De volgende morgen rinkelde zijn wekker om half acht precies. Nick schoof bijna nonchalant de wekker van zijn nachtkastje af terwijl hij naast zijn bed stond. Het batterijklepje van de wekker schoot, zoals elke morgen,.los van de wekker, waardoor het piepende geluid stopte.
Hij veegde wat slaap uit zijn ogen terwijl hij zijn luier inspecteerde. Het kleurrandje in het midden was helemaal verkleurd, maar dat had Nick niet eens nodig om op te merken dat zijn luier geen druppel meer kon absorberen.
Waggelend en bijna geluidloos liep hij naar de badkamer. Hij voelde zich erg loom vandaag. Een goede rede om school maar weer eens te schrappen, dacht Nick als een definitieve bevestiging ter gedachte hierover gisteravond.

Niet veel later slenterde Nick aangekleed en verschoond naar de keuken. Hij zou vandaag toch thuis blijven, dus geen reden om weer een boxer onder zijn jeans aan te trekken.
“Fijn, we hebben ook al geen eten meer in huis.” Sneerde Nick zijn moeder schor toe.
“Pak het laatste beetje yoghurt maar schat!” riep moeder vanaf de woonkamer.
Nick opende de koelkast. Hij kon nog net zijn maaginhoud -  of wat daar van over was na die lange tijd zonder eten – in bedwang houden toen hij de yoghurt in een bakje schonk.
“Nee dank je, ik hou niet zo van yoghurt van een maand over de datum “ riep Nick. Zijn stem droop van walging.
“Ik voel me niet zo goed. Kan je school anders moet afbellen?” probeerde Nick toen hij zonder ontbijt, op een glas jus d’orange na aan de eettafel naast zijn moeder aanschoof.
“School afbellen?! Geen denken aan!”
Nick voelde zijn maag ineen krimpen.
“En waarom niet? Je kunt me niet dwingen om me doodziek naar school te sturen” probeerde Nick terwijl hij zijn oogleden wat meer probeerde te laten hangen.
“Toevallig zie je er kerngezond uit, op die wallen na. Wat heb je gisteravond uit zitten spoken? Ik hoorde je vader schreeuwen.” Bracht zijn moeder hem weer tot herinnering.
“Niks waar jij vanaf zou moeten weten.” Hij wist dat dit een domme zet was, dus draaide hij  zijn hoofd weg. Hij voelde de blik van zijn moeder in zijn rug prikken. ‘Je moest eens weten wat voor stoms ik gisteravond is heb gedaan!’ Dacht Nick.

Hij stond op van zijn stoel, en liep naar boven.
“Ik zou opschieten Nick. Je hebt nog maar 10 minuten!” klonk er van beneden toen hij de trap op liep. Een normaal, actief leerling zou nu gaan haasten om zijn laatste behoeftes voor school in orde te maken, maar Nick stond daar niet eens bij stil.
Eenmaal in de badkamer aangekomen draaide hij een pot gel open, en nam zo relaxed als het kon een klodder op zijn hand. Terwijl hij zijn haar zo goed mogelijk probeerde te laten tonen, keek hij zichzelf in zijn slaperige ogen aan in de spiegel. Toen hij klaar was gooide hij een plas water in zijn gezicht, en liep weer terug naar zijn kamer. Hij trok zijn nog droge luier uit, terwijl hij een dromerige blik op zijn pc richtte. Wie weet staat er een mailtje op me te wachten als ik vanmiddag terug kom..

“Dude, wat zie jij er uit dan?” zei Nathan bespottelijk. Nathan en Nick waren goede vrienden sinds het begin van de brugklas. Nick had hem eens geholpen een ruzie uit te praten, toen beide partijen op het punt stonden met elkaar op de vuist te gaan.
“Ja, kan niet beter.” Antwoordde Nick, later pas opmerkende dat hij Nathan’s vraag redelijk verbogen had. De rest van de tijd fietsten de twee druk pratend naar school toe. Nathan was luidkeels aan het vertellen over de manier waarop hij derde prestige kwam met Call Of Duty, waardoor Nick zijn gedachten al  snel weer verveeld afdwaalde naar gisteravond. De vraag waar Samantha nu was, begon aan hem te knagen. Terwijl hij nog zo hard probeerde, hij kon geen antwoord bedenken.

Die gedachtegang speelde nog lang na bij Nick, terwijl het weer licht begon te worden buiten. Niet veel later schoven Nick en Nathan hun fietsen tussen de andere fietsten in de stalling. Ze liepen net de school in, toen het begon te plenzen. Nathan maakte er vaag een opmerking over, maar Nick voelde de moeite er niet voor om er achter te komen wat hij gezegd had.
“Beter al gaan we hier zitten.” Stelde Nathan voor. Hij wees met zijn dikke vingers in de richting van een plaatje achterin het lokaal.
Nick zat nog maar net, toen hij opmerkte dat Kim naar hem stond te staren. Ze had, zoals altijd, haar lange bruine haar gestyled, met een schuine pony voor haar gezicht. Ze keek opvallend scherp naar Nick. Dit kan nog eens spannend worden. Dacht Nick terwijl hij opstond. Hij excuseerde zich tegenover Nathan, en verplaatste zich naar de andere kant van de klas. Het bankje naast haar was vrij. Hij liet zich in de stoel zakken.
“Welke les hebben we eigenlijk?” vroeg hij om Kim een beetje te peilen.
“Wat deed jij gister in de apotheek ?” Kaatste Kim keihard terug.
Zijn adem stokte voor een seconde. “W-wat... waar heb je het over?”
Al was het nog zo koud in het lokaal, hij begon aardig te zweten. Leuk meisje of niet, als je in mijn zaken gaat neuzen zit je bij deze verkeerd, bedacht Nick, in de poging zichzelf weer te vermannen. Kim lachte even kort. Nick kon er leedvermaak uit oplezen en daar werd hij flink nijdig van.
“Wat wil je van me?” zei Nick, in de hoop een beetje de overmacht te nemen.
Hij plukte wat aan zijn schooltas, en de docent van Engels kwam inmiddels binnen.
“Jij bent hier degene die zijn vriend in de steek laat om naast mij te komen zitten?” bracht ze hem lichtelijk arrogant ter herinnering.
Nick begon te voelen dat er overmacht opspeelde bij haar. “Waarom staar je dan ste…”
“Nick, zou je even je mond willen houden? We zijn begonnen.” Werd hij abrupt onderbroken.
Nick keek even verstoord naar Mevrouw Smith, en pakte toen de spullen uit zijn tas.
“Wij spreken elkaar nog..” fluisterde Nick terwijl hij zich bukte om zijn etui van de grond op te rapen.

Meteen toen de bel ging haastte Nick zich een weg naar de uitgang van het lokaal. Hij ging op de gang, naast de opening van het lokaal staan, toekijkend hoe zijn medeleerlingen het lokaal uit druppelde. Toen Kim als één van de laatste zich een weg door de opening van de deur baande, versperde Nick haar de weg. Ze zuchtte even diep, en probeerde langs hem heen te komen.
“Begrijp alsjeblieft dat ik je niet wil storen, maar ik wil gewoon weten wat je gezien hebt gister,” zei Nick, toen hij met zachte hand haar schouders lichtelijk naar achter duwde.
“Dan heb je vast iets te verbergen?” kaatste ze terug.
Nick voelde een rilling over zijn rug lopen. Het feit dat Kim iets door had maakte hem extreem nerveus.
“En als je me er nu door wilt laten gaan?”
Ze wachtte niet op een antwoord, maar beukte door Nick’s schouders heen. Hij voelde zich overmeesterd door een typische femme fatales.

Het was inmiddels gaan regenen buiten. De schooldag van Nick was bijna om, op één les Nederlands na. Ook daar kon hij zich nog wel door heen slaan. Daarna donderdag en vrijdag nog, en het weekend werd als het goed is weer bijna onverdraaglijk.
“We gaan vandaag beginnen met een nieuw project.” Opende Mevrouw Zinker het lijden. Zoals gebruikelijk zag haar hoofd eruit alsof er een orkaan door het haar had gewoeld. Om het stereotype gedrag compleet te maken zat ze, terwijl ze de klas toesprak, neurotisch met haar vingers op haar bureau te tikken.
 “Met jou?” fluisterde Kevin, de goed ogende jongen naast hem.
Nick kende hem niet goed, maar naar wat hij van hem wist, antwoordde hij: “Ja hoor, is best.”
“De groepsindeling volgt, maar eerst uitleg over de opdracht zelf.”
Na wat gekakel, met overigens meer dan genoeg overbodige informatie, had Mevrouw Zinker haar uitleg beëindigd.
Het feit dat Nick haar uitleg normaal vreselijk saai vind, gold nu niet. Hij had zich altijd al geďnteresseerd in opstellen schrijven, of verslagen maken. Dit keer moest hij samen met een medeleerling een verslag schrijven over een bepaald boek. Ze mochten zelf weten welk boek. Als het maar onder de categorie Fictie, niveau C of hoger, en Nederlandse schrijver  lag.
Nick voelde interesse opborrelen, alleen nu de groepjes nog.
Alsof hij had het de duivel had, begon Mevrouw Zinker, “dit zijn de groepjes:

“Hans met Sylvia, Joris met Luna, Thijs met Silke,” sprak ze, terwijl ze druk bezig was de namen op het krijtbord neer te kalken, “Louise met Jan, Sara met Damion, Youri met Sophie, Joran met Demi, Nick met Kim...”
Nick volgde de rest niet meer. You’re kidding my friend? Vroeg hij zichzelf af, denkend aan de uitspraken van iemand uit de geniale serie Lost.
Hij probeerde oogcontact te zoeken met Kim. Toen hij naar haar keek, merkte hij op dat ze hem geen blik waardig gunde. Ze keek nijdig naar het bord, om maar geen oogcontact met hém te hoeven maken. Nick voelde zich zenuwachtig worden. Normaal hield hij met enig gemak zijn hoofd koel, maar als het ging om zaken als luiers, stortte zijn zelfvertrouwen spontaan in.
‘Ik moet en zal haar uithoren!’ Sprak Nick voor zichzelf af. Hij draaide zich weer naar het bord toe, om vervolgens weer weg te zakken in gedachten.
“Nick, heb jij een idee?” verscheurde Mevrouw Zinker zijn diepe gedachtegang.
“Sorry ik verstond u niet?” Hij hoorde verscheidene leerlingen zacht, maar bovenal heel erg met elkaar samenhangend, lachen. Pubers voeden zich met de gevoelens van zwakkere medeleerlingen, aldus zijn moeder. Wist Nick, al half lachend. Hij keek even niets zeggend het lokaal in. Ze moesten eens weten wat ik aan mijn hoofd heb! Het deed hem pijn. Samantha.
“Sorry mevrouw, ik verstond de vraag niet. “ Ze knikte strak, met de ongeloofwaardige blik waar leraren wel vaker een handje van hadden.
“Ik hoop dat je dit dan wel verstaat: Morgen 8 uur melden!” Bulderde ze woest. Waarom moest ze nou weer zo’n toon aanstaan? Vroeg Nick zich, het antwoord al half wetend, af.

“Bij wie gaan we het maken?” vroeg Kim toen ze gezamenlijk de klas uit liepen. Ze probeerde met haar toon sterk te benadrukken dat ze het voorval van eerder deze dag zogenaamd vergeten was. Nick vond het allang best. Op deze manier kan ik haar beter uithoren , plande Nick om met nadruk het positieve weer naar boven te brengen.

Ik heb een vraag , kan het zijn dat het dubbel staat?
Schitterend verhaal

Het was inmiddels vrijdagmiddag. De tijd dat Joshua vandaag op school gezet had was maar heel kort, maar voor zijn gevoel zat hij hier al uren naast Kim. Omdat ze om 1 uur al vrij van school waren, drong Kim heel erg aan om vandaag het werkstuk voor Nederlands te gaan maken. Na korte tijd tegenstribbelen stemde Joshua toch maar in. School was tenslotte het enige wat zijn toekomst op peil kon houden.

“…En wat vind je hiervan?” vroeg Kim opgewekt. Ze begon wat tekst in beeld te typen. “ziet er heel best uit” stemde Joshua in. Ze begon weer verder te typen. Haar vingers gleden als een machine over het toetsenbord, terwijl ze gespannen naar het beeld keek. Ze had haar nagels roze gelakt, dat beviel Joshua wel. Hij hield wel van meisjes die zich volwassen gedragen.
“Wat sta je me aan te staren?” Ze rustte haar vingers op het toetsenbord en keek wat rond in de kamer terwijl ze op een antwoord stond te wachten. “Oh niks, ik was alleen wat ideetjes aan het bedenken” Het sloeg aan, want Kim zuchtte even licht, en begon weer als een machine verder te typen.

“Wat ruikt het hier eigenlijk raar?” Joshua versufte slaperig. “Het ruikt naar babyluiers of iets dergelijks.” Zei ze glimlachend. Joshua kreeg een kleur. Heb ik dat zelf niet eens meer door?  Vroeg hij zich lichtelijk geamuseerd af. “Geen idee, ik zet wel even een raam open” Hij liep wat ongemakkelijk naar het klapraam aan de andere kant van zijn kamer. Toen hij zich niets vermoedend omdraaide, stond Kim opeens recht voor haar. Ze probeerde naar Joshua z’n gevoel een charmante blik te verwerpen en dat was haar ook aardig gelukt. “Is er iets?” vroeg Joshua, wetend welke kant dit op zou gaan. “ssst..” ze legde haar wijsvinger teder op zijn lippen. Deze actie werd niet veel later gevolgd door een lange tongzoen van Kim. Het werd Joshua – ondanks haar zeer aantrekkelijke lichaam – een beetje te veel. Hij duwde Kim zo rustig mogelijk weer van zich af. Ze zette een paar stappen naar achter en keek hem vragend aan. Nathalia.
“W..waarom?” vroeg Joshua, met de ziel onder zijn armen. “Ik mag je wel, ondanks je irriterende vragen.” Begon Joshua. “Maar wij horen gewoon niet bij elkaar, dat ziet er voor mij meer dan duidelijk uit.” Zei Joshua, eerlijk. Er stond een groot vraagteken op het voorhoofd van Kim. Joshua omhelsde haar, maar tevergeefs. Kim duwde hem weer van zich af, terwijl ze verlegen naar de grond keek. Is dit die andere kant van Kim?  Vroeg Joshua zichzelf verrast. “H..het spijt met dat ik dit  net heb moeten onderbreken” zei Joshua. Kim zuchtte even diep, en draaide zich toen om. Vervolgens gleed haar hand in haar broekzak. In het voorbijgaan haalde ze een verfrummelt papiertje uit haar zak, en legde die op tafel terwijl ze wegliep. Joshua keek heel even naar het in jeans gehulde, aantrekkelijke achterwerk van Kim toen ze de deur uitliep en zei: “Ik laat mezelf er wel uit.”
Joshua kon zichzelf wel voor zijn hoofd slaan. Waarom zou ik haar laten gaan voor een meisje waarvan ik dacht dat ze al heel lang dood was?  Vroeg Joshua zichzelf af. Het antwoord schoot hem niet veel later te binnen: omdat ik van Nathalia hou!

Het was rond half 1 ’s nachts toen de mobiel van Joshua opeens begon te trillen. Joshua – die net naar bed wilde gaan – strompelde verbaasd naar de mobiel die op zijn bed lag.
“Heb je ik wakker gebeld?” Joshua’s hart kreeg een warmtegolf bij het weer horen van haar stem. “nee hoor, ik wou wel net gaan slapen. Waar belde je voor Nathalia?” hij probeerde zijn stem zo zacht mogelijk te laten klinken. “Ik belde voor de zekerheid om te vragen of jij de mail wel hebt ontvangen.”
 Dat had Joshua zeker. Hij had hem deze avonds zelfs al meerdere malen doorgelezen, wetend wat te consequenties zouden zijn als hij geen voorbereiden kon treffen.
“Jazeker” antwoordde hij daarom ook. Hij voelde zijn oogleden zwaar worden.
“Waar en wanneer zien we elkaar morgen?” Joshua voelde zich nu net een schoolkind die iemand anders te spelen vroeg.
“8 uur, zelfde pleintje.” Voordat Joshua een luchtig antwoord klaar had, vervolgde ze: “Slaap lekker, Joshua.” Haar stem had een verzachtend en rustige toon. Joshua smolt van binnen. “Welterusten Nathalia..” Hij beëindigde het gesprek met een enorm relaxed gevoel. Hij tilde de tekens op, ging op zijn bed liggen en viel in slaap. Geluierd en wel.

Niet veel later schrok hij wakker. Hij liep half slaapdronken uit bed. Zijn hoofd voelde verward aan. Veel te veel gedachtes.
Zijn luier bleek nog ongebruikt, dat is ongewoon. Hij had een vreemd gevoel vandaag, waarschijnlijk vanwege het feit dat hij een misschien wel bijna ondragelijk avond tegemoet zijn komen. Er liep een ijzige rilling over zijn rug toen hij zich aan kleedde, met zijn schone luier nog aan.
Het drong Joshua nu steeds meer te binnen waarom hij dat vage gevoel had vanochtend.
Hij dacht terug aan de vroegere, angstige dagen waarbij hij samen zijn meest liefhebbende persoon op de wereld dingen moest volbrengen Beyond Words… Maar ook voor een geldbedrag bij slagen waarvan een tiener een jaar lang kon kopen was diegene wilde. Is dat waarom ik het doe?!
Uit alle woede en verwarde gevoelens gaf hij keiharde trap tegen zijn al bijna wegrottende kast. Hij keek hoe de kast, volgeplakt met kinderlijke stikkers van vroeger, zwaar natrilde. De pijn in zijn schenen negeeerde hij keihard.
“Laat je hem deze keer wel heel?!” schreeuwde haar moeder zoals gebruikelijk naar beneden.
Ja, hij had uit frustratie deze kast al meerdere keren een opdonder gegeven, het hielp – raar als het klinkt – wel. Hij gaf geen antwoord terug.

Niet veel later zat hij aangekleed en gewassen aan de keukentafel. Hij keek wazig naar de wand van de keukenbar terwijl hij onhandig begon te lepelen in zijn yoghurtkom.
“Joshua wat is er?” zijn moeder legde haar laptop op de tafel, stapte van de bank af en ging evenwichtig naast Joshua zitten. Joshua voelde haar liefdevolle blik op zijn gezicht rusten.
“Voel me niet zo goed..” prevelde hij. Zijn moeder zuchtte.
“Jammer jongen, maar hier trap ik niet in. Ben je weer bezig?” Joshua’s adem stokte.
“W..waar heb je het over?” stotterde Joshua terwijl hij zijn moeder even ongeduldig aankeek om haar indruk te peilen. Ze keek strenger als ooit tevoren.
“Luister, als je nu weer met die klussen – of wat dan  ook – begonnen bent, zeg het dan meteen dan kan ik ingrijpen. Na wat ik begrepen hebt die keer, verkeerd iedereen die dat werk doet in levensgevaar. En waar is het zó serieus, terwijl ze toch nog op het idee komen om KINDEREN dit werk te laten doen… En niet zomaar kinderen, nee.. MIJN KIND!” Gilde haar moeder als een krankzinnige. Het spuug vloog haar de mond uit.
“Hou om te beginnen je volume is wat lager! Wil je soms dat de verkeerde mensen hier ook weet van hebben?”
 Joshua zag het al helemaal voor zich. Een volgroeide, mannelijke collega die bij de baas komt om te zeggen dat Joshua zijn moeder er lucht van heeft gekregen. Hij kon zichzelf die dag wel afschieten!.
“Ik weet dat je bijdehand genoeg bent en je jezelf maar 1 keer aan dezelfde steen stoot om zoiets nog een keer aan mij te laten doorschemeren, maar ik wil je als moeder op het hart drukken dat je niet weer aan deze linke boel moet beginnen!”
Wijs is ze wel.
Joshua had geen kracht meer voor een tegenspraak, en koos dus maar de makkelijkste weg..
de werkelijkheid ontvluchten.
“Ik ga naar school” zei hij zonder emotie.
Bijna nader inzien kon hij zichzelf wel voor zijn kop slaan, want het was zaterdag! Zijn moeder reageerde er al niet meer op en begon ook ontbijt voor zichzelf te maken.
Joshua begon zo stil mogelijk - alsof dat ook nog maar iets uitmaakte – de trap naar boven op te lopen.
Eenmaal in zijn kamer aangekomen haalde hij een mapje uit zijn bureaula. Terwijl hij door het mapje met gedownloadde dvd’s bladerde, had hij mooi de gelegenheid om zijn ochtendplas te laten lopen. Hij deed dit dan ook.
Na enige twijfel koos hij toch maar voor de film “Inglorious Bastards”. Hij hield altijd wel van ruige films, maar horror had hij vandaag geen behoefte naar. Hij onderdrukte vandaag al meer dan genoeg spanning.

Wat zou Samantha ervan vinden dat ik DL ben?  Die vraag schoot al een tijdje door zich heen, en een vaag gevoel van diep binnenin hem vertelde hem dat hij hier vanavond een antwoord op kreeg. Joshua huiverde, hij wist namelijk watvoor type Samantha was.
 Als het niet klikt tussen haar en diegene: keihard.
Als het wel klikt: Afwachtend op watvoor typte het is.
 Als ze al jaren intiem met elkaar waren: Liefdevol.
En tussen welke groep zit ik?!

Joshua schrok dood. Hij sprong met zijn hart – kloppend als de kick van een hardcore nummer -  meteen uit  zijn relaxstoel en drukte met trillende vingers zijn tv uit.
Een paar seconden later had hij zijn broek, eigenlijk luier,  letterlijk en figuurlijk volgescheten toen hij de sirenes van meerdere politiewagens dichterbij hoorde komen. Aan het geluid te horen waren ze zijn straat al binnengekomen.
In éen hartslag keek Joshua op zijn horloge. Half 2.
Hij trok een willekeurig t-shirt uit zijn kast, trok die aan en trok zijn spijkerbroek weer recht.
Vervolgens gooide hij zonder pardon het beeldscherm van zijn computer van het bureau af. Deze kletterde op de grond, maar nog voordat het beeldscherm de met laminaat bedekte vloer van zijn kamer bereikt had,
Leunde Joshua alweer over zijn bureau heen en haalde daar een pikzwarte schoudertas en een zwart vest vandaan. Hij schoot zichzelf in het vest, deed de capuchon op en deed de schoudertas om.
Hij wilde net het raampje van de zolderkamer opendoen toen er met een luide knal de deur beneden werd geforceerd. En met actie reactie deed hij het raampje open en begon op de vensterbank te gaan staan. Hij stapte onhandig uit het raam, denkend aan wat er beneden aan de hand zou kunnen zijn.
Hij zag het al helemaal voor zich dat zijn moeder zich jammerend achter de bank had verstopt met het schuldgevoel van haar eigen kind verraden te hebben, terwijl de politie de deur forceerde omdat er geen antwoord kwam uit het huis, maar er wel een melding binnen was gekomen van een minderjarige die een drugsbaron uit wilde schakelen. 

Joshua stapte met zijn gympen op de schuine, betegelde dakrand. Joshua moest rustig lopen om niet uit evenwicht te raken en om te voorkomen dat de dakpannen zouden gaan schuiven.
Hij was bijna bij de buren toen er opeens een lage stem klonk. “Kom van dat dak af, ik spreek voor de politie!” Joshua draaide zich geschrokken om. Hij keek recht in het gezicht van een politieagent die zijn pet af had gedaan en zijn hoofd ui het zolderraam stak. Tot Joshua’s grote verbazing zag hij dat de agent een piercing door zijn lip had. Zijn stropdas zat ook schreef en hij zag er uit als een knul van rond de 20.
“Kom me maar halen!” schreeuwde hij moedig terug.. en toch enorm angstig van binnen.
De agent aarzelde even en trok toen een zwart, groot pistool tevoorschijn. Hij legde zijn armen tot zijn oksels over het kozijn en richtte wat onhandig naar Joshua.
Wáaát? Dit is geen agent! Agenten mogen niet zomaar ergens op richten.
Joshua keek in éen hartslag naar de grond onder zich en sprong van het zolderdak af.. Terwijl hij naar beneden stortte hoorde hij dat de agent – of wat hij dan ook was – een schot had gelost…

Damn moest laten nog is met de hand die schuingedrukte zinnen opnieuw schuindrukken voordat ik hem kon posten.. dat kost best veel tijd;(

Komt er nog een vervolg?

Weer een nieuw hoofdstuk. Houdt er rekening mee dat sommige dingen nog verwarrend over kunnen komen, maar later zeker duidelijk zullen worden.
Enjoy!

Er schoot een pijnlijke steek door zijn enkel heen toen hij met een plof in de tuin landde. Hij kermde het uit van de pijn terwijl hij schichtig  om zich heen keek. Zijn blik gleed langs de onderkant van de keukendeur tot de vervallen en lelijk geschilderde poort.  Hij hoorde geen verdacht geluid, maar wist zonder twijfel dat degene die hem vanaf het zolderraam – en misschien een aantal van zijn handlangers – al halverwege beneden waren om hem alsnog te overmeesteren.
Wederom schoot er een verscheurde pijn door zijn enkel toen hij op probeerde te staan. Hij voelde het vaag klinkende gekraak van zijn luier bij die beweging, het verschil was alleen dat  was het nu hol klonk en mijlen ver weg.

Na wat enig val- en opstaan werk, gepaard met wat gekreun, slaagde Joshua er in om wankelend weer op zijn benen te balanceren. Hij keek nu pas naar zijn enkel, en zag tot zijn grote schrik zijn broekspijn nat was van het bloed. Deze situatie spoorde hem enigszins aan om te gaan lopen. Joshua kwam stapje voor stapje dichter bij de houten poort van de tuin, als een peuter die op weg was naar de snoeppot met een angstaanjagende nanny op de hielen.
Joshua legde zijn trillende hand op de deurklink, maar verder kwam hij ook niet want er klonk een kort, fluitend gefluit gevolgd door een klein prikje in zijn nek. Uit reactie greep hij met de minimale kracht die hij nog had naar de gevoelige spot op zijn nek. Toen hij zijn hand voor zich hield en hem opende lag er een klein pijltje in zijn hand. Een gifpijltje, dacht hij terwijl er woede opborrelde. Kunnen ze het niet eens op een eerlijke manier winnen van – desnoods – een jongen, en ook nog eens een die in de minderheid was?
Joshua had geen kans om verdere dingen te denken over zijn benauwde situatie, want voelde zijn lichaam slaap worden en het duurde ook niet lang voordat hij op zijn knieën zakte. Het kwam nu pas in hem op om zich om te draaien, maar dat daar was het al te laat voor. Nog enigszins zijn val brekende door zijn arme voor zich te houden viel hij voorover neer. Hij sloot zijn ogen maar alvast voordat hij daadwerkelijk buiten westen was.
Was ik maar een walvis, of een ander groot dier. Dan had ik eerst nog iedereen kunnen verpletteren! Schoot hem te binnen voordat hij black out ging - In gedachten verscheen er een grijns op zijn gezicht, gevolgd door een diepe slaap.

Een zure lucht drong zijn neus binnen, en zorgde ervoor dat langzamerhand wakker werd. Zodra Joshua zijn ogen opende merkte hij dat hij enorm bezweet was. Ook droeg hij nu andere kleding, namelijk een bruin, vuil en bezweet tshirt en een lange broek dat iets weg had van de broeken die militairen hadden.
Het gekke was dat hij onderuit op een stoel gezet was, maar niet vastgebonden. Normaal hoorde dit een meer rustgevend gevoel te geven, maar het feit dat  hij eerst door fake- politie agenten achtervolgd en neergehaald werd als een wild dier, terwijl ze hem vervolgens de vrijheid gaven om tijdens zijn gevangenschap vrij te kunnen bewegen verontrustte hem; hier was duidelijk meer aan de hand dan de jagers die het dier, die een bedreiging vormde, te koesteren door hem op te sluiten.
Om het geheel in een nog verschrikkelijker perspectief te laten gebeuren, voelde Joshua ook nog aanrang om te plassen. Bijna automatisch wilde hij het al laten lopen, maar kon het nog net binnen houden toen hij door had dat het zachte matje (ja, dat woord heb ik uit het verhaal “het Slot”) en het gebruikelijk gevoel van je beneden die gespreid zijn door een dikke luier, weg was.
Hij slaakte een korte kreet en voelde pijnlijke druk op zijn blaas komen. Terwijl de zweetplek op zijn t-shirt groter werd van het druk maken, begon hij zijn omgeving te oriënteren:
Hij bevond zich in een in metaal omhulde loods, wat iets weg had van de lege machinekamer aan boord van een schip. Hij bracht hierbij dus de conclusie dat hij op een schip zat ter bevestiging toen hij naar de enorm massale, metalen deur aan het einde van de ruimte keek. Het had een soort stuur die je rond moest draaien en vervolgens naar je toe trekken om de deur te openen. Oftewel: een waterdichte deur en dat betekende dus vrijwel zeker dat hij op een schip of onderzeeër zat.
Hij zocht naar ramen, maar tevergeefs. Het enige wat hij tegenkwam was  de beige, metalen wanden en een tafel die op simpele, houten en scheef bevestigde poten stond.
Joshua voelde zich enorm draaierig in zijn hoofd toen hij in beweging kwam door op te staan. Hij was gedesoriënteerd, wat  irriterend nabonkte in zijn hoofd. Terwijl hij langzaam weer al zijn spieren weer slap maakte en neerknielde op de grond, hoorde hij heel licht klakkend geluid. Hoge hakken op metaal.
Joshua stond op en liep in gebukte houding op weg naar de deur, om vervolgens er naast te staan en degene met de klakkende hakken te elimineren en te ontsnappen.  Hij kwam echter niet ver want in het midden van zijn tocht naar de deur werd hij pijnlijk tegengehouden door een blijkbaar doorzichtig glazen muur. Toen hij met zijn hoofd tegen het glas botste trilde het heel licht, waardoor Joshua nu met zekerheid kon constateren dat het een doorzichtig, glazen muur was.
Opgefokt vanwege het feit dat hij geen zin had in deze verwarde spelletjes, rende hij – nu met zwaar klinkende voetstappen – terug naar de verwaarloosde stoel en pakte hem zonder enige moeite op. Terwijl hij de stoel met een stenen gezicht boven zijn hoofd uit tilde en grote stappen maakte waardoor hij zijn gooibereik verhoogde en meer impact zou maken op de bijna onzichtbare glaswand.

“Bespaar de moeite Joshua, dat heeft geen zin. “ klonk een warme vrouwenstem nadat de onbekende spreker snel en soepel drukbestendige deur geopend had.
“En mij hier opsluiten heeft wel zin?!” Ondanks zijn kwaadheid gehoorzaamde hij aan de wijze stem en liet de stoel enigszins schrikkerig zakken. Hij kreeg alleen geen antwoord op zijn naderhand onbeleefd gestelde vraag.
Nu had Joshua de tijd om de vrouw in zich op te nemen.
 Ze had opvallende blond, lang krullend haar en grote, blauwe ogen. Ze was gehuld in een witte doktersjas waarbij wat pennen en ander klein materiaal uit haar borstzakje stak. Verder had ze  - in tegenstelling tot haar blik -  onopvallende schoenen aan.
De vrouw, waarvan Joshua nu zag dat ze best lang was liep naar een muurkant van de ruimte. Ze stak een sleutel van uit haar borstzakjes in een klein gat met vlak daarboven een handvat. Het was iets dat Joshua normaal niet over het hoofd zou zien, maar blijkbaar nu wel, tot zijn schaamte.
De vrouw draaide de sleutel een kwartslag om, gevolgd door een klik.
“Kan ik erop vertrouwen dat je geen gekke dingen gaat uithalen wanneer ik deze deur open en binnenkom?” vroeg de vrouw. Haar stem klonk door een 2 speakers die gesprekken tussen de door de ‘glasmuur’ onhoorbare ruimtes in een hoekje hingen.
“Ja, dat kan je…” beloofde Joshua na enige twijfel. Hij moest dit spel zuinig spelen. zij wilden slim doen, dan moest hij daarin mee gaan. Hij ging er bij deze ook maar blindelings vanuit dat hier meer personen achter zaten.
De vrouw opende de deur terwijl  ze Joshua scherp en oplettend aankeek. Nu Joshua in haar heldere, blauwe ogen keek, kon hij opmerken dat haar blik iets weg had van een dinosaurus.
“… Hallo Joshua. Ik ben Julliet.” Ze stak hand uit en er verscheen een flauwe lach op haar gezicht.
“blijkbaar weet u al wie ik ben?” merkte hij scherp op.
“Dat weten we inderdaad.” Zei de vrouw terwijl ze naar een camera wees die achter Joshua hoog tegen de muur hing. Het was een redelijk ouderwets model, maar waarschijnlijk net goed genoeg voor een stel kerels die het gesprek nu achter monitors aan het volgen waren.
“Jullie hebben zeker niet van privacy gehoord hier?” vroeg Joshua terwijl het hem op dit moment eigenlijk geen zak uit maakte wie zit gesprek volgden, maar gewoon wilde peilen hoe scherp Juliet was. Zonder nog op een antwoord te wachten vervolgende Joshua ongeduldig: “Wat moeten jullie van me? En waarom is het zo moeilijk gewoon mijn handen vast te binden en me zonder een heel toneelstuk gevangen te nemen, terwijl jullie ondertussen vertellen waarom  jullie het eigenlijk doen?” Sprak Joshua met verheffende stem
“Hou ons niet aan als een stelletje amateuristische, onnozele sukkels, Joshua.” Sprak ze hem op strenge toon toe. Ze deed een stap naar voren om hem nog meer in zich op te nemen.
“Wat weet je eigenlijk wel niet van mij? Ik durf..- “ Joshua werd met een licht handgebaar afgekapt.

Juliet nam een kleine teug adem en sprak: “Joshua Geerling, 15 jaar en wonende in Nederland, Bennebroek.
De naam van je basisschool was De Viersprong, waarna je vervolgens met een score van 5.36 doorstroomde naar het VMBO. Zal ik ook nog je persoonlijke gegevens met je doornemen? Als ik die van alle 28 mensen uit mijn hoofd zou moeten leren…”
Joshua slikte een brok weg, maar keek haar niettemin vragend aan.
“..28 mensen?” Was het enige dat hij door zijn keel kreeg.
“Precies.” Verzekerde ze met een licht knikje. Weer verscheen er diezelfde glimlach op haar gezicht.
Volwassen, maar toch lief. Het deed hem denken aan Nathalia….








 Nathalia stapte uit de taxi, op het parkeerterrein. De flat zag er vredig en verwelkomend uit. De deur maakte een zoemend geluid toen Nathalia hem open deed en vervolgens net zo warm werd verwelkomd als het gebouw zelf:
“Heeey meis!’ begon haar oom Ben. “ lang niet gezien!” zei hij terwijl hij zijn armen spreidde voor een knuffel.
“mijn kleine nichtje!” Vervolgde hij knorrend. Ze glimlachte even en wees haar oom er spelende wijs op dat ze al een jongedame was. De beste man verontschuldigde zich gepaard met een grote glimlach en gebaarde Natahlia om verder te lopen.
Na een aantal redelijk moderne trappen voor een flat belopen te hebben kwamen de twee aan op de 5e verdieping. Nathalia kon zich herinneren dat ze als 5 jarig meisje met hand in hand met haar ouders de trap op liep, waar haar oom - die ze altijd van veraf herkende aan zijn gemillimeterde haar en dikke buik -hen met dezelfde grote glimlach op zijn gezicht als daarnet en met zijn grote handen  begroette. Haar ouders begroette oom vrolijk en haar moeder gaf haar broer – Ben - nog een extra knuffel. Ze zag het totaalplaatje van hoe haar moeder met een grote glimlach en stralende, witte tanden haar armen om hem heen sloeg. Haar bruine, krullende haar moest Nathalia denken aan haar eigen haar en strook haar hand er even doorheen.
Ze voelde een traan ontsnappen en over haar wang naar beneden rollen. De traan liet een warm spoor achter maar Nathalia deed geen moeite om hem weg te halen. Ze wist dat ze haar verdriet kon vertonen tegenover haar oom en deed dit ook. Het was tenslotte haar eigen stomme schuld dat haar ouders er nu niet meer waren. Als zij niet was begonnen met het werk wat ze onlangs zelfs opnieuw heeft aangeboden gekregen en geaccepteerd heeft, zouden haar ouders nog leven.
Maar dan zou ze Joshua, het enige waar ze behalve haar enigste familie –namelijk haar oom en neef – ook nooit gekend hebben.

Niet veel later stond Nathalia met bezwete handen naast haar oom in de hal.
“Steve!” begon haar Oom. “Kom eens. Ik heb iemand meegebracht.” Het bleef een tijdje stil in de huis, maar uiteindelijk ging de tussendeur enigszins stroef open. Er stapte een jongen van net iets boven de 1.80m de hal binnen. Hij had het pikzwarte, korte haar wat hij van zijn vader, die nu zo goed als kaal is, geërfd.
“En jij bent Nathalia neem ik aan?” Vroeg de jongen half verrast, half kurkdroog. Zijn uiterlijk had iets weg van een Italiaan: Lang, mager, kort zwart haar en holle donkere ogen.
“Klopt” antwoordde ze droogjes. Om het ijs te breken liep ze naar hem toe en gaf de lange jongen een knuffel. Ze hoorde bij zijn onderrug iets kraken, wat haar weer ter herinnering bracht dat zij er wel al lang voor uit zijn gekomen.
“Kan je nog herinneren dat ons gezin er voor heeft gekozen om luiers aan te schaffen, vanwege onze behoeftes?” zei hij liefkozend toen ze elkaar weer los lieten.
“Jazeker.” Ze keek haar oom een fractie van een seconde bedenkelijk aan. “En ik weet ook nog dat ik maar al te graag kwam luieren bij jullie, zonder dat mijn ouders het wisten. En ik weet ook nog dat ik thuis het lef er niet voor had om het op te biechten aan mijn al te lieve ouders” Er klonk eenzaamheid en verdriet in haar stem. Steve zag dit en sloeg een arm om haar heen, waardoor Nathalia de luier nu duidelijk voelde.
“Zou ik….-” Verder hoefde ze deze beschaamde vraag niet uit te klappen, want haar oom maakte gelijk een knikkend gebaar dat het goed was. Hij keek vervolgens even doelbewust naar Steve die het gelijk snapte en Nathalia nog steeds omarmt naar haar kamer begeleidde.
“Je hoeft je niet te schamen om de echte reden dat je hier bent. Dat jij de keus hebt gemaakt om na zo’n ongeluk met je ouders opnieuw een “job” aan te nemen, is geheel aan jou. En als jij denkt dat je er weer klaar voor bent staan wij volledig achter die keus.” Ze keek Steve even doordringend in de ogen aan. Steeds nieuwe herinneren kwamen weer terug en de sterkste tot nu toe was wel dat Steve altijd al zo veel om haar gegeven heeft. Het deed haar kouder wordende hart van de laatste tijd weer een stukje gloeien.
Steve gaf haar een opbeurend schouderklopje en liep weg. Als klap op de voorpijl draaide hij zich bij de deurpost weer even om en sprak: “Ik ben blij dat je er weer bent. Kijk eens onder in de kledingkast, ik hoop dat je je hierdoor weer helemaal thuis gaat voelen…”