Katelijne voelde de spanning in haar onderbuik. Ze keek nog eens een keer op haar laptop, die ze voor haar neus in haar bed had naar gezet.
'nog een uurtje en dan is het half vier,' dacht ze.
Ze stuurde de cursor met haar vinger behendig over het scherm van de laptop heen, en bekeek ondertussen vluchtig de tekst uit de e-mail die ze aan haar voorbij liet glijden.
Ze had vandaag voor het eerst in haar leven afgesproken met een andere 'luierliefhebber', die ze nog maar pas geleden had leren kennen op het forum van de 'ab-dl-tb-club'.
Hoewel afspreken een groot woord was, want ze had enkel afgesproken om een pakketje met echte Tena maxi luiers maat 'S' aan te nemen, en daarna meteen weer door te fietsen.
Katelijne kreeg altijd al, zolang als ze zich wist te herinneren, een fijn en apart gevoel in haar buik bij alles wat ook maar iets met luiers te maken had.
Dan stond ze weer eens als klein meisje bij de verschoon beurt van haar kleine nichtje te kijken en dacht ze, 'kon ik daar maar in plaats van mijn nichtje zo schaamteloos lekker met mijn beentjes gespreid liggen, terwijl mijn tante mij een schone luier onder mijn billen zou  schuiven'.
'Wat zou dat een heerlijk gevoel moeten zijn,' verzuchte ze dan in zich zelf.
Zo klein als Katelijne toen ook was, wist ze wel dat ze daar niet zo maar om kon vragen zonder vreemd aangekeken te worden. En bovendien was zo ook al vanaf haar tweede levensjaar zowel overdag, als 's nachts, al helemaal 'droog'.
'Dat heb ik weer,' dacht ze vaak in haar zelf. 'Dan ben je gek op luiers, en dan ben je zelf al zo vroeg zindelijk, waardoor je het luier dragen niet eens meer kan herinneren, hoe het is en hoe het voelt.'
Katelijne was zelf inmiddels veertien jaar, en ze was er sinds een aantal maanden via het internet er achter gekomen dat ze helemaal niet de enige op de wereld was die het dragen van luiers als bijzonder ervaart.
Ze was via een simpele 'Google' zoekopdracht op de website van de 'ab-dl-tb-club' terecht gekomen, en daar was een wereld voor haar open gegaan. Ze had zich aangemeld op het  forum, en ze had zichzelf al in korte tijd heel erg eigen gemaakt op de website.
Ze had het inmiddels zelfs al aan gedurfd om bij de supermarkt een pak met heuse 'DryNites' te gaan halen. Bij een supermarkt in een andere wijk in de stad waar ze anders nooit kwam, dat dan uit voorzorg weer wel.
Ze had de DryNites luierbroekjes zorgvuldig achter haar bed, onder de schuine overkapping van het dak verstopt, in een oude schoenen doos waar ze ook al haar Donald Duckjes in bewaarde. Ze moest er niet aan denken dat haar vader of moeder er ooit achter zouden komen dat ze luiers op haar kamer verstopte. Mocht het ooit gebeuren dat ze betrapt zou worden, dan had ze zich zelf voor genomen om te zeggen dat ze last had van bedplassen, en er niet over durfde te praten uit schaamte. Gelukkig was het nog nooit tot zo'n confrontatie gekomen tussen haar en haar ouders.
Katelijne had op het forum Jeroen leren kennen. Jeroen was dertig jaar oud, en hij was dus al een stukje ouder dan Katelijne. Toch hadden ze leuke gesprekken samen, en het ging daarbij niet eens altijd alleen maar over luiers. Gewoon over leuke andere alle daagde dingen konden ze samen heerlijk kletsen.
Voor Katelijne was lastig om zelf eens aan echte incontinentie luiers te komen, een luier die ze, net als een echte baby luier, onder haar billen kon schuiven, om haar heen kon vouwen en dan dicht kon plakken. Een luier die lekker dik tussen haar benen aan zou voelen, en die bij het bewegen een klein beetje zou kraken. Dat zou heel wat 'echter' zijn dan de DryNites die ze tot nu toe gewend was, en die er ook eigenlijk voor gemaakt waren om net als ondergoed aan te voelen. Net als ondergoed, dat was juist precies wat Katelijne níet wilde.
Jeroen kon voor Katelijne wel een aantal luiers van Tena maxi regelen, in de maat 'S', ze hoopte dat ze daar, met haar toch wel tengere lichaamsbouw, nog wel in zou passen.
Vandaag was het dan zover, Katelijne en Jeroen hadden met elkaar afgesproken bij Katelijne in de stad om de Tena luiers te overhandigen. Gewoon overhandigen en verder niets, dat leek ze allebei al spannend genoeg.
Katelijne lag met haar laptop in bed en las de mail nog eens door waarin ze met Jeroen had afgesproken. Vanmiddag om half vier voor de C1000 supermarkt in het overdekte winkelcentrum bij haar in de stad. Katelijne had aan haar moeder verteld dat ze vanmiddag nog even naar de stad wilde gaan om naar een leuk jurkje te kijken wat ze had gezien.
Katelijne's moeder die docent wiskunde was op de zelfde school als waar Katelijne zelf op zat, had direct na schooltijd vergadering, en omdat de vader van Katelijne doorgaans ook nooit voor zes uur thuis was moest het vanmiddag gaan lukken de luiers ongemerkt haar zolder kamertje op te krijgen.
Jeroen woonde niet echt dicht bij Katelijne in de buurt, maar hij kwam zo nu en dan wel eens in de buurt van de stad waar Katelijne woonde.
'Hij zal nu al wel onderweg zijn,' dacht Katelijne.
Hoewel ze elkaar nu via de gesprekken op internet toch al best wel goed kenden, bleef het allemaal best wel eng. Katelijne had tot dusver alleen nog maar de foto van Jeroen gezien, en voor Jeroen was dat bij Katelijne al niet veel anders, hij kende haar ook alleen nog maar van de foto.
'Zou Jeroen wel werkelijk zijn wie hij zei dat hij is, zou de jongen op de foto Jeroen wel zijn?' allemaal vragen die door het hoofd van Katelijne heen spookte.
Buiten viel ondertussen de regen mals uit de hemel. 'Als het zo blijft regenen is het eigenlijk helemaal geen weer om met de fiets naar het winkelcentrum te fietsen', dacht Katelijne. Op dat moment kwam er net een nieuwe mail binnen van Jeroen:

Hey Katelijne, het is niet heel erg mooi weer, je komt toch nog wel? Ik ben er bijna!
Hopelijk tot zo! Groetjes Jeroen (spannend hè)

Katelijne voelde weer even een kriebel in haar buik van de spanning. Ze wilde net de mail gaan beantwoorden toen haar mobiele telefoon ging, door de spanning schrok ze even van de ineens zo luide melodie door haar kamer.
Ze zag op haar beeldscherm dat het haar moeder was die belde. 'Nee hè, wat nu weer?' dacht Katelijne en veegde met haar vinger over het scherm van haar mobiel om het gesprek te beantwoorden.
'Met mama', klonk het aan de andere kant van de lijn. 'Zeg de vergadering gaat niet door, mama komt nu naar huis en dan gaan we samen met de auto naar de stad, dan hoef je niet door de regen te fietsen'.
'Oh nee hè wat nu?' dacht Katelijne, 'als mijn ma zo thuis is kan ik het wel vergeten dat ik de luiers ongemerkt naar boven krijg.'
'Zorg je ervoor dat je zo klaar staat schatje, dan kom ik er nu zo aan', zei de moeder van Katelijne.
'Euh ja ma is goed,' zei Katelijne die op dat moment ook niet wist wat ze anders moest zeggen.
'Tot zo dan,' klonk het door de telefoon. 'Tot zo mam,' zei Katelijne, en hing op.
Katelijne stond op uit haar bed, liep naar het schuine zolderraam en keek naar buiten, het leek nu juist net een beetje op te klaren in de verte.
'Wat moet ik nu doen,'  en ze dacht snel na. Katelijne pakte de laptop van haar bed en zette die op haar bureau en drukte op de 'beantwoorden' knop om de mail van Jeroen te beantwoorden.

Ooh! Mij moeders vergadering gaat niet door!!! ik doe mijn best om te komen maar weet niet zeker!
Ik stuur je als ze thuis is nog een bericht of het gaat lukken!
Xxx

Katelijne drukte op de verzend knop, en de e-mail was weg. Snel trok ze haar schoenen aan. 'Als ik mama nu maar kan overtuigen dat ik heus wel alleen naar de stad kan nu het toch bijna droog is,' dacht Katelijne terwijl ze luisterde naar de regen druppels die nog duidelijk hoorbaar waren op het dak van haar zolder kamertje.
Katelijne had haar schoenen nog maar net aan toen er al weer een mailtje terug kwam van Jeroen.

Hey Katelijne, jeetje dat is even minder. Op zich heb ik geen haast, dus als je straks
ergens even een gaatje hebt en weet weg te komen, dan hoop ik dat jet nog lukt.
Ik hoor het zo wel...

Groetjes Jeroen

Katelijne antwoorden, 'als het blijf regenen staat mijn moeder erop dat ik met haar met de auto mee ga naar de stad, sorrysorrysorry, misschien een ander keer?

Het zat Katelijne niet lekker, 'wat zal Jeroen nu van me denken, dat ik niet durf te komen?' dacht Katelijne. Ze hoorde benden voor het huis de auto van haar moederen claxonneren, ze keek op de klok, 'vijf voor drie,' ze zuchtte, klapte de klep van haar laptop dicht en liep de twee trappen af naar beneden.
'Dag schat,' zei de moeder van Katelijne toen Katelijne bij haar in de auto stapte. 'Even gezellig met je moeder naar de stad,' vervolgde de moeder van Katelijne.
Katelijne zei niets, en keek haar moeder alleen maar even kort aan.
Ze reden naar de stad, en kwamen langs het winkelcentrum waar Katelijne met Jeroen had afgesproken.
'Hier ergens zal Jeroen nu wel zijn,' dacht Katelijne in haar zelf terwijl ze in een wanhopige poging naar buiten keek om te zien of er iemand liep die op Jeroen leek. Ze wist ook wel dat dat haast niet mogelijk zou zijn, ze kende Jeroen immers alleen maar een foto.
Even later reden ze de parkeergarage in het centrum van de stad in, en parkeerde de moeder van Katelijne de auto in één van de vrije vakken. Samen liepen ze vervolgens de binnenstad in.
'Ik wil eerst even bij "de tuinen" naar een zalfje kijken voor op mijn schrale elleboog,' zei de moeder van Katelijne, en ze liepen de winkel al binnen.
De tuinen was een saaie winkel met allemaal natuur producten, en bovendien rook het er binnen ook nog eens naar een heleboel sterke kruiden luchtjes door elkaar.
Het was druk in de winkel en de moeder van Katelijne kon zelf zo snel niet vinden wat ze moest hebben.
'Mam ik ga vast naar de over kant naar Vera Moda om daar  vats even naar dat jurkje te kijken, zie ik je daar?' vroeg Katelijne aan haar moeder.
'Is goed lieverd, ga maar vast ik kom er zo aan,' zei de moeder van Katelijne.
Katelijne liep de winkel uit en liep naar de overkant van de winkelstraat waar de Vera Moda zat en ging daar naar binnen.
'Had ik nu maar het telefoonnummer van Jeroen, dan kon ik hem in ieder geval een berichtje sturen,' dacht Katelijne terwijl ze de winkel inliep.
Katelijne keek maar een beetje doelloos tussen de rekken vol met kleding, ze was er eigenlijk helemaal niet bij met haar gedachten, en bovendien was dat jurkje dat ze zogenaamd gezien had alleen maar een smoesje geweest om naar de stad te gaan, ze zal zo wel tegen haar moeder zeggen dat het jurkje er niet meer hing.
Toen Katelijne zich weer omdraaide en terug naar de uitgang van de winkel liep om te kijken of haar ma al klaar was, liep ze op een jongen af. De jonge liep recht op haar af. Katelijne wilde een stap op zij zetten om langs de jonge heen te lopen, maar de jongen stopte, keek haar aan, haalde zo te zien eerst diep adem en vroeg toen, 'ben jij Katelijne?'
Katelijne schrok, en keek de jongen even recht aan, nu herkende ze hem van de foto, het was Jeroen!


 

mooi :p

Mooi verhaal 
Laat het vervolg maar komen

mooi begin we wachten op meer

Komt er nog wat?

leuk verhaal!

jammer dat het vervolg zo lang duurt...

Geweldig deel

En wat een mooi rampscenario
Ben beniewd hoe het verder gaat

Heel mooi verhaal!

Heb al zin in een vervolg !

--LT