Poll

Wat vind je van het verhaal? (Als je ook tips hebt, graag!)

1
0 (0%)
2
0 (0%)
3
0 (0%)
4
0 (0%)
5
0 (0%)
6
1 (4.3%)
7
3 (13%)
8
1 (4.3%)
9
4 (17.4%)
10
14 (60.9%)

Totaal aantal stemmen: 22

Het Slot [laatste deel:19mei12]  (gelezen 42072 keer)

0 leden en 1 gast bekijken dit topic.

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Forum Held
  • *****
  • Berichten: 335
  • Geslacht: Man
  • Contact behoefte: iedereen
  • Geboortejaar: 1996
  • Ik ben: AB & DL
  • Locatie: Noord-Holland
Re: Het Slot
Reactie #15 maart 18, 2012, 01:36:49 01:36*
Geweldig verhaal!

Hoewel die ab dingen in het geheel mij niet zo aanspreken,vond
Ik dit verhaal echt heel Nice!
Kan niet wachten op een vervolg, keep going dude :P

-LB

Thanks man :) Ik hou het een beetje beperkt tot de ab-gevoelens, want er zijn er idd genoeg die niet echt op ab-gedrag zitten te wachten in een verhaal ;) Maar dankuzeer, ik ben al weer hard bezig
Het Slot [Hoofdstuk 11 toegevoegd]

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Forum Held
  • *****
  • Berichten: 328
  • Geslacht: Man
  • Stay wet! xD
  • Contact behoefte: iedereen
  • Geboortejaar: 1995
  • Ik ben: TB & DL
  • Locatie: Regio Eindhoven
Re: Het Slot
Reactie #16 maart 19, 2012, 03:44:27 03:44*
Geweldig verhaal!

Als mijn ouders en vriendin zo zouden reageren zou het geweldig zijn. ;D
Ik kan niet wachten tot een vervolg!

Jasper

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Forum Held
  • *****
  • Berichten: 335
  • Geslacht: Man
  • Contact behoefte: iedereen
  • Geboortejaar: 1996
  • Ik ben: AB & DL
  • Locatie: Noord-Holland
Re: Het Slot
Reactie #17 maart 19, 2012, 08:56:00 08:56*
Geweldig verhaal!

Als mijn ouders en vriendin zo zouden reageren zou het geweldig zijn. ;D
Ik kan niet wachten tot een vervolg!

Jasper

Thanks Jasper (: als je vriendin net zo nieuwsgierig is als Lisa, moet dat vast geen probleem zijn ;)
Dit is wel een beetje op feiten gebaseerd; moeders kunnen er vaak een stuk beter mee leven dan vaders. En je weet natuurlijk niet hoe goed Roy het had uitgelegd hè, want toen lag Lisa nog te ronken :P
Maar bedankt voor het enthousiasme, waarschijnlijk post ik deze week (en volgende week heb ik heel veel vrij, dus anders zeker volgende week) het vervolg.
Het Slot [Hoofdstuk 11 toegevoegd]

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Stamgast
  • *****
  • Berichten: 214
  • Geslacht: Man
  • Contact behoefte: iedereen
  • Geboortejaar: 1987
  • Ik ben: AB & DL
  • Locatie: Zuid-Holland
Re: Het Slot
Reactie #18 april 02, 2012, 01:17:47 01:17*
ga ZO DOOR
There's no way to happynes, happynes IS the way!!!

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Forum Held
  • *****
  • Berichten: 335
  • Geslacht: Man
  • Contact behoefte: iedereen
  • Geboortejaar: 1996
  • Ik ben: AB & DL
  • Locatie: Noord-Holland
Re: Het Slot
Reactie #19 april 06, 2012, 19:40:10 19:40*
“Hoi schatje <3 nog veel plezier gehad gister? Haha. x”
“Hoi meis :3 haha nou het was behoorlijk beschamend. Ik wilde wachten tot ze haar geduld verloor, maar ik moest best wel nodig. x”
“Haha, dat dacht ik al. Krijg ik nog te horen wat er precies gebeurd is? x”
“Simple as it sounds. Ik gebruikte mijn luier echt helemaal, ze plaagde me ermee, en toen verschoonde me ze. Hoe ze dat ook deed, zo kinderlijk. Was heel raar. Ik denk dat je het nog wel te zien krijgt ;) x”
Lisa lag vrolijk naar haar nieuwe plafond te kijken, vanaf haar oude, vertrouwde bed. Ze had haar CD-speler volgeladen met CD’s en de volgorde op willekeurig ingesteld, zodat ze lekker op haar bed kon blijven liggen terwijl ze contact had met haar vrienden; ze had haar sociale leven de afgelopen anderhalve dag behoorlijk verwaarloosd. Niet dat haar vrienden dat niet begrepen – die bedachten de gekste dingen die zij en Roy aan het doen waren en, nu ze er over nadacht, niet eens allemaal zo ver van de werkelijk lagen. Maar het was tijd dat ze hoorde wat er allemaal was gebeurd in haar vriendengroep, en natuurlijk om Roy te ondervragen. De manier waarop ze afscheid van hem had genomen de dag ervoor, had haar tot in haar dromen achtervolgd. Ze straalde ervan, prees zichzelf dat ze hem zo goed te pakken had genomen, zonder gemeen te zijn. Maar dat laatste berichtje bracht haar wel wat in de war.
“Hoezo krijg ik het nog wel te zien? x”
Er kwam een paar minuten geen reactie. Lisa was net verdiept in een blog van een vriendin toen er antwoord kwam.
“Hoi Lisa. Voor als je graag wilt weten hoe het gister afgelopen is: daar had ik op gerekend. Ik heb de videocamera gepakt zodat je precies terug kunt zien hoe ik je kleine broertje help met zijn luiertje. Groetjes en hopelijk tot snel, (tante) Patricia.”
Ze stuiterde door de kamer, zeker twee minuten. Gierde het uit, schaterde om Patricia’s geweldige actie. Voorheen had ze het nooit zo leuk gevonden als hun ouders zich met hun relatie bemoeiden, maar nu nam Patricia plaats in hun kleine tijden, en ze kon, naar Lisa’s mening, geen betere plaats kiezen. Ze stopte pas met lachend door de kamer springen toen ze merkte dat ze al de hele tijd precies op de maat van de muziek aan het dansen was, en haar ouders al een tijdje tegen de muur onder haar aan het kloppen waren bij wijze van signaal.
“Je moeder krijgt echt een prijs voor het beste sms’je ooit! x”


Een gang vol met scholieren staarde terug terwijl Lisa keek of ze haar vriendinnen zag. Roy had ze nog niet opgezocht, en dat wilde ze eigenlijk even zo houden. Ze had een verschrikkelijke behoefte alles te vertellen dat er het afgelopen weekend was gebeurd, en had bij wijze van compensatie – ze kon natuurlijk niet alles vertellen – bedacht dat ze alleen zou vertellen hoe ze zich gevoeld had. Haar vriendinnen hadden al gehoord dat ze de nacht had doorgebracht bij Roy en waren door haar opgewekte bui erg nieuwsgierig geworden. Het was tijd om ze uit hun lijden te verlossen.
“Dus?” zei een hoge stem achter haar, langgerekt, en aan het einde hoger dan aan het begin van het woord. Lisa draaide zich om en zag Daniëlle, de langste van haar twee hartsvriendinnen, achter haar staan, met een glimlach van oor tot oor. “Ben je, je weet wel?”
Lisa werd meteen knalrood. “Nee!” ze moest zich inhouden om het niet lachend te schreeuwen. “Denk je echt alleen maar daar aan?” beantwoordde ze Daniëlle’s plagerige lach.
“Ach, kom op. Je slaapt één nachtje bij hem, we horen een dag niets van je, en de volgende dag ben je vrolijker dan ooit.”
“Je moet toegeven dat jij hetzelfde gedacht zou hebben,” maakte Leigh, die was komen aanlopen, af. Lisa’s vriendengroep was compleet en begon zich naar de aula te verplaatsen.
“Dus wat is er dan wel gebeurd?” vroeg Daniëlle nieuwsgierig. Lisa wilde al in giechelen uitbarsten, maar wist zich te beheersen.
“Nou, ik heb heel goed uitgerust,” begon ze onheilspellend. “Ik heb hem trouwens wel naakt gezien, en hij mij ook. En nee,” onderbrak ze Leigh, die net ademhaalde om te reageren. “Er is niets gebeurd.”
“Ik geloof daar zó weinig van, meis,” lachte Daniëlle ontdeugend. Van haar beide vriendinnen praatte zij veruit het meest.
In de aula kwam Roy naar haar toegesneld. Ze herkende hem eerst even niet – ze had hem voor het laatst in heel andere kleding gezien. Het was best even wennen hem nu weer zo volwassen mee te maken.
“Ehm, Lies, waarom kijken je vriendinnen me zo raar aan?” vroeg Roy, zonder zich uit het staargevecht met Daniëlle terug te trekken. Die probeerde blijkbaar te ontdekken in hoeverre haar vermoeden klopte. “Niet terugkijken,” fluisterde ze. Hij leek haar niet te horen, dus trok ze hem maar mee in een zoen.
“Kan ik vrijdag weer blijven slapen?” vroeg ze hoopvol, toen ze eindelijk zijn aandacht had. Roy trok ook een lach. “Van mij wel, en van mijn moeder zeker. Die is er nog enthousiaster over dan ik. Maar vergeet niet wat ze gezegd heeft.”
Lisa moest even nadenken. Vrijdag en zaterdag waren een droom geweest, en ze had zondag nog in die droom doorgeleefd. Maar alles heeft zijn prijs. Dolgraag zou ze weer bij haar kleine Roy en haar ‘tante’ Patricia logeren – maar Patricia’s voorwaarde was ze totaal vergeten. Voor ze weer Roy’s kleine zusje mocht worden, moesten haar ouders op de hoogte worden gebracht.
Maar wat Lisa niet was vergeten, was haar ingeving van afgelopen zaterdag. Ze had een plan bedacht om haar ouders uit te leggen wat de bedoeling was, met een behoorlijk veel grotere kans van slagen dan een gesprek. Haar moeder zou genoeg zijn – gelukkig maar, want haar vader zag ze hier niet echt blij van worden. Maar het was hoe dan ook zaak om Patricia zo snel mogelijk te spreken; als Lisa haar verkeerd had ingeschat, zou ze snel iets anders moeten bedenken. Want wachten met logeren, dat kon echt niet.


“Ben thuis!” klonk een lage schreeuw uit Roy’s keel. Lisa had al eens gevraagd waarom hij zo’n lage stem gebruikte bij het schreeuwen, en hij had verteld dat zijn stem anders enorm oversloeg. Ze had hem uitgelachen, maar hij had niet gekwetst geleken. Dat was hij niet snel.
“Hoi!” gilde Lisa er achteraan. Het duurde even voor er antwoord kwam.
“Hey, Lisa, ben jij er ook weer?” zei Patricia over het geluid van voeten die van een trap lopen. Echt verbaasd was ze natuurlijk niet, Lisa kwam hier bijna elke dag. “Gaan jullie weer met z’n tweetjes een film kijken?”
“Dat was wel het plan,” lachte Roy, toen zijn moeder voor hun neus stond. Patricia wendde zich voorzichtig tot Lisa.
“Schat, ik moet even weten of jullie weer… nou ja…” probeerde ze. Ze deed haar best om het Lisa niet te ongemakkelijk te maken, maar haar pogingen werkten averechts. Lisa glimlachte geruststellend.
“…Willen luieren?” maakte ze af. Patricia leek blij dat Lisa zich zo weinig schaamde voor haar.
“Ja, dat. Want dan wil ik echt eerst even je moeder spreken.”
“Ik weet het,” zei Lisa, iets minder breed lachend. “Ik heb het nog niet verteld. Maar ik wilde je ook iets vragen. Roy, kun jij alvast een film gaan uitkiezen?”
Roy keek ervan op dat hij ineens werd aangesproken, mompelde dat hij wel even kon kijken en snelde de trap op.
“Ik weet niet of Roy het antwoord op deze vraag wil horen. Hij zal in elk geval wel een probleem hebben met het doel,” zei Lisa schuldbewust. Patricia zette een nieuwsgierige blik op.
“Toen ik eergisteren met een natte luier wakker werd, stond je in de kamer. Je maakte net een foto toen we gingen zoenen, toch?” begon ze aarzelend. Patricia knikte.
“Heb je toevallig ook gefotografeerd hoe wij lagen te slapen?” Ze durfde Patricia niet helemaal meer aan te kijken, en besloot dus maar naar haar ineens heel interessante schoenen te kijken. Maar haar ooghoeken merkten scherp op dat Patricia begon te lachen.
“Ja, ik had al twee foto’s gemaakt,” zei ze lachend. “Van het tweede geluid werd Roy wakker, toen heb ik een kwartiertje op de stoel in het hoekje naar jullie gekeken. Hoezo eigenlijk? Wil je liever dat ik ze verwijder?”
“Nee, dat zeker niet,” zei Lisa snel. “Roy misschien wel, daarom moest hij ook weg. Maar ik zou ze graag willen hebben. Ik wil het aan mijn moeder laten zien, omdat ik weinig vertrouwen heb in mijn woorden. Óf die van Roy. Óf die van wie dan ook, eigenlijk.”
“Maar als je de foto’s zomaar laat zien, jaag je haar misschien de stuipen op het lijf. Het ziet er dan misschien schattig uit, dat moet ik zeker toegeven, maar het is en blijft haar dochter in babykleren, tegen diens vriendje, ook in babykleren. Dat kan best even schrikken zijn – ik spreek uit ervaring.”
Zuchtend ging Lisa aan de keukentafel zitten. “Maar wat moet ik dan doen? De foto in tweeën knippen, de ene helft geven, het uitleggen, en dan de andere helft geven?”
“Daar breng je me wel op een heel goed idee, kleine meid.”


Ze had die week de tijd alleen kunnen doden door haar plan zo zorgvuldig mogelijk voor te bereiden. En zo kwam het, dat tegen vrijdag alles perfect in orde was. Alles lag en stond klaar, haar moeder zou twee uur alleen thuis zijn en niets bijzonder belangrijks moeten doen. Roy was ingelicht en overtuigd, Patricia zou aan de telefoon klaar zitten, kortom: alles was geregeld. Maar terwijl het moment des oordeels naderde namen de zenuwen toe. Donderdagavond, kwart over elf, en ze begon in te schatten hoe het zou kunnen lopen. Vrijdagnacht, tien over twee, en ze sliep nog steeds niet.
Als haar moeder geen begrip zou tonen, en Patricia haar niet gerust kon stellen, wat dan? Dan zou haar moeder voor altijd een machtsmiddel hebben, zou haar vader het misschien wel te horen krijgen. Wat dan? Dan zou ze, als ze hem goed inschatte, elke keer dat ze weer eens veel te laat thuiskwam zo’n verschrikkelijke luieropmerking krijgen, en het zou waarschijnlijk wel bij hem opkomen om haar dan net zo lang luiers te laten dragen – hoeveel ze er ook natplaste – tot hij haar poep tegen haar billen plat kon slaan, onder het genot van stekende opmerkingen over haar broekplassen van vroeger. Of ze zou in alleen haar luier en romper naar school gestuurd worden, om door iedereen uitgelachen te worden en van de door haar vader ingelichte leraren niet naar de wc te mogen. En natuurlijk weer uitgelachen te worden als ze huilend, met een rood hoofd, noodgedwongen haar luier liet vollopen. Hel. In dat soort gedachten leek klein zijn helemaal niet zo leuk meer. Tranen terwijl ze voor het oog van de wereld door een duivelshand tussen haar benen werd opgetild, iedereen die de inhoud van haar luier alle kanten op kon zien gaan, en een manische stem. “Voel maar goed, dit vind jij leuk. Hier geniet jij van. Ik had het jaren geleden al kunnen weten.”
Dromen vol broekplassen en woedende ouders maakten dat ze vrijdag met in totaal nog niet één oog open doodvermoeid de klas in kwam sjokken. In de pauzes zaten Roy en zij stilletjes naast elkaar, beiden even zenuwachtig voor de avond, om elkaar alleen aan te kijken bij de gelukskus aan het eind van de pauze. De dag verliep langzaam, maar op een manier ook snel – veel te snel. Toen de dag klaar was treuzelde ze extra lang bij de kluisjes, maar Roy had haar door en moedigde haar aan. De school was al nagenoeg uitgestorven toen ze alles bij elkaar had, en ze viel zuchtend achterover tegen haar kluisje.
“We moeten maar zo’n beetje gaan, Lies,” zei Roy. Hij wist dat ze bang was. Ze hoorde dat hij zo kalm mogelijk probeerde te klinken. Maar ze wist ook dat hij bang was. Dat hoorde ze ook.
“Ik dacht de hele dag dat ik in mijn broek zou plassen,” bekende ze. Waarschijnlijk had hij niet door dat deze opmerking diepgeworteld was, maar het hielp dat hij haar gerust kon stellen.
“Ach, wees maar gerust, kleine meid.” Hij tilde haar met veel moeite op. “We gaan maar eens naar huis, dan gaan we jou een veilig luiertje om doen, dan kan je niks gebeuren.” Lisa keek even geschrokken om zich heen, maar niemand kon het gehoord hebben. Roy keek alsof hij ieder moment in lachen uit kon barsten. Natuurlijk was die opmerking motiverend, maar nog steeds stond het huilen haar nader dan het lachen. Waar ben ik aan begonnen, dacht ze toen Roy haar niet meer overeind kon houden.


Eenmaal binnen in haar eigen huis werd ze een stuk kalmer. Ze zag haar moeder, haar doelwit, en merkte haar menselijkheid. Ze was geen genadeloze geest, geen standbeeld met een stenen uitdrukking op haar gezicht. Gewoon haar moeder. “Kun je ons roepen als de thee klaar is?” zei Lisa nog snel, voor ze gefixeerd de trap opliep, op de voet gevolgd door Roy.
Ongemakkelijk stond ze te wachten tot Roy de deur achter haar dicht had gedaan – voor zover dat mogelijk was. Het slot kon ze er nog steeds niet veilig op doen. Op het moment dat de deur tegen het kozijn tikte, durfde Roy geluid te maken.
“Doe je kleren maar snel uit, we hebben maar een minuut of vijf,” zei hij, waarna hij zelf ook zijn jas uit begon te doen. Lisa graaide het tweetal rompers bij elkaar van achter haar CD’s en gooide ze op bed. Vervolgens haalde ze een ritselende plastic verpakken onder haar bureau vandaan. Dat was natuurlijk geen goede verstopplek, maar ze wist dat haar ouders de doos niet zouden vinden – ze keken alleen onder haar bureau als haar vader haar kaartlezer weer eens moest lenen, en hij de kabel uit haar computer moest trekken. Maar ze had de kaartlezer deze week bij hem laten liggen, dus dat risico was enorm verkleind.
Ze keek even naar de verpakking op haar bed. Ze was zo bang geweest dat ze iemand zou tegenkomen, dat ze hem vanaf het moment dat Patricia het pak voor haar huis uit de kofferbak van de auto had gehaald, tot het moment dat het pak veilig onder haar bureau stond, niet had bekeken. Nu ze redelijk gerust kon zijn dat ze niet zomaar iemand tegenkwam, observeerde ze de bedrukking.
De verpakking was gericht op mensen die incontinent waren. Dat kon je duidelijk zien, want er werd nergens gesproken over luiers. “Verband” kwam ze wel veel tegen, tussen veel informatie waarvan ze het belang niet helemaal begreep. Heel veel informatie over absorptiecapaciteit, veel beloftes over comfort en iets dat “FeelDry” heette dat blijkbaar zorgde dat er geen vocht bij de huid kwam, hoeveel druk er ook op kwam. Ze grinnikte erom – ze had dat weekend wel gemerkt dat er helemaal niet zoveel druk voor nodig was om het vocht weer naar de huid te laten komen. Ze bekeek nog even de belofte over hersluitbare plakkers en scheurde het plastic voorzichtig open.
Het was fijn om weer zo dicht bij luiers te zijn. Hoewel ze zeker nog geen expert was op het gebied van ‘luierlol’, had ze haar witte vriendjes toch gemist. Ze hadden haar een nacht beschermd, en had het gevoel dat ze dat nu weer zouden doen. Ze merkte dat Roy zich had uitgekleed, op zijn onderbroek na, en gebaarde dat hij kon gaan liggen. Snel plofte hij op het bed.
“We hebben niet veel tijd,” merkte ze op, terwijl ze hem van zijn laatste kledingstuk ontdeed en een luier uit het krakende plastic pakte. “Dus geen rare manoeuvres als ik hier straks lig, hè?”
“Tuurlijk niet,” antwoordde hij serieus, terwijl hij zijn rug van het bed hield. Lisa drukte hem omlaag en begon de luier vast te maken, snel maar stevig. “Ik weet hoe belangrijk dit is.”
Roy was klaar. Terwijl hij van het bed af klom greep hij zijn romper en trok hem over zijn hoofd. Toen hij het broekje vastmaakte lag Lisa al klaar in haar ondergoed. Hij lachte even, pakte een luier uit het pak en werkte haar slip uit. Lisa durfde zich niet te bewegen, geen woord uit te brengen, bang voor wat er komen ging. Ze kon alleen maar naar haar plafond staren en twijfelen aan haar plan. Ze schrok dan ook pas wakker uit haar roes toen Roy haar benen zo ver naar voren duwde dat hij de luier onder haar billen kon schuiven – ze had hem zeker niet horen vragen of ze omhoog kon gaan. Verlamd van angst als ze was, wist ze eerlijk gezegd ook niet of ze dat had gekund.
Toen de luier helemaal op zijn plaats zat en Roy met de plakkers begon, nam de angst af. Voor haar gevoel waren luiers toch een soort van veiligheid, en het hielp dat Roy bewonderend naar haar lachte. Nu was hij haar vriendje, maar toch – als hij haar schattig vond zo, Patricia haar schattig vond zo, dan kon het goed dat haar moeder haar ook schattig vond zo.
Ze voelde de laatste plakstrips die het matje stevig tegen haar aandrukten. Tot haar eigen verbazing lukte het om overeind te komen, en Roy hielp met haar romper. Met het broekje om, en het matje nog steviger op zijn plaats, kwam ze enigszins tot rust. Roy liep naar de berg van zijn kleren, en begon zijn broek aan te trekken. Lisa, wiens verlamming nu bijna helemaal verdwenen was, deed hetzelfde. Beiden zeiden geen woord. Met hun broek over hun luier gingen de twee op het bed zitten, naar de deur gericht. Vol spanning wachtend tot Lisa’s moeder op de opengezwaaide deur zou kloppen. Beneden floot een fluitketel. Een aantal seconden later ging de deur van de gang open en kwam een stel voeten de trap op. Roy voelde vast aan dat haar hart in haar keel klopte, want nog voor haar moeder helemaal boven was voelde ze een hand die de hare stevig omklemde en maakte dat haar hartritme weer wat langzamer werd. De voetstappen hielden op. Twee klopjes. Zachte tikken op een houten deur die eigenlijk openstond.
“Mam, kom er eens bij zitten. Ik moet je iets vertellen…”


Ik heb weer volop inspiratie, dus ik hoop heel snel een volgend deel kunnen posten :) Sorry voor de lange wachttijd, had een beetje een writers block
Het Slot [Hoofdstuk 11 toegevoegd]

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Forum Held
  • *****
  • Berichten: 1.083
  • Geslacht: Man
  • Zeg niet wat je weet, maar weet wat je zegt.
  • Contact behoefte: iedereen
  • Geboortejaar: 1997
  • Ik ben: DL
  • Locatie: zuid-holland
Re: Het Slot [laatste deel:6april12
Reactie #20 april 07, 2012, 00:01:44 00:01*
Geweldig vervolg weer!
Had iedereen maar het geluk om op zo'n manier steun te krijgen tijdens
het vertellen van ons gezamenlijke geheim..

Mooie cliffhanger trouwens, ik ben benieuwd wat haar reactie gaat worden!

~ LB


Proud to be part of the hard

Offline (Verborgen)

  • Global Moderator
  • Forum Held
  • *****
  • Berichten: 2.289
  • Geslacht: Man
  • Contact behoefte: iedereen
  • Geboortejaar: 1996
  • Ik ben: DL
  • Locatie: Prov. Utrecht
Re: Het Slot [laatste deel:6april12
Reactie #21 april 07, 2012, 01:04:24 01:04*
MEERMEERMEERMEERMEERMEER!

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Forum Held
  • *****
  • Berichten: 328
  • Geslacht: Man
  • Stay wet! xD
  • Contact behoefte: iedereen
  • Geboortejaar: 1995
  • Ik ben: TB & DL
  • Locatie: Regio Eindhoven
Re: Het Slot [laatste deel:6april12
Reactie #22 april 07, 2012, 15:30:44 15:30*
Goed bezig! :D
Echt weer geweldig vervolg!
Ik kan niet wachten op een vervolg! ;D

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Forum Held
  • *****
  • Berichten: 335
  • Geslacht: Man
  • Contact behoefte: iedereen
  • Geboortejaar: 1996
  • Ik ben: AB & DL
  • Locatie: Noord-Holland
Re: Het Slot [laatste deel:8april12]
Reactie #23 april 08, 2012, 01:54:01 01:54*
Weer een flinke lap tekst, geniet ervan! binnenkort alles, met illustraties in een mooie PDF.


Hoe vaak ze dit gesprek in haar hoofd alvast gevoerd had. Hoeveel vertelstrategieën ze had uitgewerkt. Hoe makkelijk het altijd was geweest. En nu, nu ze er dan in het echte leven aan moest beginnen, had ze geen flauw idee waar te beginnen. Kon ze niet veel meer doen dan slechts haar hoofd laten hangen en naar de verdikking onder haar spijkerbroek staren – die haar moeder hoogstwaarschijnlijk nog niet had opgemerkt. Lisa’s moeder trok een bedenkelijk gezicht terwijl ze langzaam naar het bed liep. Maar goed dat Roy er nog aan had gedacht het pak luiers weer onder het bureau te gooien, want ze wilde dit op haar eigen tempo uitleggen. Maar haar eigen tempo was wel een beetje te langzaam, want ze wist simpelweg niet waar te beginnen.
Lisa’s moeder voelde de spanning en zei geen woord. Roy schoot te hulp en Lisa keek dankbaar toe terwijl hij haar verhaal inleidde.
“Het leven is redelijk stressvol, toch?” Lisa kon zich herinneren dat hij exact hetzelfde tegen haar was begonnen, een paar maanden geleden. Maar Roy’s gezicht was niet op het hare gericht. Het was op dat van haar moeder gericht. Haar eigen moeder, waar ze nog jarenlang elke dag in zou kijken. Dat straks een frons of een lach zou hebben, en nooit meer helemaal weg zou gaan. Het was erop of eronder. En nadat Lisa’s moeder geknikt had, na een paar seconden – ze had vast gedacht dat het een retorische vraag was -, ging Roy door.
“En stress is niet goed. Het is belangrijk om je zo goed mogelijk te voelen, zoveel mogelijk te ontspannen, zodat je beter met de stress om kunt gaan.” Hij sprak alsof hij voorlas. Misschien was dat ook wel zo, bedacht Lisa. Hij las in zijn hoofd een lang voorbereide speech voor, die al maandenlang in zijn geheugen gekerfd stond. De overwinning van zijn twijfel. Hij deed dat nu voor haar. Het was tijd om te laten zien dat ze niet te zwak was om te praten.
“En iedereen doet dat op een andere manier,” mengde Lisa zich in de toespraak, vlak voor Roy waarschijnlijk hetzelfde wou zeggen. “De één leest een boek, de ander wandelt een eind.” Vriend en vriendin keken elkaar even aan – ze kwamen op hetzelfde moment tot de conclusie dat ze een stuk hadden overgeslagen.
“Maar was het leven altijd al zo stressvol?” zei Roy met een peinzende blik, alsof hij het zich oprecht afvroeg. “Nee. En wanneer niet?”
Lisa’s moeder schraapte haar keel. Te lang niets gezegd. Ze had aangevoeld dat ze dat beter niet kon doen. “In de vakantie?” Lisa schudde haar hoofd. “In je jeugd?” probeerde haar moeder, en zag aan haar dochter dat die blij was dat ze het zo snel geraden had. Goed dat ze haar een plezier kon doen, wat ze ook te vertellen had.
“Ja, precies. In je vroege jeugd was de hele wereld onschuldig. Waren er geen problemen, was er altijd een verzorgende ouder, zodat je je helemaal nergens druk om hoefde te maken,” ging Roy door. Hij knikte haar toe, en Lisa schraapte op haar beurt haar keel.
“Om volledig te ontspannen keren sommige mensen terug naar die situatie. Sommigen hebben er een drang voor, als sinds hun latere kindertijd, en sommigen zijn verkocht na het te proberen.” Lisa’s moeder keek vragend. “Proberen weer zorgeloos te zijn,” verduidelijkte Lisa. Met kloppend hart wachtte ze tot haar moeder zou reageren.
“Hoe bedoel je precies? Ik neem aan dat je jezelf bedoelt? Hoe bedoel je, ‘weer zorgeloos zijn’?” Drie vragen, met eigenlijk hetzelfde antwoord. Lisa keek Roy aan; die had veel meer verstand van de details. Aan haar blik kon Lisa zien dat haar moeder begreep dat Roy het beter wist.
“Het gaat van knuffels tot overmaatse kinderstoeltjes. Sommigen hebben geen behoefte aan badderen, gevoerd worden, met blokken spelen of kindertaal uitkramen. Maar bijna allemaal willen ze genieten van het verzorgd worden, de problemen gerust aan iemand anders kunnen overlaten.”
Lisa’s moeder keek met een blik die duizenden vragen tegelijk stelde. Haar mond hing beweeglijk open, en toen ze eindelijk besloot welke vraag ze wou gaan stellen, kreeg deze een stevigere vorm. “En jullie dan?” Ze vermoedde al dat Roy hetzelfde betrof als haar dochter. Dat was ook niet zo gek; hij had bijna alle vragen beantwoord.
Lisa zoog haar longen vol lucht omdat ze bang was flauw te vallen. Dat was haar al vaker gebeurd in extreem spannende situaties – gelukkig kon ze deze keer alles gerust laten lopen. Ze hees zich op haar benen, net als Roy, en trok haar broek soepel omlaag. Nog geen seconde later deed haar vriendje hetzelfde. Meteen toen zijn hand weer vrij was kneep Lisa die met twee handen stevig vast, en drukte zich tegen hem aan. Hij sloeg zijn arm om haar schouder, en beiden keken gespannen naar Lisa’s moeder, die haar ogen wat wijder had opengesperd.
“Meid, wat heb je aan? Een luier?” Ze ging staan. Achter het subtiele zandlopertje om haar dochters kruis was het opvallend witte ondergoed ook niet te missen. “Hoe komt het in je op? Gaan jullie wel gewoon naar de wc als je die om hebt?”
De stilte sprak boekdelen. Bezorgd trok de geschrokken moeder de rompersluiting van haar dochter open, en keek wat haar kruis bedekte.
“Incontinentiemateriaal? Ben je wel helemaal lekker? Dat is voor mensen die een blaas- of darmbeschadiging hebben, niet voor ontspannende tieners!” Met krachtige, snelle bewegingen stak ze haar hand voorin Lisa’s luier om geruststelling te zoeken. Een groot geluk dat Lisa die niet had gebruikt. Waarschijnlijk had ze dat niet eens gedurfd. Maar toen haar moeder haar hand uit Lisa’s luier haalde, begon die te snikken. Het was niet veel meer dan een stel rode ogen, een aantal tranen en een moeilijk gezicht, maar toen ze merkte dat haar moeder het zag kwam er geluid bij. Roy trok haar dicht tegen zich aan en keek beschuldigend naar haar moeder. Die besloot haar huilende dochter even te laten voor wat het was en wendde zich tot Roy.
“Weten jouw ouders hiervan?” Een knik. “Ze heeft die luier zeker van jou?” “Van mijn moeder, ja.”
Hoofdschuddend ging ze op de bureaustoel zitten, zo ver mogelijk van haar rare dochter en haar rare vriendje vandaan. Roy fluisterde geruststellingen naar Lisa en trok haar naar het bed om te gaan zitten. Toen ze wat gekalmeerd was, probeerde haar moeder het weer.
“Sorry dat het zo moet, lieverd. Maar ik schrik hier heel erg van.”
“We doen er toch niemand kwaad mee?” snikte Lisa. Ze haatte zichzelf erom dat ze was gaan huilen. Maar zo’n felle reactie had ze totaal niet verwacht.
“Het is vies, Lisa. En raar. En…”
“Ho, stop. U helpt uw dochter nergens mee als u haar kwetst met uw prehistorische vooroordelen,” zei Roy, dapper opkomend voor zijn huilende jonkvrouw. “Ik zou graag willen dat u mijn moeder belt. Als u het begrijpt, kunt u uw dochter beter helpen. Hopelijk ziet u dat in.”
Een staarwedstrijd van een paar seconden verloor Lisa’s moeder, en ze pakte het mobieltje dat Roy naar haar toestak gefrustreerd aan. “Jullie blijven hier. Ga geen kant op,” zei ze nog, voordat ze de deur dicht smakte. Die waaide natuurlijk meteen weer open, maar het dramatische effect was gelukt. Roy probeerde nog een tijdje zijn vriendin te kalmeren, maar besloot haar uiteindelijk maar in te stoppen. Ze snikte maar een paar seconden door, en viel daarna meteen in een diepe slaap. Geen dromen meer over luierduivels, maar over luierduivelinnen.


“Oké, ik heb Roy’s moeder even gesproken…” Lisa’s moeder begon al op de overloop te praten, maar stopte abrupt toen ze zag dat haar dochter lag te slapen. Roy schudde haar wakker en een aantal seconden later kon haar moeder verder praten.
“Ik heb Roy’s moeder even gesproken, en ik denk dat ik het nu beter begrijp.” Lisa klom rechtop in haar bed. Haar moeder keek even zenuwachtig of ze een natte plek kon ontdekken achter het zandlopertje, en ging enigszins gerustgesteld verder.
“Klopt het dat jullie niet echt proberen weer kind te worden?” vroeg ze, bevestiging willend. “Klopt, mevrouw Van Rijn,” antwoordde Roy snel. “Het is gewoon een soort rol.”
“Zeg maar Anne,” merkte die terloops op. Ze wilde meteen door met vragen.
“Meid, wil je alsjeblieft niet te vaak in je luier plassen? Ik wil niet dat je straks niet meer zindelijk bent, en jij denk ik al helemaal niet.” Dat laatste stak, maar haar moeder bedoelde het goed, dus stemde Lisa snel in. “Ik draag ze ook alleen in weekenden, mam.”
“Geweldig,” zei die, niet echt kijkend alsof ze het geweldig vond. “En als je, jeweetwel… een grote boodschap doet…” Lisa kon wel door de grond zakken. “…wil je dan alsjeblieft zorgen dat Patricia, of voor mijn part doet Roy het, je zo snel mogelijk verschoont?”
“Dat heb ik nog nooit gedaan, mam.” Knalrode wangen.
“Dat reken ik als ja. Houd het verder alsjeblieft zo onschuldig als jouw moeder beweert dat het is, Roy. Ik wil geen gekke dingen horen, als dat jullie elkaars poepluiers aandoen, elkaar bevredigen tijdens verschoningen, en verder van dat soort nachtmerries.”
“Mam! Doe normaal!” Roy begon ook rood te worden.
“Ben ik duidelijk?” probeerde Anne streng te eindigen. De beide tieners knikten snel en Anne zuchtte. “Hoe haal ik het in mijn hoofd dit toe te staan…” mompelde ze. “Helemaal niet smerig. Ik moet hen zelf maar eens verzorgen, jaja. Patricia heeft makkelijk praten…” Ze verdween door de deur.
Verbijsterd keken de twee grote kleintjes elkaar aan. De tranen kwamen bij Lisa weer op en ze vlogen elkaar in de armen. “Het is gelukt,” lachte ze door de tranen heen. “Het is jóú gelukt,” zei Roy trots. Lisa ging daar tegenin.
“Maar niet zonder jouw moeder.”


“Waarom slaap ik toch zoveel in babymode?” lachte Lisa. Het leek eeuwen geleden dat ze had gelachen, terwijl het gesprek inclusief onderbreking maar een halfuur had geduurd. Haar fietsketting sloeg een tand over en ze schoot door met haar trapper.
“Omdat je je veel beter op je gemak voelt, dat is toch logisch,” lachte Roy terug. “Dat komt mooi uit, want zo te zien heb jij heel wat slaap in te halen.”
“Je hebt helemaal gelijk. Zullen we meteen maar gaan slapen straks? Misschien plas ik wel weer onbewust.” zei Lisa ondeugend.
“Je durft het nog steeds niet, hè? Goed dan, ik zal wel wat te drinken regelen, dan help ik je wel weer omkleden, en dan gaan we maar lekker slapen.”
“Ja, mag ik?” lachte ze. “Dat is toch ook doodeng, in een luier plassen? Als het niet zo schattig had gevoeld had ik het niet eens gewild. Maar het blijft leuk jou in je luier te laten schijten. Ik geloof dat ik trouwens nog een film te kijken heb!”


Eenmaal in Roy’s huis wilde Lisa Patricia meteen omhelzen.
“Patricia, hoe heb je mijn…” begon ze, maar Patricia brak haar zin in tweeën. “Niets daarvan, vragen en bedankjes kunnen later wel. Ga je nu maar snel omkleden.” Lisa en Roy maakten aanstalten de trap op te gaan, maar Patricia bedacht zich.
“Wacht! Ik heb crème gekocht, ik help jullie wel,” zei ze, terwijl ze een waskrat neerzette en achter de twee aanliep.
“Waar is pap?” vroeg Roy zich nog bezorgd af.
“Die zit rustig te werken. Hij komt heus niet binnen, hoor. En anders hoor je hem wel aankomen.”
De spanning die ze had gevoeld toen ze de vorige keer werd uitgekleed, was helemaal weg. Haar terechte zorgen voor haar moeders reactie hadden nu geen zin meer, en bovendien was het Patricia die haar bewerkte – zo ongeveer de beste tante die je kon wensen. En terwijl Roy gefascineerd toekeek, vouwde haar ‘tante’ haar benen omhoog, schoof een zachte luier onder haar, en liet haar weer zakken. Elke keer werd het matje vertrouwder, verwelkomender. Ze wachtte braaf tot haar nieuwe tijdelijke ondergoed stevig dicht zou worden geplakt, maar dat gebeurde niet, en in plaats daarvan schroefde haar tante een potje open.
“Wat heb je nou precies gezegd, dat mijn moeder zo omsloeg?” vroeg Lisa, net zo gefascineerd als Roy zat toe te kijken. Patricia haalde twee vingers door het potje en wreef in haar handen.
“Ik heb eigenlijk alleen antwoord gegeven op haar vragen,” gaf ze toe, terwijl ze het koude goedje over Lisa’s huid smeerde. Die gaf nog steeds geen teken van schaamte. “Ze vroeg hoe ik ermee om was gegaan toen ik het te weten kwam.”
“En wat zei je?” wilde Lisa weten. Haar korte zin haperde in het midden, omdat Patricia haar billen weer even omhoog haalde.
“Ik zei dat ik zag hoe gelukkig jullie waren,” zei die tegen het achterwerk. “Dat heeft denk ik wel veel indruk gemaakt. Maar ze vond het wel smerig dat jullie je luiers gebruikten.”
“En toen?” Lisa zakte weer op haar luier nu ze helemaal was ingesmeerd, en Patricia begon hem strak dicht te plakken.
“Ik vertelde dat ik jullie hielp met verschonen, crème voor jullie had, en probeerde meteen klaar te staan als jullie uit de luiers wilden. Maar ja, toen kwamen de protesten natuurlijk weer. Ze begon te vertellen dat ze geen zin had weer je stinkende luiers te moeten verschonen, en ze werd bijna weer kwaad. Maar ik beloofde dat jij dat nooit van haar zou verwachten.”
Patricia glimlachte naar haar kleine meid en mepte op haar kont, voordat ze het zandlopertje aan haar als T-shirt uitziende romper vastpakte. “Bij mij mag je doen wat je wilt in je luier, voor mijn part gooi je er een kwarktaart in. Maar ik zou het rustig aan doen bij jou thuis.” En terwijl ze kleine Lisa optilde om haar op het bed te leggen sloot die haar armen om Patricia’s hals.
“Dankjewel,” fluisterde ze, en toen ze op het bed plofte, kreeg ze een stevige kus van haar tante.
Het was behoorlijk interessant om te zien hoe haar vriendje helemaal werd ingesmeerd. Hij hield zijn schaamhaar erg kort, had ze gemerkt. Misschien was dat ook wel logisch. Hij deed dit al veel langer dan zij, en had waarschijnlijk gemerkt dat hij zichzelf veel makkelijker kon schoonmaken zonder een oerwoud. Zijn moeder plaagde hem wat, met vragen als “Zo lag je een aantal dagen geleden ook, hè?” en opmerkingen als “Ik hoop voor je dat je dit keer braaf kunt blijven – we eten pizza.”
Die laatste opmerking begreep Lisa niet helemaal, dus vlak nadat Roy op zijn beurt een klap tegen zijn luier kreeg, vroeg ze: “Wat heeft dat met braaf zijn te maken?”
Patricia lachte, tilde haar zoon van de strijkplank en hielp haar ‘nichtje’ van het bed. “Niets bijzonders, hoor. Maar ik heb zo mijn eigen recept…”


“Ik ben echt blij dat het weer weekend is,” zuchtte Lisa verlicht. Roy trok de deken van zijn bed over hen heen – ze sliepen deze keer, om comfortredenen, naast elkaar in plaats van op elkaar. Maar natuurlijk wel heel, heel dicht tegen elkaar aangekropen.
“Zeker een liter drank op – ik voel al dat ik moet, je moeder is weer zo lief tegen ons, straks lekker pizza eten, het filmpje kijken dat je moeder had gemaakt, en natuurlijk in het echt meemaken hoe je dat doet,” eindigde ze dreigend lachend.
“Hoe weet je zo zeker dat ik weer straf krijg?” lachte Roy, met wel behoorlijk wat tikkeltjes bezorgdheid in zijn stem en gezicht, terug.
“Daar zorg ik wel voor,” sloot ze onheilspellend af, maar ze liet hem niet in spanning, en trok hem tegen haar aan. Het laatste wat ze hoorde voor ze in een diepe slaap viel was Roy die fluisterde dat haar luier zou gaan lekken als ze op haar zij bleef liggen, maar ze maakte al niet meer mee hoe hij haar op haar rug draaide en haar hand vastpakte.
In haar dromen confronteerde ze zichzelf. Ze verwerkte keer op keer de schrik en angst van de afgelopen middag. Vage kleuren symboliseerden de tranen die over haar wangen hadden gestroomd, de bevestiging van haar angsten. Maar uiteindelijk draaiden al haar dromen om de luier waarin ze sliep. Steeds opnieuw probeerde haar onderbewustzijn haar eraan te herinneren dat ze moest plassen, en nodig ook. Maar Lisa gaf niet toe – als ze aan het eind van haar droom in haar luier zou plassen, wist ze zeker dat ze wakker zou worden. Na elke droom werd de zonder woorden gestelde vraag strenger, tot ze in haar zoveelste droom terechtkwam. Een rare droom. Ze lag in de houding waarin ze waarschijnlijk ook lag te slapen, op hetzelfde bed, maar de rest van de kamer was niet hetzelfde. Het was de slaapkamer van Patricia. Het strijkijzer stond passief tegen de zijkant van een kledingkast, en waar hij normaal stond was nu een stoel – met Patricia erin.
Ze beleefde fragmentjes van de dag. Ze vroeg haar tante een aantal keer wat pizza met braaf zijn te maken had, en die legde ook een aantal keer uit hoe Anne was overtuigd. Maar toen kalmeerde het tijdsverloop en stopten de herinneringen.
“Wat is dat nou, met jou en luiers?” vroeg Patricia haar rechtstreeks. Maar Lisa wist dat het eigenlijk haar hoofd was dat het aan zichzelf vroeg.
“Wil je er in plassen of niet? En hoe zit het met dat idee dat je voor het slapengaan kreeg?”
Schuldbewust keek Lisa haar tante – of eigenlijk haar hoofd – aan. Ze vertelde, zonder per sé bestaande woorden te gebruiken, precies hoe het zat.
“Ik wil het wel, ik voel me dan lekker klein, maar vind het eng om het mee te maken.” Daar kwam het zo ongeveer op neer.
“Waar ben je dan bang voor?” Patricia’s gezicht begon haast te vertonen. Dat kon maar één ding betekenen. Lisa wist geen antwoord en Patricia maakte een opmerking.
“Je bent bang dat het zo voelt als het in je hoofd doet. Maar je weet niet of het zo voelt. Nou ja, wíst,” en bij dat laatste wees ze naar haar luier.
Lisa keek en zag en voelde dat ze haar luier langzaam begon te laten vollopen. Eerst langzaam, toen snel, en het ging lang door. Het voelde niet veel anders dan toen Roy de fles water had leeggeknepen in haar kruis, eigenlijk voelde het zelfs prettiger. Niet zo ijskoud als het bronwater, zelfs wat warmer dan haar huid. Het warme goedje verspreidde zich door het matje door haar hele luier, en overal voelde ze een beetje nattigheid. Waarschijnlijk was hoe ze het voelde precies zoals het was, voelde ze het gewoon in haar droom terwijl ze in de werkelijkheid haar luier volplaste. Het was helemaal niet zo eng geweest, maar de gedachte dat het urine was dat langs haar huid stroomde had het niet erg makkelijk gemaakt. Maar ze had het niet kunnen, niet willen stoppen. Ze had zich nog nooit zo klein gevoeld. De Patricia in haar droom had een glimlach gekregen en wilde iets zeggen, maar de droom verdween. “En je ingeving…” kreeg Lisa nog net mee, maar ze wist precies wat de rest van de zin geweest zou zijn.
“Lies? Lies, word wakker,” zei Roy stemloos, terwijl ze heen en weer geschud werd. Toen ze haar ogen opende zag ze dat hij over haar heen keek, dus waarschijnlijk stond Patricia – de echte – ook in de kamer. Lisa kwam uitgerust overeind en wreef de haren uit haar gezicht.
Roy rolde haar bovenop hem, schopte de dekens weg en gaf haar een lange kus. Patricia’s lach was de achtergrondmuziek.
“Ik geloof dat jij niet de enige bent met een natte luier, Roy.” Roy’s voelende hand drukte het vocht een beetje uit het matje, zoals Lisa al gewend was, en die zei opgewekt, als antwoord op Roy’s vragende blik, toen hun lippen zich scheidden: “Het was best leuk, eigenlijk.”


“Hier is je broek, Roy,” zei Patricia, terwijl ze haar zoon zijn broek toegooide. Moeder en zoon leken een klein beetje teleurgesteld dat het – min of meer – witte luiertje onder een broek moest verdwijnen, maar het moest.
“Ik geloof dat die van jou nog in mijn slaapkamer ligt, Lisa,” wendde Patricia zich tot het meisje dat nog steeds moest wennen aan het idee van haar luier die veel natter was dan de vorige keer. “Of wil je dat ik je verschoon?”
Dat werd nee, en ze liep aan de hand van Patricia mee naar de grote slaapkamer. Daar ging Lisa op bed zitten en begon te proberen haar broek over de wat dikke luier te krijgen.
“Hoe vind je het idee van Roy die zijn luier vult, meid?” vroeg Patricia. “Vind je het niet heel smerig?”
Lisa lachte. “Hij vindt het niet smerig, en ik vind het wel grappig dat hij zich er zo voor schaamt dat jij of ik het te zien krijgt. Hoezo?”
Patricia leek haar antwoord al te hebben, en maakte aanstalten weg te lopen. “Dan giet ik nog even snel een flink beetje pruimensap over zijn pizza. Dan mag jij vanavond of morgenochtend beslissen of hij braaf is geweest.”
Lisa kwam snel achter haar aan om verder te kunnen praten. “Beslist u dat maar, u bent de moeder. Maar dan krijgt hij zeker geen schone luier? Ik wil wel samen verschoond worden, hoor,” zei Lisa, serieus over wat ze zei. Op het gebied van het omhouden van een luier vond ze dat het helemaal tegelijk moest gaan. Ze wilde niet dat één van hen een verschoning kreeg, en de ander niet. Behalve afgelopen zaterdag dan, maar toen was ze er niet meer bij.
“Ik weet het goed gemaakt. Als Roy braaf is, mag hij naar de wc om de pizza naar buiten te laten, en krijgt hij na afloop een verschoning, net als jij. En als hij stout is, houden jullie allebei jullie luiers om. Maar op jouw pizza zit natuurlijk geen pruim,” eindigde Patricia knipogend.
“Klinkt als een plan,” zei Lisa. Ze vond het niet erg wat langer in haar natte luier rond te lopen, en zo zou het ten minste eerlijk gaan. Nu nog even bedenken wat Roy voor iets stouts kon gaan doen – deze keer zou ze de pret niet missen.


“Gezellig dat je weer mee-eet, Lisa,” zei meneer Van Drees. “Gaan we je elke week zien?”
“Ik hoop het wel, meneer. Ik vind het ook heel gezellig,” zei Lisa bescheiden.
“Blijf je ook weer slapen?” wilde meneer Van Drees weten. Waarschijnlijk eigenlijk niet, waarschijnlijk vroeg hij het alleen uit beleefdheid. Hij zou er toch weinig van merken. Hij bemoeide zich weinig met zijn zoon en diens vriendin.
“Ja, meneer.” Het werd erg stil aan tafel. Iedereen at ongemakkelijk door aan zijn pizza, in de hoop dat een ander een leuk onderwerp zou bedenken.
“Dus, hoe ging het grote gesprek, schat?” vroeg Patricia aan haar man. Die ging er meteen op in en begon uitgebreid te vertellen over de goede indruk die hij had gemaakt op zijn werk.
Lisa luisterde niet echt. Ze was aan het bedenken hoeveel moed ze had. Spanning was één van haar favoriete gevoelens in het leven – een goede verklaring voor het flinke repertoire aan films die ze kende. Maar hier ging het wel om Roy – ze wist niet of hij, als hij zijn best zou doen, echt geen fouten zou maken, waardoor beiden hun luiers niet af mochten doen.
Ik help hem wel een handje, bedacht Lisa, terwijl ze een punt van haar eigen pizza aan Roy voerde, en daarna nog één, en daarna nog één. Uit haar ooghoeken zag ze hoe Patricia haar ogen opensperde terwijl Roy op zijn beurt drie stukken pizza in haar mond schoof. Een vastbesloten knik naar Patricia maakte dat er geen weg terug was – beter had ze zich de laatste tijd niet gevoeld.
Ze ging anders zitten om haar luier even goed aan te voelen. Was het het waard? Nee, dat niet. Ze kon zich bijna niet voorstellen hoe het zou zijn, maar het leek haar helemaal niet zo’n goed idee om straks zomaar haar luier te gaan staan volpoepen – veel en veel te eng. Spanning was leuk, dat zeker, maar er was een grens. In haar jonge jaren had ze vaak gevreesd dat ze weer, en weer, en weer in haar broek zou plassen, maar die enkele keren dat dat gebeurde en ze dacht dat er iets mee zou komen, had ze vast in haar broek geplast van angst als ze dat niet al aan het doen was. In een luier was het natuurlijk heel wat anders. Dan had niemand er last van, was er geen opruimwerk nodig – hoewel het waarschijnlijk een tikkeltje gênant zou worden bij het verschonen – en kon ze bovendien aan Roy laten zien dat ze dat heus wel durfde. Ze twijfelde er niet aan dat ze het niet smerig zou vinden, luiers vond ze allang niet meer smerig.
Misschien was er een truc. Ze kon zorgen dat Roy stout was, wachten tot hij het liet gaan, en dan zo braaf zijn dat ze van haar ‘tante’ naar de wc mocht gaan. Die begreep haar plan natuurlijk en zou het haar niet makkelijk maken – dat wilde ze zelf. Er kwam een moment dat haar lieve tante een beetje consequent moest zijn, en niet van alles steeds moest vragen of ze dat wel wilde. En daar had ze met die hoofdknik om gevraagd.
Ze grinnikte zachtjes. Roy zou geen flauw vermoeden hebben. Hoewel hij het waarschijnlijk juist wel leuk zou vinden om echt overgeleverd te zijn aan zijn luier, was het veel grappiger om hem verrast te zien worden. Hij zou niet weten wat eraan kwam, als hij over een paar minuten te horen zou krijgen dat ze niet de kamer uit mochten komen zonder Patricia’s toestemming en begeleiding. Hij zou geen keus hebben. En zij ook niet.


“Oké, ik begreep van Lisa dat het klein zijn en verzorgen naar een hoger niveau gaat. Heb ik dit goed begrepen, Lisa?”
Patricia stond voor Roy’s bed, de twee tieners zaten erop. Roy keek vragend van de één naar de ander, en Lisa knikte ontdeugend. “Helemaal.”
“Dan heb ik een nieuwe regel voor jullie: jullie mogen niet buiten deze kamer komen zonder mijn persoonlijke toestemming én begeleiding.” Dat had Lisa goed voorspeld.
“Ik kom natuurlijk wel vaak langs, dus je hoeft niet bang te zijn dat jullie niet verschoond worden. Ik probeer niet strenger te worden, ik help jullie gewoon meer met het hele ‘klein zijn’. Dus zal ik vaak langskomen met water, maar ik sta natuurlijk wel klaar om te verschonen. Verschonen gaat wel tegelijk, ik begreep van Lisa dat ze dat graag wil.”
Roy wilde iets zeggen maar zijn moeder was hem te snel af. “Maak je daar maar niet druk om, ik ga helpen financieren. Ik betaal elke twee maanden één nieuw pak. Als jullie beiden ieder weekend twee luiers gebruiken, houden jullie het daarmee vijfenhalf weekend vol. Dan kunnen jullie zelf nog wel zien hoe jullie de rest van de luiers in kosten dekken. Ik snap dat het in de vakanties wat harder gaat, maar dat zien we dan nog wel.” Waarschijnlijk beantwoordde dat Roy’s vraag volledig want hij deed zijn mond weer dicht.
“Zo lang jullie geluierd zijn plassen jullie in je luiers.” Lisa voelde haar hart sneller gaan kloppen. “Het andere kun je op de wc doen, maar ik ga mee. Roy, ik heb met Lisa afgesproken dat ik mag bepalen of jij dat vandaag ook mag, dus kun je je maar beter goed gedragen. Lisa, je weet het, gedraagt hij zich niet, dan mag ook jij niet naar de wc.”
Lisa stak haar handen uit en Patricia kwam dichterbij. Lisa fluisterde iets in haar oor en Patricia’s mond vormde alweer een lach. “Dat vergat ik inderdaad. Mocht je toch de regels te buiten gaan, Roy, dan hoef je ook niet heel snel te rekenen op een verschoning als je nummer twee hebt gedaan. Echt veel regels zijn er natuurlijk niet, dus ik besluit als één van jullie moet wel of het mag.”
Patricia haalde haar handen van haar knieën en kwam overeind. “Nog steeds leuk?”
“Ja,” lachte Lisa. Ze kon aan Roy zien dat ze er uitzag als een stripfiguur, dat haar geluk van haar gezicht te lezen was. Roy’s gezicht voorspelde dat hij de nieuwe regeling niet erg vond, maar dat hij wel wat bezorgd was. Dus vlak voordat Patricia de kamer uitliep, vroeg hij:
“Tot wanneer moeten we toestemming hebben?”
Zijn moeder lachte met een vleugje genadeloosheid – dat merkte Roy ook.
“Tot en met overmorgen, kleintje. Genoeg om twee keer toestemming nodig te hebben.”


“Wat heb je gedaan, Lies?” zei Roy, quasi-wanhopig, terwijl hij bovenop haar dook. “Jij probeert er gewoon voor te zorgen dat ik mijn luier moet volpoepen en dat jij mag toekijken, zeker?” Hij kietelde haar zachtjes.
“Dat was wel in me opgekomen,” lachte Lisa terug. “Als jij straks met een stinkende luier ligt te slapen, geef ik je gewoon een harde mep op je kont.”
Roy grijnsde. “Je vergeet één ding: als ik niet naar de wc mag, mag jij dat ook niet. En ik ben het wel gewend het even op te houden, maar jij bent al minimaal vanaf vanochtend niet geweest.”
“Gisterochtend, kleine,” gaf Lisa hem duidelijkheid. Ze zette haar meest duivelse gezicht op.
“Maar jij hebt behoorlijk wat meer pruimen op dan ik.”
Roy werd stil en hij keek met een ongelovige blik. “Dit meen je?”
Lisa zat alweer geluidloos te lachen en knikte met haar ogen dicht. Roy’s gezicht vertoonde angst en toen Lisa haar ogen weer open had, zag ze in dat hij het echt spannend vond. Ze stopte met lachen en kwam naast hem in zijn bed zitten.
“Het komt erop neer dat ik straks gewoon mijn luier bruin móét maken?” zei hij met een extreem bezorgde stem.
Lisa wist dat hij het niet erg vond, maar ze snapte wel dat hij zich een beetje verraden voelde.
“Nee hoor, schat,” zei ze. “Ik heb dit niet bedacht zodat ik zelf zo meteen een beetje hier moet gaan staan schijten. Dat ben ik niet van plan. Dus als ik zelf moet, overtuig ik haar wel. Maar als ik niet hoef, en jij wel moet, dan ziet je toekomst er inderdaad bruin uit.” Roy lachte om haar woordgrap.
“Ze zei dat ze het zelf zou beslissen. Niet dat jij het mocht bepalen.”
“Ik ben een meisje, Roy,” lachte Lisa, blij dat ook haar vriendje weer lachen kon. “Naar mij luistert je moeder wel.” Ze wurmde haar hoofd onder zijn arm door en sloeg zelf haar arm om zijn schouder. “En nu wil ik dat filmpje wel eens zien!”


Roy was haarscherp in beeld. Patricia ook. Alles was goed te horen, alle emoties en gedachten waren van de gezichten te lezen.
“Mam, kom op,” smeekte Roy, niet zozeer beschaamd voor wat hij zou gaan doen, maar wel een beetje om het feit dat zijn moeder zou staan toekijken.
“Je hebt haar gehoord, Roy. Ik laat je er niet af voor je helemaal klaar bent.” Patricia zat op het bed, duidelijk ongeduldig wachtend tot haar zoon zich overgaf. Die begon steeds zenuwachtiger te kijken en observeerde hoe de riem hem vasthield. De sluiting zat onder de strijkplank. Hij kon geen kant op.
“Mam, alsjeblieft.” Het klonk bijna alsof hij het echt niet leuk vond. Maar zijn gezicht vertelde iets anders, ten minste aan zij die Roy goed kenden. Patricia ging staan en liep naar haar zoon.
“Op internet staat genoeg, Roy. Ik begrijp uit jouw uitleg dat je een mix bent tussen de zogenaamde ‘Teen Baby’ en ‘Diaper Lover’,” preekte ze terwijl ze klopjes op Roy’s kruis gaf. Aan zijn gezicht te zien zou het niet lang meer duren, dus trok ze zijn benen alvast een beetje uit elkaar en een stuk omhoog, zodat zij en de camera een goed beeld hadden.
“Je voelt je waarschijnlijk sterk aangetrokken tot luiers, maar merkt niet erg veel van de seksuele kant eraan. Toch spreken maar enkele elementen van het zogenaamde ‘Adult Baby’-gedoe je aan, en blijven je luiers toch het hoofdonderwerp.” Roy trok een moeilijk gezicht, waarschijnlijk niet alleen omdat zijn moeder in zijn hoofd zat.
“En je houdt er wel zeker van door een ander verschoond te worden.” Roy bleef het ophouden. Patricia’s gezicht ontspande zich en ze zei, op een liefkozend toontje:
“Laat het maar gaan, schat. Je vriendin heeft het al bepaald. En ik sta hier, om je meteen te verschonen.”
Roy’s gezicht was niet meer te zien, want hij ontspande zijn nek en, zo te zien, ook wat andere spieren. Zijn hele luier rekte uit om ruimte te maken voor wat hij aan het produceren was. En terwijl Patricia’s grijns steeds breder werd, rekte de bult in zijn luier uit naar boven. Waarschijnlijk schoof alles gewoon op. De overrompelde Roy kende het gevoel waarschijnlijk heel goed, en schaamde zich waarschijnlijk op het moment dood dat zijn moeder ernaar stond te kijken. Langzaam stopte de bult met uitrekken.
Patricia grinnikte. “Goed zo, Roy’tje. Ik zal eens een schoon luiertje voor je pakken.” En Patricia verdween uit beeld. Toen ze het scherm weer in kwam was ze enorm en keek ze recht de camera in. “Lisa wil vast dolgraag zien hoe goed ik ben in het verschonen van poepluiers,” zei ze terwijl ze de camera parallel aan de strijkplank zette. Ze verdween weer heel even uit beeld en was weer gekrompen toen ze weer zichtbaar werd.
“Je hebt goed je best gedaan,” zei ze plagend terwijl ze, ook om haar zoon te plagen, hard op de bult duwde. Die deukte in en breidde alle kanten op een beetje uit. Patricia streek nog een beetje tussen zijn benen door en legde aan de camera uit dat dat was om te laten zien dat ze zelfs de meest platgezeten poepluiers kon verschonen. Ze liet de benen van haar zoon zakken en had binnen een paar seconden de plakstrips losgescheurd. Krakend kwam de luier los terwijl Roy’s benen weer omhoog bewogen – zo hoog dat zijn billen in de lucht zweefden. Er zat een grote, regelmatige vlek op. Door het perspectief was te zien dat het strijken effectief was geweest; die arme Roy zag zelfs aan de voorkant nog bruin.
“Ik gebruik wel gezichtsreinigingsdoekjes, dat zijn eigenlijk gewoon grote babydoekjes,” zei Patricia tegen niemand in het bijzonder. Ze deed alsof ze een videoworkshop gaf.
Met het eerste doekjes was het midden van Roy’s kont al bijna schoon. En doekje voor doekje verdwenen klontjes en sporen, tot alleen nog de binnenkant van zijn benen een beetje vies was.
“Handig om te onthouden – de volgende keer dat ik je vasthoud tot je het laat gaan, vouw ik van te voren je beenrandjes naar binnen. Ik geloof dat jij dat ook leuker vind.” Roy antwoordde niet, hij was volledig overrompeld.
“Ik zal maar snel een crèmepje voor jullie billetjes kopen, dan blijft het in de luier liggen als ik hem losmaak, en gaan er geen klonten mee.” Ze legde het er behoorlijk dik bovenop.
Roy was van onderen schoon en Patricia trok de poepluier onder hem vandaan, vouwde en plakte hem dicht, en hield hem voor de camera. “Hij heeft zeker zijn best gedaan,” concludeerde ze even, voor ze de luier weer weglegde. Ze pakte een laatste doekje en veegde in één keer zijn kruis schoon. Ze ging er met de washand, die ze eerder ook voor Lisa had gebruikt, nog even overheen, en pakte toen zijn onderbroek erbij, om hem vakkundig binnen een halve seconde omhoog te trekken. Ze gaf een laatste tik op de billen van haar zoon en maakte de riem los. Terwijl Roy, hevig onder de indruk, probeerde goedmakend naar de camera te grijnzen, sloot Patricia af: “En zo, beste ouders, verschoont u uw Tiener Baby’s poepluier.” Een klik en het beeld werd zwart.
“Awh, vond je het een beetje eng,” zei Lisa meelevend tegen haar vriendje dat opvallend stil was geworden tijdens het filmpje. Lisa drukte met haar teen de DVD-speler uit en aaide hem over zijn haar. Ze kwam dan misschien meelevend over, in werkelijkheid was ze zelf ook diep onder de indruk. Ze wist nu hoe erg de schade was na het poepen in een luier – redelijk verspreid, maar dat had ze al vermoed – maar dat maakte haar weinig uit. Smerig vond ze het niet. Eng wel. Zolang het Roy gebeurde, en niet haar, vond ze het geweldig.
“Ik vond dat je het geweldig deed, hoor,” fleurde ze hem op. “Als jij niet zo dapper had liggen schijten,” ze gierde het uit, “dan had ik nu niet zoveel geleerd over het verschonen van een Tiener Baby.” Ze moest maar niet te ver doorgaan. Haar blaas begon al aan te geven dat de ietwat gele randjes van haar luier die onder haar romper uitstaken, straks nog wel een tintje geler konden worden. Eigenlijk maakte het niet zoveel uit. Roy mocht best kijken. Hij zou haar per slot van rekening toch niet veroordelen.
Lisa klom op haar knieën tegenover Roy. “Heb je nog een leuke film? Iets dat hierbij past, misschien?”
“Ik heb de Lion King nog steeds liggen?” stelde hij voor. Lisa klom behendig over het kastje en zocht, terwijl ze tussen bed en kast hing, de film tussen de anderen. Toen ze het hoesje te pakken had greep Roy haar bij haar middel en tilde haar weer op het bed. Weer tegen hem aan gaf ze hem een zoen en startte ze de film. Het openingslied was nog maar net begonnen, of Patricia kwam binnen met twee grote glazen water – zeker vijftig centiliter.
“Drink maar lekker op, dat is goed voor jullie,” zei ze met een knipoog. Toen ze had gezien dat de beide kleintjes hun glas leeg hadden, vertrok ze met de lege glazen, belovend snel terug te komen. En zo begonnen Lisa en Roy, bewust van hun onzekere komende tweeënhalve dag, onschuldig aan een tekenfilm. Wat er komen zou, zou komen – de kleintjes maakten zich geen zorgen.
Het Slot [Hoofdstuk 11 toegevoegd]

Offline (Verborgen)

  • Global Moderator
  • Forum Held
  • *****
  • Berichten: 2.289
  • Geslacht: Man
  • Contact behoefte: iedereen
  • Geboortejaar: 1996
  • Ik ben: DL
  • Locatie: Prov. Utrecht
Re: Het Slot [laatste deel:8april12]
Reactie #24 april 08, 2012, 18:03:57 18:03*
Nice!!!!
MEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEER!  dance dance dance dance

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Forum Held
  • *****
  • Berichten: 328
  • Geslacht: Man
  • Stay wet! xD
  • Contact behoefte: iedereen
  • Geboortejaar: 1995
  • Ik ben: TB & DL
  • Locatie: Regio Eindhoven
Re: Het Slot [laatste deel:8april12]
Reactie #25 april 09, 2012, 04:32:52 04:32*
Super dat dit stuk er al zo snel op stond ;)

Weer een geweldig vervolg!

Zoals luierbevuiler al zei: MEEER MEER MEEEEEEEEEEEEEER ;D:D:D

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Forum Held
  • *****
  • Berichten: 335
  • Geslacht: Man
  • Contact behoefte: iedereen
  • Geboortejaar: 1996
  • Ik ben: AB & DL
  • Locatie: Noord-Holland
Re: Het Slot [laatste deel:8april12]
Reactie #26 april 09, 2012, 11:52:13 11:52*
Super dat dit stuk er al zo snel op stond ;)

Weer een geweldig vervolg!

Zoals luierbevuiler al zei: MEEER MEER MEEEEEEEEEEEEEER ;D:D:D

Haha, ja hij heeft een persoonlijk mail-abbonement XD @lb dude van de komende keer heb ik geloof ik wat dingetjes veranderd dus dat je niet in de war raakt :p

Maar fijn om te weten dat het verhaal zo in de smaak valt :) Heb alweer een flink stuk geschreven vannacht, hoop dat ik het vandaag afkrijg, want morgen moet ik echt leren
Het Slot [Hoofdstuk 11 toegevoegd]

Offline (Verborgen)

  • Global Moderator
  • Forum Held
  • *****
  • Berichten: 2.289
  • Geslacht: Man
  • Contact behoefte: iedereen
  • Geboortejaar: 1996
  • Ik ben: DL
  • Locatie: Prov. Utrecht
Re: Het Slot [laatste deel:8april12]
Reactie #27 april 09, 2012, 19:07:15 19:07*
Super dat dit stuk er al zo snel op stond ;)

Weer een geweldig vervolg!

Zoals luierbevuiler al zei: MEEER MEER MEEEEEEEEEEEEEER ;D:D:D

Haha, ja hij heeft een persoonlijk mail-abbonement XD @lb dude van de komende keer heb ik geloof ik wat dingetjes veranderd dus dat je niet in de war raakt :p

Maar fijn om te weten dat het verhaal zo in de smaak valt :) Heb alweer een flink stuk geschreven vannacht, hoop dat ik het vandaag afkrijg, want morgen moet ik echt leren
Haha, nice
Ik merk het wel! ;D

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Forum Held
  • *****
  • Berichten: 470
  • Geslacht: Man
  • ik in m'n tena maxi o yeah
    • beste luiers ooit zelf ontworpen samen met een vriend van hier
  • Contact behoefte: iedereen
  • Geboortejaar: 1992
  • Ik ben: DL
  • Locatie: vollenhove/ov
Re: Het Slot [laatste deel:8april12]
Reactie #28 april 09, 2012, 20:46:46 20:46*
nou scenekid je kan een heel mooi verhaal vertellen op een proffecionele manier echt super goed kerel ik kijk uit naar het vervolg

luieluieraar
lekker lui op de bank met luier en een kinder film aan is de beste manier om je luier te benutten:P verder met luier onder de douche is ook GEWELDIG:P:P

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Forum Held
  • *****
  • Berichten: 335
  • Geslacht: Man
  • Contact behoefte: iedereen
  • Geboortejaar: 1996
  • Ik ben: AB & DL
  • Locatie: Noord-Holland
Re: Het Slot [laatste deel:8april12]
Reactie #29 april 10, 2012, 18:09:20 18:09*
Zo te zien vergeten het afgelopen stuk erop te zetten :P komt het, ik ben alweer wat verder dus straks een lang stuk:



Lisa ontwaakte uit haar volledige concentratie op de film toen ze voelde dat de spanning op haar blaas groter werd. Ze stootte Roy aan. “Wil je nog kijken? Ik mag dat bij jou ook altijd.”
Roy trok een vrolijk gezicht en zei: “Hou je het nog even?” Toen Lisa knikte trok hij haar een stuk naar voren op het bed, legde haar languit op haar rug en gooide de deken eraf. Wat hij toen precies deed zag Lisa niet, maar toen haar romper openging zag ze dat hij een camera in zijn hand had.
“Ik sta ook op film,” verdedigde hij. Lisa lachte. “Het mag best, hoor. Ik doe toch alleen een plas. En ik ben een hartstikke lieve baby.” De camera piepte, Roy nam een wat schuinere hoek aan en Lisa ontspande. “Daar twijfel ik niet aan, kleintje,” zei Roy nog snel.
Nog geen vijf seconden later voelde ze warm water langs haar huid, en ze merkte hoe het waterniveau vrij snel daalde en haar luier warm en vochtig achterliet. Een piepje.
“Awh, je hebt gelijk meid. Je bent een super lieve baby. Wil je het zien?” vroeg Roy. Lisa knikte en bedacht dat ze zichzelf eigenlijk wel in de spiegel wilde zien. Jammer dat Roy geen spiegel op zijn kamer had.
Lisa voelde het matje tegen haar huid drukken terwijl ze langzaam ging zitten. De Lion King ging op pauze en Roy verbond de camera met zijn televisie. Hij drukte wat knopjes in en het scherm werd roze. Een aantal tikken en geluiden klonk uit de luidsprekertjes en het zicht werd breder. Waar eerst alleen het onderste gedeelte van haar romper in beeld was geweest, lag nu een meisje op bed met een dikke luier om en hoog opgetrokken sokken aan. Haar blonde haren lagen verspreid onder en achter haar schouders, als bij een actrice die in een film net uit bed komt. Lisa vond het even moeilijk te geloven dat ze naar zichzelf keek.
“Daar twijfel ik niet aan, kleintje,” klonk Roy’s stem weer. De camera ging een beetje platter en al snel verscheen er een donkere vlek op haar toch al niet meer zo spierwitte luier. Roy had slim ingezien dat het grootste deel bij haar billen zou belanden als ze op haar rug lag, en de camera ging van boven naar onder om de uitbreidende vlek op de voet te volgen. Toen de vlek niet meer uitbreidde nam het beeld hen weer mee omhoog en werd Lisa weer helemaal zichtbaar. Haar knuffelige lachje was het laatste dat in beeld kwam voor het filmpje even bevroor en het menu weer zichtbaar werd. Lisa keek even naar beneden en constateerde dat de vlek inderdaad zo gevormd was.
“Hoe komt het dat het nu zoveel beter zichtbaar is dan net?” wilde Lisa weten. “Vanmiddag moest ik veel nodiger plassen.”
“Vanmiddag was het ook heel goed zichtbaar,” legde Roy uit. “Maar terwijl je er al niets meer van voelt verspreidt je luier alles nog extra goed zodat het kleurverschil verdwijnt.” Lisa knikte begrijpend.
“Je bent een expert, hoor ik. Kun je me dan ook alvast vertellen wat jouw billetjes straks gaan doormaken?” Die herinnering bracht de zorgelijkheid op Roy’s gezicht weer terug, maar hij begon wel te praten.
“Nou, waarschijnlijk ben ik tegen die tijd wel verschoond. Als m’n moeder…” Lisa keek hem beschuldigend aan en Roy verbeterde zichzelf. “…mama mijn luier heel strak besluit om te doen, dan veert de drol meteen terug van het matje en dan breidt het zich uit als een soort modderige rivier. Mijn luier absorbeert hem natuurlijk niet, en, nou ja, als ik dan ga zitten…” Roy’s angst voor wat er misschien komen zou overheerste de emoties in zijn gezicht. “dan zoekt het alle hoeken en gaten op. Als je gewoon in je luier plast, wordt het opgezogen en let je er al snel niet meer op. Maar als er meer in zit, dan blijf je dat merken. Elke keer als je beweegt verspreidt het zich verder. Waarschijnlijk doet ze mijn luier wel strak, anders zou ik gewoon zo kunnen gaan staan of zitten dat het me helemaal niet raakt. Maar ze is niet dom.” Roy besloot zich niet te laten kennen en eindigde met een voordeel. “Maar het is niet zo erg dat het overal komt, omdat ik mezelf niet hoef te verschonen.”
Lisa lachte hem uit. “Het is ook niet gênant dat je moeder voor mijn ogen je kont staat schoon te vegen, laat staan je,” ze kietelde zijn kruis, “plassertje.” Roy keek wat verslagen nu ze zijn enige argument van de baan had geveegd, en Lisa besloot dat het tijd werd zijn kant te kiezen.
“Ik zal je niet uitlachen, hoor, broertje. Iedereen poept – het gebeurt jou gewoon dat je het in een luier moet doen,” eindigde ze lachend, terwijl ze een arm om haar vriendje heen sloeg.
“Maar je bent en blijft mijn grote broertje, hoor. En ik weet zeker dat je mijn geheimpje zult blijven beschermen, ook met een gewicht in je luiertje,” troostte ze hem. Ze liet het klinken alsof zijn lot al bepaald was. Eigenlijk was dat ook zo, dacht Lisa grinnikend. Patricia vond het schattig als haar zoon zich schaamde voor zijn luier. Lisa vond ze sowieso al schattig. Lisa had haar tante, en daarmee haar broertje, in haar macht.
Terwijl ze, knus in elkaar verstrengeld, de film verder keken, Patricia nog een aantal keer naar binnen kwam om hen te laten drinken, en Roy nog eens in zijn luier plaste, verstreek de tijd, en voor Lisa het wist was het half elf. Het plannetje van Patricia begon door te zetten want ze voelde dat ze al weer bijna moest plassen. Ze hadden net een paar minuutjes liggen knuffelen na het eind van de film toen Patricia weer binnenkwam.
“Ah, de film is afgelopen. Dan moesten jullie maar eens gaan slapen.” Lisa knikte gehoorzaam.
“Zal ik jullie nog maar even verschonen? Je zou elkaar maar onder gaan lekken,” merkte Patricia op. Ze sloeg de dekens van hen af, tilde haar zoon op en droeg hem de kamer uit, twee schone luiers van zijn voorraad meenemend. Lisa bleef alleen achter, liggend in het bed, zonder deken, met haar benen een stukje uit elkaar. Voor het eerst besefte ze dat haar luier het belemmerde haar benen naast elkaar te houden. Ze grinnikte. Daarom hadden baby’s dus zo’n moeite met lopen.
Patricia kwam de kamer weer in en Lisa stak haar armen uit om opgetild te worden. Patricia pakte haar beet en trok haar omhoog, zette haar zittend op haar arm. Uit haar toch wel doorweekte luier kwam, door het harde oppervlak van haar tante’s arm, een boel vocht naar boven en stroomde weer een beetje langs haar huid. Maar het maakte niets uit – Patricia zou haar wel helpen. In de grote slaapkamer aangekomen draaide de wereld om haar heen toen Patricia vooroverboog om haar op het bed te leggen. Haar tante klapte het strijkijzer uit en tilde haar vriendje erop. Toen de plakkers behendig waren opengescheurd en Patricia met het washandje onbeschaamd zijn billetjes begon te wassen, begon ze te praten.
“Moet één van jullie straks al naar de wc?” vroeg ze, maar ze ging verder voor ze antwoord had. “Ik heb geen zin om vannacht jullie poepluiers te gaan verschonen, dus krijgen jullie dan een dikke laag crème. Als ik jou teruggeef aan je moeder met uitslag kan ik me nooit meer bij jou thuis vertonen,” lachte ze naar Lisa. “Maar als jullie niet hoeven, ga ik ook geen dikke laag opsmeren.”
Roy probeerde antwoord te geven, maar de eerste keer kwam er een raar geluidje uit zijn keel en hoestte hij tegen zijn hand. “Ik hoef nog niet. Misschien morgenochtend.”
Patricia keek Lisa aan, die nog steeds op haar rug lag, zoals ze neergelegd was, met haar benen uit elkaar. “Ik hoef ook nog niet,” lachte ze. Een plas zat er dik in, maar ze voelde nog weinig van het pruimensap.
Patricia was ondertussen bezig haar zoon goed op zijn nieuwe luier te leggen, en greep ondertussen met haar vingers in de crème. “Nou, ik zal de randjes van je luier maar alvast opzetten, misschien blijven ze een beetje staan voor als je straks wel moet.” Roy keek op zij naar Lisa, met een blik die ‘dit gaat fout’ zei. Lisa lag nog steeds vrolijk te wezen op het grote bed en lachte hem toe. “Ik doe hem ook maar strak dicht – als ik wil dat je je luiertje gebruikt zal ik daar wel een goede reden voor hebben. Dan mag je het voelen ook.” Ze gaf een klap op de verse luier om haar zoon. “Maar misschien is dat wel helemaal niet nodig,” sloot ze optimistisch af, terwijl ze het rompertje sloot en haar zoon naast Lisa op het bed legde. De zwaartekracht om haar heen werd sterker, tot Lisa zachtjes op de handdoek terecht kwam. Ook haar romper ging open en ook haar plakkers werden vakkundig losgetrokken. Ook haar huid werd zachtjes schoongestreken. Lisa vond het heerlijk dat ze precies hetzelfde behandeld werd als haar broertje.
“Ik neem aan dat je je kleine broertje nu wel hebt verteld over zijn speciale pizza?” zei Patricia. Lisa grinnikte en antwoordde: “Ja, hij weet het, hoor.”
“Zal ik in de rest van het eten ook maar wat pruimensap doen?” opperde Patricia met haar meest inspirerende blik. “Ik vraag het niet aan jou, Roy.”
Lisa’s hart klopte weer sneller terwijl haar benen boven haar hoofd zweefden. Ze wist wel genoeg over pruimen. Ze had wel eens, misschien twee of drie keer, een beetje moeite gehad met haar stoelgang, en haar moeder had toen pruimensap door de macaroni gedaan – niet zo heel veel, maar binnen ongeveer een dag had ze heel nodig naar de wc gemoeten. De keer daarna was het niet zo erg geweest, en had ze maar een klein beetje van het goedje gekregen. Het had een paar uur langer geduurd voor ze had gemoeten, en ze had lang niet zo nodig gemoeten. Patricia was een moeder – ze kende ongetwijfeld deze kenmerken van pruimensap. De kans was groot dat zij alleen al twee keer zoveel van het vruchtextract binnen had als ze de eerste keer van haar moeder had gekregen. De eigenschappen werkten in Lisa’s voordeel, want Roy zou eerder moeten dan zij. Ook al zouden ze nu allebei meer van het middel binnenkrijgen. Lisa knikte dus maar en wilde verder nadenken over haar komende dagen, maar Patricia verbrak haar concentratie.
“Waarom noem je mij eigenlijk je tante, terwijl je Roy je broertje noemt?” was Patricia nieuwsgierig.
“Ik denk omdat het gewoon zo voelt. Bij u voelt het als een af-en-toemoeder, maar Roy is en blijft gewoon mijn broertje. Maar als het u blij maakt; bij u voel ik mij meer op mijn gemak dan bij mijn echte moeder,” besloot Lisa.
“Leuk om te horen, schat,” zei Patricia glimlachend, terwijl ze Lisa liet zakken op haar nieuwe luier. “Ik zal bij jou ook de randjes maar even goed doen – je weet maar nooit. Misschien ben je wel helemaal niet braaf morgenochtend.” Ze knipoogde naar Lisa. Die wist wel dat van de beide baby’s, zij in ieder geval wel uit haar luier mocht. Maar de spanning maakte het wel veel leuker.
“Haha, ja, wie weet, tante.”


“Drink dit nog maar gauw even op, dan stop ik jullie lekker in.” Het dienblad kwam tussen de twee in te staan op het tweepersoonsbed, waar de ‘broer en zus’ aan hun nieuwe luiers lagen te wennen – weer allebei hun benen een stuk uit elkaar geduwd, merkte Lisa. Gek dat ze dat eerder nooit zo gezien en gevoeld had. De beide kleintjes draaiden zich op hun buik en dronken de grote tweevijfdeliterglazen in een paar slokjes leeg, terwijl Patricia tussen hen in kwam zitten, naast het dienblad, en beiden over hun rug en billetjes aaide.
“Nooit gedacht dat ik je nog eens in een luier zou meemaken, Roy,” zei ze zachtjes. Roy’s mond zat vol water, dus gaf hij geen antwoord. “Weer van die ontzettend dikke billetjes, die zachtjes indeuken – ik heb het eigenlijk wel een beetje gemist.” Ze gaf Lisa een klopje, dat een gedempt geluid gaf. “En jij maakt het mooi compleet. Jullie zijn de makkelijkste babytweeling aller tijden.” Roy kreeg een blos op zijn wangen, maar Lisa draaide zich weer op haar rug om een knuffel te krijgen van haar verzorgster. Overeind gekomen zette Patricia de strijkplank weer tegen de kast en trok de twee grote kleintjes overeind, Lisa teleurgesteld dat ze niet getild werd. Maar toen Patricia de gordijnen van Roy’s kamer had dichtgetrokken, haar en haar broertje knus tegen elkaar in had gestopt en hen beiden een goede nacht had gewenst, dacht ze daar al niet meer aan.
Ze liep weer over de wolken, zwom weer door de straten, in de diepste hoekjes en gaten van haar dromen. En steeds op haar absolute gemak. Geen terechtwijzende Patricia’s meer, geen angst meer om in haar luier te plassen. Gewoon gemak.


Voor de verandering werd Lisa als eerste wakker. Roy lag er zo lief bij dat ze weer dicht tegen hem aankroop, maar toen Patricia stilletjes haar hoofd door de deuropening stak, draaide ze zich om.
“Goedemorgen, zonnetje,” zei Patricia zachtjes. “Hebben jullie nog iets laten lopen of moet ik me zorgen gaan maken?”
Vol trots ging Lisa op haar knieën, met haar enkels over elkaar, richting haar ‘tante’ zitten. Ze maakte zachtjes haar romperbroekje open en liet haar spierwitte luier zien.
“Wat nu? Heb je niet genoeg gedronken, meid?” zei de moeder kalm. Lisa schudde haar hoofd. “Ik moet nu best wel nodig, maar ik ben pas net wakker en in mijn slaap is het niet gebeurd.”
“Nou, jullie mogen wel komen ontbijten. Doe het maar snel, anders zit je straks zo onrustig.”
Lisa knikte en Patricia wilde de kamer uitlopen, maar Lisa pakte haar hand en Patricia draaide zich weer om, om een wat donkere plek te zien verschijnen onderin haar kunststoffen beschermer. Terwijl Lisa nog aan het plassen was lachte Patricia haar al toe. “Goed gedaan, hoor,” zei ze, en terwijl Lisa nog steeds niet klaar was werd haar romper alweer dichtgedaan en werd ze opgetild van het bed.
Het voelde heel bijzonder. Ze zat op de sterke arm van Patricia, met het matje tegen haar huid gedrukt, en de constante verandering van de richting van de zwaartekracht maakte dat haar plasje door haar hele luier heen en weer schommelde voor het werd opgezogen. Patricia voelde de grote toename in warmte waarschijnlijk want ze lachte haar kleintje hartelijk toe. “Dat was een beste plas. Nou, zal ik je even helpen aankleden?”
Lisa vond Patricia’s definitie van ‘helpen aankleden’ – haar op bed laten liggen zonder iets te hoeven doen – wel een goede. Van al het gepraat was Roy inmiddels ook wakker geworden en hij lag de slaap uit zijn ogen te wrijven terwijl hij toekeek hoe zijn vriendinnetje werd aangekleed door zijn moeder. Die stopte echter al na haar broek omhoog gehesen te hebben en vertrok met de opmerking: “Trek maar wat warms aan, het is koud beneden.”
Partybroodjes als ontbijt – een ironische benaming van een ontbijt dat zeker een feestje zou opleveren. Roy’s vader zat al in zijn werkkamer dus konden de twee rustig praten, ook met Patricia die zo nu en dan de kamer binnenkwam om iets te brengen of te halen. Ze praatten over wat ze vandaag zouden doen, waar ze de komende week een date zouden hebben, of Lisa in haar babykleren zou slapen op het slaapfeestje van over een week, en natuurlijk grapten ze over elkaars toiletdrang van de komende dag.
“Nee, geloof me, je ziet er superschattig uit op die manier. Straks willen ze je allemaal op schoot.”
“Roy, ik wil niet alle aandacht naar me toetrekken. Het is niet mijn slaapfeestje, maar dat van Daniëlle.”
“Daniëlle wil niets lievers dan iets om zich mee te bemoeien, schat.”
Lisa lachte. “Oké, daar heb je een sterk argument. Maar het zijn meisjes, Roy. Ik weet niet hoeveel er komen en of ik ze allemaal heel goed ken, maar als er ook maar ééntje bij is die ik niet bijna iedere dag spreek, dan gaat mijn geheim de hele school door.”
Roy leek overtuigd. “Dat is al helemaal een sterk argument. Misschien moet je het inderdaad dan maar niet doen. Maar je zou het wel willen, hè?” eindigde hij lacherig.
Lisa grijnsde mee. “Misschien, misschien. Maar als ik het had gedaan, dan had ik jou er wel bijgehaald, hoor. Mogen ze van mij weten dat ik me graag klein gedraag, dan mogen ze dat van jou ook.”
“Ik vind het best, hoor. Iedereen mag weten dat we samen klein zijn.” De twee stopten even met praten toen Roy’s vader de kamer in kwam lopen om wat multomappen op te halen. Lisa groette hem beleefd en toen hij weer weg was, barstte het gesprek meteen weer los.
“Lisa, laat je je broertje een beetje in zijn waarde? Als je niet lief voor hem bent mag je je luiertje straks niet afdoen, hoor,” waarschuwde Patricia. De enige die daarna nog plagende opmerkingen maakte was Roy.
Het Slot [Hoofdstuk 11 toegevoegd]