(Deel 2)

"Hoi, John. Met Mark."

"hé, Mark. Hoe gaat het ermee?" riep hij enthousiast.

"Ja, goed joh en met jou." We praatten zo nog een tijd door, totdat hij vroeg waarom ik belde.

"Ja, ik bel je omdat ik wilde vragen of je me aan iets wilde helpen. Het is wel een beetje een vreemd verhaal, maar dat vertel ik je nog wel eens." Ik zag dat Joyce in de deuropening kwam staan en naar me keek.

"Ik heb namelijk een paar luiers nodig"

"Heb jij luiers nodig?" Ik kon de verbazing op zijn gezicht zien door de telefoon.

"Ja, niet voor mezelf, maar voor een meisje. Kan jij dat misschien regelen voor me. Alsjeblieft niet vragen waarom." Hij lachte.

"Ja, dat denk ik wel. Wanneer moet je ze hebben?" We spraken af dat ik ze over twee uur in het ziekenhuis, tijdens het bezoekuur, kon ophalen. Hij moest toevallig straks werken en hij wilde wel proberen of hij er een stel achterover kon drukken. Ik rondde het gesprek af en terwijl ik de hoorn weer neer legde zag ik dat Joyce nog steeds naar me zat te kijken. Ze had het hele gesprek meegeluisterd. Het kon me niets schelen, alhoewel ik wist dat ze behoorlijk chagrijnig was, omdat ik ervoor gezorgd had dat ze toch weer een luier moest gaan dragen. Ik verdacht haar er namelijk van dat ze expres voor haar zelf geen luiers, of een ander soort plasbroekje, had meegenomen.

Ik wist dat het dan ook vanavond een flink gevecht zou gaan worden om haar een luier om te krijgen. Ook dat maakte me niet zo heel veel uit. Ik was in een behoorlijke machtspositie, want ze kon nergens heen. Ik kon eventueel gaan dreigen dat ik er uit zou zetten, of dat ik haar thuis zou brengen, zodat ze weer in de macht van de dienstmeisjes zou zijn. En ik wist wel heel zeker dat ze dan geen kans meer zou krijgen om weer weg te lopen. Natuurlijk zou ik Miranda wel hier houden. Met haar had ik echt medelijden. Het was zo een verschrikkelijk lief meisje en ze vond het niet zo'n groot probleem dat ze een luier moest dragen.

Twee uur later zaten we in de auto. Het was een kleine zwarte mini en we pasten er maar amper met zijn drieën in, en erg comfortabel zat het ook niet. Natuurlijk hoefde ik mijn vader maar op te bellen en er stond in no-time een nieuwe auto voor de deur, maar dat wilde ik helemaal niet. Ik vond het heerlijk om in zo'n klein autootje rond te rijden. Hobbelend reden we naar het ziekenhuis dat aan de rand van de stad was gebouwd. Het was een vrij nieuw ziekenhuis en ontzettend groot. Gelukkig wist ik ongeveer op welke afdeling en in welk deel van het gebouw ik moest zijn, anders had ik behoorlijk kunnen verdwalen.

Met zijn drieën liepen we door de smetteloos witte gangen. We vielen doordat het bezoekuur net was begonnen niet op tussen de vele mensen die door de gangen heen liepen. Op de juiste afdeling vroeg ik op de receptie naar John en even later kwam hij door de gang aangelopen. We begroeten elkaar hartelijk en hij nam ons mee naar een lege kamer aan het eind van de gang. Ik liet Miranda achter in een speelhoek, waar nog andere kinderen van haar leeftijd zaten te spelen en samen met John en Joyce stapte we de kamer binnen. Het was een kleine lege privé kamer, waar alleen een bed in stond en wat medische apparatuur. John deed de deur achter zich op slot, zodat we niet gestoord konden worden. Daarna liep hij naar een wandkast, waar hij een grote plastic tas uit haalde die hij op het bed neerlegde. Er zaten een stuk of vijftien grote luiers in. Miranda stond wat apart bij de deur en toen ze de luiers op het bed zag liep haar gezicht rood aan. Ik haalde een luier uit de tas en vouwde hem open.

"Ik weet niet of het de goede maat is. Ik heb gewoon maar een maat genomen, maar zo te zien geloof ik wel dat het de juiste maat is." Hij keek even naar Miranda om te kijken hoe groot ze ongeveer was. Miranda keek kwaad terug en als blikken konden doden....

"Dat past wel." zei ik. Ook haalde John uit de tas een plastic matrasbeschermer.

"Hier, dit is ook wel handig." Ik knikte.

"Helemaal te gek. Dit is geweldig." Ik bedankte hem en daarna zei hij dat hij weer aan het werk moest. We groetten elkaar en terwijl hij wegliep naar de deur keek hij nog even Miranda aan. John lachte en legde zijn hand op haar billen. Hij kneep even.

"Zal je goed naar ome Mark luisteren?" Hij zei het met een sadistische toon. Joyce gaf even een kreetje van de pijn en wilde John slaan. Snel deed hij echter de deur open en verdween de gang op. We bleven nu met zijn tweeën achter en ik liep nu ook naar de deur. Joyce dacht dat we weggingen en stapte ook de kamer uit, maar ik hield haar tegen.

"Jij gaat terug en trekt nu een luier aan. Ik wil zien of ze passen. Ik sta buiten op de gang en over twee minuten kom ik weer binnen en dan lig jij op dat bed met een luier om. Begrepen?" Ik keek haar streng recht in de ogen aan. Ze durfde me niet tegen te spreken, maar ik had er weinig vertrouwen in dat ze over twee minuten echt een luier om had. Ik stapte de toch gang op en liet haar alleen. Ik liep een beetje nonchalant voor de deur heen en weer alsof ik op iemand stond te wachten. Er kwamen wel verschillende mensen voorbij die me even vreemd aanstaarden, maar wat maakt dat uit. Ik hield mijn horloge goed in de gaten en precies twee minuten later stapte ik de kamer weer in en sloot meteen de deur weer achter me af. Joyce zat op het bed en zag meteen dat ze nog geen aanstalten had gemaakt om zichzelf een luier om te doen. Ze keek me zittend vanaf het bed met een angstig gezicht aan. Ik hoed natuurlijk niet te vertellen dat ik kwaad werd.

Ik liep op het bed af en duwde haar hardhandig achterover op haar rug op het bed. Ze spartelde wild tegen en ze wilde gaan schreeuwen, maar ik sloeg meteen mijn hand over haar mond.

"Als je gaat schreeuwen dan zoek je het zelf maar uit, maar bij kom je in ieder geval niet binnen. Begrepen!" riep ik zachtjes met een dreigende stem. Ze keek me alleen maar aan.

"Begrepen?" zei ik nog een keer. Ze knikte en ik haalde mijn hand van haar mond. Daarna probeerde ik haar uit te kleden, wat behoorlijk wat moeilijkheden met zich meebracht. Ik bracht mijn handen naar haar broek en probeerde haar knoop los te krijgen. Meteen begon ze weer wild te spartelen op het bed en werkte heftig tegen met haar handen. Toch kreeg ik haar knoopje op de een of andere manier los en al snel had ik haar broek op haar knieën. Ze smeekte zachtjes en bewoog zich in allerlei standen om me maar enigszins tegen te werken. Ze begon zelfs te huilen toen ik met mijn hand op haar buik haar lichaam naar beneden op het matras duwde. Met mijn andere hand haalde ik haar hemd uit haar slipje, dat nu vrij voor me lag. Ik had het zo weg kunnen trekken en dat had haar grootste geheim open en bloot voor me gelegen.

Haar tegenstand was iets afgenomen omdat ze toch wist dat ze kansloos was tegen me. Ze was maar een niet zo heel groot meisje en totaal niet fors gebouwd. Ik liet haar echter los en meteen trok ze haar knieën naar haar toe en beschermde ze haar middel. Ze sprong van het bed af en stond aan de andere kant van het bed zo ver mogelijk bij me vandaan. Natuurlijk had ik haar graag naakt onder mijn handen gehad, maar ik kon het gewoon niet over mijn hart verkrijgen om haar zo te vernederen en haar geestelijk pijn te doen. Aan de andere kant vond ik het ook leuk om haar te vernederen en wilde haar gewoon een luier laten dragen, terwijl er best andere mogelijkheden waren die veel beter waren. Je werd tegenwoordig bijna doodgegooid met advertenties van bedrijven die speciale incontinentie slips verkochten, waar je een gratis proefpakket van kon aanvragen.

Maar aan die slips was geen plezier te beleven. Je zag bijna niet dat je ze aanhad en het had ook niets meer met een luier te maken. Dat waren gewoon speciale broekjes met inlegluiers die je heel simpel kon vervangen. Maar ik wilde juist dat het zo veel mogelijk op een baby luier leek, dan was de vernedering veel groter.

"Ik geef je nog een minuut, als je dan nog geen luier aan hebt dan doe ik je een luier om." Ik stapte de kamer uit en liet haar alleen. Ze keek me met tranen in de ogen na. Na anderhalve minuut stapte ik de kamer weer in. Nu lag ze inderdaad op het bed. Haar broek hing nu helemaal op haar enkels en haar trui en hemdje had ze omhoog geschoven. Ze was nog een met de plakstrips aan het knoeien toen ik binnen kwam. Ze keek me bang aan. Aan één kant lag de luier nog los. Ze had moeite om de luier dicht te krijgen en was bang dat ze nu op haar donder zou krijgen omdat ze nog niet klaar was. Ik was nu niet kwaad meer en ging naast haar op de rand van het bed zitten. Ik hield de uiteinden van de luier voor haar dicht, zodat ze de luier strak dicht kon plakken. Het was toch moeilijker dan ik dacht om de luier op de goede manier dicht te krijgen.

De luier was wel ontzettend groot, maar paste goed. Ik vond de plastic luier van Miranda al zo groot vergeleken bij een babyluier, maar deze luier was nog twee keer zo groot. De luier zat nu strak dicht en toen ik haar benen uit elkaar duwde liet ze me mijn gang gaan. Ik duwde mijn vinger tussen haar benen tussen de rand van de luier en haar been en merkte dat ook het elastiek hier erg strak zat. Ik vroeg me af of het niet pijn zou doen wanneer je de hele nacht met dat strakke elastiek om je benen heen zat. Ik knikte goedkeurend en Joyce slaakte een zucht van opluchting.

"Kleed je maar weer aan." Langzaam kwam ze overeind van het bed en wilde ze haar luier weer uittrekken.

"Nee. Je houdt je luier aan." Ze keek me vragend aan.

"Dat is je straf omdat je vannacht in mijn bed hebt geplast." Beduusd bleef ze op het bed zitten.

"Mark, alsjeblieft."

"Nee, je houdt hem aan. En schiet op met aankleden." Kwaad kwam ze van het bed af. Het plastic van haar luier kraakte bij iedere beweging. Langzaam begon ze zich weer aan te kleden. Ik pakte de rest van de luiers bij elkaar en stopte ze weer terug in de tas samen met de plastic matrasbeschermer. Ik wachtte tot Joyce klaar was en gaf haar toen de tas. Zonder een woord te zeggen liep ik de kamer uit en ik hoorde door het gekraak dat Joyce achter me aankwam. Ze probeerde heel voorzichtig te lopen, maar kon niet verhinderen dat je bij elke stap het plastic hoorde. Ook kon je door de dikte van de luier door de groene joggingbroek heen zien dat ze een luier aan had. Ze liep met een rood hoofd door de gangen heen. Er bleven zelfs twee jongens staan toen ze langs kwam lopen die nog een keer achterom keken. Ze schaamde zich verschrikkelijk en eigenlijk had ik nu wel medelijden met haar. Maar aan de andere kant was het ook wel haar eigen schuld.

We liepen langs de speelhoek waar Miranda aan het spelen was met een meisje dat twee benen in het gips had. De ouders van het meisje zaten er ook bij en toen ik tegen Miranda zei dat we weggingen keek ze teleurgesteld.

"Mag ik niet hier blijven spelen?" De ouders van het meisje vonden dat ook wel een goed idee. Ze wilden haar eventueel ook nog wel thuisbrengen.

"Oké, dan kom ik je wel weer ophalen om een uur of vier. Is dat goed." De ouders van het meisje knikten en Miranda keek ook weer blij. We namen afscheid en ik liep weer terug naar de gang waar Joyce wat achteraf was blijven staan. We gingen met de lift naar de parkeergarage die onder het ziekenhuis lag. Normaal gesproken had ik nog een deel boven langs door het ziekenhuis gelopen, maar dat wilde ik Joyce nu niet aandoen. We stapten in de auto en zwijgend reden we naar huis. Thuis gekomen plofte ze kwaad op de bank neer en pakte een tijdschrift uit de kranten bak die naast de bank stond. Zonder een woord tegen me te zeggen begon ze te lezen en gunde me geen blik waardig. Ik ging op de andere bank zitten, naast de telefoon.

"Wat is jullie telefoonnummer?" Geschrokken keek ze op uit de Privé.

"Wat ga je doen?" vroeg ze me angstig.

"Rustig maar, ik bel alleen even om te zeggen dat het goed met jullie gaat." Ze was er nog steeds niet gerust op, maar toch gaf ze me haar telefoonnummer. Eén van de dienstmeisjes nam op en ik vertelde kort maar krachtig dat het goed ging met Joyce en Miranda en hing snel weer op. Daarna belde ik de PTT-Inlichtingendienst en vroeg het telefoonnummer van het bedrijf waar Joyce haar ouders werkten. Ik belde dat bedrijf op vroeg hoe ik haar ouders te pakken kon krijgen. De telefoniste verbond me eerst door en een andere vrouw vertelde me dat dat onmogelijk was. Ik kon wel mijn telefoonnummer achterlaten, zodat ze me terug konden bellen. Dat durfde ik dus niet en tenslotte vroeg ik wanneer ze weer terug zouden komen. Ze wilde dat wel even voor me nakijken en ik kreeg een verschrikkelijk melodietje over de telefoon als wacht deuntje. Even later kwam ze zelf weer aan de lijn en ze vertelde dat ze waarschijnlijk vandaag of morgen terug zouden komen, vanwege persoonlijke redenen.

Ik wist meteen wat voor redenen dat waren, maar dat vertelde ik haar niet. Ik bedankte haar daarna voor de informatie en hing op. Joyce keek me vragend aan.

"Je ouders komen vandaag of morgen terug." Ze keek ineens weer vrolijk. Ze lachte en vloog me om mijn hals. Eindelijk zou ze dan weer naar huis kunnen, eindelijk zou ze van die verdomde dienstmeisjes af komen. Het zou echter wel wat anders uitpakken als dat ze nu dacht. Na nog wat telefoongesprekken werden ze de volgende dag opgehaald door hun ouders. De ouders waren opgelucht, omdat de kinderen weer terecht waren. Ze belden toevallig net op de avond dat Miranda en Joyce er 's morgens vandoor waren gegaan en ze 's avonds bij mij voor de deur stonden. De ouders waren anderhalve dag flink ongerust geweest. Miranda en Joyce waren ook flink opgelucht omdat ze eindelijk weer naar huis konden. We namen afscheid en ik had eigenlijk verwacht dat ik voorlopig niets meer met ze te maken zou hebben. Dat viel dus tegen. Anderhalve dag later stonden

Joyce en haar ouders weer bij me voor de deur.
Hoofdstuk Twee

Het was dinsdagavond en ik was net thuis. Ik was met een paar vrienden bij iemand anders wezen eten. Dat deden we wel vaker met hetzelfde groepje jongens. We zorgden dan om de beurt voor het eten. Dat scheelde voor ons in geld en het was gezellig. En het ging vooral om dat laatste. Ik was in ieder geval wel een beetje aangeschoten. Behalve dat ik flink wat had gegeten, had ik ook flink wat gedronken en het was maar gelukkig dat ik werd thuis gebracht, want het zou het grof schandaal zijn geweest als in mijn auto had gestapt, wat om eerlijk te zijn best wel eens gebeurde.

De bel ging en een beetje waggelend kwam ik uit mijn bank omhoog en deed de deur open.

"Hallo, kom binnen." Ze gaven me netjes een hand en van Joyce kreeg ik zelfs een kus op mijn wang.

"Waar had ik dat aan verdiend?" vroeg ik mezelf af, of had ze misschien wat van me nodig. Ik zette een pot koffie en het eerste kwartier praatten we over de reis die ze hadden gemaakt door Azië en over de dienstmeisjes. Daarna kwam pas het echte doel van dit bezoek naar boven. Haar vader begon met praten.

"Ja, Mark, zoals je al gehoord hebt moeten we over een week alweer terug naar Azië en waarschijnlijk ook nog naar Zuid-Amerika. Het kan dus wel weer zijn dat we zo'n twee a drie maanden niet in Nederland zijn." Ik voelde de bui al hangen. Haar moeder ging verder met vertellen.

"We willen nu Miranda en Joyce niet zomaar alleen achterlaten en we kunnen ze ook niet meenemen." Even viel er een stilte, maar haar moeder ging verder.

"Voor Miranda hebben we al een oplossing gevonden. Die gaat voor die tijd bij een vriendinnetje wonen, maar voor Joyce is het wat moeilijker. En nu hadden we gehoopt dat ze zolang bij jou kan blijven wonen." Eindelijk was het eruit. Alhoewel ik het al een beetje had verwacht kwam het toch als een klap aan. En ik wist niet wat ik moest zeggen. Ik liet mijn blik gaan langs de drie mensen die naast elkaar op de bank zaten. Links zat haar vader, een serieuze man met een deftig snorretje en een al kalend hoofd. Daar naast zat Joyce. Heel verlegen, met haar armen over elkaar en met rode wangetjes alsof ze zich schaamde voor dit gesprek. Ze zei geen woord en keek me ook niet aan. En daar naast zat haar moeder. Een deftige vrouw, die toch niet zo bekakt was als ze eruit zag.

Meteen ging haar vader verder.

"Natuurlijk krijg je alle medewerking van ons." Waar dat precies op sloeg begreep ik niet, maar het klonk leuk. Ik wist het nog steeds niet. Drie maanden was een lange tijd en om zolang met Joyce opgescheept te zitten was volgens mij niet verantwoord. Ik zweeg en haar ouders keken me vragend aan.

"We weten dat het geen makkelijk kind is en dat ze af en toe wat onhandelbaar is," zei haar vader eerlijk. Joyce gezicht werd vuurrood van schaamte, maar durfde niets te zeggen, " en we zullen je er echt niet op aankijken als je haar eens een keer flink voor de billen zou geven." Het leek wel alsof Joyce thuis een beetje als een kind werd behandeld. Zo gedroeg ze zich dan ook vaak wel een beetje.

"Wat gebeurt er als ik nee zeg." Haar moeder schrok een beetje toen ik het woord nee uitsprak. Ze boog haar hoofd.

"Dat weet ik niet. Ze is nog lang niet volwassen genoeg om op haar zelf te gaan wonen. Ik denk dat we dan weer genoodzaakt zijn om een vrouw in dienst te nemen die voor haar moet gaan zorgen." Joyce sprong meteen overeind.

"Nee, dat wil ik niet." Ze stompte tegen haar moeder aan en rende huilend naar de gang.

"Meisje, we kunnen toch niet anders. Wat moeten we dan." Ik zag het probleem in en stond maar op om haar achterna te gaan. Ik vond Joyce in de logeerkamer op het bed. Ze lag languit met haar gezicht diep in de kussens. Ze huilde en ik ging naast haar zitten. Ik legde mijn hand op haar rug.

"Ga weg, je vindt me niet aardig." Ze probeerde mijn hand van haar af te schudden.

"Ik vind je wel aardig, maar drie maanden is een heel lange tijd. En ik vraag me af of we het samen wel zo leuk zouden hebben." En ik wilde eigenlijk ook niet drie maanden voor oppas spelen. Joyce draaide zich op haar rug en met betraande wangen keek ze me aan.

"Alsjeblieft, Mark." Ze smeekte er om. Ik twijfelde nog steeds en had zo mijn bedenkingen, maar aan de andere kant wilde ik haar toch ook wel helpen.

"Kan je niet ergens in een flatje alleen gaan wonen?" Ze was tenslotte toch al achttien.

"Nee, dat wil ik niet," zei ze resoluut, " en dat kan ik ook niet." fluisterde ze er achteraan. Ze bleef me smekend aankijken. Ik wist het echt niet.

"Als je wil blijven hier, zullen er eerst wel flink wat afspraken gemaakt moeten worden. Ik hen weinig zin om drie maanden lang als oppas te moeten blijven spelen." Joyce keek me nu lachend aan en had een verandering in mijn stem gemerkt en dacht blijkbaar nu dat ze mocht blijven. Onbewust had ik waarschijnlijk ook al de beslissing gemaakt dat ze wel mocht blijven.

"Mag ik hier wonen?" Ik dacht nog na.

"Alleen als je heel lief bent." Ze vloog me meteen om de hals en kuste mijn hele gezicht nat. Van blijdschap sprongen er tranen in haar ogen.

"Bedankt, bedankt." juichte ze.

"Ho, ho niet zo snel. Ik wil wel een heleboel met je afspreken. Zo wil ik dat je bijvoorbeeld elke nacht een luier draagt." Even keek ze wat beduusd.

"En ik wil dat je elke dag de afwas doet, zodat ik lekker op de bank kan blijven zitten. En je moet stofzuigen en eten koken en kleren wassen." Nu keek ze me nog verbaasder aan, maar al snel kwam er een glimlach op haar gezicht.

"Luie donder." riep ze met toe en weer werd ik bedolven met kusjes op mijn gezicht. Meteen daarna sprong ze overeind en rende naar de kamer om haar ouders het blijde nieuws te vertellen. Ze vloog ook haar moeder om de nek. Haar moeder keek blij, maar ook een beetje bezorgd.

"Weet je het zeker?" vroeg haar vader toen ik de kamer weer in stapte. Ik knikte. Ik had mijn beslissing genomen en kwam er dan ook niet meer op terug. Het leek wel of ze me er nu weer vanaf probeerden te praten, nadat ze me eerst hadden willen overhalen om het juist wel te doen. We spraken af dat ze overmorgen 's avonds nog een keer langs zouden komen om nog wat te regelen en ondertussen kreeg ik ook nog wat bedenktijd. Even later stonden ze weer buiten en zwaaide Joyce nog even naar me. Ik was nu maar een beetje kwaad op mezelf dat ik had toegestemd. Ik was drie maanden lang al mijn vrijheid kwijt, waar ik juist zo op gesteld was.

Twee dagen later kwam ze samen met haar vader langs. We maakten een heleboel afspraken, zoals over geld, verzekeringen en dat soort zaken. Daarna wilde ik nog wel even alleen praten met Joyce. Ik wilde met haar nog een paar afspraken maken en daar hoefde haar vader niet bij te zijn. Haar vader vertrok dan ook en ging een stukje wandelen. Ik ging naast Joyce zitten.

"Het is wel een lange tijd, Joyce." begon ik.

"Ja, dat ben ik wel gewend, mijn ouders zijn vaak een tijd weg." verzuchtte ze.

"Ik wil wel een stel goede afspraken met je maken. Dat kan een hoop ruzie voorkomen." Ze zweeg.

"Het moet wel duidelijk zijn dat ik de baas ben, dat klinkt misschien een beetje overdreven, maar zo is het nu eenmaal." We zaten zo een half uur te praten en maakten verschillende afspraken. Eén daarvan was dat ze zelf mocht bepalen wanneer ze een luier droeg en wanneer niet. Ik had namelijk van haar vader gehoord dat ze ook vaak overdag ik haar broek plaste. Ze was er vaak mee naar een dokter geweest en die had haar, en haar zusje, aan verschillende nare onderzoeken onderworpen, maar had niets kunnen vinden. Het had een psychische oorzaak en er was van alles aan gedaan om er vanaf te komen. Ze hadden het met een plaswekker geprobeerd. Zo'n wekker zit met een paar draadjes aan een speciaal onderbroekje vast en zodra het broekje nat werd ging de wekker af. Op die manier leer je wakker te worden wanneer je moet plassen.

Zo'n plaswekker had bij veel kinderen geholpen, maar bij Joyce en Miranda niet. Het was ook heel vreemd dat twee meisjes in hetzelfde gezin hetzelfde probleem hadden. Miranda had het al van de jongs af aan en bij Joyce was het begonnen toen ze een jaar of vijftien was en was er daarna niet meer vanaf gekomen.

Die afspraak met Joyce zou gelden, totdat het een keer fout zou gaan, vanaf dan zou ik bepalen wanneer ze een luier moest dragen. Ze ging hier mee akkoord. We spraken ook dingen af over hoe laat ze naar bed moest. Ook daarin liet ik haar vrij, totdat ik vond dat ze 's morgens niet uitgeslapen was en dus vroeger naar bed moest. We waren al een tijdje klaar toen haar vader terug kwam van de wandeling. Ze vertrokken even later en terwijl Joyce al naar de auto liep, fluisterde haar vader me nog wat in het oor.

"Weet waar je aan begint, jongen." zei hij met een glimlach, "Je zal merken dat het niet zo simpel is als je denkt. Ze kan knap lastig zijn, weet je. Thuis hebben we daar een paar hulpmiddelen voor, voor als ze is een keer te lastig wordt. Ik zal je ook willen adviseren haar vooral in de eerste week niet al te los te laten, want het is een meisje dat je streng moet aanpakken." Ik glimlachte maar wat bij het verhaal van hem. Ik wist niet hoe ik me moest gedragen en stond maar een beetje met mijn handen in mijn zak. Hij eindigde zijn verhaal met dat ik wel een tas van hem zou krijgen met speciale 'attributen', zoals hij ze noemde, om Joyce een beetje in toom te houden. Ik bedankte hem maar en zwaaide Joyce en haar vader uit.

Toen was het zo ver. Het was zondag, vanmiddag vertrok het vliegtuig naar Azië en Joyce kwam met haar vader en moeder al haar spullen brengen. Verschillende tassen werden naar boven gesjouwd, naar haar eigen kamer. Gisteren waren er twee mannen geweest die de kamer opnieuw hadden behangen en geverfd en nieuwe spullen in hadden gezet. Het was geen grote kamer. Het bed stond nu links tegen de muur en rechts voor het raam stond een bureau met daarnaast een tafeltje met een kleine televisie en daaronder een stereotorentje. Meteen rechts naast de deur stond nu een grote zwarte klerenkast. Joyce was verrukt toen ze haar kamer zag en sprong meteen languit op het bed om hem te testen. Hij was blijkbaar goedgekeurd, want haar vader ik en kregen een dikke zoen. Er werden drie grote tassen op het bed neergezet en ik kreeg nog een vierde weekendtas van haar vader in mijn handen geduwd, die ik zonder dat Joyce het zag maar in het rommelkamer had neergezet.

Joyce zwaaide nog even haar ouders uit en we spraken af dat we elkaar nog even om drie uur op het vliegveld zagen. Daarna vertrokken ze en Joyce verdween meteen naar haar kamer om de spullen een beetje op te ruimen. Er zat een tas bij met drie pakken van 25 luiers. Ook had ik een recept gekregen van haar moeder voor de apotheek, waar ik nog meer luiers kon halen. Ze hadden aan alles gedacht. Ik had ook een lijst met adressen en telefoonnummers gekregen van alle familieleden en kennissen. Om half drie riep ik Joyce en samen vertrokken we naar het vliegveld. We waren er al vrij vroeg, maar we waren niet de enige. Miranda was er ook al met haar vriendinnetje en haar ouders. Op Joyce haar ouders moesten we nog een tijdje wachten.

Joyce en Miranda waren stil en wachtten nerveus. Ik stond te praten met de ouders van het vriendinnetje en sprak af dat ik Miranda ook wel eens een dag of zo in huis kon nemen, zodat ze zelf ook eens zonder Miranda op stap zouden kunnen. Dat vonden ze wel een goed idee en natuurlijk wilden ze zelf ook wel eens een dagje Joyce in huis nemen. Eindelijk kwamen dan hun ouders uit een taxi stappen. Ze verontschuldigden zich dat ze ineens nog iets voor het bedrijf moesten regelen. Het afscheid was emotioneel. Joyce en Miranda huilden en ook hun moeder moest een traantje wegpinken. Hun vader probeerde zich goed te houden, maar had er ook zichtbaar moeite mee. Vijf minuten hingen ze elkaar om hun nek en toen werd er nog een keer omgeroepen dat de passagiers voor vlucht zoveel moesten instappen. Ze gaven elkaar nog een laatste kus en liepen dan nog zwaaiend door de douanecontrole. Ze hadden geen koffers meer bij zich, die waren waarschijnlijk al vooruit gestuurd.

Nogmaals draaiden de ouders zich om en zwaaiden nog een keer en toen verdwenen ze uit het oog en bleven we achter in de vertrekhal. Joyce veegde de tranen van haar gezicht en nam daarna Miranda in haar armen. Ze troostte haar en toen ze weer wat gekalmeerd was namen ze ook afscheid van elkaar. Nog een keer zwaaiend liepen wij naar de parkeergarage en reden naar huis. Toen we thuis waren was het al vier uur geweest. Ik begon toch alweer flink honger te krijgen, maar om nu al eten klaar te gaan maken vond ik wel wat erg vroeg. Joyce vroeg zei dat ze even een stuk ging lopen door de buurt om de omgeving beter te leren kennen, maar ik wist dat ze gewoon even alleen wilde zijn. Ondertussen maakte ik alvast alle voorbereidingen klaar voor het eten. Ik had echt zin in een flink bord spaghetti en had alles lekker vers in huis gehaald. Daarna pakte ik een boek en ging languit op de bank liggen lezen.

Na een uur ging de bel. Ik had Joyce nog geen sleutel van het huis gegeven dus waarschijnlijk stond ze nu voor de deur. Ze stond inderdaad voor de deur en toen ik de deur opendeed bleef ze voor de deur op de korte galerij staan. Ze keek me met een bepaalde blik aan en even dacht ik dat ze bang was, maar ik wist alleen niet waarvoor. Toen zag ik het. Er zat een grote natte vlek in haar spijkerbroek, ze had in haar broek geplast.

"Kom snel binnen." zei ik en zag dat de galerij verder leeg was. Ik sloot de deur achter haar en keek haar aan. Ik was in een goede bui vanmiddag en was helemaal niet kwaad op haar.

"Ga je maar snel wassen." Ik trok de badkamer deur voor haar open en snel verdween ze naar binnen. Daarna ging ik maar weer naar mijn comfortabele bank en gleed weer onderuit en probeerde de draad weer op te pakken van mijn spannende verhaal. Een kwartiertje later verscheen Joyce in de kamer. Haar haren waren nog nat en ze had schone kleren aangetrokken. Ze droeg nu een zwarte trainingsbroek met daarover heen een lichtblauwe sweater. Je kon aan haar bewegingen zien dat ze geen luier droeg. Met een luier liep ze meer met haar bovenbenen uit elkaar. Normaal gesproken hoorde je ook het plastic kraken. Ze bleef staan in de kamer vlak bij de deur waar ze binnengekomen was en begon pas te praten toen ik haar aankeek.

"Het spijt me, Mark." fluisterde ze.

"Kom maar, je bent toch niet bang voor me?" daar leek het wel op. Ze kwam schuchter naar de bank toe en ging tegenover me zitten.

"Misschien is het beter als je overdag ook een luier gaat dragen. Ik vind het niks erg als je buiten in je broek plast, maar ik wordt wel kwaad als je het binnen doet." Ze schudde haar hoofd en keek treurig.

"Nee, dat wil ik niet." Dat begreep ik natuurlijk wel.

"Je moet het zelf weten." Ik concentreerde me weer op mijn boek totdat een vraag in me omhoog schoot.

"Plas jij op school nooit in je broek?" Ze schudde weer haar hoofd.

"Ben je daar niet bang voor?" Nu twijfelde ze een beetje.

"Soms."

"Maar heb jij alleen van die luiers, er zijn ook zoveel andere mogelijkheden die niet zo opvallen."

"Jawel, van die speciale broekjes, maar die mag ik niet zo vaak dragen. Ze zeggen dat het wel een straf moet zijn om een luier te dragen."

"Dus je hebt ze wel?"

"Een paar. Zal ik er één halen?" vroeg ze gretig, want ze wilde me maar al te graag dat ik haar zo'n broekje liet dragen. Ik knikte en ze sprong op van de bank. Even later stond ze voor mijn neus en gaf een wit broekje aan me. Het was een grote en flink dikke onderbroek met een strakke elastisch rand langs de benen. Aan de voorkant zat bovenaan een speciale opening waar je een lange, smalle inlegluier in kon schuiven. Ook zo'n inlegluier had ze in haar handen. De inlegluier was ongeveer 25 centimeter lang en ruim een centimeter dik. Toch was zo'n broekje met inlegluier heel wat minder opvallend en was ook simpeler te verschonen. Ongetwijfeld zat hij ook een stuk comfortabeler.

"Oké, breng ze maar weer terug." Ze keek me vragend aan. "Je draagt vannacht gewoon een luier." Teleurgesteld bracht ze de slip en de inlegluier terug. Daarna begon ik met eten klaarmaken. Samen aten we en wasten daarna ook samen de af. Die avond brachten we door met kletsen en televisie kijken. Ze mocht, zoals afgesproken, zelf bepalen hoe laat ze naar bed ging en maakte daar ook goed gebruik van. Om half elf begon ik al flink te gapen en omdat Joyce nog steeds naar de televisie zat te kijken bleef ik nog maar even op. Ik was een beetje kwaad op haar, omdat ze morgen alweer naar school moest. Ze moest er om een uur of zeven uit, wilde ze de bus nog kunnen halen. Ze zou bij mij vandaan met de bus naar school gaan. De bus stopte recht voor de deur, maar ze moest wel een keer overstappen op Centraal Station. Om elf uur maakte ze echter nog geen aanstalten om naar bed te gaan, en ik werd chagrijnig. Ik wilde me echter aan de afspraak houden en besloot toch maar om naar bed te gaan.

Ik wenste haar welterusten en kroop snel in bed. Binnen een half uur sliep ik.

Om een uur of twee werd ik weer wakker en kon even de slaap niet meer te pakken krijgen. Ik had dat wel vaker 's nachts en ging dan altijd even mijn bed uit om wat te drinken of zo. Ik krabbelde uit bed en liep naar de woonkamer. Tot mijn grote verbazing stond de televisie nog aan. In de kamer hing de grijze gloed van de sneeuw op de televisie. Ook lag Joyce nog op de bank te slapen. Ik werd kwaad en dacht er even over om haar wakker te maken, maar ik besloot het niet te doen. Ik liep naar haar slaapkamer en trok het dekbed over het voeteneind. Daarna pakte ik een stuk plastic uit de rommelkast en legde die over het midden van het bed heen en daarover heen kwam weer een dubbelgevouwen handdoek te liggen. Ik vond het best dat Joyce zo op de bank bleef slapen, het enige probleem was dat ik bang was dat ze op de bank in haar broek zou plassen. Ik wilde haar dan ook wel op bed leggen, maar dan deed ik dat op mijn eigen manier.

Ik liep terug naar de kamer en tilde Joyce voorzichtig op en legde haar even languit op de bank. Ik was blij dat ze nu een trainingspak aan had, dat werkte wat makkelijker. Ik trok heel voorzichtig en langzaam, zonder haar wakker te maken, haar trainingsbroek iets naar beneden. Ook haar onderbroek trok ik nog voorzichtiger naar beneden tot ongeveer halverwege haar bovenbenen. Haar middel kwam nu helemaal bloot te liggen en ik tilde haar weer op en bracht haar naar de slaapkamer. Ik legde haar op haar buik op het bed, precies met haar naakte gedeelte op de handdoek op het plastic. Ik trok haar T-shirt, die ze onder haar sweater aan had, nog iets omhoog, zodat ze nu met blote billen op het bed lag. Als ze nu in bed zou plassen zou alleen de handdoek maar nat worden. Zo liet ik haar liggen. Ik trok het dekbed niet over haar heen, dat moest ze zelf maar doen. Ik liep de deur uit en was blij dat ze was blijven slapen. Ik kroop daarna ook in bed en viel snel in slaap.

De volgende morgen liep mijn wekker al om kwart voor zeven af. Geschrokken sloeg ik op de wekker. Ik vroeg me niet af hoelang die het nog zou volhouden, maar ik kon beter een stevigere wekkerradio kopen

Leuk verhaal, maar waar is Jolanda? Ik wacht al op het vervolg.

prachtig verhaal
wacht vol ongeduld op het vervolg

Ditto hier! Een erg mooi verhaal zover.