Leuk verhaal! Spannend op het laatst.

We wachten het vervolg graag af!

Idd leuk verhaal. Ik ben toch wel nieuwsgierig hoe het verder gaat.

--LT

een goed begin, ben benieuwd naar het vervolg.
Ik denk dat je verhaal wel beter op wordt naarmate je verder met je verhaal bent!!
De eerste stuk is altijd een inleidende stuk . Maar suc6 ermee!!

Leuk dat er zo positief op wordt gereageerd! Ik heb weer een nieuw deel; iets spannender wel, en een beetje DL-heid ertussen..
Enjoy!

Eenmaal thuis gekomen merkte Joshua pas op dat zijn moeder weer thuis was. “moest jij niet overwerken?” zei Joshua terwijl naar de klok in de huiskamer keek. Het was net half 5 geweest.  Zijn moeder keek op van de laptop die op haar schoot lag. “Nee, we zijn aan het dalen in de koersen. Het duurt niet lang, voordat ik me werk kwijt ben Joshua” Hij hoorde een enige zwakheid in haar stem, terwijl ze dat juist probeerde te verbergen. “Ooh, dat is minder. Hopelijk gaat het weer beter!” zei Joshua.
Wat boeit mij dat nou? Ik sta hier zo zenuwachtig als de penen, met een pak luiers in me rugzak. Hou je praatjes gewoon voor je!  Dacht Joshua, alleen het lef ontbrak hem.
“Succes ermee, ik ga weer naar boven. Ik hoor me huiswerk al schreeuwen.” Grapte Joshua, in de hoop de sfeer wat minder gespannen te maken. “dankje schat, jij ook succes” zei ze afwezig. Joshua veegde het zweet van zijn voorhoofd. Hij hoorde het kraken van het pak luiers, het deed hem goed na die lange tijd. Eenmaal in zijn kamer stond hij even doodstil. Geen geluid  van mensen die in de buurt waren. Joshua scheurde het pak open, en trok de luiers er uit. Hij haalde de gitaar achter zijn kast vandaan, en stopte daar voor in de plaats de luiers. Hij was net op de helft, toen zijn mobiel opeens afging. Joshua schrok zich dood, en gooide uit reactie het dekbed over zijn bed, en de luiers heen. Toen het tot hem door drong dat het zijn mobieltje maar was, beantwoordde hij hem. “Joshua?” vroeg een lage stem. “Toevallig wel ja, met wie spreek ik?” hij kreeg een extreem misselijk gevoel in zijn maag. Hij had die stem eerder gehoord..
“Geloof me, je kent m-…” Joshua kreeg een schok van woede  door zich heen. “IK HAD TOCH GEZEGD DAT IK HIER NIET MEER AAN DOE!” schreeuwde hij, pas later te bedenken dat zijn moeder gewoon beneden dat. “één laatste aanbod nog, dan ben je voor eeuwig van ons af” zei de man. Wat een gladjanus. “Net zoals de vorige keer zeker?” herinnerde Joshua hem geïrriteerd. “Je kan het vergeten Zwartsheimer. Geen klussen meer, die tijd is voorbij.” Zei Joshua zo volwassen mogelijk. Even was het stil aan de lijn. Joshua liep naar zijn raam, en trok aan het touwtje waardoor het rolluik omhoog ging. De zwarte Mercedes met verduisterde ramen stond er weer. Net zoals vroeger . Het deed Joshua weer denken aan de tijd dat hij samen met zijn partner al meer dan 20 minuten op de vlucht was geweest voor de politie. Er leek maar geen eind aan te komen, tot dat zwarte Mercedes van hun opdrachtgevers opeens de weg versperde. Ze stapte snel in, en waren binnen no-time verdwenen voor de ogen van de politie. 
“Er staat weer een kleine 4000,-  euro op het spel. En samenwerking met een partner. Geloof me, jullie zullen het goed met elkaar vinden.
“Ik weet het niet hoor… Het risciso is nu nog groter geworden voor mij, en dat weet je Bernard. “Wat had ik je nou gezegd over het uitspreken van mijn voornaam?” Hij klonk serieus, maar Joshua kende hem te lang om zich iets aan te trekken van zijn dreigende manier van spreken. “Goed. Ik ga akkoord. Maar, ik werk alleen in weekenden. Ik wil met de hele opdacht NIKS te maken hebben tijdens werkdagen! Dat houd in: geen telefoontjes, informatie, of anonieme brieven. Ben in duidelijk…Bernard!” spotte Joshua, terwijl hij zijn opmerking totaal negeerde.
“Loud and Clear. “ Kaatste Hij terug. Er verscheen een veelzeggende glimlach bij Joshua. Één laatste keer?  “Vanacht 10 uur Zuiderplein. Wat zal ik verder zeggen?... je zult alles vast nog wel weten.” Prevelde hij. “Ben bang van wel.”
Joshua hing op.  Hij liet zich zakken op zijn bed, en streek een hand door het haar, en zette alles nog een keer op een rijtje.
Dit zou zijn hele leven weer om kunnen keren naar het verleden. Hij had een jaar geleden besloten om alle Jobs achter zich te laten, en er nooit meer naar om te kijken. Waarom voelde hij dan toch zo’n sterke aandrang om er weer eentje te doen? Zijn gedachten werden verstoord door Luna, het 7 jarige zusje van Joshua. “Hé gekkie, zit niet te dromen joh! We gaan eten.” Joshua lachte even kort. Hij strookte zijn hand door haar lange, zwarte haren, en volgende haar de trap af naar beneden. Was het toch nog ergens goed voor om de dekens over de luiers die op gespreid op het bed lagen, te gooien.

Het was inmiddels donker buiten. Joshua trok de deur achter zich dicht, en liep het voortuintje uit. Hij had vroeger al geleerd dat het bij het uitreiken van een Job van groots belang was om je op een bepaalde manier te kleden: Zwarte capuchon op, donkere broeken, en iets van een zwart spijkerjack. Dit waren allemaal vuistregels, om misverstanden onbekende mensen te voorkomen, in verschillende manier. Daarom was Joshua ook gekleed in zwarte gympen, een donkere spijkerbroek, een zwart jack, en een zwarte capuchon over zijn hoofd. Ook droeg hij een luier. De eerste uit het pak; uit ervaring kon Joshua opmaken dat het nogal lang kon duren op zo’n avond.
Hij liep in redelijk snel tempo met zijn handen in zijn jaszakken op weg naar het pleintje. Toen hij het grasveld af liep, stopte hij even bij een muurtje. Hij verstopte zich er achter. Joshua kon nu uitkijken over het hele plein. Aan de andere kant van het plein  zag hij de Mercedes staan. Het leek geen val, dus Joshua begon er op af te lopen. Zijn hart bonsde harder als normaal. De adrenaline raasde door zijn lichaam. Net als vroeger. Joshua had gemengde gevoelens over het feit dat hij hier nu weer voor een Job stond. Vorige Jobs hadden ernstige littekens gemaakt bij hem, en zijn partner heeft er zelfs de dood gevonden..
Hij stond nu vlak voor de auto. “Valkenburger loopt over een dam gebouwd van muizenvallen.” Het portier ging open. “Zelfs het wachtwoord heb je onthouden, naar schijnt.” Joshua kon zijn ogen niet geloven. “Nathalia? Ben jij dat serieus?” Hij kon wel een gat in de lucht schieten van blijdschap. Nathalia had nog maar net de tijd om rechtop uit de auto te komen, toen Joshua haar met alle liefde om de nek vloog. Tranen sprongen bij beiden in de ogen. Nathalia drukte een stevige zoen op Joshua’s lippen. Ze omhelsden  elkaar alsof dit de laatste keer was dat ze het konden doen. De kou, verwarde gevoelens, en irritatie van alles bij elkaar, was nu volledig verdwenen. Hij kon gewoon niet geloven dat ze terug was.
“Joshua” klonk de dreigende, donkere stem. Ze waren in één klap weer terug in de grimmige sfeer op het donkere pleintje. “We hebben zaken te bespreken, dames en heren.”

apparte wending maar wel leuk

leuk dat er zo op gereageerd wordt!

Ben van om later beroepsschrijver te worden.. vandaar dat complimenten zeker niet mis zijn
Ga denk dit weekend weer een hoofdstuk schrijven, want ben ook met een ander verhaal bezig, en die is.... for real!

Luierfan_boy.

NEE ): Nathalie is dood ):