top verhaal.

komt niet toevallig speciaal voor kerst een extra stuk;) ?

Citaat van: qawsedrf op december 24, 2011, 18:23:08 18:23*

top verhaal.

komt niet toevallig speciaal voor kerst een extra stuk;) ?

Helaas, helaas. Heb het te druk met lekker eten, enzo. Maar het is toch alweer bijna woensdag.

ja gelukkig wel kan bijna niet wachten!!

Hoofdstuk 13:   Afwachten

Alsof ik door mijn vrijpartij met Ellen en daaropvolgende ruzie met Gina nog niet genoeg emoties heb ervaren baant de woede zich een weg door mijn lichaam. Ik heb er even voor nodig gehad om te beseffen dat de buren écht de familie Franssen zijn; dezelfde personen die mijn voogdij over Gina en Noor hebben aangevochten.
Ik loop zo snel als ik kan een rondje om het huis van de buren, maar er is geen teken van leven. Van ‘Sulletje’ had ik wel verwacht dat hij braaf naar zijn werk zou zijn, maar zijn vrouw is overdag meestal thuis.

Vloekend loop ik terug richting de voordeur, waar Ellen verbaasd is achtergebleven. “Wat is er nou toch aan de hand?” vraagt ze me. “Oh, niks”, reageer ik sarcastisch. “Ik kom er alleen maar achter dat de mensen die de meiden van me af willen pakken gewoon mijn buren zijn.”
Ellen, die geen idee van de voogdijkwestie heeft, kijkt me met grote ogen aan. “Wat? Hoe kan dat dan? Je hebt de voogdij toch ge..?” Ongeduldig onderbreek ik haar. “De notaris heeft de zaak fout aangepakt. Blijkbaar heeft dat wijf hier goed rondgeneusd toen ze op de meiden paste.”

Ellen weet niet goed wat ze moet zeggen en zwijgt. Even sta ik stil, zodat allerlei gedachten door mijn hoofd kunnen spoken. Uiteindelijk wint mijn boosheid en adrenaline-impuls dient zich aan. Ik raap een grote steen uit de voortuin op. Maar nog voordat ik hem door het keukenraam van de buren kan gooien, slaat Ellen haar armen om me heen.
“Rustig, doe nou geen dingen waar je straks spijt van krijgt.” Ik verzet me; die woede moet ik gewoon kwijt. Maar Ellen is vrij sterk en laat me niet gooien. Haar woorden klinken nog door in mijn hoofd. Geen dingen doen waar ik spijt van krijg? Zoals zijzelf? Het lijkt erop dat ik de laatste tijd maar weinig dingen kan doen waar ik géén spijt van krijg.

“Juf Ellen?” klinkt het plotseling vanaf de stoep. Daar staat Noor, stomverbaasd naar ons te kijken. Dat kan er ook nog wel bij. Gelukkig is Ellen aangekleed en weet ze de situatie zelf op te lossen. “Hey Noortje! Ik ging er net vandoor.”
Ze weet Noor’s nieuwsgierigheid te stillen met wat smoesjes, die ik niet helemaal meekrijg. Mijn gedachten gaan vooral uit naar Gina, die huilend naar Bram is gegaan. Uiteraard ook naar de buren, maar met hen reken ik later wel af.
Als ik me weer een beetje concentreer op het gesprek tussen Ellen en Noor, hoor ik ze nog wat grapjes maken over de gymleraar. Op Noor’s basisschool hebben ze voor gym een aparte docent. Dat verklaart gelijk waarom een juf om half twee ’s middags bij mij langs kan komen. Daar had ik eerder nog niet bij stilgestaan. Ellen neemt afscheid met een afgezaagde “Ik bel nog wel” en ik loop met Noor naar binnen.

“Is Gina nog niet thuis?” vraagt Noor, nadat ze aan de keukentafel is gaan zitten met haar huiswerk. Ik geef haar wat te drinken, voor ik aanschuif en een sigaretje opsteek. “Ze is wel thuis geweest, maar .. we hebben een beetje ruzie gehad”, vertel ik. “Ze is nu bij Bram.”
Ik voel me ontzettend schuldig als ik haar dit vertel. Zowel om het feit dat Gina weggegaan is, als dat ik het heb veroorzaakt. “Oh, dan komt ze tegen etenstijd wel terug”, zegt Noor rustig. “Huh, hoe weet je dat?” Haar kalmte verbaast me behoorlijk. “Dat deed ze met Mama ook altijd. Als ze ruzie hadden, ging Gina ook vaak naar Bram of een vriendinnetje. Maar van de moeder van Bram moet ze dan na het eten altijd terug naar huis om alles uit te praten.”
Ik voel me enigszins opgelucht. Hoewel ik me niet kan voorstellen dat Lisa ooit zoiets stoms heeft gedaan als ik meestal voor elkaar krijg, is het dus niet voor het eerst dat Gina wegloopt. Hopelijk heeft Noor gelijk en stuurt de moeder van Bram haar na het eten gewoon hierheen. Even afwachten, dus.

Het eten! Van binnen vloek ik even. Door alle commotie ben ik helemaal vergeten om voor het eten te plannen. Dan maar even wat frietjes bakken. Zelf heb ik niet veel honger en Noor eet altijd al vrij weinig. Als Gina toch hier mee-eet is snel genoeg wat extra gemaakt. Ideale oplossing.

Even later sta ik weer als een brave huisvader te koken aan het aanrecht. Vanuit het keukenraam zie ik ineens hoe de auto van de buren op hun oprit verschijnt. Ze zitten er allebei in, meneer Sulletje en mevrouw de Verrader noem ik ze maar.
Aan de ene kant heb ik sterk de neiging om naar buiten te lopen en ze precies te vertellen wat ik van ze denk. Maar wat schiet ik daar mee op? Dat zou Marnix nooit gedaan hebben. Goed, Marnix zou nooit het gevaar hebben gelopen om de voogdij over z’n kinderen te verliezen. Maar hij zou het vooral slim hebben gespeeld. Afwachten wat er met de rechtzaak gebeurd. Daarnaast, ik zal me zeer waarschijnlijk niet kunnen inhouden. Het doet Gina en Noor totaal niet goed om te zien hoe ik Sul zijn neus breek.
Nee, ik kan maar beter afwachten.

Zo zit ik even met Noor te eten, als Gina inderdaad thuiskomt. Althans, ik hoor de voordeur dichtslaan en voetstappen op de trap naar boven. Als ik Noor even aankijk, geeft ze me een blik alsof ze wilt zeggen: “Zie je nou wel?”
Als ik mijn eigen bord leeg heb, loop ik eens voorzichtig naar boven. Ik klop op de slaapkamerdeur van Gina, maar krijg geen antwoord. Ook een tweede poging blijft onbeantwoord. Jammer voor haar als ze niet met me wilt praten, maar ik wil toch even zien hoe het met haar is.

Ik open de deur en kijk even voorzichtig de kamer in. Gina ligt op haar zij in bed, benen opgetrokken en haar duim in de mond. Het is alweer een tijdje geleden sinds ik haar heb zien duimen en daar voel ik me gelijk een stuk schuldiger door. Toch ga ik aan het voeteneinde op haar bed zitten. Vrijwel meteen draait Gina haar hoofd van me weg.
“Hey, je hoeft niet met me te praten als je dat niet wilt. Ik wil alleen even weten of je al gegeten hebt”, probeer ik het gesprek te openen. Stil knikt ze. “Gaat het een beetje?” vraag ik vervolgens, maar hierop krijg ik geen antwoord. Al die tijd blijft ze met haar duim in haar mond liggen. Ze is duidelijk nog niet klaar om te praten.
Met een zucht sta ik op om weg te gaan. Maar ik bedenk me en draai me terug naar Gina. Ik buig me over haar heen en geef haar een kus op d’r wang. “Het spijt me echt. Ik .. ik hou van je. Vergeet dat niet.”
Als ik de slaapkamerdeur achter me dicht doe, besef ik me dat dit de eerste keer in maanden is dat ik haar heb gezegd dat ik van d’r hou. Opnieuw schaam ik me diep.

De dagen erna verlopen tergend langzaam. Gina praat nauwelijks tegen me. Elke middag is ze bij Bram. Ze heeft Noor niets verteld, althans, niet voor zover ik weet. Gelukkig negeert Gina me niet volledig, wat me het gevoel geeft dat ze alleen wat tijd nodig heeft. Maar ik ben van nature zo ingesteld dat ik problemen het liefst meteen uit de weg ruim. Dat afwachten maakt me nerveus; daar kan ik niet goed mee omgaan.
Gelukkig kan ik veel tijd doorbrengen met Noortje, nu de Kerstvakantie is aangebroken. Elke dag gaan we wel een potje voetballen in de tuin of ’t veldje even verderop. Ze zit al jaren op voetbal, maar ze heeft nog nooit wedstrijden gespeeld. Nu ik haar eindelijk zover heb gekregen dat ze dat gaat proberen, wil ze zoveel mogelijk oefenen. Vind ik niet erg, krijg ik ook weer wat lichaamsbeweging.

Chantal is ook nog een paar keer langsgekomen. Ze is nu ‘officieel’ met Pierre. Dat is iets dat me aan de ene kant ontzettend irriteert, maar aan de andere kant .. nee, sorry, het is gewoon iets dat me irriteert. Ik gun haar absoluut haar geluk, maar ik kan me nog altijd niet voorstellen dat ze dat bij Pierre zal vinden. Die gast denkt aan niemand dan zichzelf. Maar goed, het is en blijft haar eigen keuze.
Tussen Chantal en mij loopt het op zich wat beter. Het voelt nog altijd wat ongemakkelijk sinds de avond in het vakantiepark, waar we bijna met elkaar naar bed zijn gegaan. Maar het is niet meer zó ongemakkelijk dat we niet als vrienden met elkaar om kunnen gaan.

Ook Ellen heeft in de tussentijd van zich laten horen. We hebben niet echt over haar en Mark of over haar en mij gepraat, maar ze kwam toch met een goed advies. Haar vader is psycholoog en heeft zijn eigen praktijk, net buiten het centrum. Het leek haar geen slecht idee om daar eens met de meiden langs te gaan.
Dit niet alleen omdat Gina en Noor nu eenmaal veel hebben meegemaakt in de laatste maanden, maar ook om mij te helpen in het communiceren met ze. Iets waar ik op zich wel behoefte aan heb. Ondanks dat ik ze van baby af aan heb zien opgroeien, heb ik af en toe geen idee wat er in hun hoofd omgaat. Dat is niet iets waar ik naar moet hoeven gissen. Voor het nieuwe jaar staat er dus een afspraak bij hem gepland.

Tijdens de Kerstdagen bleef het ongemakkelijke sfeertje nog doorsluimeren. Gina is die dagen wel wat losser gekomen, wat heel fijn was. Het is toch leuker om te horen dat iemand het waardeert als ze overladen worden met cadeautjes.
Het is overigens niet alleen uit schuldgevoel dat ik zoveel cadeaus voor de meiden heb gekocht. Wel voor een groot deel, maar het blijft vooral de eerste Kerst zonder Marnix en Lisa. Ook al is het ongeluk al ruim drie maanden geleden; er gaat geen dag voorbij zonder dat ze ter sprake komen. Vooral Noor praat graag over ze. Gina houdt het liever, zoals typisch voor haar is, voor zichzelf.
Natuurlijk nemen cadeaus hun verdriet niet weg, maar het geeft ze wel afleiding. Noor was trots op haar eerste ‘echte’ gitaar (dat ‘Guitar Hero’-gedoe tel ik maar niet mee) en Gina was vooral blij met haar nieuwe kampeerspullen. Nu moet ze wel nog een paar maanden wachten op haar volgende uitje met de Scouting, maar toch.
Bram heeft op tweede Kerstdag nog bij ons meegegeten. Het kan niet lang meer duren tot hij en Gina een koppeltje worden. Ik vind het best grappig als ik zie hoe ze soms heel ongemakkelijk een handje vastpakken of een knuffel geven. Kalverliefde.

Twee dagen na Kerstmis heeft notaris Bronckhorst nog gebeld, met de mededeling dat alle zaken met betrekking tot mijn familie inmiddels zijn overgedragen aan een collega. Er zal in het nieuwe jaar een tweetal gezinsbezoeken plaatsvinden, voorafgaand aan de rechtszitting in maart. Dat duurt gelukkig nog even, wat me ruim de tijd geeft om het de meiden uit te leggen.

Inmiddels is het oudejaarsdag. Raar genoeg is dit één van mijn favoriete dagen van het jaar. Het is niet zoiets als een verjaardag of Kerst, maar het komt wel in de buurt. In plaats van cadeaus is het nu het nieuwe begin dat me vrolijk maakt. Op een bepaalde manier kun je de ellende van het afgelopen jaar toch weer van je afschudden en voor de zoveelste keer aan iets nieuws beginnen. Althans, dat hoop je ieder jaar maar weer.

Voor de jaarwisseling zijn we uitgenodigd bij Bram thuis. Net als de halve buurt, zo te zien. Gelukkig is het wel gezellig druk. Een mooie kans om wat nieuwe mensen te leren kennen, waardoor de avond vrij snel verloopt.
Vlak voor twaalf uur lopen de meeste gasten naar buiten voor het vuurwerk. Ook ik en de meiden, die trillen van de kou. Ik ga tussen ze instaan en sla een arm om ze heen. “Doe je dat nou omdat je het wilt of omdat je het moet?” bromt Gina me toe. Ik kijk haar met een glimlach aan. “Ik weet dat ik stomme dingen heb gezegd. Over al die dingen waar ik van gedroomd heb en nu niet kan doen. Maar, weet je? Jullie? Wij samen? Al moet ik er nog steeds aan wennen, ook dit is een droom. Een ander soort droom.” Ik zie haar humeur ontdooien en snel geef ik ze allebei nog een zoen. Terwijl boven ons het vuurwerk uit elkaar spat, verheug ik me op mijn nieuwe begin. Nu is het afwachten.

Geweldig vervolg weer!

Ik vond de zin "Dat is iets dat me aan de ene kant ontzettend irriteert, maar aan de andere kant .. nee, sorry, het is gewoon iets dat me irriteert" ook echt geniaal!

Misschien kan je - als je zelf niet genoeg inpiratie meer hebt - iets beschrijven over hoe de ik-persoon zichzelf en de pleegkinderen innesteld tegen die familie Franssen, en de rechtbank? Dat hij bijvoorbeeld niet wilt komen opdagen naar een hoorzitting, of dat hij uit woede en angst die familie Franssen misschien zelfs gaat bedreigen?.. met de gevolgen van dien.

Ben benieuwd naar je andere verhaal, al hoop ik persoonlijk dat daar wel iets meer spanning zit (in de zin van ontsnappingen enz..) Al hoewel ik weet dat in een verhaal als peetoom ook spanning in zit, maar een heel ander soort!

Keep it up! 

~ LB

Waar blijft het vervolg?

Ik heb slecht, goed en nóg beter nieuws.

Eerst het slechte: deze week komt er géén nieuw hoofdstuk.

Het goede nieuws: dit haal ik aanstaande woensdag in, door twéé hoofdstukken te posten. ^^

Het beste nieuws: ik ben er niet aan toegekomen om te posten, omdat ik druk bezig ben met het uitgeven van 'Peetoom' in pocketvorm. Dit is nu 95% zeker. Waarschijnlijk morgen al de bevestiging.

Wow, je bedoelt dus dat je Peetoom serieus uit gaat geven?! Heel best als je dat zomaar voor elkaar krijgt, Ik wil later ook graag een boek uitgeven.
Ik wens je heel veel succes met alles en ik zie wel wanneer er weer een vervolg verschijnt!

~ LB

Bij deze kan ik het bevestigen: de eerste dertien hoofdstukken van 'Peetoom' worden gebundeld en ik pocketvorm uitgegeven. E-book is overigens ook mogelijk. 

Omdat alles in eigen beheer wordt uitgegeven, zal ik dus niet hoeven censureren.

Verwachte release-datum: 10 februari aanstaande.