Geschreven door: Jari


"Potjandorie", zei de pastoor toen hij de sacristie kwam binnenlopen, "dat is nou toch echt vervelend." Ik keek over mijn rechterschouder achterom naar hem, want ik was niet gewend dat de pastoor zulke sterke taal gebruikte. Ik bleef echter doorgaan met mijn taak om de spullen die bij de mis gebruikt waren schoon te maken en terug in de grote kast te zetten. De pastoor had dan ook niet tegen mij gesproken (waarom zou hij ook tegen een twaalfjarige misdienaar), maar tegen de koster die bezig was de misgewaden op te vouwen. Of eigenlijk had hij niet tegen iemand in het bijzonder gesproken, maar meer tegen zichzelf.

"Het ziet er naar uit, Jan, dat we deze Kerst geen kindje in de kribbe zullen hebben," zei hij nu tegen de koster. "O nee, meneer pastoor?" zei de koster geschrokken, " ik dacht dat Marieke van Bergen haar baby ter beschikking had gesteld?" "Helaas heeft haar baby waterpokken gekregen en wil ze hem niet een paar uur in de tochtige kerk laten liggen, " antwoordde de pastoor misnoegd, "en er is geen andere baby beschikbaar dit jaar."

Ik begreep maar al te goed waarom de pastoor zo uit zijn humeur was. Het was in ons dorp traditie dat met Kerstmis in de kerk een levensgrote kerststal werd gebouwd. Daar werden dan grote beelden in gezet van Josef, Maria, de herders , de os en de ezel, enzovoorts. Maar tijdens de nachtmis werden de beelden vervangen door echte mensen en dieren. Dat trok altijd veel bekijks en mensen kwamen van ver in de omtrek naar onze parochiekerk om dat schouwspel te bezichtigen. En het hoogtepunt was natuurlijk het babietje dat het kindje Jezus verbeeldde. Alle kerkbezoekers liepen na afloop van de nachtmis langs de stal om de os, de ezel en de twee schapen te bekijken, maar vooral toch om het kindje Jezus te bezichtigen. En dat zou dit jaar ontbreken?

's Middags vertelde ik het nieuws aan tafel aan mijn ouders. Mijn moeder ging meteen de hele familie bellen om te vragen of iemand misschien een jonge moeder kende die haar baby wilde afstaan voor de kerstdienst. Maar er was niemand die een oplossing voor het probleem had. Spoedig was het hele dorp op de hoogte.

"Ik vind het veel belangrijker dat er een echte os en ezel staan, die zijn tenminste tof", zei mijn vriendje Ralf, "zo'n baby dat maakt toch niets uit, dat is alleen maar een poepfabriek." Hij lachte hinnikend. Ik lachte maar wat met hem mee. Ik durfde niet te zeggen dat ik de baby in de stal altijd het mooiste had gevonden van de groep. Op een vreemde manier had het babylichaampje, dat daar gewikkeld in een luier tentoongesteld lag, mij altijd aangetrokken.

's Avonds overdacht ik in bed de situatie. Ik merkte tot mijn verbazing dat bij de gedachte aan het geluierde kindje in de kribbe mijn piemel stijf werd. Ik schrok ervan. Een stijve piemel kreeg ik de laatste tijd wel vaker, meestal 's morgens als ik wakker werd. Laatst kon ik me vaag een droom herinneren waaruit ik ontwaakt was. In die droom had ik Elsje Hardvoet, die voor mij in de klas zat, van achter bij haar ontluikende borstjes gepakt. Wij waren beide bloot geweest. Ik had de droom aan Ralf verteld en die had gezegd dat dat heel normaal was en dat hij zelf ook vaak een harde piemel kreeg als hij aan meisjes dacht. Maar opgewonden raken van een babylichaampje, dat leek me niet normaal. Dat zou ik zeker nooit aan Ralf moeten vertellen.

Als ik er goed over nadacht dan werd ik ook niet opgewonden van de baby zelf maar van het feit dat die daar zo voor iedereen te kijk lag met een luier aan. De dagen daarna bleef de kwestie me bezig houden. Op een morgen viel mijn oog op een stapel schone theedoeken die mijn moeder zolang in de badkamer had gelegd. Ze deden me meteen aan luiers denken. Plotseling kreeg ik de onweerstaanbare aandrang om er een om te doen.

Met bonzend hart nam ik een theedoek mee van de stapel en trok mij terug op mijn kamertje. Ik trok snel mijn trui, broek en slipje uit. Mijn pikje stond fier overeind. Ik spreidde de theedoek uit op bed en ging er met mijn billen op liggen. Ik kwam half overeind en kon zo net de punt van de theedoek pakken en hem over mijn kruis slaan.

Wacht even, ik moest hem ergens mee vastmaken. Ik sprong uit bed en pakte twee veiligheidsspelden die op mijn buro lagen. Snel ging ik weer op de theedoek liggen, sloeg hem dicht en maakte de zijkanten vast met de spelden. Ik lag even met gesloten ogen op bed. Ik had nu alleen de 'luier' aan en voelde een golf van opwinding over me heen komen.

Langzaam stond ik op en liep naar de grote spiegel die in de hoek van mijn kamer hing. In de spiegel zag ik een kleine jongen staan met een fijn gesneden gezichtje, lichte blonde krulharen, een melkachtig wit lichaam en een theedoek om. Dat laatste was enigszins teleurstellend. Ik merkte dat de theedoek toch niet helemaal hetzelfde was als een echte luier. Maar voorlopig was het afdoende. Ik ging op bed liggen en stelde me voor dat ik zo in de kribbe zou liggen in de kerk, te kijk voor iedereen.

Mijn pikje was nog nooit zo stijf geweest als nu. Onwillekeurig draaide ik me op mijn buik en begon met mijn kruis over het bed heen en weer te bewegen. Na enkele ogenblikken werd ik overvallen door een gevoel van gelukzaligheid en ik voelde een vreemde pulserende beweging in mijn pikje. Ik bleef stil liggen en hijgde een poosje na. Na een tijdje merkte ik iets kouds aan mijn kruis. Ik stond op en opende de theedoek. Er zaten een aantal donkere vlekjes in die koud aanvoelden. Waar waren die vlekjes vandaan gekomen?

Enigszins in paniek bekeek ik mijn geslachtsdelen. Aan mijn pikje zat een kleverige substantie. Was dat uit mijn piemel gekomen? Ik trok snel mijn kleren weer aan en wierp de theedoek in de wasmand. Toen ik 's avonds nog eens mijn piemel bekeek was er weinig bijzonders meer te zien. Ik besloot echter om voorlopig af te zien van soortgelijke experimenten.

Een paar dagen voor Kerstmis kwam de pastoor op bezoek bij mijn ouders thuis. Omdat mijn vader voorzitter was van het kerkbestuur kwamen zulke bezoeken vaker voor. "Dag blond engeltje" zei mijnheer pastoor dan altijd tegen mij als hij me zag en ik moest dan even op zijn schoot komen zitten. De laatste tijd vond ik dat niet zo prettig meer. Ik werd altijd enigszins bedwelmd door de vreemde geur die in zijn kleren hing, een mengeling van tabaksrook en motteballen. Deze keer kwam mijnheer pastoor meteen ter zake. De kwestie zat hem hoog: er zou geen levende baby als kerstkind zijn dit jaar.

"Het is jammer, Klaas," zei mijnheer pastoor tegen mijn vader, "het trekt altijd een hoop mensen aan". Hij zuchtte. Op dat moment dacht ik dat hem de mensen ter harte gingen die dat spektakel zouden moeten mislopen, maar toen ik ouder was begreep ik dat het hem waarschijnlijk meer ging om de geringere opbrengst van de collecte. Er was echter niemand die een oplossing wist.

Op dat moment zag ik mijn kans schoon. Ik trok aan een jaspunt van mijnheer pastoor. Deze keek naast zich en zag mij staan. Een glimlach verhelderde zijn gezicht. "Dag mijn kleine engel" zei hij en trok mij in een keer op zijn schoot. Zijn hand lag zwaar op mijn rechterdij. "Wilde je iets zeggen, jongen?" vroeg de pastoor. Ik schraapte mijn keel. "Als ik eruit zie als een engel, zou ik dan niet voor kindje Jezus kunnen spelen?" Het hoge woord was eruit. Ik wachtte gespannen op de reacties. Eerst keken mijnheer pastoor en mijn vader elkaar verbluft aan, toen barstten ze in lachen uit.

"Nou," zei mijn vader, " dat zou een baby op leeftijd zijn dan," en hij lachtte nogmaals hartelijk. Mijnheer pastoor was opgehouden met lachen en scheen het voorstel nu serieus te overdenken. Hij zette mij op de grond en bekeek mij keurend. Hij schudde weifelend het hoofd. "Ik kan een luier aandoen en mij heel klein maken, " zei ik smekend. "Zou je dat willen?" vroeg mijnheer pastoor, "een luier om? Op jouw leeftijd? Ben je niet bang dat je vriendjes je zullen uitlachen?" Hij bekeek me nu met een vreemde blik in zijn ogen. Ik sloeg de ogen neer. "Ik denk dat ze allemaal jaloers zullen zijn, " zei ik zachtjes.

'Wat denk je ervan, Klaas?" vroeg de pastoor. Mijn vader schudde weifelend het hoofd. "Ik weet niet..." begon hij. "Het is altijd nog beter dan een gipsen beeld," zei de pastoor. Mijn moeder kwam binnen en de pastoor vroeg haar meteen om haar mening over mijn voorstel. Mijn moeder was meteen enthousiast.

"O ja, dat zou denk ik wel gaan. Dat is helemaal niet zo'n gek idee. Onze Johan heeft nog zo'n fijn, kinderlijk gezichtje, dat zou een mooi gezicht zijn." Het was duidelijk haar moedertrots die hier meesprak. Mijn vader keek nog bedenkelijk, maar met de instemming van mijn moeder en mijnheer pastoor was het pleit beslecht. De pastoor streek nog eens over mijn blonde haren en vertrok. Ik haastte mij naar mijn kamer. Ik was zeer opgewonden door het vooruitzicht over een paar dagen met een luier aan voor iedereen te kijk te mogen liggen. Ik kon bijna niet geloven dat mijn plannetje gelukt was. De tijd tot Kerstavond kroop voorbij.

Op Kerstavond eet ons gezin altijd vrij laat een broodmaaltijd. Daarna gaat mijn moeder achter de piano zitten en speelt kerstliederen terwijl mijn vader, mijn zusje en ik bij de prachtig opgetuigde kerstboom zitten en meezingen. Andere jaren was dit voor mij altijd het hoogtepunt van Kerstmis, maar nu was ik te nerveus over wat er komen ging om er echt van te kunnen genieten. Bovendien moest ik al vrij vroeg naar de kerk om mij om te kleden.

Toen ik in de kerk aankwam stonden er voor de kerk twee grote wagens waarin de os, de ezel en de twee schapen vervoerd waren. Deze waren al naar binnen geleid en stonden in de grote stal in een zijkapel van de kerk rustig te eten. In de sacristie stond een groep mensen die Josef, Maria en de herders zouden uitbeelden. Toen ik binnenkwam keek iedereen mij nieuwsgierig aan. Het meisje dat Maria ging spelen kwam naar me toe. Ik kende haar wel uit de buurt.

"En jij bent zeker onze Jezus vanavond,' zei ze en lachtte me vriendelijk toe. "Kom maar mee dan zal ik je aankleden." Samen liepen we naar een hoekje achterin de sacristie. De pastoor kwam nu ook de sacristie binnen. Hij lachtte me vriendelijk toe en bleef staan kijken hoe ik me uitkleedde tot ik helemaal in mijn blootje stond. Ik schaamde mij wel om zo bloot voor die groep vreemde mensen te staan. Maria legde mij op een bank op mijn rug neer en begon mij een grote katoenen luier om te doen. Onmiddellijk kwam een gevoel van grote opwinding over me.

"Blijf maar even liggen", zei Maria, "dan kijk ik even in de kerk of de kribbe al gereed is." Toen ze weg was kwam de pastoor naderbij. "Zo, Johan, ik ben erg blij dat je ons wilt helpen. Je ziet er trouwens prachtig uit zo." Ook de andere mensen, die intussen ook bijna allemaal omgekleed waren, kwamen even langs om me te bekijken, zoals ik daar op die bank lag in een luier.

Na een korte tijd kwam Maria terug en nam me bij de hand mee de kerk in. De rest van de groep volgde. Bij de stal aangekomen zag ik dat ze de kribbe hadden aangepast aan mijn lengte. Ik kroop erin en ging op mijn rug liggen. De rest van de groep ging op hun posities staan en samen vormden we een prachtige levende kerstgroep. Er stonden grote lampen opgesteld aan de zijkanten van de stal die zoveel warmte gaven dat het geen enkel probleem was om zo bijna bloot in de kerk te moeten liggen. Alleen het stro waar ik in lag kriebelde nogal.

Het duurde nog ongeveer een half uur voor de nachtmis zou beginnen en de kerk begon zich al aardig te vullen. Omdat de kribbe een beetje voorover stond, kon ik goed de kerk in kijken. Andersom konden de kerkgangers ook goed zien hoe ik in de kribbe lag. Ik zag de mensen elkaar aanstoten en wijzen. Ze hadden al snel door dat er geen gewone baby in de kribbe lag. Ik genoot met volle teugen van alle aandacht. Ik voelde een vreemde mengeling van trots, omdat ik het middelpunt van de belangstelling wa, en schaamte, omdat ik als twaalfjarige jongen met een luier om voor iedereen te kijk lag. De mis ging in een roes aan me voorbij. Ik weet nog wel dat de pastoor mij vermeldde in zijn preek.

Aan het eind van de mis liep de pastoor met alle misdienaars en acolieten in processie langs de kerststal. De hele groep werd gezegend en er werd met wierook gezwaaid. Toen de bel klonk ten teken dat de mis voorbij was kwam er een eindeloze stoet mensen voorbij de stal om de levende groep te bekijken. Onnodig te zeggen dat ik het meeste bekijks trok. Niemand scheen het vreemd te vinden dat Jezus door zo'n 'oude' jongen nagespeeld werd. Ik herkende vele van mijn vriendjes en klasgenoten, maar niemand moest lachen of deed vervelend, zo waren ze onder de indruk van het geheel. Alleen Ralf moest lachen en ik nam mij voor hem dat later in te peperen. Elsje Hardvoet daarentegen leek erg onder de indruk en dat stemde me blij.

Ik probeerde zo ernstig mogelijk te kijken in mijn 'goddelijke' rol, maar inwendig lag ik te juichen. Heerlijk, om zo met niets anders dan een luier aan voor de ogen van al die mensen te mogen liggen. Het duurde anderhalf uur voor de laatste kerkgangers voorbij waren getrokken. Toen ging iedereen van de groep terug naar de sacristie om zich weer in gewone kleren te steken. Ik wilde echter nog even afscheid nemen van de ezel die de hele tijd zo lief naast me gestaan had.

Toen ik daarna terug kwam in de sacristie was bijna iedereen al verdwenen. Ze hadden haast gehad om naar het kerstontbijt thuis te gaan. Alleen Maria, de pastoor en een vreemde man waren nog in de sacristie aanwezig. Ik rilde want het was nu toch wel wat koud om zo halfnaakt rond te lopen. De vreemde man bleek de vader van Maria te zijn en die twee hadden duidelijk ook haast om naar huis te gaan.

"Gaan jullie maar," zei mijnheer pastoor," ik zorg wel dat hij weer aangekleed wordt en thuis komt." Maria en haar vader verdwenen als laatste naar buiten. Ik keek rond waar mijn kleren gebleven waren. "Ik heb je kleren maar even in de pastorie gelegd bij de haard. Dan zijn ze wat opgewarmd, " zei de pastoor. " Ik zie dat je het koud hebt. Ga maar gauw mee naar de pastorie, dan kun je je voor de haard even warmen met een lekkere kop warme chocolademelk, voor ik je naar huis breng."

De pastorie was tegen de kerk aangebouwd, dus we hoefden maar een klein gangetje door en toen waren we er al. Ik werd binnengeleid in een grote, gezellige kamer. Wat het meest de aandacht trok waren een grote prachtig opgetuigde kerstboom en een enorme open haard die volop brandde. Een weldadige warmte vulde de kamer.

"Ga hier maar zitten voor de haard, dan haal ik even de chocolademelk," zei de pastoor. Ik vond het wel vreemd dat ik mij niet eerst moest aankleden, maar het was voor het vuur warm genoeg om met mijn blote bovenlichaam en benen te zitten. Het was zelfs erg warm. Daardoor en door het late uur doezelde ik langzaam weg. Ik viel in een toestand van half waken en half dromen. Als in een film kwamen de gebeurtenissen van de afgelopen uren weer terug. Ik lag weer in de kribbe lekker warm in het stro. Een enorme mensenmassa liep langs de kribbe. Vreemd genoeg was iedereen op zijn zomers gekleed. Iedereen lachtte naar mij. Ik zag hoe Ralf een klap voor zijn hoofd kreeg van zijn vader omdat hij niet vroom genoeg keek.

Plotseling zag ik Elsje Hardvoet aankomen. Op de een of andere manier was iedereen ineens verdwenen en was ik alleen met Elsje in de kerk. Zij droeg een kort rokje en een strak truitje, waarin haar borstjes goed zichtbaar waren. Die waren alweer een stuk gegroeid leek het wel. Elsje bleef even achter het hek staan dat om de stal stond. Ik wilde dat ze naar me toe zou komen en alsof ze me kon horen zag ik dat ze over het hek klom. Ik hoorde mezelf zeggen dat dat dat niet mocht, maar daar trok ze zich niets van aan. Ze kwam naast de kribbe staan en keek glimlachend op me neer. Ik merkte dat ik heel erg opgewonden werd dat ik mij zo vertoonde aan Elsje. Zij strekte haar hand uit en voelde van voren aan de luier.

"Ben je nog droog, kleine baby?" vroeg ze. Het leek of ze mijn erectie niet opmerkte. Ik kon mij niet langer beheersen en pakte zelf mijn stijve piemel beet door de luier heen. Ik begon over mijn luier te wrijven, terwijl Elsje glimlachend toekeek. Na een tijdje zei ze: "vind je dat fijn, kleine engel?" Haar stem was echter een lage bromstem geworden. Ineens besefte ik dat niet Elsje naast de kribbe stond maar mijnheer pastoor. Met een schok werd ik wakker. De pastoor stond met een groot blad met twee dampende koppen chocolademelk voor me en keek glimlachend op me neer. In mijn slaap en aangedreven door mijn droom was ik met mijn hand bij mijzelf over mijn luier gaan wrijven. Geschrokken hield ik op.

De pastoor zette het blad neer, pakte me bij een hand en trok me omhoog. Hij nam me mee naar een grote leunstoel, ging erin zitten en zette me op zijn schoot. Ik was bang dat ik gestraft zou worden voor het 'vieze' spelletje dat ik net gedaan had. De pastoor preekte daar wel eens over dat zulke dingen niet mochten. Hij trok me echter helemaal tegen zich aan en drukte een kus op mijn blonde krullen. "Vind je het zo fijn om een luier te dragen?" vroeg hij. Ik knikte. Plotseling voelde ik zijn hand voor op de luier liggen. Ik had nog steeds een halve erectie en dat merkte hij. Zijn hand begon zachte bewegingen te maken.

Na een tijdje was ik gerustgesteld dat ik geen straf zou krijgen en begon ik gevoelig te worden voor wat de pastoor met me aan het doen was. Mijn pikje verhief zich nu helemaal. De vingers van de pastoor zochten het kopje van mijn piemel en begonnen daar zachtjes overheen te wrijven. Doordat de luier er tussen zat was het geen directe aanraking en werd ik heel langzaam erg opgewonden van het wrijven. Ik begon te zuchten.

Mijnheer pastoor legde nu zijn andere hand onder mijn kruis door en pakte mijn balletjes vast. Hij begon deze te masseren, terwijl hij doorging de kop van mijn pikje te strelen. Ik voelde na een tijdje hetzelfde gevoel van gelukzaligheid dat ik toen op bed had gehad terugkomen, alleen nu nog in verhevigde mate. Plotseling was daar ook weer dat vreemde kloppen in mijn penis en ik voelde een straal warm vocht in mijn luier stromen.

Ik bleef nog een tijdje nadoezelen tegen de borst van mijnheer pastoor aan. Daarna mocht ik me aankleden en kreeg alsnog mijn kop chocolademelk, die helaas koud was geworden en voorzien was van een vel. Mijnheer pastoor zei dat we maar niet moesten praten over wat er die nacht gebeurd was en dat dat ons eigen 'kerstwonder' was geweest. Hij bracht me naar huis in zijn automobiel en overhandigde me aan mijn ouders. Die waren maar wat trots op hun zoon die de held van deze kerstavond was geweest.

's Nachts in bed overdacht ik alles nog eens op mijn gemak. Ik vond dat het een prachtige kerstavond was geweest en viel met een gelukzalig gevoel in slaap.