Poll

Wat vind je van dit verhaal?

10
9
8
7
6
5
4
3
2
1

'Huize Libertas'  (gelezen 15579 keer)

0 leden en 1 gast bekijken dit topic.

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Forum Held
  • *****
  • Berichten: 1.085
  • Geslacht: Man
  • Zeg niet wat je weet, maar weet wat je zegt.
  • Contact behoefte: iedereen
  • Geboortejaar: 1997
  • Ik ben: DL
  • Locatie: zuid-holland
'Huize Libertas'
juli 23, 2012, 15:11:15 15:11*
Ik en Scenekid hebben er voor gekozen om samen een verhaal te schrijven en te posten op dit forum. We
schrijven omstebeurt een hoofdstuk en hopen niet al te veel tijd tussen de hoofdstukken te laten zitten.
Er komt nog een PFD versie om te kunnen printen!

Verder hebben we graag strenge kritiek, maar ook tips & trucs!

Enjoy!  ;)



Proloog

 Het drong nu pas tot me door dat ik mijn huis voor zes maanden gedag moest zeggen. Zes lange maanden, waarin van me verwacht werd dat ik moest gaan ‘nadenken over mijn extreme afwijking’, aldus mijn ouders.
Niet dat het huis waarin ik woonde zo’n goddelijke plaats was. ik voelde weer even aan de rode plek op mijn wang, waar mijn vader zijn woede gisteravond nog op los had gelaten. En waarom? Alleen omdat ik ze een keer tegensprak.
Mijn vader zat met een uitdrukkingloos gezicht achter het stuur. Ik wist zeker dat hij diep van binnen aan het lachen was, de eikel.
‘Hoelang is het rijden?’probeerde ik. Ik wilde dolgraag weten wat de stemming was, al kon ik het waarschijnlijk al raden.
‘Een kleine twee uur,’ sprak hij op geďrriteerde toon boven het zweverige getetter van de autoradio uit. Er trok een golf van haat over me heen toen ik zijn stem hoorde. Zo klef en slijmerig. Ik onderzocht hem met een achterdochtige blik via de achteruitkijkspiegel. Hij toonde zoals altijd mager en uitgeput. Menig mens met een beetje kijk hierop, zou kunnen constateren dat hij aan de alcohol was. Maar integendeel, hij was tegen alles wat iemand van het goede pad af kon drijven. En daar hoorde luiers dragen op 16 jarige leeftijd blijkbaar ook bij.
Ik gaf toe aan de verleiding om oortjes in te doen en mp3’s te luisteren. Eigenlijk had ik mezelf voorgenomen om waakzaak te blijven, zodat ik bij de minste of geringste kans kon vluchten, maar de moed zakte me steeds weer net zo snel in de schoenen wanneer ik naar het starre gezicht van mijn vader keek.
Ik ging wat onderuit hangen en speelde ‘Simple plan – Summer Paradise ft. Jean Paul’ af.
Ik was doodmoe. Gedeeltelijk van de stress, gedeeltelijk van de nachten waarin ik mezelf pas rond een uur of 3 stilletjes in slaap had gehuild. En dat waren er nogal wat.
Ik deed weinig moeite om wakker te blijven, waardoor mijn oogleden na korte tijd al omlaag zakten. Ik verplaatste mijn gedachten terug naar de luiers.
Voor mijn geestesoog zag ik voor me hoe mijn vingers langs het zachte plastic wreven. Mijn zwarte, krullende haar hing los over mijn schouders. Ik kon de shampoo ruiken, al was het erg vaag. Ik zat ergens in kleermakershouding op een grasveld. Het natte, pasgemaaide gras glinsterde door de felle zon. Het duurde niet lang voordat ik door kreeg dat ik niet alleen een luier in mijn hand hield, maar ik er ook eentje om had. Met alle rust en vrijheid die ik opeens uitte ontgrendelde ik met vaste hand de knoop van mijn korte tuinbroekje. Aan de omvang alleen al viel op te merken dat ik droeg, maar mijn vraag werd pas echt bevestigd toen ik met een verbaasde blik het korte spijkerbroekje omlaag schoof.
‘Je lag nog zo rustig te slapen en ik zag een pak liggen bij die boom daar.’ Ik schoot overeind en richtte me richting die vertrouwde stem. Een gevoel van binnen begon te gloeien, hoogstwaarschijnlijk mijn hart. Mijn hoofd werd licht, maar mijn ogen inspecteerden nog steeds vol ongeloof het lichaam van de jongen.
‘Nick?’ Schreeuwde ik uit van blijdschap. Ik schoof het korte spijkerbroekje die op mijn knieën hing nu helemaal naar beneden en sleurde het dolblij weg.
Ik voelde hoe mijn luier enorm kraakte toen ik op hem af rende. De vraag of de luier nog droog was tolde al een tijdje in mijn hoofd, maar sinds ik Nick zijn stem hoorde was die vraag als sneeuw voor de zon verdwenen. Voor het eerst in een heel lange tijd voelde ik me weer gelukkig.
Ik drukte een kus tegen zijn mond terwijl ik er door mijn aanloop voor zorgde dat we allebei achterover kukelden. We vielen met een aardige vaart, maar het viel me op dat ik nergens pijn had. Nick had mijn val gebroken door zijn grote handen tussen mijn oksels te plaatsen en me boven de grond te houden. Hij zelf viel met een doffe klap op zijn rug. Het was dan wel gras, maar dat hield niet weg dat hij hier zonder pijn af zou kunnen komen.
‘H... het spijt me!’, sprak ik geschrokken. Ik rolde me van hem af en voelde mijn hemdje vochtig worden door het natte gras. Zodra ik zijn kant weer op was gerold keek ik hem bezorgd aan. Blijkbaar was er niks aan de hand, want er stond een doffe glimlach op zijn gezicht. Nu pas merkte ik op dat hij er zo ‘nep’ uitzag. Zo sprookjesachtig. Dat was ik niet gewend van hem.
Zijn gezicht was overtrokken met een doffe, lichte gloed. Ik stak mijn arm uit en streelde zijn wang. Glad. Onmogelijk glad. Mijn hand schoof door naar zijn korte zwarte haar. Terwijl ik door zijn abnormaal goed gekamde haar strook keek ik in zijn grote bruine ogen. Hij had een iets dromerige blik. Ik voelde me opeens misselijk en draaierig. Alsof al het goede uitgebrand was en het verdorde, duistere gevoel me weer tegemoet kwam. Was dit een extraatje omdat ik me als overgegeven in de auto heb laten zakken op weg naar de inrichting? Ik vroeg het me brandend af.
‘Ciara... zie je die boom daar?’Ik was allang blij dat ik weer iets had om aandacht aan te besteden in deze onwerkelijke wereld.
Ik draaide me om en zag inderdaad een grote, bloeiende boom. Hij was minstens tien meter hoog, met een wijdte van ongeveer de 5 meter. Grote, bruine takken die vol met bladeren zaten zorgden ervoor dat de boom er reusachtig uitzag. De stam was bijna twee keer zo dik als ik mij kon herinneren van de meeste bomen in Nederland.
‘Toe maar, ga!’, moedigde Nick me aan. Het idee om naar deze prachtige boom te lopen en hem van dichtbij te zien deed mijn hart sneller kloppen, maar een instinctief iets ontdeed me daarvan.
‘Wat kan ik daar verwachten?’Vroeg op neutrale toon terwijl ik nog steeds naar de enorme boom staarde. Waarom was die me niet eerder opgevallen, vroeg ik me tenslotte af.
‘Een adresje. Geloof me, je kunt er van genieten!’ Hij had helemaal geen schorre of overslaande momenten, zoals ik gewend was van hem. Zijn stem klonk zo helder als water dat net uit de bergen stroomde.
Puur omdat Nick, mijn vriendje, het enige levende wezen in mijn hele leven was dat ik zonder twijfel kon vertrouwen liep ik schoorvoetend in de richting van de boom. Omdat ik op blote voeten liep voelde ik het natte gras tussen mijn tenen door kriebelen. Het natte gevoel deed me ongewild denken aan het plassen in een luier.
Alsof ik het over de duvel hemzelf had, schoot er opeens een enorm drukkend gevoel door mijn blaas. Ik klapte voorover en liet me met een pijnlijk gezicht op mijn knieën vallen. Terwijl mijn hand automatisch naar mijn onderbuik schoot keerde ik mijn hoofd omhoog. Met samengeknepen ogen keek ik schuin langs de zon, de blauwe, onbewolkte lucht in. Alsof de oorzaak van die aanval op mijn blaas in de lucht te zien was.
‘Laat het lopen, daar ben je toch zo goed in?’ hoorde ik galmen vanuit de richting waar Nick stond. Het vreemde eraan was dat het niet de stem van Nick was die mij zo durfde te commanderen, maar die van mijn vader. De snerpende, hatelijke stem van die iele man.
Alsof ik de controle over het hele gebeuren al niet genoeg had verloren, liet ik mijn plas plotseling lopen. Ik probeerde mijn benen tegen elkaar te knijpen terwijl mijn handen bijna spastisch naar mijn kruis grepen. Dat gebaar zorgde er alleen maar voor dat het proces nog sneller verliep.
De hevig pijn in mijn onderbuik begon te verzachten terwijl mijn luier begon te verzadigen. Want dit was toch ook waar ik zo van hield? Ik gaf me nu volledig over aan de griploze situatie. Opgeven was iets wat niet in mijn aard zat, maar wat hier gebeurde was iets wat mijn verstand veel te boven ging.
‘Goed zo meid, loop nu naar de boom!’ Mijn vaders stem droop van het sarcasme. Hoewel er verschillende antwoorden paraat stonden die ik terug kon schreeuwen, hield iets me tegen. Het onwerkelijke aspect hiervan maakte me angstig. Alsof ik weer zo’n soort ‘straf’als net kreeg, wanneer ik die lelijke, echoënde stem tegen zou spreken.
Ik schoof mijn lange bos haren weer over mijn schouders en schuifelde naar de enorme, mysterieuze boom. De luier, waarvan ik bij god niet wist wat voor een soort of merk het was, kraakte minimaal tussen mijn benen. Wel voelde ik dat hij behoorlijk was gaan hangen en ik had al eerder opgemerkt dat er een grote, gele vlek te zien was.
Ik merkte dat ik wat grotere stappen begon te zetten. Het duurde dan ook niet lang voordat ik bij de boom aangekomen was. Als ik naar boven keek maakte een duizelig gevoel zich meester van me, als ik naar beneden keek leek het alsof ik een grote diepte aanschouwde en als ik recht naar de stam van de boom keek zag ik alles glashelder. De keuze was dus snel gemaakt.
Na korte tijd viel het me op dat er een hol in de stam was. Niet groter dan 2 centimeter, met in plaats van een gat, een opvulling van een stukje papier. Met nog steeds trillende handen peuterde ik het papiertje eruit.
Terwijl ik het rolletje perkament openvouw sloot er opeens een harde donderslag boven me. Het begin keihard te regen, gepaard met constante donderslagen. Als ik mijn ogen even met een overvallen gevoel over het gebied laat rollen, schrik ik me dood. Er is opeens een plotselinge verandering tussen de blauwe lucht en het groenen gras, en het grauwe, duistere aspect wat ik hier nu voor me zie.
Mijn nieuwsgierigheid trekt me echter weer bij het stukje perkament. Ik lees voorzichtig wat er op het stukje perkament staat.
‘Bortenlaan 56. Kamer 86A. Patiëntnummer 3.
Ik schoot met een abrupte beweging wakker. Ik hapte naar adem terwijl ik weer rechtop ging zitten. Mijn zwarte haren kleefde aan mijn huid vast, mijn shirtje was op sommige plaatsen nat van het zweet. Ik voelde me klam. Klam, en geschrokken.
Toen ik na enkele seconden van bijkomen weer terugdacht aan de droom, schoof ik mijn hand naar de oude spijkerbroek die ik droeg. Een overwonnen gevoel doordrong me toen ik geen nattigheid voelde. Ik probeerde weer een beetje te ontspannen – voor zover dat kon in mijn situatie – en zette de scčne uit mijn droom weer op een rijtje.
Het adres had allang een brandend gat ik mijn geheugen gemaakt. Dat was namelijk het adres waar we vandaag moesten zijn. Ter bevestiging boog ik naar links en keek op de Tom Tom-navigator. En zoals ik al vermoed had: Eindbestemming Bortenlaan 56.
Het was logisch dat ik zo’n nachtmerrie daar over kon krijgen. Het was nóg meer voor de hand liggend dat ik een nachtmerrie kreeg over Nick, mijn vriendje, die ik voor een lange tijd moet gaan missen. Maar wat me nog steeds niet duidelijk was, is waarom er in vredesnaam informatie over mijn kamernummer en patiëntnummer in mijn droom voorkwamen. Was dit stomweg verzonnen door mijzelf, of betekende dit meer?
‘Blijf ik de auto zitten, ik ga even tanken en wat snacks halen.’ Ik zag hoe mijn vader me nog even kort en star aankeek en toen de deur opende en het tankstation waar we geparkeerd waren op liep.
Ik vroeg me sterk af wat mijn vader van mij vond. Het was negatief, dat was wel duidelijk, maar ik wilde gewoon weten wat zijn motieven waren om mij naar zo’n hel te sturen.
Mam, met haar grote ogen en zwarte bos haar, had niet eens de moed op kunnen brengen om me te vergezellen tijdens het wegbrengen.
Mijn gedachten schoten terug naar die regenachtige ochtend. Ik stond met de ziel onder mijn arm in de deuropening terwijl vader met een schuchter gezicht mijn bagage de auto in sleepte.
Mijn moeder ontweek mijn blik, keek me weer even kort aan, en keek weer een andere kant op.
‘Ciara… sorry’, sprak ze stuntelend. Ik kon zien hoe ze nerveus met haar ogen bewoog. Uit schaamte voor mij, of omdat ze bang was voor die dag dat ik terug zou keren. Die dag dat ik sterker dan ooit tevoren thuis zou komen en liet zien dat mijn persoonlijkheid eigenlijk een stuk beter was dan die van hen.
Een korte kus op mijn wang en‘dag meis’’ dat ze in mijn oor fluisterde was het enige afscheidt wat ze op kon brengen. Het feit dat mijn ouders maar niet van me konden houden, liet diep van binnen een litteken achter. Een litteken dat met geen mogelijkheid ongedaan kon worden gemaakt.
‘Eet op, wie weet wat voor een rotzooi je zult moeten eten daar.’ Hij gorgelde even. ‘Of misschien wel helemaal niets,’ grapte hij met ontblootte tanden.
Ik was mijn eetlust meteen verloren. Toch opende ik het papiertje van de Marsreep die op mijn schoot werd gegooid en at de reep als een boer met kiespijn.
Ik keek weer naar buiten. De omgeving bestond uit niet veel meer dan grote stukken weiland. Meestal bevolkt met wat vee.
‘Hoelang ga ik daar zitten?’vroeg ik na een tijdje puur uit verveling. ‘En ik accepteer geen antwoord als‘zolang nodig is’,’ sprak ik voorspellend.
‘Zolang als nodig is.’ Hij zette de radio wat harder. ‘En nu je mond houden.’
De radio schetterde het nummer ‘A Horse With No Name’ uit. Even vreesde ik dat mijn vader mee ging zingen – of eerder snerpen – maar blijkbaar was dat ongeluk me gespaard gebleven.
Eindelijk was het dan zover: Mijn eindbestemming was in zicht.
Ik keek op de borden die aangaven dat we er al bijna waren. Mijn handen begonnen te zweten en mijn hart klopte sneller.
Eigenlijk had ik me nog maar minimaal voorbereid op de inrichting, dus besloot ik er die laatste minuten maar niet over te peinzen, maar gewoon te genieten van mijn laatste vrije tijd in een lange periode.
Nog geen twee minuten later zette mijn vader de auto tot stilstand op de bijna verlaten parkeerplaats. Toen de auto stilstond viel het me pas op dat er druppels tegen de autoruit tikten. Ik liet mijn blik langs de hemel glijden en merkte op dat de lucht grauw was geworden. Een lange, intense rilling schoot over mijn rug.
‘Stap uit, we zijn er,’ merkte mijn vader onnozel op. Ik opende het portier en stapte de buitenlucht in. Meteen begon ik veel van deze kostbare lucht der vrijheid te inhaleren, niet eens bewust.
We droegen allebei twee koffers en ik had mijn handtas om mijn schouder geworpen. Normaal zou ik nu uit de les lopen met een luier in mijn handtas. Ik zocht dan in mezelf giechelend een wc op om daar een luier om te doen, waardoor ik onderweg naar huis ‘beschermd’was. Dat was tenminste wat ik mezelf met zoete woorden voorschotelde, al was een luier natuurlijk niet nodig omdat ik alles gewoon op kon houden. Het was puur om dat geweldige, prikkelde gevoel keer op keer weer terug te krijgen.
Ik hief mijn hoof op naar het hoge hek waar we doorheen moesten lopen. Terwijl ik mijn ogen stijf toekneep vanwege de neerstrijkende regen, las ik ‘Huize Libertas’. Die titel was ik snel weer vergeten. Ik had er nu al een nieuwe naam voor verzonnen…

Huize des Heils!


Proud to be part of the hard

Offline (Verborgen)

  • Zoek je contact? Mijn inbox staat altijd open
  • Volwassen
  • Forum Held
  • *****
  • Berichten: 334
  • Geslacht: Man
  • Contact behoefte: iedereen
  • Geboortejaar: 1996
  • Ik ben: AB & DL
  • Locatie: Noord-Holland
Re: 'Huize Libertas'
Reactie #1 juli 23, 2012, 15:12:53 15:12*
Cool verhaal!  ::)
Het Slot [Hoofdstuk 11 toegevoegd]

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Forum Held
  • *****
  • Berichten: 1.085
  • Geslacht: Man
  • Zeg niet wat je weet, maar weet wat je zegt.
  • Contact behoefte: iedereen
  • Geboortejaar: 1997
  • Ik ben: DL
  • Locatie: zuid-holland
Re: 'Huize Libertas'
Reactie #2 juli 23, 2012, 15:17:19 15:17*
Cool verhaal!  ::)

Dank  :P Schiet op met je hoofdstuk joh!
Proud to be part of the hard

Offline (Verborgen)

  • Zoek je contact? Mijn inbox staat altijd open
  • Volwassen
  • Forum Held
  • *****
  • Berichten: 334
  • Geslacht: Man
  • Contact behoefte: iedereen
  • Geboortejaar: 1996
  • Ik ben: AB & DL
  • Locatie: Noord-Holland
Re: 'Huize Libertas'
Reactie #3 juli 23, 2012, 15:29:37 15:29*
Cool verhaal!  ::)

Dank  :P Schiet op met je hoofdstuk joh!
Als ik nóg harder ga schrijven past het straks niet meer op 1 pagina van het forum xd
Het Slot [Hoofdstuk 11 toegevoegd]

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Stamgast
  • *****
  • Berichten: 221
  • Geslacht: Man
  • Contact behoefte: iedereen
  • Geboortejaar: 1994
  • Ik ben: AB
Re: 'Huize Libertas'
Reactie #4 juli 23, 2012, 20:41:12 20:41*
hoop weer snel wat te horen op het verhaal

Offline (Verborgen)

  • Een warm en zacht luiertje
  • Volwassen
  • Stamgast
  • *****
  • Berichten: 186
  • Geslacht: Man
  • Contact behoefte: alle tieners
  • Geboortejaar: 1998
  • Ik ben: TB & DL
  • Locatie: Zuid-Holland
Re: 'Huize Libertas'
Reactie #5 juli 24, 2012, 01:41:47 01:41*
Geweldig verhaal
Hoop snel een vervolg 8)
Daar moet een luier om!

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Forum Held
  • *****
  • Berichten: 1.085
  • Geslacht: Man
  • Zeg niet wat je weet, maar weet wat je zegt.
  • Contact behoefte: iedereen
  • Geboortejaar: 1997
  • Ik ben: DL
  • Locatie: zuid-holland
Re: 'Huize Libertas'
Reactie #6 juli 24, 2012, 12:37:17 12:37*
Vervolg komt eraan!
Proud to be part of the hard

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Stamgast
  • *****
  • Berichten: 221
  • Geslacht: Man
  • Contact behoefte: iedereen
  • Geboortejaar: 1994
  • Ik ben: AB
Re: 'Huize Libertas'
Reactie #7 september 03, 2012, 20:57:44 20:57*
komt het vervolg nog?????

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Forum Held
  • *****
  • Berichten: 1.085
  • Geslacht: Man
  • Zeg niet wat je weet, maar weet wat je zegt.
  • Contact behoefte: iedereen
  • Geboortejaar: 1997
  • Ik ben: DL
  • Locatie: zuid-holland
Re: 'Huize Libertas'
Reactie #8 september 03, 2012, 21:05:42 21:05*
Tja, sorry maar Scenekid  heeft het volgende hoofdstuk en hij zit op een andere planeet, lijkt het wel huh? Hij valt niet te bereiken  :P
Proud to be part of the hard

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Superlid
  • *****
  • Berichten: 92
  • Geslacht: Man
  • Contact behoefte: iedereen
  • Geboortejaar: 1991
  • Ik ben: AB & DL
  • Locatie: overijssel
Re: 'Huize Libertas'
Reactie #9 september 03, 2012, 21:52:15 21:52*
zal vast wel goed komen, maar ik denk dat hij het vergeet...

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Superlid
  • *****
  • Berichten: 78
  • Geslacht: Man
  • Contact behoefte: iedereen
  • Geboortejaar: 1992
  • Ik ben: TB & DL
  • Locatie: Leiden
Re: 'Huize Libertas'
Reactie #10 september 10, 2012, 16:24:15 16:24*
Interessant begin, goed geschreven.
Misschien je teksten wat meer opdelen in Alinea's, en als je toch in zo'n beschrijvende manier verteld, misschien nog net wat extra zinnetjes erbij typen om elke keer als je wan scene wisselt even de nieuwe locatie/het nieuwe moment te introduceren.
Vat dit niet op als kritiek, slechts schoonheidsfoutjes om het wat vlotter te laten lezen. Ik ben zeer benieuwd naar het vervolg van Scenekid  :)

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Forum Held
  • *****
  • Berichten: 1.085
  • Geslacht: Man
  • Zeg niet wat je weet, maar weet wat je zegt.
  • Contact behoefte: iedereen
  • Geboortejaar: 1997
  • Ik ben: DL
  • Locatie: zuid-holland
Re: 'Huize Libertas'
Reactie #11 september 10, 2012, 16:44:37 16:44*
Interessant begin, goed geschreven.
Misschien je teksten wat meer opdelen in Alinea's, en als je toch in zo'n beschrijvende manier verteld, misschien nog net wat extra zinnetjes erbij typen om elke keer als je wan scene wisselt even de nieuwe locatie/het nieuwe moment te introduceren.
Vat dit niet op als kritiek, slechts schoonheidsfoutjes om het wat vlotter te laten lezen. Ik ben zeer benieuwd naar het vervolg van Scenekid  :)

Dankje. Leerzaam zo'n kritische blik!
Dat ik de alinea's zo goed als weglaat, is eigenlijk omdat je zo in éen ruk kan doorlezen. Ik geef hier de voorkeur aan, maar ik zal wel proberen om wat meer alinea's te gebruiken in het vervolg!

Klopt, als ik eenmaal aan het schrijven ben en een goed idee heb voor de volgende scene, vergeet ik het beschrijven van de nieuwe locatie.  :P

~ LB
Proud to be part of the hard

Offline (Verborgen)

  • Een warm en zacht luiertje
  • Volwassen
  • Stamgast
  • *****
  • Berichten: 186
  • Geslacht: Man
  • Contact behoefte: alle tieners
  • Geboortejaar: 1998
  • Ik ben: TB & DL
  • Locatie: Zuid-Holland
Re: 'Huize Libertas'
Reactie #12 september 10, 2012, 17:09:01 17:09*
***** scenekid, waarneer komt dat vervolg nou
Daar moet een luier om!

Offline (Verborgen)

  • Zoek je contact? Mijn inbox staat altijd open
  • Volwassen
  • Forum Held
  • *****
  • Berichten: 334
  • Geslacht: Man
  • Contact behoefte: iedereen
  • Geboortejaar: 1996
  • Ik ben: AB & DL
  • Locatie: Noord-Holland
Re: 'Huize Libertas'
Reactie #13 september 12, 2012, 01:06:23 01:06*
***** scenekid, waarneer komt dat vervolg nou

haha pardońe, ik zet het er nu op ;) sorry dat het allemaal zo lang duurde, ik deed er een paar weken over om een echt hoofdstuk klaar te maken en toen had ik een tijdje heel weinig tijd, waardoor ik niet veel contact had met mensen die ik alleen op internet sprak. Excuse moi! Ik ben weer beschikbaar hoor
Het Slot [Hoofdstuk 11 toegevoegd]

Offline (Verborgen)

  • Zoek je contact? Mijn inbox staat altijd open
  • Volwassen
  • Forum Held
  • *****
  • Berichten: 334
  • Geslacht: Man
  • Contact behoefte: iedereen
  • Geboortejaar: 1996
  • Ik ben: AB & DL
  • Locatie: Noord-Holland
Re: 'Huize Libertas'
Reactie #14 september 12, 2012, 01:11:26 01:11*
Hoofdstuk 1

Ik wilde niet kijken terwijl ik binnenkwam, dacht ik voor de deur. Het interesseerde me niks. Ik hoefde eigenlijk helemaal niets te weten van mijn nieuwe thuis. Ik wist toch al dat het geen pretje zou worden.
Het eerste dat ik deed was om me heen kijken. En het viel mee.
Ik had verwacht in een omgeving als een jeugdgevangenis terecht te komen. Maar ik zag hier nergens ruige punks die elke kleine kans zouden grijpen om elkaar tot moes te slaan. Er waren geen tralies. Niet die je aan kon raken, in ieder geval.
Mijn vader, als ik hem van mezelf nog zo mag noemen, liep dwars door de grote hal naar een kleine balie. Door zijn aandachttrekkende wandelingetje keek iedereen even naar me, waarna de weinig interessante activiteiten voortgezet werden. Een paar jongens en meisjes keken wat langer, maar ik keek niet lang genoeg terug om mee te maken hoe lang ze het volhielden.
Ik ging rustig tegen de muur zitten en maakte het Marspapiertje in mijn hand open. Ik liet de steentjes door mijn hand rollen. Steentjes die ik speciaal had verzameld voor als hij – of het – klaar was met grijnzen en zich had omgedraaid. Dan had hij toch nog een mooi aandenken aan mij.
Ik begon me zo langzamerhand af te vragen waarom er niemand naar me toe was gekomen. Niet arrogant bedoeld, zei ik tegen mezelf, maar gewoonlijk kwam er wel iemand praten als een ander in een hoekje op de grond ging zitten.
Langzaam begon het tot me door te dringen dat dit een heel andere omgeving was dan school. Iemand achter de balie keek om mijn vader heen naar mij en mijn vader keek mij aan. Het leek of hij met zijn blik wilde zeggen: daar ga je dan.
Ik had net besloten op te gaan staan en naar een gezellig klinkend groepje te lopen toen mijn vader langsliep. Hij volgde me met zijn ogen maar keek me niet aan. De kiezeltjes werden niet op prijs gesteld maar hij vervolgde zijn weg zonder om te kijken. De deur sloot snel achter hem en ik wilde naar hem staren terwijl hij wegreed, om te zien of hij het echt zou doen, of hij me echt zou achterlaten, toen er een luide brul door de zaal klonk. Het zou kunnen dat het een woord was, of een naam, maar dat kon ik echt niet verstaan. Wat ik wel merkte is dat iedereen uit het midden van de zaal wegrende. Even keek iedereen naar het gat in de menigte, waar ik niks van kon zien, maar al snel ging het grootste deel van de jongeren weer zachtjes tegen elkaar praten.
Dreunende voetstappen klonken en ik zag een kaal hoofd boven de menigte uitsteken. En nieuwsgierig als ik was, begaf ik me tussen de hoofden om te zien wat er zou gebeuren.

De duivel. Hij is een man.
Er is een verschil tussen iemand die een duivel is, en de duivel zelf. De duivel ziet er niet uit als een mens.
Dikke zwarte schoenen met veel uitstekende stukjes metaal markeerden zijn voeten. Langs zijn rug stak een hels ogende zweep. Ik was pas na een paar seconden in staat mijn ogen van het vreemde schuurpapierachtige geval te trekken. Een bloedspons.
Aan zijn voeten zag ik een meisje. Ze moest ongeveer van mijn leeftijd geweest zijn. Haar gezicht was wit weggetrokken en ze lag vreemd op de grond, een paar meter van een tafel af. Het zou kunnen dat ze van haar stoel was gevallen en door was gerold, maar het leek me niet waarschijnlijk. Hij, hij leek me een waarschijnlijkere oorzaak.
Hij schreeuwde galmende woorden, niet woedend, zoals ze klonken. Zijn gezicht bleef in complete rust. Alsof het niets speciaals was. Oh, vandaag weer een kind een paar meter door de lucht slaan, niks aan de hand.
“Je hebt wel lef,” kon ik verstaan. Zijn schrapende stem had het over een afspraak. Hij noemde haar gestoord, verkeerd. En hoewel hij het niet tegen mij had, deed elk woord me pijn. En het meisje blijkbaar ook.
Net als de schoen. Bloed kwam uit haar mond toen het metalen patroontje haar in de buik raakte. Ze hikte een beetje terwijl ze kronkelend over de vloer bewoog.
Een luide, irriterende zoemer klonk. De grote menigte bewoog snel door de twee uitgangen de hal uit en liet slechts een ver geluid van voetstappen achter. Het meisje lag nog steeds op de grond, tranen op haar wangen. Bloed in haar shirt en op haar kin. Ik was niet achter de menigte aangelopen. Het maakte niet uit waar ze heen gingen. Niemand had mij verteld waar ik heen moest.
Ik kon mijn ogen niet van het meisje afhalen. De hele scčne, het had iets met me gedaan. Iedereen was zo nonchalant weggelopen, zo achteloos, alsof ze accepteerden dat er hier iemand flink toegetakeld was. Ik besloot naar het snikkende meisje toe te lopen.
Naarmate ik dichterbij kwam hoorde ik haar harder huilen. Ze probeerde zich duidelijk sterk te houden, maar ik kon wel horen dat ze niet huilde van de pijn. Niet van de schoen, in elk geval. Die woorden zouden wel pijn genoeg geweest zijn.
“Hoi,” zei ik droog, na een paar seconden besluiteloos op mijn knieën voor haar te zitten. Ik kon mezelf wel slaan.
“Waarom deed hij dat?” besloot ik snel te zeggen. Ik probeerde haar te laten vergeten dat ik haar net opgewekt had begroet, terwijl zij in een plas bloed op de grond lag. Nou ja, plas… het gaat om het idee.
Blijkbaar was het geen goede vraag want ik kreeg geen antwoord. Na even gewacht te hebben besloot ik haar maar overeind te helpen en na een hoop gekreun zat ze rechtop tegen de muur. Ik pakte met mijn hand mijn mouw vast en veegde haar tranen weg. Pas toen keek ze me echt aan. In de duistere sfeer van de ruimte werkte het als een verlichting dat het meisje slikte en zachtjes mompelde. “Dankjewel.”
De duistere sfeer. Ik had helemaal niet meer gelet op de duivel. Ik staarde even kort naar het bloed aan zijn schoen en keek hem vuil aan.
“Jij moet Ciara zijn.” Het was een vreemd idee dat die martelende stem van net het nu tegen mij had. Niet aangenaam.
“Ik ben Occisor. Occisor Mens.” Het grijnsde. Het zag er helemaal niet uit als een mens. “Ik ben de hoofdtoezichthouder hier. Mag ik je welkom heten?” hij stak zijn hand uit. Een paar dikke aders en een flinke hoeveelheid gedeukt metaal maakte dat ik helemaal geen zin had om die aan te pakken. Maar na een korte blik in zijn ogen greep ik snel naar de hand die al velen van dichtbij moesten hebben gezien.
“Jij bent die kleuter, of niet?” Een stuiptrekking ging door mijn gezicht. Ik haatte het als mijn vader mij zo noemde. Ik was geen kleuter. Wilde het ook niet zijn. Dat had mijn vader ervan gemaakt.
“Het is altijd leuk als er zo’n specifiek gevalletje binnenkomt,” begon Occisor een speech. Hij had mijn hand losgelaten en liep nu dramatisch naar een raam, met zijn rug naar mij toe.
“Het grootste deel van het gezelschap hier is gewoon een stel flikkers.” Hij sprak met minachting. Hij moest echt geloven dat wat hij deed, goed was. “Daar kun je niks mee. Normaal doen we niet teveel met associaties, Ciara. Veel ouders denken dat dat de manier is. Hun pubers foto’s laten zien van het andere geslacht terwijl ze pizza eten, of van hetzelfde geslacht als ze hun zin niet krijgen. Maar vaak vernietig je dan de hele romantische associatie die ervoor zorgt dat de kinderen later hun eigen kinderen krijgen.” Hij draaide zich langzaam om. “Maar bij jou, Ciara.” Ik kreeg de kriebels. “Bij jou is dat niet zo.” Hij liep naar me toe en bukte zich over me heen. “Later zul je me bedanken,” fluisterde hij, voordat hij met dreunende stappen de zaal uitliep.
Nieuwsgierig als ik was, draaide ik me om naar het bebloede meisje achter me en keek haar vragend aan. “Ik ben z’n lievelingsflikker,” kreeg ik als antwoord. Ondanks de situatie moest ik toch een beetje lachen.
Ik stak mijn hand uit. “Ciara,” zei ik. “Aangenaam kennismaken.”
Ze lachte en stak, zo goed en kwaad als het ging, haar hand in de mijne. “Nina. Ook aangenaam.”



Het ijs was gebroken. Ik had de hoofdboosdoener ontmoet. En hoewel zijn hulpjes eruitzagen alsof ze flink konden genieten van hun baan, bleek Occisor toch echt het ergst. Elke dag kwamen er wel een paar van mijn leeftijdsgenoten langsgevlogen, en zo langzamerhand begon ik diepte te zien. Om de dag had ik lessen en elke keer dat ik een leeg stoeltje zag, wist de hele klas wat er gebeurd moest zijn. Occisor was medogenloos, maar de inrichting zorgde wel goed voor haar ‘klanten’. Als er iemand werd afgeranseld, kreeg die de rest van de dag vrij.
Verhalen bereikten mijn oren al snel en op een gegeven moment vroeg ik ook Nina om een toelichting. “Waarom slaat Occisor steeds mensen in elkaar?”
“Hij is een sadist,” was het verbeten antwoord, maar ik was niet tevreden. “Dat is niet alles, Nina.”
“Hij wil dat je het helemaal vergeet,” zei Nina langzaam en beschaamd. “Hij brengt je in de verleiding. Hij laat doorschemeren wie er allemaal nog meer homo zijn aan mij en de anderen, zodat we misschien toch gaan staren. En zodra dat gebeurt…” Nina leek niet van plan haar zin af te maken.
Dagen gingen voorbij en ik leerde langzaam een paar mensen kennen. Maar ondertussen raakte ik ook steeds beter bevriend met Nina, die daarvoor blijkbaar nog niet erg goed bevriend was geweest met iemand. Ze ruilde met een meisje dat alleen op een kamer sliep van bed en zo kwam het dat we na mijn vijfde dag in de inrichting samen met haar naar onze slaapkamer liep, na een wat uitgelopen avondles natuurkunde.
De kamer was niet nieuw meer. Ik had er al een nachtje geslapen en de dag ervoor was ik er bijna de hele tijd geweest. Ik voelde het snel mijn thuis worden, ook al wist ik dat Occisor geen moment zou aarzelen om met een dikke zweep naar binnen te stampen.
Ik bevroor in de deuropening. Heel confronterend, midden in het zicht, lag een glimmend pak luiers op mijn bed. Echte. Passende. Goede. Nina, die al voor mij naar binnen was gesjokt, zag het duidelijk niet liggen, maar merkte wel aan me dat er iets aan de hand was. “Heb je een spook gezien?”
Ze klom het trappetje op naar haar bed, nog steeds niet in het besef van het grote plastic pakket op het bed onder het hare. Ik bewoog langzaam weer en bewoog me zo gewoon mogelijk naar mijn bed, met een vuurrood gezicht dat ik moet hebben gehad.
“Is er iets?” zei Nina. Ze keek me even aan. “Ben je verleid?”
Er was nu toch al geen redden meer aan. “Ja.”
Nina werd nieuwsgierig. Ik kon het niet zien, want er zat een bedbodem tussen, maar ik wist het. Ik wist dat er in haar een vuurtje begon te branden en dat dat vuurtje straks over haar tong zou rollen.
“Mag ik misschien…” begon Nina voorzichtig. Ze liet een stilte vallen en ik greep het pak en klom het laddertje op. Nina keek even wat ik in mijn hand had en haar ogen werden iets groter, maar vooral veel vragender.
Nerveus vertelde ik. “Ja. Je ziet het goed. Luiers. Precies. Sommige mensen pakken een boek of kijken een film, en ik draag luiers.” Ik had een foute aanpak gekozen. Nina had haar best willen doen het te begrijpen, maar door het zo plat te zeggen maakte ik het haar moeilijk. Vanbinnen werd ik iets vrolijker. Dat ze me wilde begrijpen maakte dat ik me beter voelde.
Ik ging rustiger zitten en vertelde verder. “Ik ben al zo lang ik me kan herinneren geďnteresseerd geweest in luiers. Toen ik klein was had ik natuurlijk niet door dat dat echt iets van mijn seksuele identiteit was, maar ik kan me nog goed herinneren dat ik vroeger bij een vriendinnetje, dat een klein zusje had, wel eens heb gevraagd of we met de luiers gingen spelen. Niet aan de moeder natuurlijk, maar mijn vriendinnetje heeft me toen wel een luier omgedaan en die heb ik vaak als ik terugkwam weer omgekregen. Dat ik dat stiekem deed is mijn eerste herinnering hieraan.” Ik zuchtte opgelucht toen ik begrip zag in Nina’s ogen. Ze herkende zichzelf erin – waarschijnlijk had zij ook wel een eerste herinnering die iets met haar seksualiteit te maken had.
Toen ik geen aanstalten maakte om door te vertellen, vroeg Nina daar om. “Ga verder.”
Ik glimlachte. “Toen ik een keertje bleef slapen kreeg ik hem ook om, en ’s avonds moest ik naar de wc. Alleen liet dat vriendinnetje me niet gaan, ze wilde dat ik in mijn luier poepte. Daar zijn alle kinderen op die leeftijd volgens mij wel in geďnteresseerd,” lachte ik. “Ik lachte maar mee, want dat was ook waar ik zelf over nadacht. Maar eenmaal in een luier, en in besef dat ik niet naar de wc mocht, wilde ik het helemaal niet en na heel wat gesmeek mocht ik toch gaan. Dat moment ben ik nooit meer vergeten. Die luier bracht me mijn eerste echte opwinding.” Ik lachte bij de gedachte.
“Ik weet ook nog dat we, toen ik allang weer terug was, samen in een bed lagen en we gingen praten over mijn luier. Ik vond het geweldig, had geen idee dat het altijd zou blijven. Op een gegeven moment zei ik tegen haar dat ik erin ging plassen en ging ik op mijn knieën in bed zitten. Ik had dat gevoel weer en vond het ineens heel eng, maar toen had ik het zelf al beloofd en dit wilde ik eigenlijk wel. Dus na ongeveer vijf minuten proberen kreeg ik een heel klein beetje plas in mijn luier, echt een paar druppels. Maar het was ontzettend spannend. Mijn vriendinnetje vond het niet genoeg en nu een klein beetje al gelukt was kreeg ik er steeds ietsje meer uit, tot ik op een gegeven moment samen met mijn vriendinnetje in mijn luier keek en toch duidelijk een kleine gele vlek kon zien. Maar ze wist dat haar kleine zusje veel meer plaste dus moest ik ook meer, en toen ik nog een beetje probeerde te druppelen ging het ineens vanzelf.” Weer lachte ik, de herinnering voor ogen. Nina keek bijna hetzelfde – ik denk dat zij het wel spannend vond dat ik samen met een meisje in mijn luier had gekeken. Dat ik het samen met een meisje over mijn plasser had gepraat.
“Mijn vriendinnetje zag mijn luier helemaal donker worden en begon meteen te giechelen, waarna ze ertegen begon te drukken. Ik was helemaal overrompeld door het feit dat ik net in een luier had geplast, het water had voelen stromen, en het feit dat ik op haar schoot moest gaan zitten om ‘verzorgd te worden’ maakte dat ik besefte wat ik had gedaan. Ik vond het doodeng.” Ik keek nog even naar het pak incontinentieluiers voor me op Nina’s bed.
“Ik heb heel lekker geslapen, maar ’s ochtends vond ik geen rust meer, want ik had die natte luier om en dat mocht haar moeder natuurlijk niet weten. Dus heb ik mijn deken strak omgeklemd tot haar moeder ons was komen wekken, en vertelde mijn vriendinnetje toen dat ze me moest verschonen in de badkamer. Ze wist alleen niet waar haar ouders de gebruikte luiers altijd stopten, dus namen we die mee en stopten we die buiten in de vuilnisbak.” Nina zat nu romantisch te glimlachen. Ik denk dat ze er nu veel meer van begreep.
“Ik had die luier nog om toen ik naar huis moest, maar toen mijn moeder me kwam halen, en de moeder van mijn vriendinnetje me ging helpen mijn spullen te verzamelen, tilde ze mijn shirtje op en trok ze mijn rok een stuk omlaag, waardoor ik me doodschrok. Ze had denk ik die losse luier tussen alle dichte vuilniszakken zien liggen, of misschien hoorde ze iets of had ze mijn pyjamabroekje naast het bed zien liggen of zo, maar ze ontblootte mijn luier en zei dat ze niks zou doorvertellen.” Ik viel even stil, niet wetend wat ik moest zeggen.
“Thuis heb ik mijn luier verstopt, heb hem de eerste paar nachtjes nog droog gedragen maar heb hem daarna laten liggen, een beetje bang om hem weer te gebruiken. Ik heb jaren gemengde gevoelens gehad, heb hem eens in de paar maanden wel weer gedragen, maar kort nadat ik acht werd paste hij echt niet meer, en de plakkers waren ook niet al te best meer van het vele open en dichtdoen. Maar toen ik een halfjaar later ’s middags thuiskwam en ik zag dat mijn kamer helemaal opgeruimd was, was de luier weg. Ik was bang om iets te zeggen, maar mijn ouders zeiden ook niets, vast overtuigd dat het een fase was.” Ik slikte even. “Maar een aantal jaar later kwam het verlangen in seksuele vorm keihard terug, en ik raakte in een soort depressie omdat ik mezelf raar vond, omdat ik vond dat ik gek was. Maar daar kwam ik langzaam uit en ik leerde dat ik eigenlijk trots mocht zijn op mijn geheimpje, en zo maakte ik ook langzaam de stap om eindelijk een keer echte luiers van mijn maat te kopen.” Ik lachte. “Zoals deze, hier naast me.”
Maar mijn gedachte aan wat er op die geweldige tijd was gevolgd sloeg de lach van mijn gezicht. “Maar een maand geleden kwam mijn moeder mijn kamer binnen terwijl ik lag te slapen, en zag mij open en bloot in mijn luier liggen. De volgende dag begon ze erover en zei ze dat het raar was. Mijn hart was kapot. Ik had ervan gedroomd dat zij me op een dag nog een luier zou omdoen. En hoewel ze vond dat ik het zelf mocht bepalen als ik het zelf kon betalen, vertelde ze het aan mijn vader.” Mijn gezicht zal wel grijs geworden zijn. “Mijn streng conservatieve vader, die heilig in rolmodellen gelooft en het al niet eens geaccepteerd zou hebben als ik zoals jij was geweest.” Ik krabde over mijn neus. “En nu zit ik hier, een paar weken later, in geen weken een luier gezien hebbend…” Ik werd weer een beetje rood. “Al weken verlangd hebbend…” Nina voelde het aan en schoof naar me toe om me te omhelzen.
“Ik wil je niet aanmoedigen, Ciara, maar…” begon Nina. “Nee, je moet eigenlijk niet naar me luisteren, maar… er zijn genoeg manieren om het toch te doen.”
Ik keek verschrikt op.
“De eerste nacht gaat hij onder je dekens kijken, dat kan ik je garanderen. En hij weet dat je niet dom bent, dus gaat hij ook de tweede nacht kijken, en waarschijnlijk de derde ook wel… maar als het pak onbewogen in de kast staat en je er luiers uit kunt halen zonder dat de verpakking heel duidelijk open is… dan kan je er denk ik wel in slapen… en overdag kun je er ook wel in zijn, op de kamer… En de hygiëneafvalbakken controleert hij niet.” Ze keek even serieus. “Maar… serieus, je gaat niet…” Ze werd knalrood. “Je gaat er niet in poepen hoor, ik moet hier ook nog kunnen leven. Ik kan echt niet slapen als jij onder mij in je luier ligt te kakken. Ruik je een plas erg?”
In een blooslach schudde ik mijn hoofd. Ik kon wel juichen. Mijn enige echte vriendin in de omgeving accepteerde me zoals ik was, en ik kon weer lekker in de luiers lopen.
Ik gaf Nina een korte kus op haar wang en liet haar met haar bloosgezicht achter op haar bed. Het pak schoof ik onder de onderste plank in de kast. Het plan was geniaal. Als het pak er leger uit begon te zien kon ik gewoon de rest verstoppen en wachten tot Occisor een nieuw pak had neergezet als uitdaging. Het was allemaal ook zo simpel. Het was net school – regels waren er om veilloos omzeild te worden.
En pas heel lang nadat ik me vrolijk in bed genesteld had hoorde ik Nina ook horizontaal gaan. Glimlachend bij het idee dat mijn tweede verschoonster misschien wel boven me lag viel ik in een diepe, vredige slaap.






Ik hoop dat ik niet van de verhaallijn die je voor ogen had afwijk, lfb? Stuur het anders maar zo snel mogelijk, dan kan het nog veranderd :P ik ben weer onlihihihine
Het Slot [Hoofdstuk 11 toegevoegd]