Hoofdstuk 1: Ongelukje

'Hè getverdemme, alweer vis?' zeurde Roselin.
'Hou eens op met zeuren. Morgen eten we weer bloemkool met gehaktballetjes,'  antwoordde moeder en ze bekeek hoe Roselin met een zuur gezicht haar vis op at.
'Eet eens normaal,' siste Roselin's broer, Pieter. Roselin liet het stuk vis dat ze in haar mond had gestopt, weer op haar bord vallen.
'En nú ben ik het zat! Je eet je vis op of anders...' dreigde moeder.
'Anders wát?' vroeg Roselin uitdagend.
'Of anders moet jij volgende week de héle week bij tante Kiara logeren!' Moeder grijnsde en Roselin keek haar moeder met open mond aan. Ze haatte tante Kiara. Ze was altijd streng en zat Roselin altijd te plagen omdat ze nog in bed plaste terwijl ze al 15 jaar was.
'Doe niet zo gemeen!' riep Roselin verontwaardigt en ze keek weer vies naar de vis die nog steeds op haar bord lag. 'Ik ga dit niet op eten, en denk maar niet dat ik naar tante Kiara ga,' zei Roselin toen en ze gooide de vis op de grond. De hond kwam eraan en at het op.
Nu was de maat vol voor haar moeder.
'Ik bel tante Kiara op dat je volgende week naar haar toe gaat!' schreeuwde moeder.
'Nee!' Roselin probeerde tegen te stribbelen en ervoor te zorgen dat moeder de telefoon niet te pakken kreeg. Nu had ze spijt dat ze de vis niet opgegeten had. Straks moest ze écht naar tante Kiara... en dan zou ze de hele week door haar gepest worden om haar probleem.
Maar moeder had de telefoon al te pakken gekregen en toetste Kiara's nummer in. Triomfantelijk vertelde ze dat Roselin kwam logeren. Met tranen in haar ogen rende ze naar boven en ze kroop in bed. Ze lag altijd op een matje dat haar lakens beschermde als ze weer in bed plaste.
Na een tijdje daar gelegen te hebben kwam Pieter Roselin's kamer binnen.
'Hé, best naar voor je dat je naar tante Kiara moet. Maar je had die vis ook moeten opeten. Je gaat er heus niet dood aan,' zei Pieter zacht en hij kwam op haar bed zitten. Roselin kwam iets overeind en keek haar broer kwaad aan.
'Ik moest toen ik klein was altijd naar tante Kiara, omdat ik ook nooit mijn eten op wilde eten. Gelukkig ben ik nu 18 en mag ik zelf kiezen wat ik eet en niet,' vervolgde Pieter, wat Roselin nog kwader maakte.
'Ach...' Roselin kwade blik maakte plaats voor een glimlach. 'Het is maar voor een weekje... wel m'n herfstvakantie verpest, maar er zijn meer vakanties in het jaar...'
Pieter lachte ook en begon Roselin te kietelen.
'Aaah! Nee, hou op!' lachte Roselin en ze probeerde Pieter terug te kietelen, maar hij was te sterk en hield haar tegen. Plotseling voelde Roselin dat ze nodig moest plassen en probeerde Pieter tegen te houden. Maar hij kietelde haar hard en Roselin moest heel hard lachen, ze kon het niet helpen en liet haar plas lopen... Een donkere vlek verscheen in haar lichtblauwe spijkerbroek en op haar dekbed.
Snel stopte Pieter met kietelen. Hij zag wat er aan de hand was en Roselin keek geschrokt naar haar broek. Ze werd langzaam rood.
'Ik... het... het was een ongelukje...' stamelde ze en ze hield haar handen voor haar mond. Pieter stond op en stormde de trap af.
'Mam!' riep hij, 'Rose heeft in haar broek geplast!' Zijn stem klonk bijna triomfantelijk. Roselin wist niet wat ze moest doen en besloot een andere broek aan te trekken vóór haar moeder haar kamer binnen zou komen. Maar het was al te laat, moeder stormde de kamer binnen en greep haar arm vast.
'Wat moet ik met je aan?' mompelde moeder.
'Het is niet mijn schuld! Ik heb niet in m'n broek geplast mama!' gilde Roselin en de tranen sprongen in haar ogen.
'níet? Dit is toch duidelijk een natte broek, Roselin. Ga nu niet zitten liegen!' schreeuwde moeder kwaad. 'Ik heb al tegen tante Kiara gezegt dat je nog steeds in je bed plast, maar ik zal nu ook moeten zeggen dat je je overdag ook nog niet naar je leeftijd gedraagt!'
Roselin ging huilend op haar bed zitten en bekeek haar broek, waar een enorme, donkere, natte plek in zat.
'Als dit nog één keer gebeurt...' dreigde moeder. Ze hield haar vinger op voor Roselin's gezicht.
'Het zal nóóit meer gebeuren, mama!' riep Roselin snikkend.
'Laat me dat hopen.'
Moeder liet Roselin achter op haar kamer en ook Pieter ging naar z'n eigen kamer. Moeder belde opnieuw Kiara op om te zeggen dat Roselin zich wéér kinderachtig gedragen had. En dit keer nog erger: dat ze in haar broek geplast had.

Dat was hoofdstuk 1. Ik hoop dat het leuk genoeg is voor hoofdstuk 2 

Ik hoop op een vervolg:)

Hoofdstuk 3: De verrassing(en)

Roselin zag tussen haar tranen door dat Emke haar met open mond aan zat te staren. Roselin wilde natuurlijk zeggen "wat kijk je nou?" maar dat zou onbeleefd zijn tegenover tante Kiara.
Tante omhelsde haar en gaf haar een klopje op haar rug.
'Kom maar snel mee naar de auto. Het is gelukkig maar een kwartiertje rijden naar de flat, als we daar zijn ga ik je lekker droge kleertjes aandoen,' zei tante en ze glimlachte naar haar. Roselin probeerde te knikken maar dan zou ook stom lijken tegenover Emke.
Emke had nog helemaal niets gezegt en zwijgend liepen we naar de auto.
'Ik leg even een speciale doek op de autobank zodat de bekleding niet nat wordt als je weer een ongelukje hebt,' vertelde tante, net toen er een paar mensen voorbij liepen. Die keken natuurljik raar op en keken bewonderend naar Roselins natte broek. Zuchtend ging ze zitten. Tante deed alsof ze een incontinentiepatient was of zoiets. En Emke kon blijkbaar ook niks anders doen dan staren naar haar natte broek en het kleedje.

Na een kwartiertje waren we bij de flat van tante Kiara. Daar aangekomen rook het sterk naar schoonmaakmiddel en nergens lag stof of troep, alles was netjes.
'Roselin... Ik heb een verrassing voor je,' zei tante toen we de jassen opgehangen hadden. Ze glimlachtte en keek ondertussen naar Emke.
Emke begon verlegen te glimlachen.
'Emke blijft de hele week logeren! Dat vond ik wel leuk voor je; zo heb je iemand waarmee je de hele tijd kan spelen!' vertelde tante Kiara triomfantelijk. Ze klapte in haar handen alsof iemand net een hele goede mop verteld had. Nu glimlachte Emke sterker, behalve Roselin. Dit kon toch niet waar zijn?
Oke, Emke was wel aardig, maar wat als ze erachter kwam dat Roselin nog in bed plaste? En Emke had nu natuurlijk ook al gezien dat haar broek nat was. Ze kon niet wachten tot ze een schone broek aan mocht doen.
'Maar goed,' ging tante verder, en ze keek op haar horloge, 'Oh! Het is al half zes! Ik begin snel met eten koken. Emke, zou jij Rose willen verschonen? De luiers liggen in het rechterkastje van de commode op de logeerkamer.'
Luiers? Commode? Waar had tante Kiara het nu dan over? Roselin schrok zich dood toen tante Kiara de logeerkamer liet zien. Er stond een groot tweepersoonsbed, en daar tegenover een wastafel met grote spiegel. Tegen de rechterkant van het bed stond een grote commode. Het was eigenlijk een gewone babycommode, maar deze was veel groter.
'Luiers... wat bedoeld u..?' stamelde Roselin. Tante begon te lachen.
'Nou, je plast toch nog in bed?'
'Ja... maar... maar dan heb ik een speciaal matje voor in bed... van mama hoef ik ook nooit een luier om!' riep Roselin verontwaardigt en de tranen sprongen haar alweer in de ogen.
'Ja maar nu ben je niet bij mama, nu ben je bij mij. En de regels bij mij zijn dat je een luier om moet, 's nachts en overdag, omdat je nu al 2 keer deze week overdag een ongelukje hebt gehad en ik wil liever niet dat dat hier ook gebeurt, begrijp je dat?' antwoordde tante Kiara streng en ze keek weer haastig op haar horloge.
huilend probeerde Roselin te knikken.
'Ik ga nu snel aan het eten beginnen. Emke, jij zou Roselin snel willen doen? Jullie hebben vast al honger,' zei tante Kiara verder, en ze haastte zich naar de keuken.
Roselin bleef samen met Emke achter in de logeerkamer.
'Moet... moeten we hier samen slapen?' vroeg ik en ik probeerde de brok in mijn keel weg te slikken. Emke knikte langzaam en liep naar de commode. Ze opende het rechterkastje en er lagen inderdaad allemaal witte pakketjes. Emke haalde er een luier uit en vouwde hem open. Deze waren veel groter en dikker dan de luiers die Roselin gezien had bij haar oppaskindje.
'Je moet gaan liggen,' zei Emke zacht en ze weer naar de commode. De tranen begonnen weer over haar wangen te stromen en ze weigerde een stap te verzetten. Emke sloeg haar armen over elkaar en liep langs Roselin heen. Heh? waar ging ze nu naar toe?
Maar het was Roselin al gauw duidelijk: tante Kiara kwam met grote passen aanlopen en greep haar ruw bij haar arm. Roselin werd naar de commode getrokken en tante duwde haar erop.
'Luisteren naar Emke! Als je dat niet doet, mag je de hele avond op de WC gaan zitten!' riep tante Kiara streng. Roselin luisterde nu maar en knikte stijfjes. Emke legde de luier naast Roselin op de commode en maakte haar broek los. Ze trok de gulp langzaam open en trok Roselins broek uit. Haar witte slipje was duidelijk te zien en was koud en gelig geworden, en al weer een beetje opgedroogd.
Emke trok snel haar slipje naar beneden en Roselin greep snel met haar handen naar haar privégedeelte om het te verbergen voor Emke.
Emke keek Roselin met een doordringende blik aan. Ze schoof haar arm onder Roselins knieën en tilde haar billen zo op.
'Even zo blijven zitten,' zei Emke zachtjes en ze pakte een flesje en een potje uit het kastje onder de commode. Het was lastig om zo lang in die houding te blijven liggen voor Roselin. Emke smeerde de billen en vagina van Roselin goed in met de olie uit het gele potje en poederde daarna de billen met de witte fles. Daarna schoof Emke de luier onder Roselins billen en maakte hem stevig vast. Toen liep Emke zonder nog iets te zeggen de kamer uit, maar gebaarde dat Roselin moest blijven liggen.
Even later kwam ze weer terug met tante Kiara.
'Het eten is bijna klaar, hoor,' zei Kiara en ze glimlachtte toen ze Roselin met een luier zag. De luier zat ongelofelijk strak en hij was ontzettend dik. Roselin kon nieteens meer haar bovenbenen tegen elkaar drukken.
Kiara rommelde in de grote kledingkast die aan de wand tegenover de commode stond en haalde er een kort broekje van katoen uit. Hij was lichtblauw en hij zag er klein uit.
Tante gaf het broekje aan Emke en rende weer naar de keuken voor het eten, dat nu sterk begon te ruiken, zelfs door de geur van de babypoeder en olie door.
'Kom er maar vanaf,' zei Emke toen en Roselin deed wat het meisje, van een jaar jonger, zei. Emke bukte en gebaarde dat Roselin in het broekje moest stappen. Dat deed ze en Emke trok het naar boven. Het broekje zat inderdaad erg strak waardoor het duidelijk zichtbaar was dat ze een luier aanhad.
'Ik hoop dat het niet te koud is zo,' zei Emke en ze glimlachte. Emke keek een beetje alsof ze medelijden met Roselin had maar liep naar haar bagagetas. Ze haalde er een tuniekje uit en deed hem over Roselins hoofd aan.
Emke keek goedkeurend naar haar werk en liep toen naar de deur.
Roselin volgde haar. De luier zat strak en bij elke beweging werd ze eraan herinnerd. Het was een beroerd gevoel, vond Roselin en ze schaamde zich vreselijk dat Emke haar zo zag.
'Het eten is klaar, dames!' riep tante Kiara triomfantelijk vanuit de keuken.

leuk verhaal
wacht met spanning op de rest

Is het goed als ik met het verhaal verder ga in de ik-vorm? Dat vind ik iets fijner schrijven en dan lijkt het meer alsof ik het ben bij wie het overkomt snap je..

geen problemen mee! 

Goed verhaal

 
Laat het vervolg maar snel komen