras, en ging naast Joyce op het houten bankje zitten. Meteen voelde ik onder de tafel de hand van Joyce op mijn luier, ze aaide over het plastic en trok haar hand meteen weer weg. Op dat moment wist ik ineens dat Joyce mijn luier had losgemaakt. Ze had gewild dat ik gestraft werd, en had gehoopt dat het op deze manier zou gebeuren. Ze glimlachte naar me en pakte tegelijkertijd een nog volkoren bolletje uit het rieten mandje.

Inwendig kookte ik van woede, maar ik wist dat ik geen poot had om op te staan. Joyce zou alles ontkennen en ik zou dan waarschijnlijk nog meer straf krijgen. Ik slikte mijn woede in en pakte ook een bolletje. Zittend viel mijn luier gelukkig niet zo op, en er kwamen maar weinig mensen langs lopen.

"Wat gaan we vandaag doen, papa?" Vroeg Joyce. Haar papa en mama waren al uitgegeten, en ondanks dat ze vannacht minder hadden geslapen dan ik leken ze zich fitter te voelen dan ik.

"We gaan even rustig de spullen uitpakken, de boel een beetje organiseren. En dan kunnen we vanmiddag wel even de omgeving verkennen, of het dorp in om wat boodschappen te doen. We zien wel, het is vakantie en we kunnen doen wat we willen." Zei hij, en zijn vrouw knikte instemmend.

"We halen vanavond wel even wat te eten bij de patatzaak, of een pizza. Ik heb nog geen zin om uit te gaan eten of in de keuken te gaan staan." Voegde ze eraan toe. Ze schonk een glas jus d'orange voor me in en dat herinnerde me eraan dat ik weer moest plassen. Ik durfde er nog niet om te vragen, maar ik was bang dat ik het nogmaals in mijn luier zou moeten doen.

Zwijgend at ik drie bolletjes met beleg, en smeerde daarna nog een dikke plak ontbijtkoek met roomboter. Ik dronk mijn glas leeg en zag dat ik als laatste klaar was met eten. Joyce's moeder was al bezig met opruimen en Joyce keek vrolijk rond. Haar papa stond op en wees naar me.

"Wil je even meekomen, Mark?" Zei hij streng en jij liep voor me uit het huisje binnen. Een beetje verbaasd keken Joyce en ik elkaar aan, maar bij mij was er ook nog angst zichtbaar op mijn gezicht. Snel stond ik op en liep onder de nieuwsgierige blik van Joyce haar papa achterna. Hij stond in de kamer bij de geopende deur naar onze slaapkamer en hij gebaarde dat ik naar binnen moest. Hij sloot de deur achter me en draaide zich naar me om.

Met zijn handen in mijn zij tilde hij me op en zette me met mijn billen op de lege tafel neer. Op deze manier zat ik hoger en kon hij me gemakkelijker recht in de ogen kijken. Zijn blik was serieus en streng, en angstig wachtte ik op wat er ging gebeuren. Even was ik bang dat ik een pak slaag zou krijgen, maar hij begon te praten. Zijn stem klonk zwaar en streng.

"Ik verwacht van je dat jij je beter gaat gedragen! Je zult beduidend beter moeten gaan geoorzamen, want anders zul je hier geen leuke tijd hebben. Je kinderachtige gedrag wordt hier absoluut niet gewaardeerd. Is dat begrepen?" Hij keek me recht in de ogen en ik durfde mijn blik niet af te wenden. Zijn grote, stevige hand lag op mijn schouder en kneep me zachtjes om zijn woorden kracht bij te zetten. Met tranen in mijn ogen knikte ik, mijn stem had het begeven.

"Je mocht mee omdat Joyce anders zo alleen zou zijn, en ik verwacht dat jullie hier samen een leuke tijd krijgen. Als ik merk dat je die leuke tijd aan het saboteren bent, zal ik in ieder geval zorgen dat jouw tijd hier nog veel miserabeler wordt. Het is voor mama en ik geen enkele moeite om je kinderachtige gedrag te belonen door je dag en nacht een luier te laten dragen en je drie keer per dag te verschonen. Dus voor je eigen bestwil, zorg dat Joyce een leuke tijd heeft!" Hij keek me nog een ogenblik streng aan en liep toen weg.

Hij moest eens weten! Het was toch juist de schuld van Joyce dat ik gestraft werd. Het was niet eerlijk! Ik moest Joyce tevreden houden, terwijl Joyce alleen tevreden was als ik een luier droeg. Dit was een gevecht dat ik niet kon winnen.
Hoofdstuk vijf - Provocatie

Gelukkig had ik een ruime korte broek aan mogen trekken, tezamen met een nieuw T-shirt en sportschoenen. De luier was nu alleen nog maar te voelen, en was bijna niet meer zichtbaar voor en buitenstaander. Helaas was het voelen al een straf op zich, en was dat erger dan ik me had kunnen voorstellen. Het geestelijke gevoel van een luier omhebben was het ergste, terwijl het jeuken in mijn liezen ook niet te vergeten viel.

We zaten in het gras, en speelden een kaartspelletje. We zaten ver genoeg van het huisje af om vrijuit te kunnen praten, maar Joyce's vader zat op de veranda een krant te lezen en hield ons vanuit zijn ooghoeken in de gaten.

"Wat zei mijn papa tegen je?" Vroeg Joyce. Tot nu toe had ze gezwegen over het incident van vanmorgen en ik had haar ook nog niet laten weten dat ik vermoedde dat zij mijn luier had geopend, waardoor ik straf had gekregen.

"Gaat je niets aan." Snauwde ik chagrijnig. Ik voelde mijn blaas alweer enkele minuten en ik kon me de pijnlijke momenten van gisteren nog heel goed herinneren. Ik beloofde mezelf dat ik het deze keer niet zover zou laten komen, en dat ik, voordat het echt pijn begon te doen, al in mijn luier zou plassen. Op die manier kon ik het ook misschien voor Joyce verbergen dat ik in mijn luier aan het plassen was.

"Moet je nu de hele week een luier om?" Vroeg ze en ik haalde mijn schouders op. Ik schudde hoopvol mijn hoofd, maar was er niet helemaal zeker van. Joyce's moeder had weliswaar gezegd dat het alleen voor vandaag zou zijn, maar ik wist bijna wel zeker dat voor de dag voorbij was er wel weer wat anders zou gebeuren waardoor ik alsnog morgen ook weer een luier zou moeten dragen.

We speelden een paar minuten zwijgend verder. Een vraag brandde op mijn lippen en het duurde een paar minuten voordat ik het lef had om die te stellen.

"Waarom wil je zo graag dat ik een luier om krijg." Vroeg ik. Gelukkig zag ik met mijn rug naar Joyce's vader toe en kon hij mijn huilende gezicht niet zien. Ik veegde mijn tranen weg en probeerde me groot te houden, maar de hele situatie was te vernederend. Joyce keek me nu een beetje onzeker aan. Ook zij wist dat haar vader ons in de gaten zat te houden. Ze haalde haar schouders op.

"Ik... Ik vind het leuk om te zien hoe... hoe kinderen vernederd worden. Ik weet niet waarom." Zei ze en keek me schuldig aan. Ze draaide haar gezicht van me af, voelde zich ongemakkelijk. Ze zweeg een ogenblik en het kaartspel stokte.

"Vooral... vooral met luiers vind ik leuk. Als kinderen voor straf een luier omkrijgen, bedoel ik." Stamelde ze. Haar ogen vonden de mijne en voor een ogenblik zag ik oprechte medelijden.

"Het spijt me." Zei ze heel zachtjes, nauwelijks hoorbaar. Ze keek snel op haar kaarten, blij dat ze haar blik van me af kon wenden, en gooide een kaart op de stapel tussen ons in. Ik haatte haar om de streek die ze me geleverd had, terwijl ik haar altijd best aardig had gevonden. Ik kon me ook eigenlijk niet voorstellen dat ze me zo bewust pijn deed, maar blijkbaar had ik haar verkeerd beoordeeld.

Ik concentreerde me een ogenblik op mijn kaarten en pakte een kaart van de stapel af. We speelden zwijgend door en langzaam kwam het moment om te plassen steeds dichterbij. Mijn blaas begon alweer pijn te doen en terwijl ik nonchalant probeerde door te spelen verschoof ik in een gemakkelijkere positie. Ik kruiste mijn benen en in kleermakerszit kaartte ik door.

Zonder om te kijken en zonder de fout te maken om Joyce weer aan te kijken, zoals ik in de auto had gedaan, begon ik te plassen. Ik voelde hoe de luier zich vulde en mijn plas verspreidde een warme gloed in mijn luier. Ik dwong mezelf een nieuwe kaart van het stapeltje kaarten tussen Joyce en mij in af te pakken en ik legde vier kaarten op tafel. Het leek te lukken, Joyce leek niet te zien dat ik aan het plassen was.

Eindelijk hield de stroom op, en kreeg de luier tijd om het vocht op te nemen. Het was weer een vreselijk vies gevoel, je eigen plas tegen je lichaam voelen. Ik geloof dat ik nooit zou wennen aan deze vieze noodzaak. Ik realiseerde me dat al ik een luier zou moeten blijven dragen ik ook in mijn luier zou moeten gaan poepen. Ik walgde al bij de gedachte alleen.

Joyce pakte ook een kaart van de stapel en legde haar laatste drie kaarten op tafel. Ze lachte triomfantelijk vanwege haar overwinning, dat dacht ik tenminste, maar ze keek me aan.

"Je hebt weer in je luier geplast, toch?" Zei ze. Mijn gezicht werd weer vuurrood van schaamte en woede, en Joyce zag dat ze gelijk had. Haar lach werd breder en uitbundiger, en demonstratief haalde ze haar neus op.

"Zal ik papa vragen of hij je verschoont?" Fluisterde ze, zodat ze zeker wist dat niemand het zou kunnen horen. "Misschien doet hij het wel hier in het gras, kan iedereen meekijken wat voor klein kind je eigenlijk bent." Joyce lachte gemeen, en ik keek haar verbaasd aan. Nog geen paar minuten geleden had ze gezegd dat het haar speet dat ze me zo behandelde, maar ze ging er gewoon mee door. Haar woorden sneden diep in mijn ego en ik voelde me de minuut meer gekleineerd. Ik gooide de kaarten kwaad neer en zocht een uitweg voor mijn woede.

"Baby." Lachte Joyce en ze daagde me nog verder uit. Ik weet niet precies wat ze wilde bereiken, maar als het de bedoeling was om me nog kwader te maken, dan was het gelukt. Haar lach gaf me het laatste zetje dat ik nodig had. Ik kwam snel overeind en ik sloeg Joyce in haar gezicht. Het was niet hard maar de schrik maakte het erger. Ze gilde en viel achterover in het gras.

"minder leuk persoon!" Huilde ik en kroop naar Joyce toe om haar te laten merken dat ik niet met me liet spotten. Angstig keek ze naar me op en ze probeerde achteruit weg te kruipen. Ze had echter schijn van kans en ik stompte haar in haar maag. Op dat moment werd ik ruw achteruit getrokken. Ik viel met mijn rug in het gras en ik zag dat Joyce's vader tussen ons in kwam staan. Zijn gezicht stond op onweer, en beurtelings keek hij ons woedend aan.

"Zij... Ze..." Stamelde ik, maar Joyce had eerder haar stem terug, terwijl ik nog naar de juiste woorden zat te zoeken.

"Ons baby'tje heeft weer een schone luier nodig." Riep ze uit, en lachte weer gemeen. Ze kreeg een woedende blik van haar vader toegeworpen.

"Houd je mond! Je gedraagt je als een kleuter, plaag die jongen niet zo. Hij heeft het al moeilijk genoeg. Als ik nog een keer merk dat je hem zit uit te lachen, zal ik je dezelfde behandeling geven." Dreigde haar vader. Joyce boog geschrokken haar hoofd en mompelde een excuus naar haar vader toe.

"En bied nu je excuses aan Mark aan. Schiet op!" Zei Joyce's vader. Joyce stond op en liep naar me toe. Ik zat nog steeds geschrokken in het gras. Weer keek Joyce me aan met een blik die op medelijden leek, maar ik wist dat ik dat niet kon vertrouwen. Ze boog haar hoofd.

"Het spijt me Mark, ik... ik zal je niet meer pestten." Zei ze en toen draaide ze zich naar haar vader die goedkeurend knikte. Haar vader keek nu naar mij en ik wist dat ik er niet zo genadig vanaf zou komen. Het enige pluspunt dat ik kon ontdekken was de dreiging van haar vader dat Joyce ook een luier zou omkrijgen. Ik wist nu heel zeker dat Joyce zich nu wel twee keer zou bedenken voordat ze me weer zou vernederen en uitlachen.

"En jij jongeman, jij moet leren dat slaan niets oplost. Dat maakt het alleen maar erger!" Hij bukte voor me neer en trok mijn korte broek naar beneden. Mijn natte luier kwam tevoorschijn en door mijn eigen tranen heen zag ik Joyce nieuwsgierig toekijken. De vader van Joyce wurmde mijn voeten met schoenen en al door de openingen en met de korte broek in zijn hand liep hij naar het huisje toe. Ik bleef huilend achter.

"Kom mee!" Zei hij, en gedwee stond ik snel op en volgde ik hem. Ik trok mijn T-shirt zo ver mogelijk naar beneden en probeerde mijn luier te verbergen. Ik had geen idee of er andere mensen toekeken, maar ik durfde uit schaamte niet om me heen te kijken. Joyce's papa gebood me op de veranda te blijven staan en liep zelf het huisje binnen. Trillend op mijn benen moest ik afwachten.

Binnen een minuutje kwam hij alweer terug. Hij had twee veiligheidsspelden in zijn handen en ik keek verbaasd toe. Hij bukte iets en trok de onderkant van mijn T-shirt uit mijn handen. Met kloppend hard begreep ik wat hij ging doen. De speldden waren nodig om de onderkant van mijn T-shirt omhoog te houden, zodat in alle posities mijn luier open en bloot zichtbaar bleef.

"Nee, alstublieft..." Smeekte ik, maar de speld aan de voorkant werd al gesloten en ik werd ruw omgedraaid. Ook de achterkant van mijn T-shirt werd hoog vastgezet en tot ver boven mijn navel beschermde mijn T-shirt me niet meer. Ik huilde van schaamte en van angstige afwachting. Joyce's moeder liep langs me heen me een groot kleed in haar handen. Ze spreidde het uit over het gras, niet al te ver bij het pad vandaan. Daarna liep ze nog een keer naar het huisje en haalde een stapeltje stripboeken op. Ze gooide ze midden op het kleed.

Joyce's papa stuurde ons naar het kleed toe. Ik rende er naar toe, maar pakte geen stripboek. Ik liet me op het kleed vallen en drukte huilend mijn gezicht in het kleed. Zolang ik niet merkte dat ik gezien werd door voorbijgangers was de vernedering misschien niet zo erg.

Verborgen

(deel 2)

Hoofdstuk zes - Omkleden

Joyce zat stilletjes naast me. Blijkbaar was ook zij veroordeeld tot het moeten zitten op het kleed. Ze lag op haar rug en hield een stripboek voor zich omhoog, haar gezicht viel precies in de schaduw van het stripboek. Ze zag dat ik mijn gezicht weer liet zien na tien minuten huilend mijn gezicht in het kleed verborgen te hebben. Ze glimlachte naar me, bijna vriendschappelijk.

"Als je rechtop gaat zitten en je legt je stripboek in je schoot, kan bijna niemand je luier zien." Zei ze. Mijn luier voelde plakkerig en dik aan, het jeukte in mijn liezen. Joyce's tip klonk wel goed en zwijgend ging ik overeind zitten. Ik pakte het bovenste stripboek van het stapeltje en legde het open op mijn bovenbenen neer, zo dicht mogelijk tegen mijn onderbuik als maar kon. Inderdaad was het grootste gedeelte van mijn luier nu verborgen.

We zwegen beiden en lazen ons stripboek. De zon scheen fel, maar niet al te warm. Het was behaaglijk, een verkoelend briesje ruiste tussen de bomen door. Joyce keek weer naar me en ik negeerde haar blik. Door haar werd ik nu zo openbaar vernederd, het was allemaal haar schuld.

"Mark, het spijt me. Ik bedoelde niet... wist niet dat dit zo..." Stotterde Joyce onzeker. Ik wierp haar een kwade blik toe, maar ik begreep dat ze niet had verwacht dat ik op deze manier gestraft zou worden, niet zo openbaar.

"Het is gemeen... Ik ben gemeen geweest..." Zei ze verontschuldigend. Weer verontschuldigde ze zich, maar na de vorige keren werd ik even later toch weer gepest. Haar verontschuldigingen klonken loos en hol, ik geloofde haar niet.

"Leugenaar! Je doet het expres, je haat me... En ik haat jou!" Zei ik fel, en zo hard dat Joyce's ouders het konden horen vanaf de veranda. Zij zaten aan de tafel en dronken een kop koffie. Joyce's moeder bladerde in een tijdschrift, terwijl de papa van Joyce een Nederlandse krant aan het lezen was. Ik zag zijn geïrriteerde bleek toen hij hoorde wat ik had gezegd en hij maakte aanstalten om de krant op te vouwen en neer te leggen. Ik schrok en wist dat ik het voor mezelf nog erger aan het maken was. Gelukkig legde Joyce's moeder een hand op de arm van haar man en zei iets wat ik niet kon verstaan.

"Laat ze maar even. Ik denk dat het wel goed komt tussen die twee." Had ze gezegd. Joyce en ik keken beiden een beetje angstig naar haar ouders en haalden opgelucht adem toen ze bleven zitten. Haar vader mompelde wat en vouwde daarna zijn krantje weer open. Nu dat gevaar geweken was keek Joyce me weer aan.

"Nee, dat is niet waar. Ik haat je niet. Denk je echt dat ik een hele week met een jongen op vakantie zou willen die ik niet aardig vind?" Zei ze. Ik draaide mijn hoofd weg.

"Ik vind je aardig, en... en ik kan jou plagen met... met je bedplassen. Daarom heb ik je gekozen." Zei ze zachtjes, ze wilde niet dat haar ouders deze bekentenis zou horen. Een bekentenis die me maar weinig opluchting bracht. Natuurlijk was het leuk om te horen dat een meisje uit de klas je aardig vond, maar op dit moment had ik liever gehad dat ze me minder aardig had gevonden en een andere jongen had gekozen om mee op vakantie te nemen.

"Plagen?" Lachte ik sarcastisch. " Ik zit hier in een luier... een vieze luier... en iedereen kan me zien. Noem je dat plagen?" Het was geen vraag, meer een beschuldiging. Joyce boog beschaamd het hoofd. Ik zag dat ze ook niet had verwacht dat het zo was gelopen, misschien was ze zelf ook wel geschrokken van wat er allemaal gebeurd was. Zwijgend lazen we verder in onze stripboeken en verveeld probeerden we de tijd door te komen. We wisten geen van beiden wat we gingen doen, en hoe lang dat nog ging duren.

Eindelijk stond de moeder van Joyce op en liep ze naar ons toe. Ze kwam bij het kleed staan en keek op ons neer. Tot haar opluchting zag ze dat de ruzie tussen Joyce en mij in ieder geval wat was bijgelegd. We keken elkaar niet meer boos aan, en hadden het afgelopen uur vredig bij elkaar op het kleed gezeten.

"Zullen we eens bij het zwembad gaan kijken?" Zei ze, en Joyce keek verrukt op. Ze stond meteen op en lachte vrolijk. Ik was een stuk minder enthousiast, ik zat nog steeds in mijn vieze luier en mijn omhooggehouden T-shirt. Ik bewoog niet en antwoordde ook niet. Joyce keek naar me en daarna keek ze naar haar moeder.

"Mam? Mark... Hij mag toch wel weer zijn korte broek aan?" Joyce keek bezorgd naar haar moeder op. Ik luisterde gespannen, misschien kreeg ik ook eerst wel een schone luier om. De gedachte daaraan boezemde me angst in, maar een schone luier zou wel weer wat prettiger aanvoelen. Ik durfde mezelf niet toe te geven dat ik een schone luier wilde, zolang ik maar niet hier openbaar verschoond werd.

"Mark?" Zei de moeder van Joyce, schuchter keek ik naar haar op. "Vraag papa maar of hij je broek weer wil aantrekken." Zei ze. Nerveus stond ik op, er was niemand in de buurt, het pad was leeg, en snel liep ik de veranda op. Met gebogen hoofd ging ik voor de papa van Joyce staan. Hij vouwde demonstratief zijn krantje op en legde hem traag naast zich neer op de tafel. Hij liet me expres wachten. Eindelijk keek hij me aan.

"Mag... Mag ik alsjeblieft weer mijn korte broek aan?" Vroeg ik stotterend. Hij keek me recht in de ogen, en daarna gleed zijn blik naar beneden, naar mijn luier. Mijn eigen hoofd was ook gebogen en ik keek naar dezelfde luier als hij. De plakstrips hadden het plastic iets uitgerekt en het absorberende materiaal was veranderd in een gele klonterige massa tussen mijn benen. Het was duidelijk dat ik deze luier al een hele tijd had omgehad, en diep van binnen hoopte ik misschien wel op een verschoning.

De vader van Joyce stak zijn hand uit en drukte op het geklonterde stuk luier tussen mijn benen. Zijn hand gleed zelfs even tussen mijn bovenbenen door en bevoelde de luier. Ineens trok hij zijn hand terug en pakte hij de korte broek die nog op de tafel lag.

"Die luier houdt het nog wel even." Zei hij en ik slikte. Ik probeerde mijn tranen in te houden toen hij me balancerend op een been mijn voet in de korte broek liet steken. Toen ik ook mijn andere voet in de korte broek had gestoken trok hij de broek omhoog, tot over mijn luier heen. Hij sloot mijn gulp en haalde daarna de veiligheidsspelden uit mijn T-shirt. De rand van de luier die nog boven mijn korte broek uit stak werd nu gelukkig ook bedekt. Alleen de dikke vorm van de luier onder mijn broek was nog het enige zichtbare bewijs van mijn luier.

De moeder van Joyce had inmiddels een paar handdoeken en onze zwemspullen gepakt, en stond al met Joyce klaar bij het pad. Joyce wuifde naar me.

"Kom je nog?" Riep ze lachend. Mijn humeur werd iets beter, voornamelijk door het feit dat mijn luier weer bedekt was. En het feit dat ik straks een zwembroek aan zou hebben zou het alleen maar beter maken. Met een klein lachje liep ik naar ze toe en met zijn drieën liepen we het pad uit. Joyce praatte vrolijk met haar moeder en ik slenterden er wat achteraan. Blijkbaar wist de moeder van Joyce waar me heen moesten want we kwamen precies bij de ingang van het openluchtzwembad uit.

Het was er redelijk druk. Op het grasveld langs het grote, ovale zwembad lagen mensen te zonnen, kinderen speelden op het gras of in de kleine, ondiepe badjes. Oudere kinderen voetbalden op het grasveld verderop, en het zwembad was redelijk gevuld met kinderen van alle leeftijden. We liepen naar de ingang en de moeder van Joyce liet drie pasjes zien. Het meisje van een jaar of twintig dat de ingang bewaakte liet ons door en lachte naar ons.

Joyce's moeder liep nu voor ons uit en zocht een plekje op het gras, vlakbij de rand van het zwembad uit. Ze spreidde twee handdoeken op het gras uit en ging erop zitten. Ze pakte de tas uit en legde een paar opgevouwen handdoeken klaar, en daarbovenop lagen mijn zwembroek en Joyce's badpak. Joyce griste haar badpak van het stapeltje.

"Ik kleed me wel op de wc om, ik moet toch nodig." Zei ze, haar moeder knikte, en Joyce rende weg. Ik zag dat ze de toiletten zocht en toen ze de juiste bordjes ontdekte, rende ze doelgericht over het grasveld tussen de spelende kinderen door. Ik keek angstig rond, vlak om ons heen zaten andere mensen te zonnen, speelden ouders met hun kinderen, en liepen kinderen langs op weg naar het grasveld om te spelen of op weg naar hun ouders. Ik vroeg me af hoe en waar ik mij kon omkleden. Het antwoord kwam snel. Joyce's moeder pakte mijn zwembroek en gebaarde naar me.

"Kom maar liggen, dan zal ik je uit je luier helpen." Zei ze en mijn gezicht vertrok meteen van schaamte. Ze klopte met haar hand op de handdoek naast haar en wilde me daar hebben liggen. Ik schudde mijn hoofd, hopend dat ik haar op andere gedachte kon brengen. Natuurlijk was dat onbegonnen werk.

"Alsjeblieft..." Smeekte ik zachtjes, maar ik liet me langzaam zakken op de handdoek. Zodra ik met mijn billen op de handdoek zat, werd ik achterover gedrukt. Ik kwam languit op mijn rug te liggen en angstvallig keek ik om me heen. Vlak naast ons, misschien drie meter verder, zat een moeder op het gras. Ze speelde met een klein meisje van nog geen twee jaar oud. Een jongen van mijn eigen leeftijd kwam aanlopen en ik hoorde hem in het Nederlands naar wat te drinken vragen.

Terwijl zijn moeder opzij bukte en uit een tas een blikje cola pakte, draaide het gezicht van de jongen mijn kant op. Ineens keek hij recht in mijn ogen, juist op het ogenblik dat ik voelde dat mijn korte broek naar beneden werd getrokken. Geschrokken draaide ik mijn hoofd de andere kant op. Ik voelde hoe mijn voeten door de korte broek werden getrokken, en de korte broek was nu helemaal uit.

De jongen moet mijn luier gezien hebben, dat kon niet anders. Ik vocht tegen mijn tranen, maar tevergeefs. Ik voelde de handen van de moeder van Joyce op mijn luier, en voorzichtig werden de plakstrips losgemaakt. Eindelijk werd de luier tussen mijn benen vandaan getrokken, en open en bloot lag ik nu op de handdoek. Ik durfde me niet te bewegen. Ik voelde een fris windje over mijn natte kruis waaien en ik huiverde.

Eindelijk voelde ik hoe mijn voeten in mijn zwembroek werden gestoken. En even later werd mijn zwembroek helemaal op getrokken. Zonder de kijken of de jongen nog naar me stond te kijken, ging ik overeind zitten. Ik trok snel mijn schoenen en sokken uit, terwijl ik ondertussen een aai over mijn bol kreeg van Joyce's moeder. Blijkbaar was ze trots op me dat ik zo netjes stil was blijven liggen, maar een aai door mijn haren maakte het er alleen maar erger op. Snel trok ik ook mijn T-shirt over mijn hoofd.

Met betraande ogen keek ik naar de moeder van Joyce, zonder woorden vroeg ik of ik weg mocht en ze knikte. Snel stond ik op en al huilend rende ik weg, zo ver mogelijk uit de buurt van mensen die me hadden zien liggen op de handdoek.
Hoofdstuk zeven - Zwemmen

Ik rende tot aan het andere eind van het zwembad, en snel veegde ik de tranen van mijn gezicht. Ik voelde me vies, en het leek alsof de stank van urine nog om me heen hing. Ik sprong in het water, huiverde van het toch niet al te warme water, dompelde mijn gezicht onder water en leunde tegen de rand aan. Het zwembad was hier maar iets meer dan een meter diep en ik kon hier nog gemakkelijk staan. Nogmaals veegde ik de tranen uit mijn gezicht, maar doordat het water nog uit mijn haren druppelde, viel het nu niet meer op dat ik huilde.

Een minuutje later voelde ik een hand op mijn schouder. Ik draaide me geschrokken om en zag dat het Joyce maar was. Ze keek me treurig aan.

"Dat was gemeen van mama." Zei ze en ik was het helemaal met haar eens. Langzamerhand begon ik toch weer wat meer vertrouwen in Joyce te krijgen. Ze leek nu weer oprecht bezorgd, en boos op het onrecht dat mij werd aangedaan. Een ogenblik stonden we stilletjes naast elkaar, en toen greep ze me bij mijn hand.

"Kom, ga je mee de glijbaan af? Hij is best hoog!" Riep ze vrolijk, en ik ging mee. In eerste instantie liet ik me meesleuren door haar enthousiasme, maar gaandeweg knapte mijn humeur steeds meer op. Ik had geen luier meer om, en was weer een gewone jongen, met een gewone zwembroek aan. Voor een ogenblik vergat ik de luiers en speelde ik met Joyce alsof het mijn beste vriendin was.

Samen gingen we meerdere keren van de glijbaan af, speelden we met een bal die we gevonden hadden en deden we wedstrijdjes wie het hardste kon zwemmen of het langste onder water kon blijven. We lachten en stoeiden in het water, renden door het gras, doken van de duikplank. Alle slechte momenten van de afgelopen dagen waren vergeten.

Langzamerhand begon ik me echter ongemakkelijk te voelen. Ik moest nodig naar de wc en ik hoefde niet alleen te plassen. Ik durfde niet naar de wc te gaan. Hoe raar het ook voelde, maar ik wist niet zeker of dat wel mocht. De afgelopen nacht en dag had ik mijn luier moeten gebruiken, en ik was bang dat ik dat nu ook weer zou moeten doen. Joyce merkte mijn bedrukte stemming en keek me aan.

"Wat is er?" Ik keek haar bedremmeld aan.

"Ik moet... moet naar de wc." Stamelde ik. Joyce keek een ogenblik verbaasd, ze begreep het probleem niet helemaal. Haar gezicht betrok toen ze zich realiseerde van ik me ook al had gerealiseerd. Mijn straf was dat ik vandaag een luier moest dragen, en dat betekende dus eigenlijk dat ik niet naar de wc mocht. Joyce keek me ineens ondeugend aan.

"Ga toch gewoon, ik zal niets zeggen... Dat beloof ik!" Zei ze, maar behalve dat ik haar niet helemaal geloofde, durfde ik het niet. Ik wilde mezelf niet nog en keer in de problemen brengen, ook al was de kans op ontdekking niet al te groot. Ik schudde mijn hoofd.

"Ik... Ik durf niet!" Zei ik weer, struikelend over mijn eigen woorden. Joyce keek voor zich uit en leek na te denken over een mogelijke oplossing. Ik keek om me heen en zag haar moeder nog vlak bij de badrand aan de andere kant van het zwembad zitten. Ik besloot de makkelijkste weg te nemen, het gewoon te gaan vragen, en een eventuele afwijzing dan maar voor lief te nemen. Ik had niet zoveel keus, en ik besloot dat ik in ieder geval niet ongehoorzaam zou zijn.

Ik liet Joyce achter en zwom dwars over het bad, naar de rand waar Joyce's moeder vlak bij zat. Joyce volgde me, maar ik had een paar meter voorsprong en met die voorsprong kwam ik ook als eerste bij de kant aan. Tot mijn grote opluchting zag ik dat de moeder met het kleine meisje waren verdwenen, en dat betekende zeer waarschijnlijk ook dat de jongen die mij met luier, en daarna zonder luier had gezien, ook verdwenen was. Ik klom het bad uit en zag dat Joyce's moeder me al had gezien. Ze keek me vriendelijk lachend aan.

"Vermaak je je een beetje?" Vroeg ze, maar ik wist dat ze allang gezien had dat Joyce en ik het prima naar ons zin hadden gehad het laatste uur. Ik knikte en liep nog een stukje naar haar toe, nog druipend van het badwater. Het grasveld werd almaar leger en een hoop mensen hadden het zwembad ook alweer verlaten. In de directe omgeving zaten gelukkig geen mensen meer, en niemand anders zou kunnen horen wat ik zou vragen. Ik boog mijn hoofd en met het schaamrood op mijn wangen stelde ik mijn vraag.

"Mag... mag ik alstublieft naar... naar de wc?" Ik stamelde, en dat leek een gewoonte te gaan worden. De moeder van Joyce keek me een ogenblik aan, leek na te denken. Ik wachtte in spanning af en hoorde hoe Joyce achter me was komen staan. Waarschijnlijk had ze mijn vraag niet gehoord, maar wist wel wat ik gevraagd had.

"Mam, alsjeblieft?" Zei ze, en ik was blij dat Joyce me leek te steunen. Gelukkig hoefde dat niet, want nog voordat Joyce haar smeekbede in de strijd had geworpen, keek haar moeder me glimlachend aan.

"Ik vind het dapper dat je het bent komen vragen, en dat zal ik belonen." Zei ze en klopte me even bemoedigend op mijn billen. "Ga maar snel!" Ik juichte van binnen. Ook Joyce was blij en ze sprong voor me langs en duwde als beloning een natte kus op haar moeders wang. Ik draaide me snel om en rende naar de toiletten.

"Ik wil over een kwartiertje weg!' Riep de moeder van Joyce nog achter me aan en ik riep een bevestiging. Joyce sprong achter me weer in het water en wachtte daar op me. Ik sloot me met en goed gevoel op in een toilet dat er trouwens niet al te schoon uitzag. Ik rukte mijn zwembroek naar beneden en ging op het toilet zitten. Opgelucht deed ik mijn behoeften. Ik realiseerde me dat het vreemd was dat ik zo blij was om weer eens naar de wc te mogen gaan.

Een paar minuutjes later lag ik weer in het zwembad en speelden we de tijd vol, en die tijd ging sneller dan we hadden verwacht. Op een gegeven moment zagen we Joyce's moeder langs de badrand staan en ze riep ons. Snel zwommen we die kant op en klommen het bad uit. We kregen beiden een handdoek in de handen geduwd en naast elkaar droogden we onszelf af. Het grasveld was nu bijna helemaal leeg en alleen verderop zaten nog wat mensen in het gras. Het was al veel later dan ik had verwacht.

Joyce had zich het snelst afgedroogd en met haar rug naar me toe trok ze haar badpak uit en sloeg ze de handdoek om zich heen. Daarna zocht ze haar kleren bij elkaar en kleedde ze zich aan. Ik had mezelf ook bijna afgedroogd en was met mijn voeten bezig toen ik mijn vuile luier nog zag liggen. Hij lag open en bloot en ik kon de geklonterde binnenkant goed zien.

"Ga maar liggen, Mark." Zei Joyce's moeder en ik begreep dat ik weer een luier zou omkrijgen. Nu waren er gelukkig een stuk minder omstanders en niemand zou zien wat er gebeurde. Ik ging gehoorzaam liggen, en zag Joyce zittend toekijken terwijl ze de veters van haar sportschoenen begon te strikken. Ik lag net en meteen werd mijn zwembroek naar beneden getrokken. Ze pakte mijn handdoek en duwde die in mijn kruis. Ik voelde me al een stuk minder prettig toen ze met een hand mijn beide enkels pakte en mijn voeten in de lucht tilde. Als een klein kind werden ook mijn billen afgedroogd, en toen ik droog was moest ik zo blijven liggen.

De moeder van Joyce pakte weer dezelfde luier die ik eerder om had gehad, en waarin ik geplast had, en schoof die onder mijn billen. Ik schrok en had verwacht een schone om te krijgen. Mijn goede humeur was ineens weer helemaal verdwenen en hardop huilde ik protesterend.

"Mama...?" Hoorde ik Joyce nog roepen, maar mijn billen zakten al op de luier en het klamme, koude plastic werd alweer tussen mijn benen door getrokken. Het gevoel was vreselijk, nog veel erger dan het gevoel van een natte luier net nadat je er in had geplast. Dan voelde het warm aan, dit voelde koud en vies.

"Mark, ik heb je vanmorgen gezegd dat je deze luier vandaag zou moeten dragen. Je hebt al geluk gehad doordat je mocht zwemmen, en ik heb je zelfs naar het toilet laten gaan, dus hou op met janken en kleed je aan." Zei Joyce's moeder chagrijnig terwijl ze de plakstrips nogmaals dicht drukte. Ze drukte deze strips lang aan en ze leken moeilijker te plakken dan anders.

Ik ging overeind zitten en bleef huilen. Ik vergat alles om me heen en dacht er geen moment aan dat anderen weer naar me zouden zitten kijken. Nu voelde ik me alleen maar beroerd, vreselijk vies en vernederd. Joyce had zich inmiddels al wel helemaal aangekleed en kwam naast me op haar hurken zitten.

"Kom, kleed je aan. Er komen mensen aan lopen." Fluisterde ze in mijn oor en dat deed me mijn tranen weer vergeten. Ik pakte snel mijn T-shirt en trok het over mijn hoofd aan. Al zittend trok ik daarna mijn korte broek aan en verborg mijn luier onder het katoen. Snel trok ik mijn schoenen aan, terwijl Joyce's moeder de handdoeken al aan het verzamelen was. Toen ik klaar was met aankleden liepen we terug naar het huisje. Tijdens het lopen voelde ik de luier duidelijker dan ooit zitten. Hij leek te hangen tussen mijn benen, omhooggehouden door de plakstrips op mijn middel. Nu meer dan ooit zou ik graag een schone luier omkrijgen, en als ik niet zou weten dat ik het toch niet zou krijgen, zou ik waarschijnlijk zelfs om een verschoning gevraagd hebben.
Hoofdstuk acht - Ongelukje

Joyce sprong zo hoog mogelijk en sloeg met haar badmintonracket naar de shuttle die in de takken was blijven hangen. Ze kon er net niet bij en het resultaat was een regen van takjes en blaadjes. Ik lachte en ze keek me moedeloos aan. Dit was nu al de derde keer dat we de shuttle in de boom hadden geslagen, en ditmaal was het mijn schuld geweest.

Net na het eten had papa de badmintonrackets voor ons opgezocht en waren we begonnen met ons hulpeloze gestuntel. De friet en de kroketten lagen nog zwaar op onze maag, en Joyce's papa had ook nog grote milkshakes voor ons gehaald. Het simpelweg overspelen van de shuttle was eigenlijk nog te moeilijk, maar we hadden er in ieder geval een groot plezier mee. Hijgend en zwetend keek ik toe hoe Joyce tevergeefs op en neer sprong.

"Help nou even!" Riep Joyce wanhopig, en ik gooide mijn racket neer en liep naar haar toe. "Als jij je handen nu zo houdt..." Deed ze voor. Ze hield haar handen ineengevouwen en met haar palmen open en naar boven. "... dan kun je mij ondersteunen en dan lukt het vast wel!" Riep ze enthousiast. Ik deed wat ze wilde en vouwde mijn vingers ineen. Ze zette haar voet erin en met haar hand steunend op mijn schouder, probeerde ze rechtop te gaan staan.

Ik wankelde onder haar gewicht en Joyce wankelde al lachend mee. Ze was veel te zwaar voor me, of eigenlijk was ik niet sterk genoeg voor haar want zo zwaar was ze niet. Joyce leek te wankelen en maakte zich al klaar om van me af te springen, maar ze strekte zich nog eenmaal, stak haar arm uit en sloeg met haar racket in de omlaaghangende takken van de oude eik. De shuttle bewoog en viel eindelijk naar beneden.

Joyce kraaide van plezier, en juichte. Ik bezweek net op dat moment onder haar gewicht en zakte door mijn knieën. Samen rolden we door het gras, over de shuttle heen waar weinig meer van overbleef. Joyce lag nog half over me heen en we lachten van plezier.

Ineens was mijn plezier voorbij. Al een uur had ik moeten plassen, maar steeds had ik het kunnen uitstellen. Mijn luier voelde al zo vies en klam aan, en wilde het niet nog erger maken. Straks als ik naar bed moest zou ik pas een schone luier krijgen, en ik wilde het plassen zo lang mogelijk uitstellen. Nu lag ik op mijn rug, ondersteunde mezelf met mijn ellebogen, en Joyce lag nog half over me heen. Ik voelde dat ik het nu echt niet meer kon ophouden, een pijnscheut trok door mijn lichaam heen en ik kermde hardop.

"Wat is er?" Joyce keek me verontrust aan. Met een beschaamd gezicht keek ik naar haar op.

"Ik... Ik kan het... niet meer ophouden." Zei ik stotterend, en op dat moment verloor ik de controle over mijn blaas. Een grote straal stroomde mijn luier in, en dat terwijl de tranen uit mijn ooghoeken naar beneden druppelden. Joyce keek geschokt, schoof opzij en keek instinctief naar mijn kruis.

Mijn luier kon de overvloed niet meer aan. Het was niet de eerste plas die het moest opnemen, en de luier was al te vaak open en dicht geweest. En ook het vele bewegen in de luier had de elasticiteit geen goed gedaan. Ik voelde mijn plas in mijn lies stromen, en twee ovale natte plekken verschenen aan de zijkanten van mijn kruis in de korte broek. Onthutst keken Joyce en ik toe hoe de plekken langzaam groter werden. Joyce kwam nog verder overeind en schoof van me af, ze leek weg te deinzen voor mijn natte kruis.

Ik huilde hardop en verborg mijn gezicht in mijn handen. Ik liet me languit achterover in het gras zakken en wilde vreselijk graag wegzakken in het gras. Ik wilde me verbergen voor iedereen, zelfs voor mezelf. Weer hadden ze, de ouders van Joyce natuurlijk, mij mezelf laten vernederen, en deze keer was het weer net zo erg als de vorige keren. Dit moest wel de ergste dag uit mijn leven zijn. Ik draaide me op mijn buik en drukte mijn gezicht in het gras. Ik voelde mijn plasser aan de binnenkant van de luier in een plasje urine liggen, de absorberende stof nam niets meer op. Het voelde alsof ik in mijn eigen plas aan het zwemmen was. Ik begon alleen maar harder te huilen.

Plots voelde ik twee sterke handen onder mijn oksels. Ze trokken me overeind en zetten me weer op mijn voeten neer. Voorzichtig opende ik mijn ogen en door mijn tranen heen zag ik dat het de papa van Joyce was. Ook de moeder van Joyce kwam bezorgd aanlopen en Joyce zelf stond dicht bij me en leek ook tranen in haar ogen te hebben. Of leek dat maar zo? Joyce's papa veegde het gras van mijn gezicht en mijn T-shirt en keek me bezorgd aan. De mama van Joyce bukte naast me en drukte een kus op mijn wang.

"Kom maar mee naar de badkamer, het is toch bijna bedtijd." Zei ze bemoedigend. Ze pakte mijn hand beet en hand in hand werd ik naar de badkamer geleid. Ik voelde me als een kleuter die aan het handje moest lopen. Mijn luier lekte nog steeds en ik voelde een druppel langs de binnenkant van mijn been naar beneden lopen. Ik durfde niet om me heen te kijken, het voelde alsof de hele wereld stond te kijken naar mijn natte broek en mijn kinderachtige huilbui.

Heel even voelde ik de hand van Joyce tegen mijn vrije hand. Ze kneep zachtjes en liet me daarna meteen weer los. Ondanks dat het vandaag toch allemaal haar schuld was, voelde ik me toch gesteund. Langzaam leek ik het vertrouwen in Joyce weer terug te krijgen. Ze leek oprecht spijt te hebben van het feit dat zij mijn luier vannacht open had gemaakt, waardoor ik als straf de rest van de dag deze luier moest dragen.

Met mijn ogen dicht liet ik me de badkamer in loodsen. Huilend bleef ik stilletjes staan toen mijn hand werd losgelaten. Blijkbaar was ik op de plaats van bestemming aangekomen. Ik hoorde hoe iemand de kraan van het bad opendraaide en een grote stroom water stroomde klaterend het bad in. Natuurlijk was ik nu alleen met Joyce's moeder in de badkamer en ik opende voorzichtig mijn ogen. Joyce's moeder pakte de onderkant van mijn T-shirt beet en trok hem over mijn hoofd uit. Daarna bukte ze voor me neer en ik voelde hoe ze de veters van mijn sportschoenen los maakte. Met een hand steunend op de wastafel stond ik beurtelings op een been en werden mijn schoenen me uitgetrokken.

Natuurlijk voelde ik de gelijkenis tussen het uitkleden van een baby en wat er nu gebeurde, maar het kon me allemaal niets meer schelen. Geestelijk was ik uitgeput, te moe om nog wat te doen. Mijn korte broek werd naar beneden getrokken en ik durfde niet naar beneden te kijken. Verstard bleef ik naar de wastafel kijken, terwijl ik uit mijn stinkende korte broek stapte.

"Ik heb goed en slecht nieuws voor je." Fluisterde Joyce's moeder in mijn oor. Ze aaide me troostend over mijn wang, terwijl ze de plakstrips van de loodzware luier opende. De luier viel als een blok tussen mijn benen vandaan en mijn kruis leek zich een ogenblik op de noordpool te bevinden. De koelere lucht in de badkamer deed mijn vochtige huid in mijn kruis en op mijn billen rillen.

"Het goede nieuws is dat je straf voor vandaag voorbij is..." Lachte Joyce's moeder me toe. Het voelde niet gemeen aan, ze leek me alleen op te willen beuren. De luier werd tussen mijn benen vandaan getrokken en helemaal naakt stond ik huilend te wachten op wat er komen ging. Ik voelde me smeriger dan ik me ooit had gevoeld.

"...maar het slechte nieuws is dat ik je straks toch weer een luier om ga doen, omdat het bijna bedtijd is." Ze ging recht overeind staan en ik zag haar een washandje uit een kastje pakken. Ze stak haar hand in het washandje en doopte het in het laagje water dat nu al in het bad stond. Ik deinsde achteruit en stak mijn handen afwerend naar haar uit.

"Nee, alsjeblieft." Huilde ik en ik drukte mijn rug tegen de rand van de wastafel aan. Joyce's moeder trok haar naar me uitgestrekte hand met het washandje weer een stukje in, en keek me bezorgd aan.

"Kom maar, niet bang zijn, maar je bent gewoon te vies om in bad te gaan. Je wilt toch ook niet in je eigen vuil badderen?" Haar stem klonk aardig en begrijpend, en natuurlijk had ze gelijk. Ik wilde niet in mijn eigen vuile water liggen, maar waarom kon ik mezelf niet even snel een beetje wassen. De hand met het washandje kwam toch weer naar mijn kruis toe en ontsnappen kon ik niet. Ik huiverde toen het washandje mijn plasser omsloot. Het washandje maakte aanstalten om tussen mijn benen te glijden en automatisch zakte ik iets door mijn knieën en opende ik mijn bovenbenen voor haar.

Het washandje gleed al wrijvend tussen mijn benen door, waarna het werd uitgespoeld onder de koude kraan van de wastafel. Het washandje werd nogmaals gedoopt in het warme water van het bad en nogmaals werd mijn kruis even snel gewassen. Nadat het washandje nogmaals werd uitgespoeld en ook mijn billen waren gewassen, mocht ik het bad in stappen.

Opgelucht dat het washandje eindelijk opzij werd gegooid zette ik mijn voeten in het warme water. Ik liet me zakken en het warme water overweldigde me. Joyce's moeder goot een flinke scheut blauwe badschuim in het bad en even later lag ik onder een dikke laag bubbels. De badkraan werd dichtgedraaid, en met een laatste aai over mijn voorhoofd werd ik alleen gelaten. De deur naar de woonkamer bleef open, maar ik lag in ieder geval uit het zicht van iedereen die niet in de badkamer stond.
Hoofdstuk negen - Bedtijd

"Joyce, ga jij je ook maar douchen en klaarmaken voor bed." Hoorde ik Joyce's moeder zeggen. Genietend van het warme water, zakte ik nog iets verder onderuit in het bad en het water stond nu tot aan mijn kin. Met mijn handen wreef ik zachtjes door mijn liezen, daar waar de luier de hele dag tegenaan gedrukt had gezeten.

"Mama, nu al?" Hoorde ik Joyce protesteren, maar ze kwam vrijwel meteen in de deuropening staan. Ze stond nog met haar rug naar me toe.

"Als ik Mark naar bed gebracht heb kunnen we nog wel een spelletje spelen, maar als jij je pyjama alvast aantrekt kun je straks zo je bed in." Ik hoorde het Joyce's moeder zeggen en ik begreep dat ik als een klein kind vroeger naar bed moest dan Joyce. Joyce liep de badkamer in, lachte naar me en trok snel haar kleren uit. Ze leek zich niet te schamen, maar bleef wel met haar rug naar me toe staan. Ze hing een handdoek over het stenen muurtje dat als afscheiding van de douchecel diende, verdween achter het muurtje en ik hoorde de kraan opengaan.

Joyce douchte en droogde zich buiten mijn gezichtsveld af en met haar handdoek om zich heen gevouwen liep ze even later de badkamer weer uit. Vrijwel meteen daarna kwam de moeder van Joyce de badkamer binnenlopen. Ze bleef gelukkig in de deuropening staan.

"Ben je klaar?" Vroeg ze en ik knikte verlegen. "OK, afspoelen en afdrogen. Laat je het bad leeglopen?" Zei ze en ik knikte. Joyce's moeder had zich alweer omgedraaid en was weer verdwenen. Ik spoelde me met de douchekop af en droogde me daarna af. Verlegen keek ik daarna de woonkamer in. Joyce's moeder zat aan de eettafel en stond meteen op toen ze me zag.

"Kom maar mee." Zei ze en ze nam me mee naar onze slaapkamer. Ik moest op het bed gaan liggen, terwijl ze een luier uit een geopende pak trok. Het pak luiers stond tot mijn schrik open en bloot op de tafel, en Joyce's mama nam geen enkele moeite om het uit het zicht te zetten. Ik durfde er echter niets van te zeggen, en zou het vanavond zelf wel stiekem op de grond zetten.

Ik zag hoe mijn luier werd opengevouwen en met de luier in haar hand knielde de moeder van Joyce naast het bed neer. Ik moest mijn knieën weer intrekken en voelde hoe de luier onder mijn billen werd geschoven. Zonder pardon werd de luier over me heen gevouwen en werden de plakstrips dicht geplakt. Joyce's moeder kwam overeind en ik bleef beschaamd liggend achter. Weer was ik gedegradeerd tot een klein kind, weer werd ik vernederd door zo'n rottige luier, en nogmaals werd duidelijk dat ik niet de baas over mijn eigen lichaam mocht zijn.

"Ga Joyce en haar papa maar welterusten zeggen, en dan mag je naar bed." Zei Joyce's moeder maar ik protesteerde voorzichtig.

"Maar... het is nog zo vroeg. Mag ik niet langer opblijven, alstublieft?" Smeekte ik, maar Joyce's moeder schudde gedecideerd haar hoofd.

"Je bent niet de hele dag even lief geweest. Laat eerst maar eens zien dat je een grote knul bent, en dat jij je luier kunt omhouden, en droog houden, dan zien we wel weer verder." Zei ze en met betraande ogen boog ik mijn hoofd en liet ook deze vernedering over me heen komen. Met niets meer dan een luier om moest ik opstaan en werd ik de kamer in genomen.

Joyce's papa zat buiten op de veranda en bang om gezien te worden bleef ik net achter de deuropening staan. Ik kreeg een zetje en nog in het volle daglicht stond ik in alleen een luier buiten. Ik huiverde en zag gelukkig niemand lopen. Snel liep ik naar de papa van Joyce toe en ik kreeg een kus van hem op mijn wang.

"Welterusten." Zei ik zachtjes, hopend dat ik snel weer naar binnen mocht.

"Zul je lief gaan slapen en met je vingertjes van je luier afblijven?" Vroeg hij en ik knikte beschaamd. Nog steeds voelde ik de pijn van het verraad door Joyce. Zij was degene die me al deze problemen had bezorgd, en alhoewel ze spijt toonde, en me sinds vanmiddag alleen maar probeerde te helpen, was ik van binnen nog steeds boos op haar.

Ik draaide me om en wilde net naar binnen lopen toen ik een jongen op een crossfiets aan zag komen rijden. Hij reed snel en hobbelde over het zanderige pad heen, boomwortels ontwijkend, en soms juist opzoekend om een sprongetje te kunnen maken. Ik zag meteen dat het dezelfde jongen was die me vanmiddag bij het zwembad had staan aanstaren. Hij had gezien hoe ik publiekelijk van mijn vieze luier werd ontdaan en een zwembroek kreeg aangetrokken.

Toen de jongen vlakbij gekomen was keek hij ineens mijn kant op. Hij herkende me en begon breed te glimlachen. Ik wist heel zeker dat hij ook mijn luier gezien moest hebben want ik stond maar half verborgen achter de vader van Joyce. De jongen zwaaide lachend naar me en met een vuurrood hoofd draaide ik me snel om en rende het huisje in. Joyce stond in de deuropening en ging snel aan de kant voor me, ze keek geschokt en ik zag dat ze de jongen ook voorbij had zien fietsen. Ze had ook gezien dat de jongen mij in mijn luier had gezien.

"Welterusten, Mark." Zei Joyce en ze kuste me op mijn voorhoofd. Meteen fluisterde ze ook nog wat in mijn oren, zodat haar mama die in de buurt stond het niet kon horen. "Het spijt me." Ik zweeg, boog mijn hoofd en liep terug naar onze slaapkamer. Joyce's moeder liep achter me aan en net voordat ik bij mijn bed aangekomen was, legde ze haar hand op mijn schouder en draaide ik me naar haar toe. Ze boog en drukte ook een kus op mijn wang.

"Welterusten, Mark. Ik laat de deur open, ik wil niet dat je door de kamer gaat rondspoken." Zei ze streng, daarna bukte ze voor het bed neer en trok de lakens voor me open. Het was warm genoeg, dus ik stapte zonder T-shirt mijn bed in. De lakens werden over me heen getrokken, Joyce's mama verliet de kamer en liet me alleen achter.

Het was misschien halfnegen, en het was nog lang niet donker buiten. Zachtjes huilde ik en ik draaide me met mijn gezicht naar de muur. Mijn luier kraakte en dat was zelfs door de lakens heen hoorbaar. De deur naar de woonkamer bleef open, en ik hoorde hoe Joyce met haar ouders een kaartspelletje ging spelen. Zelfs het gordijn voor het raam was nog open en het voelde alsof het nog midden op de dag was.

Ik luisterde naar het spelletje en hoorde Joyce lachend winnen. Ze hadden alle drie plezier in het spelletje en het voelde alsof ik er niet meer bij hoorde, alsof ik in een hoekje werd weggestopt. Ik wilde terug naar huis, ik had heimwee. Ik wilde terug naar het gewone leventje thuis.

Ineens hoorde ik getik. Het leek van buiten te komen, en verbaasd draaide ik me op mijn rug. Nogmaals hoorde ik en zachtjes getik. Binnen in de woonkamer gingen de gesprekken gewoon door, Joyce won zelfs het tweede potje kaarten, en zij leken het niet te horen. Ik keek de kamer rond en ineens verstijfde ik.

Buiten, voor het raam, stond de jongen die me al zo vaak vernederd had, gewoon door te kijken. En ook nu keek hij weer toe. Hij lachte naar me en met zijn vingers beeldde hij tranen onder zijn ogen uit. Snel draaide ik mijn gezicht af en veegde mijn tranen weg, tevergeefs want nieuwe tranen hoopten zich alweer op in mijn ooghoeken.

De jongen maakte sprongetjes van plezier, wees naar zijn horloge en maakte toen lachend met twee platte handen tegen zijn oren het gebaar voor slapen. Ik huilde nu hardop, durfde niet naar het raam te lopen om het gordijn dicht te trekken. Mijn eigen luier zou dan nogmaals open en bloot tentoongesteld worden, en dat wilde in ten aller tijde voorkomen. Ik overwoog om te gaan roepen om hulp, maar ik durfde het niet.

De jongen kon ongestoord de kamer bekijken en zijn blik viel meteen op het pak luiers op de tafel. Hij wees er naar, en daarna naar mij, en hij lachte hardop. Zijn plezier kende geen grenzen en hij moest zelfs de tranen uit zijn ogen vegen. Datzelfde deed ik ook, maar om een heel andere reden. Ik vervloekte hem en nogmaals overwoog ik het bed uit te stappen om het gordijn dicht te trekken. Ik kon me de woorden van de mama van Joyce echter nog heel goed herinneren. Ze had gezegd dat ze de deur zou openlaten zodat ze kon controleren of ik niet mijn bed uit zou komen.

Berustend liet ik me achterover zakken, verborg mijn handen in mijn gezicht en huilde hardop. Het gevoel om zo openlijk vernederd te worden was vreselijk. En dit was al de zoveelste keer vandaag en het leek elke keer erger te worden. Weer hoorde ik de jongen op het glas tikken, maar ik reageerde er niet meer op. Ik huilde alleen maar, hopend dat hij weg zou gaan.

"Ga weg, minder leuk persoon." Hoorde ik ineens roepen. Het was Joyce, ze rende naar het raam en trok het gordijn dicht. Haar stem haperde van woede en haar ogen leken vuur te spuwen. Door het gordijn en het raam heen hoorden we jongen demonstratief hard lachen en Joyce stond er nu beteuterd bij. Ze leek een ogenblik door het gordijn heen te staren, voordat ze zich omdraaide. Ze leek me een ogenblik niet te durven aankijken, en toen ze het toch deed zag ik de schaamte en schuldgevoel op haar gezicht getekend. Haar ogen traanden en snel draaide ze haar gezicht weer van me af. Joyce's moeder kwam nu ook in de deuropening staan en ze keek bezorgd naar binnen.

"Het was dezelfde jongen als vanmiddag!" Riep ik verwijtend naar de moeder van Joyce. Ik draaide me woedend om, wachtte de reacties niet af en duwde mijn gezicht in het matras. Ik trok het kussen over me heen, ik wilde niets meer met ze te maken hebben. Ik wilde alleen gelaten worden.
Hoofdstuk tien - Brutaal

"Ben je wakker?" Fluisterde Joyce terwijl ze over de rand van het bed hing en naar mij keek. Ik lag nog te doezelen en opende voorzichtig mijn ogen. Ik gaapte en strekte me uit. Dit was alweer de laatste hele dag van de vakantie. Morgenavond zouden we alweer teruggaan naar Nederland, en alhoewel de vakantie desastreus was begonnen, was het naar mate de week vorderde wel steeds leuker geworden. Alleen de eerste dag had ik overdag een luier moeten dragen, en verder alleen 's nachts. Elke morgen was ik echter weer met een droge luier wakker geworden, en langzamerhand was mijn zelfvertrouwen weer een beetje uit het dal omhoog geklommen.

Die vervelende jongen hadden we een paar dagen niet gezien en ik hoopte stiekem dat hij allang naar huis was en dat we hem ook niet meer zouden terugzien. Tegenover Joyce voelde ik geen enkele schaamte meer om me 's avonds en 's morgens in een luier te vertonen. Zeker toen bleek dat ik niet meer als een kleuter behandeld werd, en dat mijn luier elke nacht droog bleef, merkte ik dat ik ook niet meer geplaagd werd door Joyce. We leken zelfs echt vriendjes te worden, en ik hoopte dat dat in Nederland ook zo zou blijven.

Ik keek naar Joyce op en glimlachte, haar haren zaten vreselijk door de war en stonden alle kanten op. Ik keek op mijn horloge en zag dat het al halfacht was geweest, en ik moest nodig plassen. De gewoonte was om 's morgens vroeg eerst even langs de ouders van Joyce te lopen om te laten zien dat ik mijn luier nog omhad. Zij lagen rond die tijd altijd nog in bed, en bleven minstens nog een uurtje liggen. Maar omdat ik 's morgens altijd nodig naar de wc moest, liep ik even zachtjes de kamer in en maakte ik Joyce's mama wakker. Zij gaf me dan meteen toestemming om zelf mijn luier uit te trekken.

Nadat ik naar de wc was geweest mocht ik dan niet meer gaan slapen, want dan zou ik zonder luier in bed liggen, maar dat gaf niets. Joyce en ik waren beiden altijd vroeg wakker en konden onszelf goed bezighouden. We speelden wat en praatten, en wachtten totdat Joyce's ouders ook allebei het bed uitkwamen. Joyce en ik gingen dan altijd vers brood halen bij de parkwinkel en als we terugkwamen was de tafel gedekt en konden we ontbijten.

Ik kwam overeind en stapte uit bed, mijn glimlach verstarde en geschokt keek ik naar mijn luier. Hij was nat! Verbijsterd zakte ik weer terug op mijn bed, en Joyce keek me verbaasd aan.

"Nee!" Huilde ik hardop, mezelf verbijtend en vervloekend. Beschaamd keek ik Joyce aan.

"Hoe kan dit?" Vroeg ze, precies wetend wat er aan de hand was. Ik haalde mijn schouders op, soms gebeurde het inderdaad nog dat ik in bed plaste, maar het werd steeds minder en ik had gehoopt dat ik er nu echt vanaf zou zijn. Al die hoop werd nu in de grond geboord door een enkel ongelukje. Het was niet eens een hele grote plas geweest, want zo nat was de luier nu ook weer niet.

"Ach, kom. Zo erg is het toch ook weer niet. Het is een ongelukje, het is de hele week niet gebeurd!" Zei Joyce, terwijl ze uit haar bed klom en naast me kwam zitten. Ik draaide beschaamd mijn hoofd af, veegde de tranen van mijn wang af. Ik moest nodig plassen en de gebruikelijke routine leek nu ineens zo onzeker. Als ik nu mijn luier aan de ouders van Joyce liet zijn, mocht ik hem dan nog steeds zelf uittrekken? Of moest ik wachten tot de ouders van Joyce uit bed kwamen, maar voor die tijd zou ik vast en zeker nogmaals in mijn luier moeten plassen, maar ditmaal bewust en noodgedwongen.

Ik durfde niet meer naar de slaapkamer van Joyce's ouders. Ik schaamde me en was bang voor hun reactie. Zouden ze boos op me zijn, of teleurgesteld? Joyce zag mijn terughoudendheid en probeerde me moed in te praten.

"Ga nu maar, mijn mama is vast niet boos." Zei ze en ze duwde me voorzichtig van het bed af. Ik stond op en keek Joyce beteuterd aan. Ik hoopte echt dat ze gelijk had, en met lood in mijn schoenen liep ik blootsvoets de slaapkamer uit. Ik liep over de koele tegelvloer naar de gedraaide open trap naar de open zolderverdieping, wat eigenlijk niet meer was als het dak van onze eigen slaapkamer en de badkamer. Het schuine dak gaf de kamer in het midden een grote hoogte, maar naar de zijkanten liep dat al snel af. Boven aangekomen keek ik van boven op de woonkamer neer, die wel de hele hoogte van het huisje had.

Ik klopte zachtjes op de deur, en na wat onduidelijk gemompel hoorde ik Joyce's mama roepen dat ik binnen mocht komen. Soms had ik wel vijf keer moeten kloppen, voordat ze wakker werden, blijkbaar waren ze nu beiden al wakker. Ik opende de deur en liep de slaapkamer binnen. Zowel Joyce's papa als mama waren inderdaad wakker en keken naar me, ze leken wat geirriteerd. De papa van Joyce lag op zijn rug, en vouwde zijn handen onder zijn hoofd. De moeder van Joyce lag op haar buik half over haar man heen. Ze draaide zich van hem af, naar haar eigen helft van het tweepersoonsbed.

Ik keek de kamer rond, de driehoekige vorm gaf de kamer een vreemd uiterlijk. Twee grote dakramen in beide schuine zijden zetten de kamer in een helder licht. Buiten het tweepersoonsbed, stond er ook een grote kledingkast tegen de verre achterwand, een wastafel tegen de binnenwand, net naast de deur, en een kinderledikantje onder het schuine dak geschoven. Een van de twee dakramen stond op een kiertje open en ik hoorde de vogels buiten vrolijk zingen. Hier in de slaapkamer hing echter een heel andere sfeer, maar ik begreep niet precies wat voor een.

Joyce's mama draaide zich naar me toe, haar hand gleed als vertraagd nog over de borstkas van haar man heen, en ze glimlachte gemaakt, het was geen oprechte glimlach. Het verbaasde me dat ze beiden wakker waren en de vreemde glimlach beangstigde me en beetje. Joyce's papa lachte al helemaal niet en zijn blik richtte zich op mijn luier.

"Je bent nat!" Zei hij cru. Het leek alsof ze geen van beiden een goed humeur hadden, of dat ze niet wilden dat ik naar boven was gekomen.

"Mag..." Begon ik stotterend, maar Joyce's mama onderbrak me.

"Je houdt je luier om, ga maar terug naar bed." Zei ze kortaf en ze wees naar de deur. Verward en verbaasd keek ik naar haar. Waarom deden ze zo gemeen?

"Maar... Ik moet plassen... Ik..." Stamelde ik met een rood hoofd.

"Luisteren, Mark! Je bent vannacht niet droog gebleven, dus je houdt je luier om totdat mama of ik hem voor je afdoen. Is dat begrepen?" Riep de papa van Joyce kwaad, maar ik schudde protesterend mijn hoofd. Ik wilde absoluut niet expres in mijn luier plassen, dat had ik al veel te vaak moeten doen.

"Alsjeblieft... Ik moet echt..." Protesteerde ik nogmaals, maar twee geïrriteerde blikken werden me toegeworpen, en ik kon mijn zin niet afmaken.

"Mark! Ik kom straks naar je toe. Houd het nog maar even op!" Zei de mama van Joyce, maar dat was een onmogelijkheid. Ik moest echt op heel korte termijn naar de wc.

"Nee!" Riep ik en zodra ik de verbaasde blikken van zowel Joyce's papa en mama zag, wist ik al dat ik me weer heel diep in de nesten aan het werken was. Ik zag de verbaasde blik bij de papa van Joyce verdwijnen en zijn gezicht liet rood aan van woede. Mijn ongehoorzaamheid deed zijn humeur alleen maar verslechteren. Hij leek te zuchten en keek me met zijn strenge ogen aan.

"Gefeliciteerd Mark, je hebt zojuist een schone luier verdiend en die mag je de hele dag omhouden." Zei hij cynisch en deze mededeling sloeg in als een bom. Ineens was ik mijn trots vergeten, en voelde ik me weer miserabeler dan ooit. Weer zou ik de hele dag in een luier moeten rondlopen, met de gebruikelijke vernederingen erbij waarschijnlijk, en ditmaal was het volledig mijn eigen schuld.

"Ga terug naar je bed. Mama komt je zo een schone luier geven. En nu wegwezen!" Riep de papa van Joyce uit en huilend droop ik af. Ik zag nog net hoe de papa van Joyce mistroostig zijn hoofd schudde, maar meteen draaide zijn vrouw zich weer naar hem toe, en haar handen gleden weer over zijn borstkas, haar vingers krulden zich nogmaals in zijn borsthaar. Zijn boze blik verdween, terwijl ik huilend de slaapkamerdeur sloot en terug naar mijn slaapkamer liep.
Hoofdstuk elf - Escalatie

Onthutst en huilend liep ik terug naar de slaapkamer van Joyce en mij. Joyce had het grootste gedeelte van het gesprek kunnen volgen, vooral de laatste zinnen die hardop waren uitgesproken. Joyce keek me met een schuldige blik aan, natuurlijk had ze hier niets aan kunnen doen, maar ze voelde zich er niet prettig bij. Ik ontweek haar blik en kroop snel terug onder het dekbed. Ik wilde nu niet met haar praten.

Joyce lag stilletjes boven me en liet me een ogenblik met rust. Ze begreep dat ik alleen gelaten wilde worden. Ik huilde en kermde. Mijn blaas deed steeds meer pijn, maar ik wilde niet nogmaals in mijn luier plassen, en zeker niet bewust en noodgedwongen. Boven me, op de zolderkamer, hoorde ik Joyce's ouders lachen, hun bed kraakte. Ik was vreselijk kwaad op ze, hoe konden ze lachen terwijl ik hier pijn had, waarom deden ze zo gemeen tegen me?

Joyce stak haar hoofd over de rand van het bed en keek me troostend aan. Ze zag dat ik mezelf pijn deed door mijn plas op te houden. Ik klampte me vast aan de hoop dat ik straks alsnog naar de wc zou mogen, en liever een beetje pijn in de hoop op verlossing, dan als een klein kind in mijn luier te moeten plassen.

"Mark... Laat..." Ik schudde resoluut mijn hoofd. Joyce wist niet was hoe ze zich moest gedragen of wat ze moest zeggen en ging weer languit op haar eigen bed liggen. Ik zag de lattenbodem boven me bewegen, maar ik sloot mijn ogen en draaide me op mijn zij. Ik duwde mijn handen op de luier in mijn kruis en concentreerde me op mijn blaas. De hele wereld om me heen leek te vervagen en mijn volledige bewustzijn was gericht op die ene, bijna onnozele, taak: mijn plas ophouden.

De tijd gleed voorbij, Joyce hield zich stil boven me en ik had geen enkele behoefte om te praten of te spelen. Eindelijk hoorde ik ver boven me het bed weer kraken en ik luisterde gespannen of er voetstappen deze kant op kwamen. Joyce had het ook gehoord en kwam ook overeind. Ik zag haar voeten over de rand bungelen en in haar T-shirt klom ze naar beneden. Ze keek even vluchtig naar mij, maar liep snel de kamer uit. De deur werd weer gesloten en het werd weer stil.

Ik hoorde hoe er mensen gingen douchen en ik vloekte bijna hardop. Waarom lieten ze me hier alleen? De pijn werd steeds erger, maar geen haar op mijn hoofd dacht er over na om mijn luier te gebruiken. Dat nooit meer! Ik hoorde hoe mensen de badkamer in en uit liepen en ik lag nog minimaal een kwartier te wachten.

Ineens ging de deur open en vol verwachting keek ik naar wie er binnen kwam lopen. Het was de moeder van Joyce, ze was al volledig aangekleed en haar haren waren al bijna weer opgedroogd. Ze knielde voor het bed neer en keek me streng aan.

"Mevrouw, het spijt me, maar luister... ik moest... ik..." Stotterde ik huilend maar ik werd onderbroken.

"Nee, jij luistert naar mij! Als ik ergens een hekel aan heb, dan is het wel aan brutale snotneuzen. Ik hoop dat de luier je er de hele dag aan zal herinneren dat brutaliteit absoluut ongewenst is, en dat je er van zult leren." Ze keek me indringend aan, er was geen spoortje medeleven meer in haar gezicht te bespeuren. Ze trok het dekbed van me af en gooide het over het voeteneind heen. De koelere lucht deed me trillen, terwijl de moeder van Joyce ook nog hardhandig mijn T-shirt tot onder mijn oksels omhoog trok. Daarna trok ze mijn handen uit mijn kruis vandaan en een beetje angstig legde ik ze naast mijn hoofd neer op het kussen.

Ruw werden mijn bovenbenen uit elkaar geduwd en toen werden de plakstrips van mijn luier opengetrokken. De plakstrips scheurden het plastic van de luier kapot. Mijn twee enkels werden in een greep genomen en omhoog getild. Mijn knieën bogen naar mijn gezicht toe en ook naar buiten en de luier viel tussen mijn benen door open. Mijn schaamte en angst deed de pijn van mijn volle blaas een ogenblik vergeten. Mijn enkels werden losgelaten en als een baby lag ik met mijn billen open en bloot op de natte luier, mijn voeten in de lucht houdend. Ik huilde tranen met tuiten en mijn oogkassen vulden zich met tranen, mijn blik vertroebelend.

De moeder van Joyce liet me een ogenblik op de natte luier liggen en draaide zich van me af. Ze trok een schone luier uit het pak luiers en legde dat naast me op het bed neer.

"Blijf liggen en niet bewegen, dan haal ik even een washandje." Snauwde ze bijna en stond op. Ik veegde de tranen uit mijn ogen en met een natte hand keek ik naar de luier. Ik haatte die luier, maar mijn blik schoot van de luier af en ineens keek ik in de ogen van Joyce die nieuwsgierig in de deuropening stond. Zodra ze zag dat ik haar aankeek draaide ze zich om en verdween uit het zicht.

Een pijnscheut! Ik kermde luid en voelde mijn blaas protesteren. Ik zakte met mijn voeten terug op het bed en duwde mijn handen beschermend in mijn kruis, ik voelde de natte luier weer onder mijn billen. Juist op dat moment kwam Joyce's moeder weer binnen en haar blik sprak boekdelen. Ik trok mijn handen weg en mijn knieën weer in, maar de pijn werd te erg.

De moeder van Joyce knielde weer naast het bed neer, legde haar hand op de achterkant van mijn bovenbeen en duwde mijn bovenbeen nog verder richting mijn buik, mijn rug kromde zich en mijn billen kwamen van de luier los. De luier werd onder me vandaan getrokken, en op dat moment voelde ik iets knappen. Het was niet zozeer een fysieke klap, meer een mentale, maar het resultaat was er niet minder om.

Ik gilde en voelde hoe mijn plas zich met onvoorstelbare kracht een weg naar buiten zocht. Alle weerstand was hopeloos en het onvermijdelijke gebeurde, ik plaste. Het gele vocht had de weg naar buiten gevonden en met een grote boog kwam het naar buiten.

Alsof ik buiten mijn lichaam was getreden keek ik als vertraagd op het schouwspel toe. De straal raakte de hand van Joyce's moeder die de luier nog beet had en geschrokken deinsde ze achteruit, haar hand als iets vies van zich afhoudend. Joyce verscheen ook in de deuropening en haar blik toonde afschuw. Mijn plasser bewoog onder de druk ongeremd heen en weer en ik voelde het vieze, warme vocht zelfs op mijn buik landen, waar het in kleine stroompjes langszij een weg naar beneden vond.

Ik probeerde uit alle macht de stroom te stoppen, maar tevergeefs. Al mijn spieren leken verlamd, en volledig hulpeloos kon ik niets anders doen dan op mijn rug wachten tot het plassen stopte. Joyce's moeder leek sneller van haar besluiteloze verbazing af te zijn en ze greep de natte luier weer beet en duwde die in mijn kruis. Mijn plasser wees echter naar boven en ik zag hoe de urine op mijn buik onder de luier vandaan sijpelde, terwijl een andere stroompje zich tussen mijn benen door een weg naar beneden zocht.

"Verdomme, wat ben je nu voor een klein kind!" Riep ze me verwijtend toe, terwijl ze de luier op mijn kruis bleef drukken. Ik draaide mijn vuurrode gezicht af, haar blik was te pijnlijk. Eindelijk hield de straal op, mijn blaas had zich volledig geleegd en ik voelde dat ik midden in een grote natte plek lag. Mijn bed was doorweekt, en dat was nog erger dan een natte luier. Weer realiseerde ik me dat ik mezelf nog dieper in de nesten had gewerkt. Alle goede bedoelingen leken tegen me te werken en mijn keuzes pakten allemaal vreselijk verkeerd uit.

"Ben je eindelijk klaar?" Vroeg Joyce's moeder en ik knikte. Ik sloeg mijn handen voor mijn gezicht, terwijl ik voelde hoe de luier van mijn kruis getrokken werd. Ik weet niet hoeveel de luier nog had kunnen redden, maar het voelde alsof ik met mijn billen in een zwembad lag. De moeder van Joyce stond op en keek zuchtend op me neer. Ook de papa van Joyce kwam achter Joyce in de deuropening staan, alsof ik een landelijke bezienswaardigheid was. Hij zag de ravage en woedend stapte hij naar voren, Joyce opzij zettend alsof ze van piepschuim was.

Afwerend stak ik mijn handen naar hem uit, maar hij greep me bij mijn oorlel en trok me van het bed af. Ik schreeuwde van de pijn, maar de greep op mijn oorlel werd er niet minder op. Toen stond ik naakt naast het bed, drie paar ogen waren op me gericht. Ik voelde me zo vreselijk klein en vernederd, en het ergste was dat het voelde alsof het mijn eigen schuld was. Ik kon hier niemand meer de schuld van geven. Joyce had van de zijlijn toegekeken en mij mezelf in de nesten laten werken. Joyce kon me niet redden, niemand kon me uit mijn persoonlijke hel redden.

Verborgen

(deel 3)

Hoofdstuk twaalf - Als een baby...

Eindelijk werd mijn oor losgelaten, maar de pijn zakte niet meteen weg. De hand van Joyce's vader liet me niet met rust en ik voelde zijn greep vrijwel meteen daarna in mijn nek. Hij kneep en al duwend dwong hij me voorover te bukken. Zijn andere hand zag ik niet, maar ik voelde precies waar hij was. Met een luidde pets sloeg hij met zijn platte hand op mijn billen, het geluid leek te echoën in de kamer, terwijl de pijn door mijn billen echode.

Ik kermde en huilde hardop, maar nogmaals sloeg hij me zonder pardon. Ik gilde en mijn lichaam wachtte verkrampt op de volgende klap. Het leek minuten te duren, terwijl hij me in deze onnatuurlijk houding dwong, maar de volgende klap bleef uit. Ik voelde zelfs de greep in mijn nek verslappen. Ik werd losgelaten en voorzichtig kwam ik weer overeind. Met een dieprood gezicht van schaamte keek ik een ogenblik Joyce aan, ze wendde meteen har blik van me af.

Joyce's vader ruimde tafel tegen de wand leeg, zette de weekendtas met kleren van Joyce op de grond en ook het pak met luiers werd op de grond gezet. Toen was de tafel helemaal leeg en de papa van Joyce draaide zich naar me toe. Ik deinsde een stukje achteruit, maar dat was hopeloos. Ik werd bij mijn bovenarm gegrepen en naar de tafel toegetrokken. Met zijn twee handen in mijn zij tilde hij me op de tafel, draaide me een kwartslag, en duwde me achterover. Languit lag ik nu op de tafel, het harde, koele kunststof kleefde tegen mijn bezwete lichaam.

"Was deze baby maar en stop hem met een schone luier maar weer in bed!" Zei de vader van Joyce terwijl hij met en woedende blik op me neer keek. Ik zag de moeder van Joyce instemmend knikken. Even had ik gehoopt dat zij me nog enigszins kon redden van verdere straffen, het plassen was al straf genoeg geweest, maar ook dat bleek tevergeefs. De vader van Joyce beende de kamer uit, en in de deuropening legde hij een hand op de schouder van zijn dochter. Hij trok haar mee, uit het zicht.

"Waag het niet om te bewegen!" Waarschuwde de moeder van Joyce terwijl ze ook de kamer uitliep. Helemaal alleen gelaten begon ik weer ongeremd te huilen. Dikke tranen stroomden langs mijn wangen en ik kneep mijn ogen stijf dicht. Ik hoorde niet eens hoe de moeder van Joyce de kamer weer was binnengekomen. Wel voelde ik hoe mijn enkels weer in een hand werd vastgehouden. Weer werd ik in die vreselijk vernederende positie gedwongen die de moeder van Joyce vrijelijk toegang gaf tot mijn billen en mijn kruis.

Ik zag dat er nu een bakje water op de rand van de tafel stond en met een washandje werd ik gewassen. Ik huilde, kermde, jankte en schudde over de tafel heen, maar het hielp niets. Het leverde me enkel een pets op mijn wang op, en dat terwijl het washandje zonder pardon zijn weg zocht, en vond, in mijn kruis. Als een baby werd ik gewassen en even later ook afgedroogd.

De handdoek werd ruw gehanteerd, en schuurde over mijn billen. Toen ik eindelijk schoon en droog was werd de handdoek op mijn natte bed gegooid. De moeder van Joyce bukte en pakte de luier van de grond die eerder naast mij op het toen nog droge bed had gelegen. De luier was nog schoon en blijkbaar niet geraakt door mijn plassen. In het zicht werd de luier opengevouwen. Ik lag nog languit op de tafel te wachten en keek angstig gefascineerd naar de luier op.

"Mark, dit is niet de eerste keer dat je een luier omkrijgt, en het zal ook nog lang niet de laatste keer zijn. Je kent de routine, en ik verwacht dat je vanaf nu pro-actief gaat meewerken. Als ik je luier ga afdoen, spreid je je bovenbenen, als de luier open is trek je je knieën in zodat ik de luier onder je vandaan kan trekken. Dan blijf je zo liggen zodat ik je eventueel kan wassen, of schoonvegen met de vochtige babydoekjes." Ze keek me indringend aan. "En als ik je weer een luier ga omdoen, trek je je knieën in en verloopt het proces in omgekeerde volgorde. Is dat begrepen?" Vroeg ze streng, en ik knikte gehoorzaam.

"Laat dan maar eens zien dan hoe braaf je bent." Zei ze en ik trok gehoorzaam mijn knieën zo ver mogelijk naar mijn kin toe. De luier werd onder mijn billen geschoven en ik zette mijn voeten weer op de tafel neer. Natuurlijk wist ik hoe ik moest bewegen om het omdoen van de luier te vergemakkelijken, deze duidelijke instructie was kil en vernederend geweest. Ik was gedegenereerd tot een peuter en ik moest me op de tafel volledig onderwerpen aan de wil van deze vrouw. Mijn wil, zelfs mijn gevoelens, waren niet belangrijk meer. Ik was overgeleverd aan de moeder van Joyce, die me domineerde en kleineerde. En het was allemaal mijn eigen schuld.

De luier werd dichtgevouwen, en de plakstrips werden strakker gesloten dan ooit tevoren. Ik durfde niet te protesteren maar deed precies wat er van me verwacht werd.

"Neem het bed van Joyce maar. Welterusten!" Zei ze streng en koel. Zonder verder een woord aan me vuil te maken draaide ze zich van me af en bukte bij mijn bed neer. Ze trok alle lakens van het bed af en ik zag de enorme natte plek in matras: het resultaat van mijn koppigheid. Via het trappetje klom ik in het bed van Joyce. Haar warmte was nog aanwezig, en ik trok het laken over me heen. Ik draaide mijn gezicht naar de muur en hoorde hoe de moeder van Joyce alle natte spullen bij elkaar graaide en de kamer uitliep. De deur werd gesloten en ik bleef achter in mijn kleine gevangenis.

Ik huilde en probeerde te slapen. Ik luisterde naar de geluiden van buiten de kamer. Mijn vinger gleed langs mijn liezen waar het elastiek strak tegenaan duwde. Het deed pijn en voelde alsof het in mijn huid sneed. De stank van mijn urine hing nog in de kamer. Nog eenmaal kwam de moeder van Joyce terug in de kamer. Ze trok het gordijn open en zette het raam op een kiertje. Daarna tilde ze het matras van het bed en sleepte het de kamer uit. Ik verwelkomde de frisse lucht, maar weer lag ik in het zicht van iedereen die buiten op het pad liep.

En waar ging mijn matras heen? Ik probeerde te luisteren naar de geluiden en tot mijn afschuw hoorde ik hoe het naar buiten, in de zon, getrokken werd. Daar zou het kunnen drogen. Iedereen zou mijn ongelukje kunnen zien, mijn vernedering zou tentoongesteld worden, en ik wist zeker dat het vervelende jongetje, dat me al meerdere malen had gepest, het ook zou zien. Hij zou me uitlachen de eerstvolgende keer dat we elkaar zouden zien. Ik haatte hem.

Weer lag ik in mijn eentje in de kamer en kon ik, net als gisteravond, de gesprekken van Joyce en haar ouders volgen. Ik hoorde ze ontbijten en mijn maag rommelde, ik had best trek. Ik wist dat ik voorlopig niets te eten zou krijgen. Ik vervloekte mezelf. Waarom deed ik toch van die stomme dingen? Weer had ik mezelf in de nesten gewerkt, en daarmee de woede van Joyce's ouders over me af weten te roepen. Weer moest ik als straf een luier dragen en nu misschien wel voor de rest van de week.

Ik hoorde Joyce's ouders praten over het dorp ingaan. Ze wilden wat boodschappen doen en het oude stadje verderop bekijken. Even had ik de hoop dat ik toch uit bed zou mogen komen, maar tot mijn schrik hoorde ik de ouders van Joyce openlijk over mijn straf praten. Mijn hoop werd resoluut de bodem ingeboord, ondanks een zwak protest van Joyce. Ik hoorde de vader van Joyce praten over mijn kinderachtige gedrag en dat ik het verdiende om als een baby behandeld te worden. Ik had genoeg gehoord, ik wilde niets meer horen. Huilend draaide ik mijn gezicht naar de muur en trok ik het kussen over mijn hoofd.

Ik wilde naar huis!
Hoofdstuk dertien - Nog meer ellende

Ik lag op mijn rug en keek verveeld naar het plafond. Hoe lang waren ze nu al weg? Het moest minimaal anderhalf uur zijn. Voordat ze weggingen had de vader van Joyce me nog even streng toegesproken. Als ik het lef had om uit bed te komen of mijn luier uit te trekken dan zou hij me een flink pak slaag geven, had hij gezegd. Ik had in zijn ogen gezien dat hij het meende. Huilend had ik me van hem afgedraaid en gehoord hoe ze het huisje hadden verlaten en de deur achter zich op slot hadden gedraaid.

Nu lag ik alleen. Mijn maag rommelde, maar ik durfde mijn bed niet uit te komen om wat uit te ijskast te pakken. Ook mijn darmen begonnen zich te roeren en dat was een veel grotere dreiging. Een ochtend zonder eten zou ik wel overwinnen, maar voor het middaguur zou ik mijn grote boodschap kwijt moeten. Ik hoopte tegen beter weten in dat ik het niet in mijn luier zou hoeven te doen.

De verveling sloeg toe, de kamer was saai en leeg en ik durfde ook niets te lezen te pakken. Het enige wat ik kon doen was slapen en nadenken, maar slapen had ik de hele nacht al gedaan. Onontkoombaar dacht ik na over wat er allemaal was gebeurd de afgelopen dagen, en vooral wat er vanmorgen was gebeurd. Elke keer kwam ik weer tot dezelfde conclusie: het was allemaal mijn eigen schuld.

"Hé baby, in bed geplast?" Hoorde ik iemand roepen, de stem klonk luid en duidelijk in de slaapkamer. Geschrokken keek ik om en ik keek in het lachende gezicht van die rotjongen die me al zo vaak had gepest. Hij stond buiten voor het geopende raam en lachend keek hij naar binnen. Natuurlijk had hij mijn matras buiten zien liggen drogen. Ik trok het laken voor de zekerheid nog iets verder over me heen om mijn luier voor hem verborgen te houden.

"Had je geen luier om?" Vroeg hij verbaasd, want hij begreep inmiddels maar al te goed dat ik 's nachts luiers moest dragen. Ik keek hem woedend aan, maar met een vuurrood gezicht van schaamte.

"O, natuurlijk. Je hebt stiekem je luier uitgetrokken en daarom heb je nu straf!" Lachte hij en hij dacht het te begrijpen. Natuurlijk wist hij de echte toedracht niet, maar zijn woorden bleven vernederend genoeg. Ik keek naar het gordijn, als mijn enige hoop om uit zijn zicht te blijven. Het gordijn hing teruggeslagen voor het andere eind van het raam, tegen de verste muur, en ik zou er niet bij kunnen zonder eerst uit bed te klimmen. En buiten de mogelijke straf die me daarvoor boven het hoofd hing, zou ik met niets dan aan luier aan voor het raam langs moeten lopen. Er zat niets anders op dan hem te negeren en te hopen dat hij maar snel wegging.

"Mag ik je luier eens zien?" Vroeg hij ineens. "Alsjeblieft!" Riep hij, maar ik draaide me van hem af en kroop zo ver mogelijk naar de muur toe. Natuurlijk mocht hij mijn luier niet zien!

"Ga weg, minder leuk persoon!" Riep ik met overslaande stem.

"Weg, hoezo? Jij bent de leukste attractie van het hele park hier!" Lachte hij smalend. Zijn blik gleed weer spiedend door de kamer heen, en natuurlijk ontdekte hij het pak luiers. "Gelukkig zijn je luiers nog lang niet op, zodat je pappie en mammie je nog heel vaak een schoon luiertje kunnen omdoen. En je pappie heeft je vast ook wel afgeleerd om je luier uit te trekken, toch? Heeft hij je over zijn knie gelegd? Heeft hij je op je billen geslagen?" Hij lachte terwijl hij zijn fantasie de vrije loop gaf.

Ik wilde roepen dat het mijn 'pappie en mammie' niet waren, maar dan zou hij alleen maar meer vragen gaan stellen. Ik wilde dat hij wegging en, hoe moeilijk het ook was, ik probeerde hem te negeren. Minutenlang stond hij nog voor het raam, schold me uit voor alles wat jonger was dan twee jaar was, dreigde zijn vriendjes erbij te halen als ik mijn luier niet liet zien. Ik bleef op mijn zij liggen, met mijn rug naar hem toe, zo stilletjes mogelijk. Langzamerhand begon ik me echter veel meer zorgen te maken over mijn rommelende darmen. Het zou niet al te lang duren voordat ik mezelf zou moeten bevuilen. Zachtjes huilend wachtte ik tot hij wegging.

Eindelijk was het stil buiten. Minutenlang luisterde ik aandachtig tot ik zeker wist dat hij weg was en draaide me toen voorzichtig om. Ik tuurde naar buiten en luisterde of hij niet stiekem om het hoekje stond te wachten. Pas na tien minuten was ik er zeker van dat hij was verdwenen en voelde ik me weer wat meer ontspannen. Nu kon ik mijn aandacht eindelijk richten op mijn darmen die steeds pijnlijkere signalen begonnen af te geven.

Ik had me er inmiddels bij neergelegd dat het onontkoombaar was dat ik in mijn luier zou moeten gaan poepen, en ik wist dat het nog uren kon duren voordat Joyce en haar ouders terug zouden komen. De gedachte aan de poep in mijn luier deed me walgen, maar ik had geen andere keus. Ik wilde niet langer meer wachten, nutteloos zou ik pijn lijden en uiteindelijk zou ik het toch in mijn luier moeten doen.

Ik kwam overeind en ging op mijn hurken op het bed zitten. Nog eenmaal keek ik naar buiten om te kijken of niemand me zag, maar er was niemand te zien of te horen. Ik probeerde te ontspannen. Met een gedempte scheet perste ik een stevige drol in mijn luier, ik voelde de weerstand van de luier die de drol maar weinig ruimte liet. Tegelijkertijd begon ik te plassen en voelde ik hoe mijn plas onder in mijn luier liep, waar het in aanraking kwam met mijn poep.

De luier kon de enorme stank niet verbergen, en met mijn hand voelde ik aan de enorme bobbel die mijn luier aan de achterkant nu maakte. Ik perste nog een laatste restantje naar buiten en haalde snuivend mijn neus op. Heel voorzichtig ging ik op mijn buik op het bed liggen, de samengeperste drol zo min mogelijk verstorend.

Het gevoel wat vreselijk. De stank en het plakkerige gevoel tussen mijn billen deed me constant herinneren aan wat ik in mijn luier had zitten. Ik voelde me als een echte baby, vies en klein, de vernedering was vreselijk. En de gedachte om straks als een baby verschoond te worden deed me nog meer huiveren. Joyce zou op de achtergrond meekijken, en alhoewel ze medelijden met me zou hebben, zou ze het toch zien. Mijn hele leven lang zou ik me deze week herinneren, vergeten zou ik het nooit.

Een uur lang lag ik stilletjes op mijn buik te wachten, toen ik eindelijk een auto over het pad hoorde rijden. De auto werd naast het huisje geparkeerd en toen wist ik zeker dat het Joyce en haar ouders waren. Ze zouden ontdekken dat ik in mijn luier gepoept had, en zachtjes begon ik weer te huilen. Ik besefte dat het huilen erg toepasselijk was voor een klein kind dat 'bah in zijn luier' had, maar die gedachte kon me er niet van weerhouden om mijn tranen te laten stromen.

Joyce kwam meteen onze slaapkamer binnenlopen en ze lachte vrolijk, maar zodra ze binnen was betrok haar gezicht. Ik keek haar beschaamd aan en Joyce haalde haar neus op. Mijn gezicht moet vuurrood zijn geweest. Joyce begreep wat er gebeurd was en een ogenblik bleef ze besluiteloos staan. Toen draaide ze zich om en liep de kamer weer uit.

"Mama, Mark heeft... hij... " Stamelde ze, terwijl ze net buiten de slaapkamer bleef staan. Haar moeder was al aan komen lopen en liep langs haar dochter heen de slaapkamer in. Ze negeerde de stank en liep naar het bed toe. Ze trok het laken van me af en schoof haar vingers op mijn rug onder het elastiek van de luier. Ze trok de rand van de luier omhoog en boog iets voorover, alsof ze de inhoud van mijn luier met haar neus wilde controleren. Zonder een spier te vertrekken liet ze mijn luier weer los.

"Ga maar weer op de tafel liggen, Mark. Ik zal je verschonen." Zei ze, en ze draaide zich om en liep de kamer weer uit. Onthutst bleef ik achter, zonder er verder een woord aan vuil te maken accepteerde ze mijn vieze luier en verwachtte ze dat ik me zou laten verschonen. Woede, angst en schaamte vermengden zich en een emotionele chaos was het resultaat. Ik huilde hardop en drukte mijn gezicht zo diep mogelijk in het matras. Ik wist niet meer wat ik moest doen. Ik wilde gehoorzamen en niet verder gestraft worden, maar ik was bang dat ik straf zou krijgen op de tafel, als de luier opengetrokken zou worden. En het worden verschoond als een baby was de grootste vernedering die ik kon bedenken, ik schaamde me voor mijn eigen vieze luier.

Ineens voelde ik een hand op mijn arm, het was klein en zacht; ik wist dat het van Joyce was. Ze wreef even zachtjes troostend heen en weer, maar zodra ik de voetstappen van haar moeder weer aan hoorde komen verdween haar aanraking. Weer voelde ik dat mijn arm werd aangeraakt, maar nu veel ruwer.

"Kom van dat bed af! Heel snel!" Riep de moeder van Joyce me boos toe, ze had mijn bovenarm stevig beet en trok me bijna hardhandig van het bed af. Ik kermde maar was weerloos. Onder dwang schoof ik van het bed af, mijn benen zwengelden over de rand van het bed en tot mijn afschuw moest ik op de rand van het bed gaan zitten om van het bed af te kunnen komen. Ik voelde hoe mijn poep in mijn luier samenperste en zich verspreidde. Veel tijd kreeg ik niet, want ik werd van het bed afgetrokken en een paar tellen later lag ik languit op de tafel.

"Het is al erg genoeg dat ik stinkende luiers moet verschonen, en ik heb geen zin in ongehoorzaamheid. Begrepen?" De moeder van Joyce wachtte niet op antwoord, maar liep de slaapkamer weer uit. Ik huilde hardop, en wachtte. Ik trok mijn knieën in, zoals dat van me verwacht werd, en voelde hoe even later twee handen de plakstrips opende. De vreselijke stank uit de luier vulde de slaapkamer en drong mijn neus in. Ik walgde van mezelf. Een hand pakte mijn beide enkels in een greep en duwde ze ver richting mijn hoofd. Mijn rug kromde zich tot het uiterste. Ik kermde terwijl mijn knieën bijna tegen mijn kin gedrukt werden.

Met het schone uiteinde van de luier werden mijn billen afgeveegd. De meeste poep verdween in een luier, maar nog steeds zal mijn poep over een groot gedeelte van mijn billen en zelfs tussen mijn benen uitgesmeerd. Ik bleef huilen en mij oogkassen leken zich te vullen met vocht.

"Het is lang geleden dat ik een poepluier heb moeten verschonen." Hoorde ik de moeder van Joyce lachend tegen Joyce zeggen. Joyce antwoordde niet en bleef stilletjes in de deuropening staan. De stinkende luier lag nog open op het eind van de tafel, terwijl de moeder van Joyce mijn billen met vochtige babydoekjes schoonveegde en elk vuil doekje op de luier gooide.

Langzaam voelden mijn billen steeds schoner, de vochtige doekjes lieten een prettig fris gevoel achter, maar de stank van mijn luier verdween niet. Pas toen het laatste doekje tussen mijn billen doorgehaald werd, en Joyce's moeder me weer schoon beoordeelde werd mijn vieze luier dichtgevouwen en weggebracht. Joyce bleef achter en liep heel voorzichtig een stukje de kamer in. Met betraande ogen keek ik naar haar, ze probeerde naar me te glimlachen, een troostende glimlach, maar het lukte niet.

Joyce's moeder kwam de kamer weer binnen. Ze keek een ogenblik naar de hopeloze poging van Joyce om me enigszins op mijn gemak te stellen. De moeder van Joyce ging naast mijn gezicht staan, vlak naast haar dochter die ter hoogte van mijn middel stond, en ze legde een hand op mijn bezwete voorhoofd.

"Als dit een voorbode is van je keuze voor vriendjes, dan hebben papa en ik nog wel heel wat met je te stellen als je wat ouder wordt." Lachte de moeder van Joyce. Joyce keek haar moeder niet begrijpend aan. Haar moeder boog naar Joyce toe en drukte een kus op haar voorhoofd.
Hoofdstuk veertien - Met de hulp van Joyce...

"Het spijt me dat deze vakantie zo moet lopen. Ik had me het iets anders voorgesteld." Joyce haalde haar schouders op, wilde haar moeder vertellen dat ze het niet zo erg vond, maar ze durfde het niet. De moeder van Joyce leek zich te verontschuldigen voor de straffen die ze mij had moeten geven, en dat terwijl het juist allemaal begonnen was doordat Joyce stiekem mijn luier had opengemaakt. Joyce's mama zocht een manier om het voor Joyce wat aangenamer te maken en leek haar te willen troosten.

"Pak jij maar een schone luier en doe hem Mark maar om." Zowel Joyce als ik keken geschrokken naar Joyce's moeder op. Ze glimlachte naar haar dochter en negeerde mij. Ik kermde zachtjes en voelde me steeds kleiner worden. Ik lag ongemakkelijk met mijn blote rug op de harde houten tafel, en hield nog steeds mijn voeten in de lucht. Nu kreeg Joyce dus toch haar zin! Joyce deinsde achteruit en schudde haar hoofd, eerst onzeker daarna resoluut.

"Nee, mama. Ik..." Stamelde ze met een rood gezicht. Haar moeder lachte haar bezwaren weg. Natuurlijk wist ze dat Joyce dit niet durfde, ze dacht dat ze haar dochter alleen maar een klein duwtje in haar rug hoefde te geven.

"In de auto op de heenweg wilde je toch zo graag? En je hebt de laatste jaren meer ervaring met luiers verschonen dan ik. Hoe vaak heb je het buurmeisje al verschoond?" Vroeg de moeder van Joyce. Joyce deed een stapje achteruit en haar blik kruiste even die van mij. Ik wist dat Joyce het leuk zou vinden mij een luier om te doen, en dat was zeker de bedoeling geweest toen ze mij had gevraagd om mee te gaan op deze vakantie. Ik hoopte dat de vriendschap die inmiddels was ontstaan Joyce ervan zou weerhouden om het ook echt te doen.

De moeder van Joyce keek haar dochter nog eenmaal aan. Ze zag de verbazing en de terughoudendheid van Joyce en even hoopte ik dat de moeder van Joyce terug zou komen op haar plan, ze leek in ieder geval te twijfelen.

"Mark, je blijft net zo lang liggen totdat Joyce je een schone luier heeft omgedaan. Is dat begrepen?" Zei de moeder van Joyce streng terwijl ze met haar hand mijn kin zo draaide dat ik haar aan moest kijken. Ik knikte huilend. Plotseling werd mijn kin weer losgelaten en draaide de moeder van Joyce zich om. Ze liep de kamer uit en Joyce bleef haar onzeker nastaren.

"Joyce, alsjeblieft niet..." Huilde ik zachtjes. Het was al erg genoeg dat ik luiers moest dragen, maar ik wilde niet ook nog door een klasgenootje in een luier geholpen worden. Joyce bleef stilletjes naar de deuropening staren en wist zich een geen raad met de situatie. Misschien twijfelde ze wel, misschien dacht ze er toch over na en praatte ze zichzelf alleen nog wat moed in.

Eindelijk draaide Joyce zich naar me toe. Ik zag haar blik over mijn lichaam glijden en het herinnerde me aan mijn onvoorstelbare positie waarin ik me bevond. Ik werd gedwongen me als een baby te gedragen, ik kreeg luiers omgedaan en moest er zelfs in plassen en poepen. Nu lag ik helemaal naakt om de tafel, mijn knieën nog in de lucht houdend, klaar om een schone luier onder mijn billen gelegd te krijgen. Ik sloeg mijn handen voor mijn gezicht en barstte in een ontroostbare huilbui uit.

Joyce stond erbij en aarzelde, ze stak haar hand naar me uit. Haar hand bewoog langzaam naar mijn schouder, ze wilde me troosten. De beweging haperde, zachtjes trillend bleef de hand in de lucht hangen, een centimeter of vijftien van mijn lichaam af. Door mijn eigen tranen heen zag ik dat Joyce ook huilde. Een enkele traan biggelde over haar wang naar beneden. Toen ze zag dat ik haar aankeek veegde ze de traan snel weg en liep ze de slaapkamer uit.

"Mama, ik... Nee..." Hoorde ik Joyce huilend protesteren.

"Schiet op, Joyce. Jij wilde deze kleuter mee op vakantie nemen, dus een beetje medewerking zou ik wel verwachten." Antwoordde haar moeder knorrig. Een ogenblik was het stil.

"Het is geen kleuter." Hoorde ik Joyce zachtjes zeggen. Ik hoorde hoe ze naar buiten liepen en Joyce's moeder zakte op de veranda in een luie stoel. Een ogenblik was het stil, en nog eenmaal hoorde ik Joyce zachtjes protesteren, maar het was tevergeefs. Haar moeder had haar besluit al genomen en langzaam probeerde ik me voor te bereiden op de kleine zachte handjes van Joyce die me weer zo'n vreselijke luier zouden omdoen.

"Joyce, over vijf minuten doe ik Mark een luier om en stop ik hem weer in bed, waar hij de rest van de dag in zal blijven. Als jij hem nu een luier omdoet is zijn straf voorbij en kunnen jullie gaan spelen." Dit was niet eerlijk! Joyce werd de keus gesteld om mijn straf nu zelf te mogen beëindigen, of me de rest van de dag in bed te laten blijven. Ik was bang dat dit voor Joyce genoeg was om overgehaald te worden. Ik luisterde aandachtig naar alle geluiden die van buiten de slaapkamer kwamen en tot ik eindelijk de voetstappen van Joyce ontdekte.

Ze kwam de slaapkamer inlopen en zonder me aan te kijken liep ze langs me heen. Haar gezicht was rood en haar blik ontweek elk oogcontact. Ze leek gespannen, maar ze bukte bij het eind van de tafel neer en ik hoorde hoe ze een luier uit het pak trok. Ik huiverde en een rilling trok door mijn hele lichaam heen.

"Nee, Joyce. Alsjeblieft... ik..." Huilde ik. Mijn handen gleden naar mijn kruis en ik bedekte me beschaamd. Joyce kwam weer overeind en ging naast mijn middel staan. Ik zag hoe ze de krakende luier openvouwde, en haar vingers daarna onderzoekend de dikte van luier bevoelden.

"Mark, je... je hebt al genoeg straf gehad. Ik... ik wil... Laten we wat leuks gaan doen. Alsjeblieft." Stamelde ze zachtjes, maar haar ogen bleven mijn gezicht ontwijken. Ze bleef naar de luier kijken, en haar vingers speelden nerveus met het plastic elastiek. Ik voelde een hand op mijn bovenbeen en ze probeerde me de gehate positie weer in te laten nemen: de knieën opgetrokken en met een gebolde rug, de billen vrij van de tafel. Ik bleef liggen, ik bewoog niet en protesteerde met mijn houding.

"Lukt het, Joyce? Of heeft hij een pak voor zijn billen als aanmoediging nodig?" Hoorde ik Joyce's moeder met een strenge stem roepen. Joyce schudde heftig haar hoofd, wilde dit op haar eigen manier zo snel mogelijk oplossen.

"Nee, mama. Niet nodig!" Riep Joyce terug, en eindelijk keek Joyce me nu aan. Haar terughoudende blik zag mijn vastberaden, maar vreselijk fragiele, houding. Ze zag de tranen in mijn ogen en op mijn wangen. Ze zag de schaamte en de angst, en haar moed zakte haar in haar schoenen.

Ineens hoorde ik een luid lachende stem, ik herkende hem meteen. Het gezicht van de jongen keek ons breed lachend door het raam heen aan. Mijn hart sloeg drie slagen over, terwijl ik hem recht in de ogen keek. Het panorama moest wel absurd zijn: ik lag helemaal naakt om tafel, mijn handen in mijn kruis gedrukt om mijn naaktheid te verbergen, en Joyce stond nog met mijn luier in haar ene hand, en haar andere hand op mijn bovenbeen.

Verstijfd keek ik tussen mijn benen door naar het raam, recht in zijn ogen. Het leek minuten te duren voordat Joyce reageerde. Ze rende die drie stappen naar het raam, duwde het raam dicht en trok daarna ook het gordijn dicht. Het dunne, gebloemde gordijntje kon weinig licht buiten houden, maar het verduisterde de kamer wel iets. Joyce keek een ogenblik besluiteloos rond en draaide zich toen naar mij, ze straalde nu iets meer zelfvertrouwen uit dan zojuist.

"Het is een minder leuk persoon!" Fluisterde ze en ging weer naast mijn middel staan. Ze keek me woedend aan, met de luier nog in haar hand, maar gelukkig was ze niet kwaad op mij. Ik weet niet precies waarom, maar ik durfde me niet langer te verzetten en trok langzaam mijn knieën in. Ik wenste dat dit alles zo snel mogelijk voorbij was. Huilend keek ik Joyce aan, maar haar ogen keken me niet meer aan. Ze schoof de luier onder mijn billen, en ik liet mijn billen nu op de luier zakken.

Ik voelde haar handjes nu op de mijne, en heel voorzichtig trok ze mijn handen uit mijn kruis vandaan. Ik huiverde toen mijn plasser bloot kwam en ik trok mijn handen uit haar greep weg. Mijn handen gleden als in een automatisme naar boven tot ongeveer naast mijn oren, alsof ik onbewust mijn overgave wilde accentueren. Joyce trok nu de luier tussen mijn benen door omhoog en drukte hem op mijn buik. Behendig trok ze de uiteinden over elkaar heen en drukte ze de plakstrips dicht. Joyce leek nog een ogenblik te controleren of de luier strak genoeg zat, ik voelde haar vingers in mijn lies, en toen deed ze snel een paar stapjes achteruit.

"Ik... Het spijt me, Mark." Zei ze en met een bedrukt gezicht draaide ze zich snel om en liep weg. "Ik... Ik ben klaar." Hoorde ik haar tegen haar moeder zeggen. Meteen daarna hoorde ik de luidde stem van haar moeder.

"Mark, kom even hier!" Commandeerde ze, en gedwee stapte ik van de tafel af. Ondanks dat ik blij was dat ik van de tafel al was, voelden mijn blote voeten op het tapijt niet als een bevrijding. Zodra ik overeind stond, bevestigde mijn blik me dat Joyce's moeder buiten op de veranda zat, en daar moest ik nu ook heen. Ik liep langzaam door de woonkamer heen en bleef voorzichtig in de deuropening staan. Joyce's moeder wenkte me, en beschaamd stapte ik de veranda op.

Joyce's moeder trok me aan mijn pols naar zich toe, en haar handen gleden vrijwel meteen daarna over mijn luier heen. Ze leek de plakstrips nog even aan te drukken en daarna gleden haar vingers in mijn liezen en testen het elastiek. Ik kon niets anders doen dan ook deze vernedering te ondergaan. Ineens kwam weer die vervelende jongen tevoorschijn. Hij fietste over het pad langs ons huisje en bleef op zo'n tien meter afstand belangstellend staan. Mijn gezicht liep meteen weer rood aan, en ik wilde nu zo snel mogelijk weer naar binnen.

"Staan blijven!" Hoorde ik Joyce's moeder weer commanderen. Mijn gedachten waren heel ergens anders geweest en onbewust was ik alweer een beetje naar achteren geschuifeld. Haar handen bleven mijn luier inspecteren, en deze controle leek minuten te duren. Ik voelde haar hand op mijn rug in mijn luier glijden, waar ze ook dit elastiek testte. Hetzelfde deed ze ook op mijn buik, in het zicht van de nieuwsgierige jongen.

"Dat heb je goed gedaan, Joyce!" Zei haar moeder tegen haar, en daarna keek ze mij aan. "Kleed je maar aan." Eindelijk kon ik weer naar binnen, en dit hoefde ze me geen tweede keer te zeggen. Snel draaide ik me om en rende ik naar binnen, uit het zicht van alle nieuwsgierigen.
Hoofdstuk vijftien - Straf

En weer zaten we in de problemen. Gelukkig was het dit keer niet alleen ik, maar zat Joyce in hetzelfde schuitje. Eigenlijk was het Joyce die ditmaal de problemen had veroorzaakt, maar ik stond helemaal achter haar. In het clubhuis waren we die vervelende jongen weer tegengekomen, en na wat uitlachen, schelden en duwen, was het resultaat dat hij met een bloedende neus was weggerend. Een flink duw van Joyce in zijn rug, en een openstaande deur hadden ons de rest van de middag van de jongen verlost.

Zodra we aan het eind van de middag thuis gekomen waren, hadden we een flinke uitbrander van de papa van Joyce gekregen. Nu liepen we stilletjes naast elkaar achter de moeder van Joyce aan. Ze leidde ons naar het huis van de jongen, die Sander bleek te heten, en we zouden onze excuses moeten aanbieden. Weer zou ik oog in oog komen met die jongen, en daar verheugde ik me helemaal niet op. De jongen bleek vlak bij ons in een huisje te wonen. Het was een iets groter huisje dan dat van ons. Er speelde een kleuter in het gras voor het huisje, en zodra we de veranda opliepen zag ik een meisje van een jaar of zeventien. Ze keek me glimlachend aan en haar blik gleed naar mijn middel; ze wist dat ik luiers droeg!

"Sander! Kom je even buiten." Riep de moeder van Sander. Ze zat op de veranda en had ons allang aan zien komen lopen. Beide moeders knikten naar elkaar, terwijl wij met gebogen hoofd op de veranda stonden te wachten op wat er komen ging. Ik hoorde binnen wat gestommel en Sander kwam naar buiten. Zodra hij ons zag begon hij breed te glimlachen en hij opende zijn mond om weer zo'n gemene opmerking te maken, maar een strenge blik van zijn moeder weerhield hem daarvan.

Sander kwam recht voor ons staan en alhoewel zijn lach verbleekte onder de blik van zijn moeder, was een kleine glimlach nog steeds aanwezig. Joyce en ik waren vooraf geïnstrueerd en wisten wat we moesten doen. Joyce keek hem als eerste aan, van zijn bloedneus was niets meer te zien dus heel erg kon het nooit geweest zijn.

"Ik... Het spijt me, ik... ik had je niet mogen duwen." Stamelde Joyce verontschuldigend. Sander glimlachte.

"Het spijt mij ook." Zei ik zachtjes en voor een ogenblik stonden we met zijn allen zwijgend te wachten op wat er komen ging. Sander's gezicht betrok nu ook en hij boog zijn hoofd iets, en zijn schouders zakten af. Zijn stoere houding was verdwenen.

"Het spijt mij ook Mark, ik... ik had je niet mogen plagen..." Fluisterde hij tot mijn verbazing. Dit was een surprise die ik niet had verwacht. Dus niet alleen Joyce en ik waren schuldig aan wat er gebeurd was. Ineens voelde ik een hand op mijn schouder, het was de moeder van Joyce. Ze gaf me een plastic tasje aan en verbaasd pakte ik het aan. Zodra ik het beet had brak het angstzweet me aan alle kanten uit. De inhoud van het tasje kraakte zachtjes en mijn vingers zakten een beetje in de inhoud weg. Dit waren mijn luiers!

Ineens herinnerde ik me wat er in ons eigen huisje aan vooraf was gegaan. Ik had het niet helemaal kunnen zien. Ik had in de woonkamer gestaan en ik had gezien hoe de moeder van Joyce in onze slaapkamer bezig was geweest. Ze had drie luiers uit de tas gehaald en op de tafel klaargelegd. Ik had toen niet begrepen waarom, en ik had er verder ook niet over nagedacht. Nu stond ik met een tas met luiers in mijn handen, in het hol van de leeuw nog wel.

"Dit is een cadeautje voor Sander, laat hem binnen de inhoud maar zien." Zei de moeder van Joyce en ik keek haar met open mond aan. Ik begreep er niets meer van. Ik voelde een duwtje in mijn rug en samen met Joyce en Sander liepen we de woonkamer van dit huisje in. De inrichting was bijna gelijk aan de onze en ik liep onzeker naar de grotere eettafel.

Sander stond nieuwsgierig naast me en was net zo verbaasd als ik. Joyce stond een beetje op de achtergrond en wist ook niet wat er aan de hand was. Ik zag dat de moeder van Joyce en de moeder van Sander naast elkaar achter ons stonden en alles in de gaten hielden. Ook de zus van Sander was de kamer ingelopen, weer met die glimlach op haar gezicht. Het leek erop dat zij wel wist wat er komen ging.

Ik stond nerveus met de tas in mijn handen en durfde hem niet uit te pakken. Sander rukte de tas uit mijn handen en greep naar de inhoud. Zijn gezicht verbleekte toen hij de inhoud voelde en het langzaam naar buiten trok. De verbazing van Sander viel me niet op, de tranen sprongen in mijn ogen toen uit de plastic tas mijn zak met luiers tevoorschijn kwam. De verpakking was nu half leeg, er zaten nog een stuk of tien luiers in. De aanblik van mijn luiers in de handen van mijn grootste vijand werd me bijna teveel. Ik wilde me omdraaien en wegrennen, maar ik werd tegen gehouden.

Sander had het pak met luiers op tafel laten vallen en er was geen enkele vorm van leedvermaak op zijn gezicht te zien. Het verbaasde me dat hij zelf geschokt leek, zijn gezicht was wit en met open mond keek hij zijn moeder aan.

"Ik ben dat zeiltje in je bed onderhand ook wel zat, en aangezien je zoveel belangstelling voor deze luiers toonde..." Zei de moeder van Sander. Ik stond er te verrast bij om van dit moment te kunnen genieten, ondanks dat ik zal zelf natuurlijk nu ook nog steeds een luier droeg. Ik zag Sander's ogen betranen en ruw draaide hij zich om en rende door de kamer heen. Alle ogen volgden zijn vluchtweg die bij de buitendeur gestopt werd door zijn zus. Ze pakte hem bij zijn schouders en draaide hem ruw om, zijn gezicht weer onze kant op wijzend. Ze lachte.

"Moet je niet eerst even passen?" Zei ze, maar Sander rukte zich los uit haar greep. Ze riep een scheldwoord naar zijn zus en rende daarna naar buiten. Een stilte bleef achter, terwijl mijn ogen het pak met luiers op de tafel voor me zagen liggen. Ik kon me bijna niet voorstellen dat mijn grootste vijand vannacht een van mijn luiers zou moeten dragen. Deze gedachte maakte bijna alle pesterijen van hem weer goed. Ik herinnerde me de drie luiers die in het huisje nog op me lagen te wachten; dat waren mijn laatste drie luiers! Ik glimlachte van geluk.
Hoofdstuk zestien - De rollen omgedraaid

"Kop op, wakker worden! We gaan naar huis." De stem van Joyce's vader klonk luid door onze slaapkamer heen. Het was nog maar net licht, maar de zon was verborgen onder een dik wolkendek. Gisteravond hadden de ouders van Joyce besloten om 's morgens vroeg maar op weg naar huis te gaan, aangezien het vandaag toch geen mooi weer zou zijn. Ik voelde me door elkaar geschud worden, en zag dat Joyce ook goed door elkaar geschud werd.

Slaperig kwam ik overeind. Het dekbed werd van me af getrokken en ik zag hoe de vader van Joyce mijn T-shirt omhoog trok en mijn luier controleerde. Gelukkig voelde ik me droog en toen ik zelf met mijn ogen mijn luier controleerde werd mijn vermoeden bevestigd: mijn luier was nog droog.

"Ga jij je eerst douchen, Mark?" Vroeg Joyce's papa toen hij alweer in de deuropening stond. Ik knikte en gooide mijn benen over de rand van het bed. De vader van Joyce wachtte op me en toen ik langs hem heen wilde lopen, hield hij me tegen. Hij bukte naast me neer en scheurde de plakstrips van mijn luier open. Hij trok de luier tussen mijn benen vandaan en liet me weer verder lopen.

De warme douche maakte me pas goed wakker, het was eigenlijk nog veel te vroeg om op te staan. In de auto zou ik wel veer verder slapen. Al douchend liet ik mijn plas lopen, dat scheelde weer een natte luier en niemand zou het merken. Ik droogde me af en naakt liep ik terug naar mijn slaapkamer. Joyce was ook al uit haar bed gekomen en raapte in een lang T-shirt haar kleren bij elkaar.

De tafel waarop ik normaal gesproken mijn luier zou omkrijgen lag nu vol met tassen met kleren en andere spulletjes. De moeder van Joyce had zich al aangekleed en was achter me aan komen lopen. Ze wees naar mijn inmiddels afgeruimde bed. Ik ging op het kale matras liggen, terwijl de moeder van Joyce de op een na laatste luier pakte. Alsof het een gewoonte was liet ik mij de luier omdoen, ik wist dat ik nog maar een keer verschoond zou worden, daarna zou ik voor altijd van de luiers af zijn.

Ik zocht een ruime lange broek uit mijn tas met kleren uit en trok hem aan. De luier stak nog boven de broek uit, maar mijn laatste schone T-shirt bedekte ook het laatste gedeelte van mijn luier. Joyce had haar schone kleren ook al klaargelegd, en ik hielp de vader van Joyce de tassen naar de auto te sjouwen.

We ontbeten nog snel even wat, en terwijl wij daarna de laatste spullen in de auto zetten, waste de moeder van Joyce de laatste bordjes nog even af. Joyce zette de spullen netjes in de kast terug en ik zag dat ze daarna nog eenmaal door het huisje liep om te kijken of we nog iets waren vergeten.

Vijf minuten later zaten we eindelijk met zijn vieren in de auto. De papa van Joyce startte de auto en de auto kwam schokkend in beweging. Ik keek nog eenmaal achterom naar het huisje, en met wisselende gevoelens dacht ik aan deze week terug. We reden langs het huisje van Sander en zijn familie. Ik zag ze daar ook allang wakker waren. Ook zij waren aan het inpakken. Een grijze auto stond voor de deur met de achterklep omhoog. De moeder van Sander zag ons en wenkte. De papa van Joyce stopte en draaide het raampje open.

"Jullie gaan ook? Met een beetje geluk houden we het droog op de terugweg, vandaag!" Zei Sander's moeder en keek onderwijl een ogenblik naar boven. Ze zakte iets door haar knieën voor het bestuurdersraampje en keek naar binnen.

"Ja, het is mooi geweest! Als we doorrijden, zijn we vroeg in de avond weer thuis." Zei de papa van Joyce en Sander's moeder knikte bevestigend.

"De luiers zijn geweldig, nog bedankt voor de tip. Sander zal er wel aan wennen, hoop ik." Zei ze en lachte. Ze draaide zich om riep naar het huisje. "Sander, kom even afscheid nemen!" Ik zag Sander wat beduusd in de deuropening van het huisje verschijnen. Hij droeg een lichtblauwe pyjama en liep op blote voeten. Zijn haar was nog niet in die starre scheiding gekamd die er zo bekakt uitzag. De moeder van Sander wenkte geïrriteerd en Sander kwam gedwee aanlopen.

Ik keek hem aan en glimlachte, ook Joyce glimlachte. We herkenden de bollende vormen in zijn kruis. Ik wist dat hij een luier droeg, en zag dat Sander aan mijn gezichtsuitdrukking kon zien dat ik het wist. Ik genoot van zijn vernedering, ondanks dat we beiden luiers droegen, waren de rollen nu toch omgedraaid. Nu was ik degene die kon lachen.

De moeder van Sander trok haar zoon het laatste stukje naar zich toe en tot mijn grote verbazing zag ik dat ze hem zijn pyjamabroek naar beneden trok. Sander schrok, barstte in huilen uit en probeerde weg te komen, maar hij zat gevangen in de greep van zijn moeder. Ook zijn pyjamatruitje werd omhoog getrokken en we kregen met zijn allen een perfect uitzicht op de luier van Sander. Hij stond op nog geen meter afstand van de plaats waar ik zat. Joyce kroop op de bank naast me en draaide het raampje open. We bekeken samen zijn luier: hij was nat!

"Sander heeft er nog wat moeite mee, maar als hij merkt dat hij nu wel elke morgen in een droog bed wakker wordt, zal hij er snel aan wennen." Zei Sander's moeder en veegde met haar hand een traan van de wang van haar zoon. Ze knipoogde naar mij en ik was haar eeuwig dankbaar voor deze geste vanwege de vernederingen die ik had moeten doorstaan. Joyce drukte een kus op mijn wang en zag mijn glinsterende pretoogjes.

"Geen dank, Mark heeft ze eigenlijk toch niet meer nodig. We hadden ze voor de zekerheid meegenomen." Zei Joyce's moeder, maar vertelde niet de hele waarheid. Dit ogenblik kon me niet lang genoeg duren, maar helaas namen de ouders afscheid van elkaar en kwam de auto weer in beweging. Nog eenmaal vonden de ogen van Sander en van mij elkaar, en zijn blik spuwde vuur. Met zijn pyjama op zijn knieën en zijn natte luier open en bloot kon ik niets anders doen dan breed glimlachen. Jammer dat we een bocht omgingen en het schouwspel uit beeld verdween. Joyce gleed weer naar haar eigen plaats op de bank achter de bijrijderstoel.

Een kwartier lang reden we door de bossen en heuvels van Zuid-Duitsland, daarna draaiden we een brede snelweg op. Joyce en ik keken naar buiten en dit voelde symbolisch als het einde van de vakantie. Joyce had hetzelfde gevoel als ik en ze draaide zich naar me toe, en daarna dichterbij.

"Het spijt me dat het zo gelopen is, dit was niet mijn bedoeling." Fluisterde ze als verontschuldiging voor de hele afgelopen week. "Het spijt me echt." Ze keek me met haar meest schuldbewuste blik aan en probeerde te ontdekken of ik het haar zou vergeven. Wat ze niet kon zien was dat twee paar ogen zich plots onze kant hadden opgericht. Blijkbaar hadden de ouders van Joyce meegeluisterd. De auto remde plotseling af en werd zelfs de berm in gestuurd. Joyce keek geschrokken om naar haar ouders en keek recht in de beschuldigende ogen van haar moeder.

"Wat spijt je, Joyce? Vertel! Ik wist al dat er iets niet klopte!" Riep de moeder van Joyce streng, en toen de auto stil stond langs de snelweg draaide de vader van Joyce zich ook om op zijn stoel. Auto's raasden met grote snelheid voorbij, de auto trilde ervan. Joyce zat verstijfd op de achterbank en durfde haar ouders niet meer aan te kijken. Ineens stapte de vader van Joyce uit en zijn vrouw deed hetzelfde. Ze trokken Joyce bijna uit de auto en ik bleef alleen achter. Ze duwden haar met de rug tegen de auto en gingen recht voor haar staan.

De meeste woorden gingen verloren in het geruis van de voorbijsnellende auto's, maar aan de gezichten van de ouders van Joyce te zien waren ze boos en zeer teleurgesteld. De stem van Joyce kon ik niet horen, maar ik begreep dat ze het hele verhaal opbiechtte.

Het leek wel vijf minuten te duren voordat een van de drie mensen buiten de auto weer in beweging kwam. Het was de moeder van Joyce die haar dochter voor het achterportier wegtrok en het portier opende. Joyce werd naar binnengeduwd. Ik werd nog genegeerd, terwijl Joyce op haar rug op de achterbank werd geduwd. Haar hoofd kwam op mijn bovenbeen te liggen en aan haar gezicht zag ik dat ze had gehuild. De moeder van Joyce trok de broek van Joyce naar beneden en ik begreep dat Joyce mijn laatste luier om zou krijgen.

Joyce sloeg uit schaamte haar handen voor haar gezicht, maar ze huilde niet meer. Met een verbeten gezicht trok de moeder van Joyce ook het onderbroekje van haar dochter ver naar beneden. De papa van Joyce had de luier uit een tas gehaald en gaf die aan zijn vrouw. De luier werd krakend open gevouwen en onder de blote billen van Joyce geschoven.

"Ik geloof dat we je een excuus schuldig zijn." Zei de moeder van Joyce tegen mij, terwijl ze zonder voorzichtig te doen Joyce heen en weer schudde, om de luier goed op zijn plek te krijgen. Eindelijk lag Joyce goed op de luier en werd de luier dichtgevouwen en stevig dichtgeplakt. De moeder van Joyce trok haar dochter overeind en liet haar met haar slipje op haar knieën en haar spijkerbroek op haar enkels rechtop zitten. Haar T-shirt verhulde de luier niet en ik keek nieuwsgierig naar mijn vriendinnetje.

Nu was ik aan de beurt om uit te stappen, en bleef Joyce alleen in de auto achter. Beide ouders verontschuldigden zich bij me, maar vertelden me ook dat ik me soms toch wel een beetje als een klein kind had gedragen. Ik mocht wel mijn luier uittrekken, aangezien er nu geen verschoningen meer mogelijk waren. In de kofferruimte van de auto werd een onderbroek gezocht en gevonden en langs de autoweg kleedde ik me snel om. Het gevoel van de katoenen onderbroek en het ontbreken van het scherpe elastiek in mijn liezen deed me goed.

Ik mocht de auto weer instappen, mijn straf was blijkbaar ineens voorbij, terwijl beide ouders op een klein afstandje nog even met elkaar wilden praten. Joyce keek me met betraande ogen aan. Snel veegde ze haar tranen weg, terwijl ik ongemakkelijk mijn plaats weer innam.

"Ik... Het is niet erg." Stamelde ze. "...Als je het maar aan niemand vertelt..." Ik schudde mijn hoofd, natuurlijk zou ik het niet vertellen, want dan zou ik ook mezelf verraden. Tot mijn verbazing toverde Joyce een glimlach op haar gezicht.

"Het is wel een beetje mijn eigen schuld, toch?" Zei ze en boog zich daarna snel naar me toe. Ze drukte een kus op mijn wang en glimlachte me lief toe. "En ik moet zo plassen..." Fluisterde ze met een ondeugende stem in mijn oor.

Tien minuten lang bekeek ik Joyce met nieuwsgierigheid en stijgende verbazing. Ze leek het helemaal niet erg te vinden om een luier te dragen. We reden in inmiddels alweer een paar minuten in volle vaart naar huis, en haar slipje en spijkerbroek hingen nu beiden op haar enkels. Ik voelde medelijden, alhoewel ik heel goed wist dat ze dit verdiend had, maar Joyce leek dit alles het prima te vinden. Ik drukte me in het kussen tegen het portier aan, en gleed iets onderuit om een gemakkelijke positie te vinden. Joyce schoof over de bank naar me toe en leunde nu tegen me aan. Haar warmte en nabijheid was een lekker gevoel.

Haar luier lag nog open en bloot, en nadat ik een klein kneepje in mijn arm voelde, zag ik dat de luier van Joyce langzaam natter en natter werd. Ze plaste! Joyce leek zich te concentreren, maar na een minuutje draaide ze zich naar me om, keek me ondeugend aan en kuste me nogmaals op mijn wang. Ze bracht haar lippen naar mijn oor.

"Het spijt me, maar ik hoop dat je toch nog een beetje een leuke week gehad hebt." Ditmaal zorgde ze er wel voor dat haar ouders het echt niet konden horen, alhoewel ik goed zag dat de moeder van Joyce regelmatig achterom keek om ons in de gaten te houden. Ik knikte, en de nare dingen van de afgelopen week leken in een paar uurtjes helemaal tenietgedaan te zijn. De rollen waren volledig omgedraaid. Niet alleen had ik mijn kwelgeest in een natte luier gezien nu lag ook Joyce nog in een natte luier naast me op de achterbank.

Ik knikte nogmaals en glimlachte naar Joyce. Ik kuste haar op haar wang, ik had het haar vergeven. Ik sloeg mijn arm om haar heen en sloot tevreden mijn ogen. De week was vreselijk begonnen, maar in ieder geval goed geëindigd.

Verborgen

1 Re: SCHOOLVAKANTIE by jhonny11

O my god jemig dit is in een woord FANTASTISCH!!!!!
lang verhaal maakt alles interessanter!
ga zo door!
en ik hoop dat je er nog een vervolg aan plakt (BV: hoe het nu met hun relatie door gaat)
of op school.

gr, jhonny

Verborgen

Sorry, geen vervolg...

De rest zul je er helaas bij moeten fantaseren.

Ik vind het veel leuker om een nieuw verhaal te beginnen!

Verborgen

Citaat van: LV op december 19, 2009, 19:26:53 19:26*

Sorry, geen vervolg...

De rest zul je er helaas bij moeten fantaseren.

Ik vind het veel leuker om een nieuw verhaal te beginnen!

Ik kan er nu al niet op wachten.... we willen meer

Verborgen

Supergoed verhaal!!

Poll

Hoe goed is dit verhaal?

Auteur Topic: Schoolvakantie (gelezen 3415 keer)

Verborgen

Schoolvakantie

Verborgen

Re: Schoolvakantie

Verborgen

Re: Schoolvakantie

Verborgen

Re: Schoolvakantie

Verborgen

Re: Schoolvakantie

Verborgen

Re: Schoolvakantie

Verborgen

Re: Schoolvakantie