Poll

Wat vind je van dit verhaal?

10
9
8
7
6
5
4
3
2
1

'Huize Libertas'  (gelezen 15904 keer)

0 leden en 1 gast bekijken dit topic.

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Superlid
  • *****
  • Berichten: 147
  • Geslacht: Man
  • Ik ben: AB & DL
Re: 'Huize Libertas'
Reactie #15 september 12, 2012, 06:35:08 06:35*
ik vind het een goed verhaal goed leesbaar en te volgen
graag met spoed het vervolg

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Forum Held
  • *****
  • Berichten: 335
  • Geslacht: Man
  • Contact behoefte: iedereen
  • Geboortejaar: 1996
  • Ik ben: AB & DL
  • Locatie: Noord-Holland
Re: 'Huize Libertas'
Reactie #16 september 12, 2012, 16:51:55 16:51*
graag met spoed het vervolg
haha nogmaals pardoñe
Het Slot [Hoofdstuk 11 toegevoegd]

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Forum Held
  • *****
  • Berichten: 1.083
  • Geslacht: Man
  • Zeg niet wat je weet, maar weet wat je zegt.
  • Contact behoefte: iedereen
  • Geboortejaar: 1997
  • Ik ben: DL
  • Locatie: zuid-holland
Re: 'Huize Libertas'
Reactie #17 september 12, 2012, 21:26:09 21:26*
@ Scenekid, neehoor is prima zo!  :P
Proud to be part of the hard

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Superlid
  • *****
  • Berichten: 92
  • Geslacht: Man
  • Contact behoefte: iedereen
  • Geboortejaar: 1991
  • Ik ben: AB & DL
  • Locatie: overijssel
Re: 'Huize Libertas'
Reactie #18 september 12, 2012, 22:58:45 22:58*
ja doe elke week maar 1 vervolg devil2 


Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Forum Held
  • *****
  • Berichten: 1.083
  • Geslacht: Man
  • Zeg niet wat je weet, maar weet wat je zegt.
  • Contact behoefte: iedereen
  • Geboortejaar: 1997
  • Ik ben: DL
  • Locatie: zuid-holland
Re: 'Huize Libertas'
Reactie #19 september 20, 2012, 21:26:23 21:26*
Hoofdstuk 2

Het irritante, schelle geluid van de zoemer drong mijn oren binnen. Met een schok ontwaakte ik uit mijn slaap. Meteen schoot de waarschuwing van Nina weer door me heen. Snel controleerde ik of mijn bagage niet doorzocht was. Gelukkig, mijn tas zat nog steeds dicht en voor zover ik me kon herinneren was hij niet aangeraakt.
Ik liet mezelf weer wat terugzakken in bed en probeerde een beetje te kalmeren. De hele situatie maakte me zenuwachtig, ik was bang voor wat ik voor mijn kiezen zou krijgen. Iets vertelde me ook dat het incident van gister nog niks was in vergelijking met wat nog op mijn pad lag.
‘Nina?’, fluisterde ik met mijn schorre ochtendstem. ‘Goede morgen. lekker geslapen?’, kreeg ik terug. ‘Als een roosje, jij?’ Ik ging wat meer onderuit liggen en trok het deken wat over me heen.
‘Zoals altijd’, zei ze. Ik had geen zin om door te vragen naar wat ze hiermee zou bedoelen.  Ik gooide de dekens toch maar van me af en stapte uit bed. Met mijn hand strook ik een wilde pluk haar voor mijn ogen vandaan. Nina lag op het bovenste bed van onze hoogslaper. We keken beiden uit op een saaie, grijs geverfde muur.
Nina had haar deken toch onder haar kin opgetrokken. Ik kon nog net een paar slaperige ogen zien onder haar warrige bos haar door.
‘Nien, wie heeft het klapraampje dicht gedaan?’ Vroeg ik verbaasd. Ik kon me nog goed herinneren hoe ik het klapraampje open had gezet nadat ik midden in de nacht wakker geworden was vanwege de hitte. Het was  buiten al aardig afgekoeld de komende weken, maar binnen in Libertas was het meestal bloedheet.
‘Hebben dezelfde bewakers welke mijn tassen controleerde, dat gedaan?’ Vroeg ik lichtelijk geïrriteerd omdat ze geen antwoord gaf op mijn vraag. Maar wederom kreeg ik alleen een kort gemompel terug.
Net op het moment waarop ik niet meer door wilde vragen, en naar de badkamer wilde lopen om mezelf op te frissen zodat ik er weer een dag tegenaan kon, sloeg Nina haar deken van zich af en ging op de rand van het bed zitten. Ze gebaarde me te stil te blijven staan.
‘Luister’, sprak ze gedeisd, maar bloedserieus. Ze veegde een pluk blond haar achter haar oor en vervolgde: ‘Ik beloof dat ik al je antwoorden zal beantwoorden, maar niet nu.’ Ik keek haar niet begrijpend aan. ‘Geloof het of niet, je wordt hier echt òveral afgeluisterd. Privacy staat niet in hun woordenboek, maar achterdochtigheid staat er zeker wel in. Vetgedrukt!’ Ze gromde, maar ik hoorde ook een vlaag van angst in haar stem. Ze had een zachte en kwetsbare blik, maar daar was nu niets meer van over. Ik werd met doordringende en bloedserieuze ogen aangekeken.
‘Maar.. ‘ Ik voelde me een enorme nieuweling. Een wereld waarin ik de pijnlijke realiteit van moest ondergaan, terwijl de vraag of ik hier wel klaar voor was als een gek door mijn hoofd schoot. Erg veel keus had ik alleen niet.
‘Wat ik je probeer te vertellen, is dat je er hier alleen voor staat’ Ik keek haar nu nog verbaasder aan, voor zover dat mogelijk was. ‘Maar maak je geen zorgen, ik zorg ervoor dat jij er niet alleen voor staat.’ Vlak nadat ze gesproken had, barstte ze opeens in tranen uit. Snel sprong ik naast haar op de rand van het bed, en omhelsde haar. Ze legde haar hoofd in mijn nek en greep me stevig vast.
‘W…We.’ Ze kwam niet uit haar woorden. Ik keek haar in de ogen aan. Tranen liepen over haar wangen, en haar ogen stonden vol van verdriet.
‘Wat zeg je?’, vroeg ik.
Met een keiharde bonk, gevolgd door het openklikken van het slot, vloog de deur open. Voor de deuropeningen stonden twee mannen met opgeheven wapenstokken.
‘We zijn te laat’, fluisterde Nina kil. Zei wist al wat er nu komen ging.
Zonder ook maar een woord te zeggen liepen de twee bewakers op ons af. Zo snel als we konden schoven we naar achter toe, tot de achterste muur van de kamer tegen onze rug botste. Ik voelde me gevangen. Mijn primitieve instincten kwamen naar boven en ik begon ongecontroleerde halen uit te halen, maar de bewakers deinsden er niet voor achteruit.
‘Alsjeblieft!’, krijste Nina. Ze zakte, weer huilende, op haar knieën. De bewakers waren al binnen enkele seconden bij ons. Met een harde klap van de wapenstok sloeg de langste bewaker een arm onder haar vandaan, waardoor ze met een smak tegen de vloer smakte. Na een aantal klappen die daarna volgden,  bleef roerloos liggen.
Zoals mijn intuïtie me influisterde, greep ik een bus haargel en spoot hem in het gezicht van éen van de bewakers die op me af stapte. De bewaker week er even voor achteruit, maar de andere reageerde razendsnel door met de wapenstok een harde klap in mijn maag te geven. Ik klapte voorover en viel vlak naast de nog steeds stil liggende Nina op de grond.
‘W..Waarom?’, fluisterde ik kreunend met het kleine beetje lucht wat nog na die klap nog in mijn longen zat.
‘Regel zestien verbroken: Te laat voor het ontbijt!’, sprak de man op een toon alsof hij een automatisch gegenereerde computerstem was. ‘Kom mee naar je eerste les, geen ontbijt voor jullie vandaag!’, de kleinste bewaker pakte me bij mijn armen en gebaarde dat ik me aan moest kleding. Zodra hij me losliet rende ik weer terug naar Nina. Ik draaide haar op haar rug en veegde het haar uit haar gezicht.
‘Kijk dan wat jullie gedaan hebben, eikels!’ krijste ik. De twee bewakers keken me bespottelijk aan, weerloos als ik was. ‘De politie krijgt hier van te horen. De politie, de regering!’ Een sliert speeksel droop over mijn wang. Ik veegde hem snel weg met mij mouw terwijl ik weer op stond. Ik was woedend. De woorden stroomden zo gemakkelijk over mijn lippen dat ik er voor mijn gevoel nooit meer mee kon stoppen.
‘Niemand krijgt hier lucht van! Dat is al vanaf het begin niemand gelukt, en zo’n domme meid als jij maakt al helemaal geen kans.’ Allebei gierden ze van het lachen. ‘Dacht je soms dat dit allemaal volgens de regeltjes ging? De ouders betalen een smak geld, en wij houden jullie gespuis in het gareel. En zoals je waarschijnlijk al door had, gaat dit niet met de zachte hand.’, wederom lachten ze, en dit keer zag ik de bruine, ontbloten tanden van de langste bewaker tevoorschijn komen. Als ik een ontbijt op had, zou ik nu overgegeven hebben.
‘En nu snel omkleden, je les begint zo!’ Bulderden de langste. Even wilde ik protesteren, ingrijpen en al mijn woede loslaten op de bewakers, maar die hoop vervloog toen ik van de dreigende wapenstokken in de handen van de bewakers, naar de buiten bewust zijnde Nina keek. Met een verloren gevoel deed ik wat de bewakers me toeschreeuwden.

Nog geen half uur later zat ik in de les. Ik had me in rap tempo aangekleed, een dun laagje make-up aangebracht en snel als ik kon met ingepakte tas het klaslokaal in gerend. Zonder erbij na te denken ging ik naast een magere jongen zitten. Hij keek me even kort en afwezig aan, maar richtte zijn aandacht toen weer op het bord.
‘Is het je eerste dag?’, vroeg hij na een tijdje. Ik wachtte even met antwoord tegen tot de lerares met haar rug naar het bord toe gedraaid stond en met krabbelig handschrift een som uit stond te werken.  Les geven ze dan wel nog, dacht ik. Waarom? We zijn toch afval voor hen! Het antwoord schoot me vrijwel meteen te binnen. Zodat we niet de hele dag lopen te vervelen en fratsen uit gaan halen. Ik zuchtte.
‘Klopt, ik ben Ciara’, fluisterde ik met een bedrukte glimlach. Een echte glimlach zou ik nooit van mijn leven meer kunnen krijgen in dit gebouw.
De jongen keek me verveeld aan, schudde even zijn hoofd omhoog als een teken van groeten, en hield zijn aandacht gelijk weer bij het bord. Ik vroeg me af of hij zo’n jongen was die al helemaal getemd was. Nou ja, getemd.. afgeranseld totdat hij zich alleen nog maar aan de regel van de bewakers kon houden.
‘Wie heeft hier de leiding?’, vroeg ik aan de jongen. Ik floepte het eruit voordat ik erbij nadacht. Ik dacht meteen weer terug aan Nina die vertelde dat ze me binnenkort over alles in zou lichten wat ik moest weten over Libertas. Voordat ze buiten westen raakte.
De magere jongen reageerde niet. De contouren van zijn jukbeenderen waren goed te zien. Even vroeg ik me af of hij uitgehongerd was, maar zo ver zou het nooit kunnen gaan. Geweld gebruiken om gewoontes bij te leren was tot daar aan toe, maar kinderen zo weinig eten te geven dat ze ondervoed waren was bijna onmenselijk.
‘Jij! Wat kan jij daar over vertellen?’ Ik ontwaakte uit mijn gedachten en merkte dat de hele klas me aan stond te kijken. Het was dan wel een klein klasje, van nog geen zestien kinderen, maar de druk begon desalniettemin toe te nemen.
‘Ik verstond uw vraag niet goed, mevrouw’, probeerde ik, wetend dat ik er daar nooit mee onderuit zou komen. ‘Misschien had je dan is op moeten letten, in plaats van zo stom voor je uit te zitten staren’, sprak ze bijdehand. Ik keek de magere  jongen naast me even aan. Met een verveelde blik keek hij terug. Hij keek alsof hij ‘je zoekt het zelf maar uit’, wilde zeggen. Ik was zelf altijd erg gesteld op het leggen van contacten, maar hij blijkbaar niet.
De lerares leek rond de vijftig. Ze droeg een zwarte rok met een zwartje jasje. Netjes, dat wel, maar ongelofelijk stijf. Ze had kleine, priemende oogjes en ze had haar zwarte, steile haar in een knot gedaan.
‘Dan mag jij vanmiddag even terugkomen…Ciara, toch?’ Ze sprak mijn naam uit alsof het een voetbal was die door de hondenstront gerold was. Die toon maakte me gefrustreerd. Toch knikte ik licht, want anders kreeg ik hoogstwaarschijnlijk nog ergere dingen op mijn dak.
Ik stond even stil bij het feit dat ik hier pas gister pas aangekomen was, maar een enkele overnachting heb gehad en mezelf nu al diep in de nesten heb gewerkt. Voordat ik Libertas zou betreden, was mijn leven al net zo’n achtbaan. Hoewel ik vriendelijk, zorgzaam en over het algemeen ook aantrekkelijk was, kon ik mezelf maar niet uit problemen blijven. Mensen vertelden me wel eens dat ik het probleem opzocht, en andere mensen vonden zelfs dat ik het probleem zelf was. Die mensen wisten nog niet eens van mijn luiers dragen. Als ze bepaalde mensen daar achter kwamen,  was mijn leven niks meer waard. Is dat het nu wel dan? Vroeg ik mezelf af.
Ik was toch al te laten met het volgen van de lerares over de uitwerking van een éen of andere som, dus keek ik de klas rond. Het viel me op dat merendeels jongens waren. Ik had nog nooit een intiemer moment met een jongen gehad als een tongzoen, alleen iets vertelde me dat Libertas dàt zelfs niet toe zou laten. Tot meisjes voelde ik  me ook aangetrokken. Jongens waren over het algemeen dapperder, stoerder en bovenal buitengewoon goede beschermers, maar het zorgzame, schone idee dat ik bij meisjes had stond daar evenwijdig aan.
Bij de gedachten aan meisjes, voelde ik ineens weer een bedrukte pijn in mijn maag, aangezien ik meteen aan Nina dacht. Ik vroeg me al de hele tijd af waar zij nu was. Ik moest me van de bewakers klaarmaken voor school en zo snel mogelijk naar het klaslokaal gaan, maar Nina bleef al die tijd roerloos in de kamer liggen. Ik voelde me ontzettend schuldig, hoewel ik eigenlijk wist dat het niet mijn schuld was. Het was mijn onwetendheid waarvoor ik mezelf telkens maar voor mijn kop sloeg. Aan de andere hand: als Nina me voortijdig had voorgelicht over het strenge beleid in deze helse plek, had ik me daaraan kunnen aanpassen. Hoewel ze de tijd zelf ook vergeten was, woog de schuld alsnog zwaar op me. Ik was benieuwd in wat voor bui ze was wanneer ik haar weer tegen kwam. Àls ik haar nog zou tegenkomen. Het zou me – aangezien dit Huize Libertas is – niet verbazen als Nina in een isoleercel weg moest rotten omdat ze ‘Te zwak was om in de klas te verschijnen, regel 41.’ De computerstem suisden weer door mijn hoofd.

De les was spoedig voorbij, net zoals de rest van de dag. Ik moest erg wennen aan het feit dat we maar één pauze hadden; die duurde een heel uur. Ook stond ik te kijken van het feit dat je hier – in tegenstelling tot de reguliere scholen in Nederland – niet werd verwelkomt in iedere klas. De gehele sfeer was zo duister. Alsof de klas tot zombies gemaakt was.
En Hoeveel ik ook rond probeerde te vragen, de hele dag werd er gezwegen over Nina. Iets zei me dat ze allemaal wel wisten wat voor een straf Nina te voorduren had nadat ik het incident met de bewakers uitlegde, maar ze zwegen er gewoonweg over.
 Nadat ik eindelijk uit was, verplaatste ik me zo snel mogelijk naar mijn kamer. Ik had nog geen vrienden die zich af zouden vragen waar ik was, dus ontglippen was makkelijk zat voor mij.

Eenmaal in mijn kamer aangekomen, was er geen Nina te bekennen. Niet huilend en onder de blauwe plekken, maar ook niet bewusteloos. Ze was spoorloos verdwenen.
Ik gooide mijn schooltas op bed en liep naar de kledingkast om me alvast te verkleden voor de resterende avond. Wat is vergeten was, is dat het pak luiers nog steeds in de kast lag. Het enige wat ik hoefde te doen is één van die krakende, witte luiers eruit te halen en om te doen. Mijn wijde joggingbroek samen met een net iets te groot shirt zou alles doen bedekken. Ook zat ik tenslotte op mijn kamer, dus de kans dat er bewakers aan de deur kwamen en vroegen waar ik mee bezig was zou nihil zijn. Toch knaagde er iets aan me. Het feit dat ik zo ongestoord in een luier zou kunnen liggen, terwijl ik mijn kamergenoot en enige vriendin bewusteloos achter heb achtergelaten en haar vervolgens niet meer heb gezien, deed me niet goed. Na wat overleggen met mezelf, werd de verleiding me toch  te groot. Ik haalde de een joggingbroek en een groen shirt uit de kast. Met trillende handen pakte ik vervolgens een luier uit het pak en legde hem bovenop de stapel. Vervolgens duwde ik er nog een paar sokken bovenop en gooide het stapeltje op bed. Ik zette de douche en aan begon me uit te kleding.

Nog geen kwartier later lag ik op bed, geluierd en al. Ik had voor alle zekerheid de rest van het stapeltje kleding ook aangetrokken, maar dat weerhield me er niet van om constant over het plastic van de luier te wrijven. Ik lag nu al een half uurtje en de luier was nog droog, maar de druk op mijn blaas begon toe te nemen. Ik had al bedacht dat ik de gebruikte luier gewoon onderin de prullenbak in de hoek van onze kamer zou deponeren. Ik was tenslotte toch al van plan om er alleen in te plassen, en dat zou je nooit kunnen ruiken als hij onderin een prullenbak lag.
Ik keek de kamer even bestuderend rond. De deur bestond uit niet meer als een groot, metalen vak wat toevallig in de vorm van een deur gevormd was. Voor het gezicht lag er nog een klein laagje blauw verf overheen, waarvan een deel uitgeschoten was over de deurklink.
In het midden van de kamer, tegen de muur aan, stond ons stapelbed. Ik had mijn tas meteen op het onderste bed gegooid, omdat Nina akkoord ging met het bovenste bed. Op beiden bedden lag een dun matrasje en een te kort dekentje, als je het al deken kon noemen. Het woord ‘Kleedje’, was gepaster.
Achterin de kamer stond de prullen van een kleine meter in de lengte. Hij was al halfvol gevuld toen wij aankwamen. Helemaal achteraan eindigde de kamer met een muur. Ongeveer anderhalve meter boven de grond was een raam in de muur gemaakt.
Terwijl ik dromerig naar het raam lag te kijken, schoot het me opeens te binnen dat ik het raam vanochtend nog open had gedaan, terwijl hij nu weer dicht was. Dat betekende dat òf Nina al eerder vandaag in de kamer is geweest en toe was aan frisse lucht, of dat de bewakers het geopend hadden nadat de smeerlappen ons met gebalde vuist uit de kamer joegen. Of.. – Ik kapte die laatste optie meteen af. Het kwam in me op dat iemand hier misschien binnen wilde dringen, aangezien het raam eerder ook uit zichzelf dicht gedaan was.

Ik sloot mijn ogen en liet alle losdwalende gedachten in mijn hoofd verdwijnen. Ik sloot mijn handen in elkaar, haalde even een diepe ademteug en liet tenslotte mijn blaas in de luier leeglopen. Ik voelde hoe de luiers steeds meer uit ging zetten naarmate ik mijn plas had laten lopen.
Ik was net klaar met plassen, toen ik uit het niets voetstappen voor de deur hoorde. Normaal zou dat me totaal voorbij zijn gegaan, maar aangezien ik mijn ogen gesloten had en het doodstil in de kamer was viel het me op. Wanneer ik droeg was ik sowieso al een stuk scherper en dat vergrootte alleen maar aangezien ik nu in een inrichting zat welke buiten het boekje te werk ging.
Ik draaide op mijn zij en staarde naar de deur. Mijn hand gleed nog even ter controle naar beneden om te kijken of de kleding elke centimeter van de luier onder mijn kleding verborgen had. Dit, omdat ik verwachtte dat een bont en blauw geslagen Nina met een depressieve blik binnen zou vallen.
Ik spitste mijn oren, terwijl ik voelde hoe de nog niet geabsorbeerde urine naar de andere kant van mijn luier gleed. De voetstappen waren licht en gedempt. Alsof iemand expres op zijn tenen aan het lopen was. De voetstappen kwamen steeds dichterbij waardoor ik op kon merken dat de voetstappen maar van een persoon afkomstig waren. Even vroeg ik me af of het de man zou zijn die ze Occisor noemden. De man die Nina tot bloedens toe met een uit steen gehouwen gezicht heeft afgeranseld. De man die deed alsof hij een echte vent was, maar eigenlijk alleen bedreigend overkwam vanwege zijn formaat en uiterlijk.
De persoon was nu een paar meter bij de deur vandaan. Ik sloeg mezelf voor mijn kop dat ik dacht dat het Occisor was, aangezien die stalen zolen met veel geweld in mijn hoofd gestampt waren en degene die hier liep was hoogstwaarschijnlijk zo licht als een veertje en liep op balletschoenen met de dunste zolen ooit. Het was ook geen toevallige voorbijganger, aangezien er maar 2 kamers op aan deze doodlopende hal verbonden waren. Ook was de hal zelf een vleugel van het hoofdgebouw, dus verder personeel zou niet om deze tijdstippen op deze gang lopen. Ik stond er tegelijkertijd van op te kijken dat ik al zoveel over Libertas wist in deze korte tijd.

De voetstappen stopten opeens abrupt voor de deur. Vol ongeloof keek ik toe hoe er een klein, zorgvuldig opgevouwen briefje onder de massieve deur geschoven werd. Het was maar een klein kiertje onder de deur waar de brief doorheen geschoven werd, maar het paste toch.
Met uitgedachte, stille bewegingen kwam ik van het bed en plantten mijn voeten op de vloer. De luier kraakte minimaal. Net genoeg voor mij om te horen.
Ik ging door mijn knieën en pakte met trillende handen het briefje van de grond. Als ik nu geen luier zou dragen, had ik de deur opengegooid om te kijken wie het geheimzinnige briefje afgeleverd had, maar met luier was ik niet meer als een schaduw.
Ik vouwde het briefje open en begon het kleine, kriebelige en pikzwarte handschrift te lezen:

Beste Ciara,

We volgen jou. We zien jou. Jij hebt geen weet van ons, maar daar zouden wij verandering in kunnen brengen. Tenminste, als jij daarmee instemt.
We zijn ons ervan bewust dat jij dezelfde gedachtenisgang hebt als ons. Vrijheid, dat is waar we allebei om strijden. Maar aangezien jij een nieuweling bent, is verzet een onbegrepen begrip voor jou. Wij daarin tegen zijn al een stapje verder. We hebben een communie. Een clan. Een samenzwering. Wij zijn de grootste nachtmerrie van de bewakers, van Occisor.

Dit is genoeg informatie voor nu. De keus is vanaf nu aan jou. Wil je deel zijn van onze verzetsbeweging, kom dan vanavond om klokslag twaalf naar de zuidvleugel. Jij zit in Noord.
Kom alleen, en spreek hier met niemand over! Dit is onze enige waarschuwing. Als we er lucht van krijgen – en dat krijgen we – dat jij ons hebt verlinkt, dan ben je er geweest. Je bent niet de eerste die we met een handomdraai van de aardbol hebben laten verdwijnen.

Denk goed na over je beslissing, Ciara. Je zou wel eens een groot hulpstuk voor onze organisatie kunnen zijn. En nee, dat zeggen we niet tegen iedereen.

Oh, en zou je deze brief willen verbranden nadat je hem gelezen hebt?

~ Severalis Allucia.
Proud to be part of the hard

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Forum Held
  • *****
  • Berichten: 328
  • Geslacht: Man
  • Stay wet! xD
  • Contact behoefte: iedereen
  • Geboortejaar: 1995
  • Ik ben: TB & DL
  • Locatie: Regio Eindhoven
Re: 'Huize Libertas'
Reactie #20 september 20, 2012, 21:45:12 21:45*
Echt een super verhaal!

Ik hoop dat het vervolg niet te lang zal duren.  !1

En lfb, op het einde van het nieuwe deel staat nog: [/quote]. ;)

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Forum Held
  • *****
  • Berichten: 335
  • Geslacht: Man
  • Contact behoefte: iedereen
  • Geboortejaar: 1996
  • Ik ben: AB & DL
  • Locatie: Noord-Holland
Re: 'Huize Libertas'
Reactie #21 september 20, 2012, 21:47:08 21:47*
haha je kan hem ook gewoon bewerken gozer :P je hoeft hem niet te quoten (zie onderaan je stuk ;#)
Het Slot [Hoofdstuk 11 toegevoegd]

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Forum Held
  • *****
  • Berichten: 1.083
  • Geslacht: Man
  • Zeg niet wat je weet, maar weet wat je zegt.
  • Contact behoefte: iedereen
  • Geboortejaar: 1997
  • Ik ben: DL
  • Locatie: zuid-holland
Re: 'Huize Libertas'
Reactie #22 september 20, 2012, 22:07:41 22:07*
Haha vergeten weg te halen inderdaad, thanks  :P

@Scenekid, ik weet. het was ook niet bedoeling om te quoten, maar het stond er alsnog toen ik op opslaan klikte.

Proud to be part of the hard

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Forum Held
  • *****
  • Berichten: 472
  • Geslacht: Man
  • ik in m'n tena maxi o yeah
    • beste luiers ooit zelf ontworpen samen met een vriend van hier
  • Contact behoefte: iedereen
  • Geboortejaar: 1992
  • Ik ben: DL
  • Locatie: vollenhove/ov
Re: 'Huize Libertas'
Reactie #23 mei 02, 2015, 18:36:27 18:36*
weetje hoe spannend verhaal

gr LL !1
lekker lui op de bank met luier en een kinder film aan is de beste manier om je luier te benutten:P verder met luier onder de douche is ook GEWELDIG:P:P

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Forum Held
  • *****
  • Berichten: 1.110
  • Geslacht: Man
  • be yourself no matter what they say!
  • Contact behoefte: iedereen
  • Geboortejaar: 1990
  • Ik ben: AB & DL
  • Locatie: gooise meren
Re: 'Huize Libertas'
Reactie #24 mei 04, 2015, 11:07:30 11:07*
Komt er nog een vervolg
Be yourself no matter what they say.

bij contact graag even een pm.

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Forum Held
  • *****
  • Berichten: 1.083
  • Geslacht: Man
  • Zeg niet wat je weet, maar weet wat je zegt.
  • Contact behoefte: iedereen
  • Geboortejaar: 1997
  • Ik ben: DL
  • Locatie: zuid-holland
Re: 'Huize Libertas'
Reactie #25 mei 04, 2015, 14:04:12 14:04*
Komt er nog een vervolg

Nee, sorry... dit verhaal is ook al van heel lang geleden.
Proud to be part of the hard

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Forum Held
  • *****
  • Berichten: 1.110
  • Geslacht: Man
  • be yourself no matter what they say!
  • Contact behoefte: iedereen
  • Geboortejaar: 1990
  • Ik ben: AB & DL
  • Locatie: gooise meren
Re: 'Huize Libertas'
Reactie #26 mei 04, 2015, 19:36:08 19:36*
jammer dat een goed verhaal nooit afgemaakt wordt. dan bij deze de vraag aan de mods om een slot erop te gooien
Be yourself no matter what they say.

bij contact graag even een pm.