4 jaar geleden, brugklas.
Jaap, een jongen die veel weet. Ik ga er veel mee om. Onbewust glijden mijn ogen telkens af naar zijn kruis. óf hij heeft een hele dikke lül, óf hij heeft een luier om! Hij gaat echter wel gewoon naar de WC en van achteren zie ik ook nooit iets was op een luier lijkt. Als ik op een middag met hem mee naar huis ga, zie ik bijn aankomst zijn oudere broer op de eettafel liggen. Hij heeft net een luier omgekregen van zijn moeder. Ik sta paf! Ik vraag aan jaap of dit normaal is. Hij zegt van niet, maar dat zijn broer nog altijd in zijn broek plast. Ik geloof hem.
Als we binnen zijn, floept zijn broer beschaamd naar boven. Dan zet Jaaps moeder ons een glas drinken voor. Ze vraagt hoe het was op school. Dan schiet haar ineens iets te binnnen: 'oja, Jaap, ga eens op tafel liggen. ook met bart erbij kom je er niet onder uit.' Jaap wordt knalrood. Ik vraag of het wel waar is van zijn broer. Dan zegt jaap: ‘Een beetje. De WC is kapot, en nu hebben mijn ouders deze uitvinding gedaan’ wijzend op de klaarliggende luier.
Jaap trekt als routine zijn broek naar beneden, ik kijk nieuwsgierig: hè, jammer. Geen luier! Maar dat maakt me niet teleurgesteld. Er ligt namelijk een luier voor hem klaar Hij krijgt hem om, de broek die altijd al strak zit (ja hij heeft ook een grote) zit nu nog strakker. Hij glijdt van de tafel en ik ontwaar nóg een luier! Ik schrik: ik moet natuurlijk ook een luier om. Ik zeg dat ik maar heel even blijf, maar dat helpt niet. Ik wordt door Jaap en zijn moeder op tafel getild en mijn broek wordt naar beneden getrokken. Ook mijn onderbroek gaat weg. Daar lig ik: voor een groot raam met uitzicht op de straat, naakt met een luier naast me… Mijn benen worden aan mijn voeten omhooggetild. Mijn kont ook. De luier komt eronder te liggen en mijn billen zakken weer. De voorflap schuift tussen mijn benen door naar voren. Een hand legt mijn mannelijk deel naar beneden, het is de hand van Jaap. Zijn moeders hand duwt op de luier en maakt de zijflappen vast.

Ik ben nu een baby.

Mijn broek blijkt veel te krap (ik wist niet dat hij darvoor ook zo krap was) en ik krijg hem niet aan. ‘Dan maar zonder’ zegt Jaaps moeder. O! wat erg! Dat wil ik niet! Maar het moet. We beginnen met het huiswerk. Ik mag blijven eten, daarna doen we nog een spel. Jullie kunnen begrijpen dat in al die tijd de luier nat is geworden. Iedereen zag het, maar Jaaps luier was ook nat, alleen scheen het hem niet uit te maken, hij was het al gewend.
Arme ik.

In dezelfde klas zit nog een jongen: Eduard. Na het geval met Jaap let ik er meer en meer op of er iemand een luier aan heeft. Soms kom ik iemand in de stad tegen. Eduard, ik weet het zeker, hij heeft absoluut een luier aan. Elke dag, aan het eind van de dag is het nóg duidelijker! Gym is mijn kans om het zeker te weten. Ik ben de enige die erop let, hij heeft het zelf niet door. Ik zie zijn onderbroek. Een witte. De luier is heel duidelijk te zien. Maar heel kort altijd. Zijn tactiek: grotere shirts aantrekken, broek als eerst uit, shirt over onderbroek, gymbroek aan (helaas voor hem met hele korte pijpjes), shirt uit, gymshirt aan, klaar! Tijdens het gym moet hij weleens bukken, een prachtig uitzicht is dat. Of als hij zijn luier even vergeet en languit op de grond ligt uit te rusten, is de luier ook overduidelijk. Maar als we gaan wandklimmen: hij doet niet mee. Die klimgordels (ook geile dingen!) maken waarschijnlijk zijn luier te zichtbaar, hij zegt dan dat hij hoogtevrees heeft. Iedereen gelooft het. Ik niet.
Nu is de 5e klas: ik vroeg pas, na lang twijfelen, aan Eduard of hij in de brugklas een luier aanhad. Hij werd rood, ontkende, maar gaf toen toch toe. Ik vertelde dat ik alles gezien had en dat hij geen hoogtevrees had. Hij vroeg me angstig: ‘heb je het doorverteld? Weten anderen het?’ Gelukkig kon ik hem geruststellen: ‘Nee, ik was de enige.’ Sindsdien vertelt hij af en toe wat van die tijd. Inmiddels is hij helaas droog. Zelfs overdag!

Een fictief verhaal, maar ik wenste dat ik Jaap en Eduard in mijn klas had!

Op een dag fietste ik met jaap uit school naar mijn huis. De WC deed het weer bij jaap, hij hoefde thuis dus geen luier meer om. Plotseling schoot me iets te binnen: ik de keukenla lag doorzichtig folie, daar ging ik iets mee doen 
 
Thuis aangekomen zette ik de PC aan en liet jaap daar wat op rotzooien. spelletjes doen, bijvoorbeeld.
Ondertussen pakte ik de rol folie en liep naar de WC. Ik deed de toiletbril omhoog en spande het folie over de WC-pot. Lekker strak, zodat het niet opviel. De WC-bril deed ik weer omlaag en ik ging weer terug naar Jaap. We begonnen aan ons huiswerk. Het was een opdracht voor biologie: zoek informatie op over een bepaald probleem bij kinderen. Het mag een ziekte, bepaalde situatie of een minderfijn milieu zijn waarmee het kind moet opgroeien. Presenteer de zoekresultaten op een aantrekkelijke wijze voor de klas.
Dat was best breed. Je kon het namelijk over kinderziektes hebben, of over drankverslaagde ouders. Andere opties die bij ons opkwamen waren zeer laag inkomen van de vader of ouders die hun kind via IVF hebben gekregen en dat het kind hun is tegengevallen bij de geboorte waardoor ze geen liefde meer vertonen.
We kozen voor de gevolgen van drankverslaafde ouders. We gingen eens even googlen, en vonden een scala een subonderwerpen en informatie. Na een half uur hadden we een aardig beeld gekregen over hoe de presentatie eruit zou gaan zien. Ondertussen waren er al twee zakken chips doorheen gegaan, want je kan maar met 1 persoon achter de PC zitten.   De ander vermaakt zich met eten en drinken. Ook een fles cola had het niet overleefd.
 
Toen jaap even naar de WC ging, was ik helemaal in mijn sas. Jullie snappen wel waarom .
Niet veel later hoorde ik een brul: 'èèèh! gatver! wat is dit?! Bart! wat heb je me nu weer geflikt, klojo!'
Stil lachend rende ik naar de WC en vroeg verschrikt: 'What the fuck! waar heb je het over? heb je het in je broek gedaan ofzo? Doe de deur dan open!
Niet veel later ging de deur op een kier. Ik keen vol werwachting naar de vloer rond de WC-pot. Ja! Die was zeiknat! Toen keek ik naar jaap. Ik zag zijn schoenen, afgezakte broek die toen ineens snel werd opgehesen, toen zag ik de natte plekken op zijn broek, mijn ogen gleden nog verder naar boven. Ik keek in het kwade gezicht van Jaap en begon onbedaarlijk te lachen. Het humeur van Jaap werd daar natuurlijk niet beter op, en hij wilde me wat aandoen. Toen zei ik: ‘hoho! Jij hebt de plee nat gemaakt, die ga je eerst schoon maken. Als je dat gedaan heb, moet ik even met je praten. Hier is een doek en zorg dat het folie ook weg is straks! Ik wil niet hetzelfde overkomen.’ Jaap pakte met bloeddoorlopen ogen de dweil aan en begon zowaar de WC droog te maken.
Op het folie lag nog een plasje geel water, hi-hi!
Ik liep terug naar de PC en ging verder met de presentatie. Even later kwam Jaap zeggen dat alles schoon was. Hij was nog steeds kwaad en zinde op wraak. Ik legde hem het zwijgen op door ineens een luier achter het beeldscherm vandaan te halen. Met grote ogen keek hij hoe ik heb heel subtiel openvouwde. ‘Fuck, nee! Homo die je er bent! Pedo, ik ga echt niet voor jouw een luier aantrekken hoor!’ ‘O nee? Ik moest het ook bij jullie, dusszzz… en trouwens, jíj hoeft het niet te doen, ik zal je erbij helpen, lief hè?’ Jaap wist niet waar hij kijken moest.
Ik liep gniffelend weg naar de WC om te kijken of allen schoon was. Ja hoor, hij heeft zijn best gedaan, geen druppel te bekennen. Ook het folie was weg. Tevreden liep ik terug en verkneukelde me al met het feit dat Jaap straks met een dikke luier zou rondlopen. Weetje wat? Ik laat hem alleen zijn shirt aan, dat moest ik bij hem ook! Ja, dat was een goed idee!
Ik liep naar de PC waar jaap stil voor zich uit zat te kijken. Toen ik ging zitten, voelde ik iets onder me, het was niet de stoel, er lang nog iets op. Jaaps toekomstige luier kon het niet zijn, die had hij in zijn handen. Toen voelde ik het! Het was warm, nat, de dweil! De dweil vol met Jaaps pis! Mijn broek vertoonde reeds op mijn reet een natte plek. Wat een geniale wraakactie, maar ik kon het niet hebben. Ik rukte scheldend en tierend de luier uit zijn handen om die zo snel mogelijk bij hem aan te doen. Toen zei Jaap heel rustig en droog: ‘O, ga jíj hem alvast aandoen? Eigenlijk had ik me voorgesteld dat ík hem bij je mocht omdoen.’ Verbijsterd keek ik hem aan. Hij keek met een glinstering in zijn ogen terug. Furieus keek ik terug. Zonder dat ik het besefte, pakte Jaap de luier voorzichtig weer uit mijn handen.
 
Om een lang verhaal kort te maken… (Want in elk verhaal hierop de site staat al uitgebreid beschreven hoe de broek uitging, hoe het shirt omhoog werd gedaan, hoe de benen omhooggingen, hoe de luier eronder geschoven werd, hoe de voorflap door de bene naar voren getrokken werd, hoe de luier dichtgeplakt werd en hoe de patiënt weer aangekleed werd. Dit alles onder luid protest van de geluierde.)
Niet veel later stond ik geheel tegen mijn verwachtingen in met de luier om die eigenlijk voor Jaap bestemd was. O, wat beschamelijk! ík had toch de grap bedacht? hoe kon ik het dan ooit laten gebeuren dat ik met een luier en een T-shirt door mijn eigen huis waggelde?? Ik was ontzettend kwaad. Kwaad op Jaap en kwaad op mezelf!
 
De dag was voor mij helemaal verpest. Jaap vond me eigenlijk ook wel zielig, dat merkte ik gewoon aan hem. Hij deed ineens veel aardiger, liet me keuzes maken wat betreft de presentatie. Om me toch even te sarren stelde hij een geheel ander onderwerp voor: bedplassen. Ik stemde in. Waarom weet ik niet, maar misschien kon ik me op die manier nog wraken??
 
Het vervolg zal nog wel even op zich laten wachten, ik heb het nog steeds ontiegelijk druk met school.