Poll

Wat vind je van het verhaal? (Als je ook tips hebt, graag!)

1
0 (0%)
2
0 (0%)
3
0 (0%)
4
0 (0%)
5
0 (0%)
6
1 (4.3%)
7
3 (13%)
8
1 (4.3%)
9
4 (17.4%)
10
14 (60.9%)

Totaal aantal stemmen: 22

Het Slot [laatste deel:19mei12]  (gelezen 41160 keer)

0 leden en 1 gast bekijken dit topic.

Offline (Verborgen)

  • Zoek je contact? Mijn inbox staat altijd open
  • Volwassen
  • Forum Held
  • *****
  • Berichten: 330
  • Geslacht: Man
  • Contact behoefte: iedereen
  • Geboortejaar: 1996
  • Ik ben: AB & DL
  • Locatie: Noord-Holland
Het Slot [laatste deel:19mei12]
maart 11, 2012, 02:31:04 02:31*
Hoi iedereen :)

Heel trots presenteer ik iedereen mijn nieuwste verhaal; het project waar ik de afgelopen tijd dag en nacht aan heb gewerkt:
Het Slot.
Een uitgebreid, romantisch verhaal over een meisje dat wel érg geïnteresseerd raakt in de hobby van haar vriendje.
Het gedeelte met het slot zelf is nog niet langsgekomen, maar ik had nu zo'n leuke climax bereikt dat ik besloot dit deel alvast op internet te zetten. Als ik het verhaal af heb (kan niet lang duren) zal ik ook een PDF-versie maken; in een korte versie, met zo min mogelijk pagina's en veel aaneensluitende tekst, en een versie met enkele getekende illustraties, makkelijker leesbaar in een uitgeprinte vorm.

Ik heb me ook aangemeld op een professionelere verhalensite. Op deze site kent men (dankzij mij  ::) ) nu het verschijnsel infantilisme, maar ik zou graag van jullie horen of het misschien een beetje té is. Ik kan dat zelf, als auteur, niet goed inschatten. Oké, dat heeft dus niet gewerkt XD. Nouja, als de wereld er klaar voor is...

Dus pak er een lekkere kop soep bij, wikkel je in een deken met een luier die nog even meekan eronder, en geniet vooral van mijn verhaal ;) Wees ook vooral niet bescheiden met de kritiek; ik kan alleen leren van mijn fouten als ik weet wat anderen minder leuk vinden aan mijn stijl.



--


Het Slot


“Tot over zeven weken!”
Lisa’s hele familie stond aan het einde van de oprit, terwijl een volgeladen auto met haar oudere broer als passagier langzaam optrok en uiteindelijk om de hoek verdween. Even stond het gezin stil bij elkaar, tot het na enkele seconden gezamenlijk terugkeerde naar het huis. Pas toen Lisa over de drempel was gestapt en haar vader de deur achter haar dicht deed, werd de stilte verbroken – door haar moeder.
“Nou Lisa, ga je het uithouden zonder je grote broer?”
“Tuurlijk mam,” kreeg die uit haar keel. Hoewel ze haar broer vaak irritant had gevonden, zou ze hem wel missen nu hij uit huis ging. Maar het kon niet anders, zijn studie was te ver van huis.
Zwijgend liep haar moeder naar de keuken en begon thee te zetten. Lisa’s vader bleef ook stil en ging voor het raam staan, met zijn armen over elkaar. De activiteit van haar beide ouders maakte het Lisa ongemakkelijk; ze stond maar een beetje in de woonkamer.
In haar broekzak trilde haar telefoontje. Ze wist precies wie het was, maar ze had het komende halfuurtje even geen zin in contact. De langste periode die haar broer ooit van huis was geweest, was drie weken, toen hij met vrienden op vakantie gegaan was. Toen had ze hem al gemist. Nu bleef hij meer dan dubbel zo lang weg, en zou dan ook niet lang blijven.
Toen de thee klaar was bleven haar ouders nog even stil. Pas toen het hete goedje was afgekoeld en haar ouders op exact hetzelfde moment een slok namen – dat deden ze altijd – begonnen ze weer te praten. Alsof ze hun keel hadden moeten spoelen van verdriet.
“Tja, het gaat behoorlijk anders zijn nu,” zei haar vader, die met zijn thee tussen zijn handen geklemd met zijn ellebogen op zijn knieën was gaan leunen. Zachtjes knikte hij terwijl hij daar zat, niets in het bijzonder bevestigend.
“Stiller,” voegde haar moeder toe, met haar benen over elkaar. Goed opgemerkt, dacht Lisa. Toch maar een grote versterker en CD-speler kopen dan? Normaal zou ze dat gezegd hebben, maar ze voelde wel aan dat haar ouders op het moment ook even geen zin hadden om te lachen. Net als zij eigenlijk – anders had ze haar telefoontje wel uit haar zak gepakt.
Haar vader knikte naar haar moeder. “We hebben behoorlijk wat ruimte over,” begon hij weer. “Twee kamers zijn nu bijna helemaal leeg.”
“We kunnen er wel eentje gebruiken als opslag, of niet? Hij is toch helemaal achter in het huis. In de ander kun je misschien je biljartspel weer neerzetten, dan kunnen we de zolder weer…”
Lisa was snel opgestaan om haar ouders niet te laten merken dat de tranen snel waren komen opzetten. Ze rende de kamer uit, de trap op, haar kamer in, en liet zich snikkend op haar bed vallen.
Hoe konden ze? Rick was nog maar net weg en ze begonnen al vrolijk de extra ruimte in te delen! Ze hadden hun toneelstukje slim opgevoerd, dat moest ze toegeven. Lekker sentimenteel en stil doen, om vervolgens héél voorzichtig te beginnen over het gemak dat ze voortaan zouden hebben. Ze had het van begin af aan kunnen weten! Monsters waren het.
Zachtjes werd er op de deur geklopt die ze blijkbaar onbewust dicht had gedaan. Toen Lisa haar rode oog losmaakte van haar kussen, zag ze dat dat helemaal niet zo was. Haar moeder stond in de deuropening, te kloppen op de openstaande deur. Gewoon voor het dramatische effect. Leuk geprobeerd!
“Mag ik binnenkomen?” fluisterde ze. Het klonk eigenlijk niet monsterachtig, maar gewoon als haar moeder.
Antwoord verdiende ze niet. Wel een preek.
“Hij is nog maar net weg, en je hebt het nu al over alle voordelen! Konden jullie nou niet éven wachten? Als hij iets vergeten is en straks terugkomt, is het toch te gek voor woorden als zijn hele kamer al verbouwd is? Het lijkt wel of jullie het helemaal niet erg…” verder kwam ze niet, dus ze stortte zich maar weer in haar kussen. Haar moeder kwam op haar bed zitten en legde een hand op haar schokkende rug.
“Schat, je begrijpt het niet helemaal,” bracht haar moeder voorzichtig. Lisa geloofde er maar weinig van.
“Ik begrijp het helemaal! Jullie voerden een toneelstukje op zodat ik het niet zou merken!”
“We voerden inderdaad een toneelstukje op, maar het einde heb je gemist.”
Lisa stopte langzaam met snikken. Wat bedoelde ze daar nou weer mee?
“Jij krijgt Rick’s kamer.”


De daarop volgende dagen waren minder raar geweest dan ze vooraf had verwacht. Geen neerstortende vliegtuigen, maar één zinkend schip, geen aardbevingen, geen aanslagen; het leven leek gewoon door te gaan. Maar het grote verschil was dat in de kamer achteraan de overloop nu niet meer de spullen van haar broer lagen, maar vele vierkante meters plastic. En potten verf. En kwasten.
En Roy kwam helpen. Dat was misschien nog wel het bijzonderste van allemaal. Normaal kwam hij bijna nooit naar haar huis, voornamelijk te danken aan het enorme gebrek aan privacy dat Lisa had. Het was niet zozeer dat haar ouders haar de privacy niet gunden, ze begrepen natuurlijk ook wel dat een meisje van haar leeftijd ruimte nodig had en natuurlijk zo af en toe eens iets uit wilde halen met haar vriendje. Haar ouders vertrouwden haar haar seksuele leven bijna volledig toe; meer dan de meeste ouders. Maar het probleem was dat op de bovenverdieping van het huis, de deuren niet sloten. Een erkend architect had hen verzekerd dat open het nieuwe dicht was, en om eerlijk te zijn brachten de deuren zonder handvat wel een eigen sfeer mee, moest Lisa toegeven. Natuurlijk kon je de deur wel bijna sluiten, maar deze bleef vervolgens niet hangen, aangezien er geen deurknoppen waren. Elk ander persoon had het ontwerp om die reden afgekeurd, maar om de een of andere nog steeds onbekende reden hadden haar ouders het ontwerp met open armen ontvangen en meteen twee weken later laten uitvoeren. Koud werd het gelukkig niet snel, door een zeer goede isolatie en kleine drempeltjes bij de ramen. Heel omslachtig, maar het hoorde bij de deuren. En die deuren belemmerden haar de privacy.
Of Rick daar veel last van had gehad, wist ze eigenlijk niet. Hoewel zijzelf tientallen keren had gezeurd bij haar ouders om een oplossing, had ze eigenlijk geen idee of Rick überhaupt wel eens problemen had gehad met de privacy in het huis. Zij en haar broer hadden veel contact, meer dan een broer en zus van verschillende leeftijden normaal hadden. Maar over dit onderwerp hadden ze eigenlijk nooit gepraat.
Toen de kamer anderhalve maand later klaar was, moesten al haar spullen nog weer terug worden gezet. Haar ouders waren het helpen een beetje zat, dus toen haar spullen op een hoop in haar nieuwe kamer lagen, lieten ze haar in haar eentje achter met de rommel.
Zuchtend begon Lisa met het opbergen van haar gigantische muziekcollectie. Anders dan de meeste tieners, was Lisa van mening dat een artiest die je geweldig vond, het recht had om aan je te verdienen. Dit betekende wel dat ze inmiddels zo’n 1400 CD’s had, omdat ze nou eenmaal een heleboel artiesten ‘geweldig’ vond. Veertienhonderd unieke CD-hoesjes, verdeeld over zo’n 40 brede stackers. Haar geluidsinstallatie - een tweehonderd-watt versterker (niet dat ze enig idee had wat dat inhield, maar hij kon lekker hard), 2 grote speakers met subwoofer, en een hoogst eigen mengpaneeltje dat haar ouders voor haar hadden gekocht, om tussen 4 van haar 15 CD-spelers te kunnen wisselen zonder elke keer met de draden te hoeven sleutelen – was uit haar kamer gehaald, de snoeren uit de duct tape getrokken, en lag onderop de hoop. Haar kastjes met make-up en schoolspullen stonden al een beetje naar de muur toe, maar nog niet echt in een opstelling. Rick had ook een kast achtergelaten, dus ze moest nog maar even zien hoe ze alles zou indelen.
De eerste stacker was vol – ze had besloten haar verzameling eerst te sorteren, en dat duurde even – en kon worden opgeborgen. Ze wilde altijd goed bij haar muziek kunnen, maar het mocht ook niet in de weg staan. Ze moest nu eigenlijk wel besluiten hoe ze haar kamer zou indelen.
Na een kwartier passen en meten kwam ze met een aardig idee. Het kwam erop neer dat haar bureau met haar computer achter in de kamer zou komen, met uitkijk op de deur, met direct achter haar de kast die van Rick was geweest. Daarin kon ze gemakkelijk haar CD’s kwijt.
Nog een halfuur later had ze de bovenste twee planken van haar kast vol. Ze bekeek nog eens wat ze had gedaan, en kwam tot de conclusie dat de stackers allemaal een plankje omlaag mochten, omdat ze dan de bovenste plank kon gebruiken voor haar schoolspullen. Haar rug begon er moe van te worden.
Toen ze bijna klaar was met de onderste plank, die gelijk lag met de vloer, moest ze toch nadenken over Rick en zijn privacy. Rick had wel eens vriendinnetjes mee naar huis gebracht, maar ook die hadden nooit geklaagd over deuren die spontaan open gingen. Ze piekerde hier nog over toen ze haar laatste stacker op de grond in de kast zette, waarna ze een stukje achteruit liep om haar werk te bewonderen.
Het zag er goed uit, indrukwekkend, zoveel muziek. Niet helemaal recht alleen. De randjes van de stackers zaten niet perfect boven elkaar, en zo’n enorme collectie moest perfect zijn, vond Lisa. Ze begon alle stackers zo ver mogelijk opzij te schuiven.
Op de onderste plank lukte dat niet. De stackers wilden niet verder opzij, maar ze zaten nog zo’n 5 centimeter van waar de rand moest zitten. Duwen lukte niet, en Lisa stak verbaasd haar hand in de kast. Haar vingers raakten metaal.


“Hey Roy, moet je eens horen…”
Lisa zat op haar knieën op Roy’s bed, Roy op zijn kont en met zijn rug tegen de muur. Ze hadden zich zojuist geïnstalleerd, en het moment leek daar om Roy te vertellen over haar ontdekking.
“Ik heb gisteren bij het indelen van mijn kamer iets ontdekt,” begon ze. Roy zette zijn nieuwsgierig-gezicht op, en ze vertelde snel verder.
“Mijn broer heeft iets voor mij achtergelaten, voor hij uit huis ging. Ik vond een briefje in de kast met daarbij… dit.” Ze haalde het uit haar zak en liet het op bed vallen.
Een bescheiden koperen schuifslotje met een klein kettinkje aan het hendeltje plofte neer op het matras. Het metaal rinkelde even, maar liet daarna een stilte achter in de kamer. Roy was niet dom, hij wist precies wat dit betekende, bedacht Lisa.
“Hij heeft je er nooit iets over verteld?” Roy bracht het recht in mijn gezicht. Ik voelde een steek, dezelfde als gister, want ik zat hier inderdaad mee. Ze waren de beste maatjes geweest, maar nooit had Rick iets verteld over zijn slot. Misschien wisten haar ouders er zelfs wel niets van. Op Roy´s gezicht vormde een onzeker glimlachje.
Toen ze bijna een jaar geleden voor het eerst met Roy was uitgegaan, was ze tot de conclusie gekomen dat Roy een verlegen maar heel sympathieke jongen was. Hij hield veel rekening met haar, en had een goed beeld van romantiek, precies wat Lisa had gezocht. Ze waren bijna elke dag na school naar zijn huis gegaan, om op zijn piepkleine kamertje gezellig een film te kijken of gewoon wat te gaan zoenen.
Maar hoe langer ze hem kende, hoe meer ze erachter kwam dat de Roy die zij zag, de Roy die Roy aan de wereld liet zien, niet de volledige Roy was. Een paar maanden geleden had ze hem ermee geconfronteerd, en met een gestresst gezicht had hij verteld dat hij al lang iets wilde vertellen, maar zich nog een beetje moest voorbereiden op het gesprek. Lisa kon zich niet goed voorstellen waar hij het over had, maar gaf hem natuurlijk het extra paar dagen waar hij om vroeg.
Die zaterdag waren ze samen op zijn bed geklommen, en hij had om in te leiden gevraagd wat Lisa altijd deed wanneer ze even volledig wilde ontspannen. Voor hem gold ‘een boek pakken en lekker een paar uur stilzitten’ duidelijk niet, want hij vertelde haar dat zijn idee van ontspanning lag bij iets waar zij nooit op had kunnen komen. Hij vertelde over hoe luiers hem al heel lang hadden geïnteresseerd en zijn thuisleven hadden gevormd. Hoe hij ’s avonds elke keer zijn luier omdeed, zijn knuffel pakte, en vredig in slaap viel om ’s nachts zijn blaas met een gevoel van geluk te legen. Hoe hij in golven zichzelf haatte, of zichzelf gelukkig prees dat hij zo’n uitlaatklep had. Hoe hij zichzelf jaren had geïsoleerd door deze aangeleerde afwijking van de normaal, hoe hij zijn gevoelens had proberen te onderdrukken en pas twee jaar geleden had toegegeven aan de druk, en zich eindelijk thuis begon te voelen in de wereld.
Lisa had met open mond geluisterd terwijl Roy vertelde over zijn acties om te voorkomen dat zijn ouders ergens achter kwamen, zijn gedachten terwijl hij had moeten uitleggen waarom ze een knuffel onder zijn bed hadden gevonden, zijn avonturen om steeds weer nieuwe luiers op te halen, zijn vele internetvrienden die hij op een drukbezochte website hierover had ontmoet. Ze luisterde en verwerkte, en probeerde het te begrijpen. En hoe beter Roy het toelichtte, hoe beter het een plekje kon krijgen in haar hoofd. Dat het vergelijkbaar was met angst voor spinnen, dat het heel onschuldig was, alles hielp om de gedachten vast te lijmen in haar begrip, zodat de wervelstorm in haar hoofd ging liggen. Toen Roy klaar was met vertellen, waren er twee uren verstreken.
Voorzichtig had ze hem vragen gesteld, en Roy leek gelukkig te zijn dat ze hem niet meteen de rug toe keerde. Ze kon zich voorstellen dat hij dat ergens had verwacht, maar tot haar eigen verbazing vond ze de hele situatie helemaal niet zo erg, omdat ze wist dat haar Roy nog steeds haar Roy was. Dat de dagen van lachend op zijn bed liggen nog lang niet over waren, dat ze nog steeds even veel plezier zouden hebben.
Ondanks de vele vragen die ze had gesteld, moest ze op de fiets naar huis nog steeds een beetje grip krijgen op wat ze had gehoord. Het beeld dat ze in haar hoofd had gevormd van een dikke man die zijn hele leven had verwaarloosd, enkel en alleen om de hele dag in zijn eigen poep te kunnen zitten, verafschuwde haar. Maar ze wist ook, heel zeker, dat Roy totaal niet zo was. Ze had genoeg tijd met hem doorgebracht om te weten dat Roy bijna niet aan zichzelf dacht, altijd alles in orde probeerde te maken voor anderen en iedereen, vriend of vijand, te hulp schoot. Niet dat hij veel vijanden had. Iedereen mocht hem graag.
In de week die erop volgde hadden ze er nog veel over gepraat. Lisa begon het steeds beter te begrijpen, steeds leuker te vinden, en gaf op een gegeven aan wel eens te willen zien hoe haar vriendje er nu als baby uitzag. Roy was helemaal rood geworden, en had zijn knuffel onder zijn bed vandaan gehaald ter demonstratie, wetende dat ze het daar natuurlijk niet bij zou laten, en een kwartiertje later klikte het slot van de badkamer open, en stapte ze naar binnen om een beeld te zien dat ze nooit meer zou vergeten. Roy, de jongen van de spijkerbroeken, had geen broek aan, geen schoenen, slechts sokken. Wat leek op een zwart hemd of T-shirt, ging door tot onder zijn middel, zelfs onder zijn kruis door. De teddybeer in zijn hand had ze natuurlijk al eerder gezien, maar het randje van een spierwitte wegwerpluier dat onder de romper uitstak liet haar toch even duizelen. Roy keek meer verlegen dan ooit, met een tikkeltje bezorgdheid; hij vreesde natuurlijk dat ze hierdoor behoorlijk op hem af zou knappen. Haar eerste reactie was een soort geamuseerde lach, maar vrijwel direct daarna vloog ze hem om de hals voor een van de langste knuffels uit hun relatie tot noch toe. Ze had hem gevraagd zijn “kostuum” nog even aan te houden tot ze weg was, en tijdens hun gebruikelijke filmronde had ze meer naar hem gekeken dan naar de film. Hij had er zo knuffelig uitgezien, en al haar twijfels over hem waren totaal verdwenen, haar beeld van de gemiddelde luieraar totaal veranderd. Haar vriendje was graag een baby’tje, en ze was trots op hem. Halverwege de film had hij beschaamd gefluisterd dat hij moest plassen, en ze had slechts geantwoord met een tikkeltje stoute glimlach. Ze was nog dichter tegen hem aangekropen en had hem enkele seconden later helemaal voelen opwarmen, wetend dat dat waarschijnlijk niet alleen zijn luiertje was.


Die maandag, twee dagen later, waren ze weer samen naar zijn huis gegaan voor hun gebruikelijke middag samen. De spanning was er weer wat af, maar hun relatie had een volledig nieuw niveau gekregen. Lisa had hem gecommandeerd om zich om te kleden voor hij op bed kwam zitten, en hij had geantwoord dat hij niet elke dag zijn luier kon gebruiken, omdat hij dan te snel door zijn voorraad heen zou zijn. Toch plaste hij nog zeker de vier dagen erna in zijn luier - soms zelfs zoveel dat hij tussendoor moest verschonen - naast haar in bed. Van Lisa moest hij steeds opnieuw hele glazen water naar binnen werken, om vervolgens naar hem te gaan giechelen als er een gele plek in zijn luiertje verscheen. Zo noemde ze het altijd – luiertje. Eigenlijk waren zijn luiers totaal niet klein, het waren dikke incontinentieluiers, met meerdere plakstrips. Het idee dat mensen die ze niet nodig hadden incontinentieluiers zouden gebruiken had Lisa ontzettend raar gevonden, maar toen ze haar vriendje zo had zien staan was ze dat spontaan vergeten. Het had er zo schattig uitgezien, dat ze er nog steeds iedere avond aan moest denken. De witte randjes van een kinderlijk luiertje die onder zijn romper hadden uitgestoken, hoe hij zijn knuffel stevig onder zijn arm geklemd had. Het leek eigenlijk heel veel op echte baby’s. Roy was heel zenuwachtig geweest; bang dat zij het niks zou vinden, en daarom had hij zijn knuffel dicht tegen zich aan getrokken, net zoals baby’s dat doen. Die luier had er waarschijnlijk echt voor gezorgd dat hij volledig in die rol kwam. Dat had hij ook wel verteld, maar Lisa had het zich nog niet zo kunnen voorstellen. Hij leek inderdaad zo gelukkig in zijn luiertje, zo vredig, alsof hij even niet meer met de wereld meedraaide. Ze kon ook niet genoeg van hem krijgen als hij zo was.
Op die donderdag lagen ze, zoals ze de voorgaande dagen ook hadden gelegen, knus verstrengeld naar een film te kijken, en Roy moest weer plassen. Zoals elke keer giechelde Lisa er hartelijk om, maar toen ze zich weer in hem wilde nestelen brak hij haar actie af.
“Ik moet denk ik even verschonen, Lies. Ik moet vast straks weer en ik denk niet dat er nog een plas in kan.”
Dit was natuurlijk al vaker gebeurd, eigenlijk was dit al de derde dag op rij. En elke keer was Roy van het bed geglipt, waggelend – waar Lisa dan weer om moest giechelen –, had een luier en een plastic zakje van zijn verstopplek, een onhandig geplaatst kastje waar men maar moeilijk bij kon, gepakt en was, na even snel een broek aangedaan te hebben, naar de badkamer vertrokken om daar de douchemat in het midden van de ruimte te leggen en zichzelf horizontaal te verschonen. Binnen twee minuten was hij altijd weer terug, met in het plastic zakje nu een opgevouwen luier en weer helemaal witte randjes bij zijn billen. Maar vandaag niet.
“Waarom doe je dat niet hier?” het was er uit voor ze er erg in had. Maar bang was ze niet, het was immers haar vriendje, ze hield van hem.
Langzaam keerde hij zich, nog steeds waggelend, om. Zijn gezicht was helemaal rood geworden en hij probeerde aan haar te zien of ze het meende. Toen hij geen twijfel zag, stamelde hij:
“Vind je dat niet erg dan?” Die Roy toch. Altijd aan de ander denken.
“Natuurlijk niet, je bent toch mijn vriendje? Je hoeft je voor mij niet te schamen en op je bed is het veel makkelijker verschonen dan op de vloer, toch?” Antwoordde ze opgewekt.
Hij zei iets bevestigends en hij kwam terug naar het bed gewaggeld. Hij liet zich op het bed ploffen en zijn doorweekte luier maakte een geluidje. Dat was voor het eerst dat Lisa zich er echt van bewust werd dat hij in zijn luier plaste; ze had het altijd als een lief idee beschouwd, maar in het echt was het eigenlijk nog schattiger. Hij plaste naast haar in zijn luier, omdat zij dat wilde. Ze schoof een stukje op zodat hij languit kon gaan liggen.
Eenmaal ontspannen op zijn rug schoof hij zijn voeten naar zijn romp, met zijn knieën in de lucht. Hij trok de drukknoopjes aan de voorkant van de egaal zwarte romper los en het stukje stof zakte tussen zijn benen op zijn bed.
Dit had ze al eens eerder gezien, als hij van haar moest laten zien dat hij echt in zijn luier aan het plassen was. Dan maakte hij de knoopjes ook altijd even los. Maar omdat ze wist wat eraan zat te komen, voelde het toch nieuw.
Hij begon de bovenste plakstrips los te maken en een scheut van twijfel schoot door haar heen. Maar die wuifde ze al snel weer weg; het was haar vriendje en ze wilde hem eigenlijk wel eens naakt zien.
Alle plakkers waren los en langzaam tilde hij de voorkant van de luier van zijn kruis. Lisa reageerde niet geschokt, niet verrast, maar ze bleef eigenlijk gewoon geïnteresseerd zitten kijken. Het was niet confronterend geweest om hem naakt te zien, maar eigenlijk gewoon precies wat ze van hem verwacht had. Het was natuurlijk ook eigenlijk gewoon een verschoning, en dat was ook niet opwindend. Althans, voor haar. Roy had uitgelegd dat zulke gevoelens zich ook in het seksuele spectrum uiten, maar dat dat gedeelte zich meer concentreert op het gebruiken van luiers zonder daarbij in regressie te raken; geen plaats op het persoonlijke toneel om te vullen, alleen een luier. Maar dat spectrum was natuurlijk wel aanwezig. Hij had het geïllustreerd als een schuifknop. Helemaal aan de ene kant betekende volledig seksueel, en helemaal aan de andere kant betekende totaal niet seksueel. Het was een duidelijke uitleg geweest.
Hij tilde zijn billetjes op – zo noemde ze die. Als hij, min of meer, een baby’tje wilde zijn, dan had ze het ook over hem op die manier als hij dat wilde. Hij vond het niet altijd leuk om overal verkleinwoordjes bij te horen, maar ze begon langzaam in de gaten te krijgen bij welke woorden het precies de bedoeling was voor hem om weer klein te zijn.
Hij pakte er een washandje bij. Ze had niet eens gemerkt dat hij die bij zich had gehad. Maar het was natuurlijk wel nodig om goed te wassen als je een luiertje gebruikte. Ze vroeg zich af of hij ook voldoende had aan een washandje als hij meer dan alleen een plas deed, maar dat idee schudde ze huiverend van zich af. Met de tijd zou ze daar misschien vrede mee vinden, maar op het moment vond ze het idee om bewust te drukken in een luier allesbehalve fris.
Roy had zich helemaal gewassen en vouwde de nieuwe, schone luier uit om hem om te doen, maar Lisa vroeg of ze even mocht voelen voor hij dat deed. De binnenkant voelde zo zacht als een comfortabel dekbed, en ze begreep wel waarom hij dit zo graag droeg. Als haar onderbroeken zo zacht waren geweest had ze zich ook altijd vrolijk gevoeld. Alleen zou ze niet zo snel in haar onderbroeken plassen, en dat was toch echt de reden dat Roy dit zachte ondergoed droeg.
Toen hij de luier goed onder zich geplaatst had, merkte ze dat er kleine elastische randjes aan de zijkanten van de luier zaten. Het was haar nog nooit opgevallen, maar het leek eigenlijk wel logisch. Toen ze hem had gevraagd hoe dat nou voelde, had hij verteld dat de luier ongeveer tien seconden nodig heeft om de plas te absorberen. Het voelde eigenlijk als een leeglopend bad, had hij verteld, maar dan veel comfortabeler en het kriebelde een beetje. En ze bedacht dat als de luier de plas niet meteen opzoog, die dus wel goed binnenboord moest blijven. Daar waren die elastische randjes waarschijnlijk voor.
Hij trok de onderste plakstrips zo strak mogelijk over hem heen voor hij ze vastplakte.
“Waarom trek je ze zo strak?”
Hij had gebloosd en geantwoord: “Omdat het veiliger voelt als ze stevig vastzitten. En om de geurtjes een beetje binnen te houden.”
Van die geurtjes had ze eigenlijk nooit iets gemerkt, maar hij had zich natuurlijk altijd binnen een uur of twee verschoond. Misschien hield die schattige romper die wel tegen.
Hij plakte de bovenste plakstrips strak vast, plofte een beetje op en neer op zijn bed, met een stralende glimlach, en deed de knoopjes weer dicht.
“De volgende keer wil ik het wel doen hoor,” opperde Lisa dapperder dan ze eigenlijk was. Maar het leek haar oprecht leuk.
“Ah, dat is lief van je, maar er is geen ruimte om te staan daar,” bracht Roy, die nog steeds een beetje aan het skippyballen was op zijn luier, als tegenargument.
“Dan kunnen we het in de badkamer doen?” stelde Lisa voor. Maar ze bedacht zijn antwoord al: de badkamer was nog kleiner dan zijn kamer. Roy voelde aan dat ze het antwoord al had geraden en hield zijn mond.
“Maar als je ooit een oplossing vindt voor je slaapkamerdeur, dan wil ik best bij jou thuis komen spelen hoor,” zei Roy geruststellend, de keuze van de laatste woorden duidelijk expres.
Wat heb ik toch een bijzonder vriendje, zuchtte Lisa lachend. En een paar maanden later, samen op zijn bed, met het slotje tussen hen in, dacht ze dat nog steeds.


Roy moest al lang niet meer van haar elke dag omgekleed tegen haar aan kruipen, maar toch was de traditie een beetje blijven hangen. Zo nu en dan gebood ze hem om in zijn ontspannen stand te gaan, en ze probeerde hem zoveel mogelijk te assisteren bij het aankleden, en ze had zelfs al even mogen oefenen met de plakstrips, maar om de taak volledig van hem over te nemen was er simpelweg lang niet genoeg ruimte. De hele breedte van zijn kamer werd beslagen door zijn bed, en verder pasten er alleen een flinke hoeveelheid kastjes en een tv-meubel in. En natuurlijk een stel zoenende tieners, en op de grond een onmetelijke stapel schoolboeken.
Met een baby zoenen – waar het zo ongeveer op neerkwam – was minder moeilijk te accepteren geweest dan ze had gedacht. Het was net zoals zoenen met hem in normale kleding, maar nu had hij zon schattige voelbare dikke laag bij zijn billen, waar ze af en toe klopjes op gaf tijdens het veranderen van positie. Roy leek gelukkiger dan ooit nu hij haar had toegelaten in zijn persoonlijke wereldje en ze alles heel positief opnam. Ook als hij zo nu en dan een plasje liet lopen terwijl ze onder elkaar door rolden, maakte het haar niks uit. Ze was heel snel aan de nieuwe Roy gewend.
Het was heel soepel geworden. Als ze bij Roy thuis kwam, keek ze meteen even naar de omvang van zijn jeans om te zien of hij een luier omhad – dat was het enige waaraan je dat kon opmerken, en dan ook alleen als je wist waar je op moest letten. En als ze er al was, kon hij op zijn gemak even waar zij bij was van stand veranderen – met enige assistentie van haar, want ze vond het geweldig. Die luiers vond ze het leukst van het hele gebeuren, en Roy duidelijk ook.
Het slot betekende dat, zodra haar kamer helemaal af was, zij Roy eindelijk kon verzorgen en op hem kon passen. Haar ouders kwamen nooit binnen om te storen, en als de deur dan ook echt dicht bleef zouden ze haar nooit betrappen op het verschonen van haar vriendje. Haar ouders zouden het waarschijnlijk na een tijdje wel begrepen hebben, maar Roy kon het niet opbrengen om zich in zijn luier te vertonen waar mensen die hij niet had toegelaten tot zijn vertrouwen hem konden zien. Zij keek natuurlijk ook niet uit naar het moment dat haar moeder even langs kwam lopen en naar binnen keek, terwijl ze net met een washandje de sporen van de luier onder de billen van haar vriendje aan het wassen was. Maar dankzij dit geheim dat Rick al die tijd had gekoesterd, waren die zorgen nu verleden tijd. Hoe haar ouders zouden reageren als de deur niet openwilde, wist ze niet. Maar de kans dat ze dat zouden proberen was miniem; ze wisten – na al die ontelbare keren zeuren – dondersgoed dat hun dochter erg op haar privacy was gesteld.
En zo kwam het dat ze de daarop volgende anderhalve week beiden zenuwachtig de dagen telden, wachtend op de ultieme vrijheid.
Maar haar thuislocatie was niet de enige verandering in Lisa’s leven. Ze begon zich namelijk steeds meer in te leven in Roy, en vroeg hem steeds vaker zich te verkleden als baby’tje. Ze dacht dat hij het ook wel in de gaten had, want hij bekeek haar gezicht steeds beter bij bepaalde vertoningen, in plaats van naar beneden te kijken. Hij merkte dat ze weer bijna net zo gefascineerd naar zijn luier keek - terwijl hij daar niets speciaals mee deed - als in de eerste paar dagen dat hij ingepakt naast haar was gekropen. En op een natte vrijdag – het regende buiten, niet binnen – brak de barrière.
Ze lagen knus naar een griezelfilm te kijken, Roy met wat inmiddels een redelijk volle blaas moest zijn, en zij met een wisselende blik. Ze bleef Roy observeren, bijna ongeduldig. En die had dat in de gaten. Dus hij trok de knoopjes van zijn romper open en wachtte op een spannend schrikmoment om alles te laten lopen. Ze voelde zijn kruis tegen haar arm opwarmen, en het ongeduldige tintje op haar gezicht verdween direct.
“Dat was een grote plas, zeg,” zei ze, totaal overbodig. De hele luier was verkleurd, het vocht verspreid over de absorberende mat, van voor naar achter. “Moet je niet even verschonen?”
Roy voelde wel aan dat dit niet slechts om het lekgevaar ging. Hij greep snel alles bij elkaar, pauzeerde de film en Lisa ging op de rand van het bed zitten, vlak naast zijn hoofd. Ze keek aandachtig toe terwijl hij zijn luier losmaakte, hij zichzelf waste, en begon een beetje te blozen toen hij de nieuwe luier openvouwde. Ze riep hem een halt toe en vroeg of ze de luier even mocht voelen.
Het zachte matje ontving haar hand even liefdevol als het de vorige keer had gedaan. Ze streek met haar vingers van voor naar achter, van achter naar voor, voelend aan de kleine vouwlijntjes en de elastische randjes. Zo’n luier zat nog best ingewikkeld in elkaar, bedacht ze, terwijl ze het geval bewonderde.
“Wil je me soms iets vertellen, Lies?” Hij sloeg de spijker op zijn kop.
Het Slot [Hoofdstuk 11 toegevoegd]

Offline (Verborgen)

  • Zoek je contact? Mijn inbox staat altijd open
  • Volwassen
  • Forum Held
  • *****
  • Berichten: 330
  • Geslacht: Man
  • Contact behoefte: iedereen
  • Geboortejaar: 1996
  • Ik ben: AB & DL
  • Locatie: Noord-Holland
Re: Het Slot
Reactie #1 maart 11, 2012, 02:31:52 02:31*
De verandering van zwaartekracht maakte dat ze beter kon nadenken. Al vanaf het moment dat Roy zich voor het eerst in haar aanwezigheid had verschoond, had ze moeten terugdenken aan het gevoel dat ze had gekregen van het aanraken van zijn schone luier. Maar het maakte haar enorm in de war. Ze vond de reden dat Roy graag een baby’tje werd heel goed, maar voelde zich niet aangetrokken tot het zelf gebruiken van luiers; het idee leek haar niet zo fris. Ze had vroeger wel eens in haar bed geplast – vaker dan andere kinderen, maar niet zo vaak dat haar moeder maatregelen had genomen. Wanneer ze dan wakker werd moest ze huilen van vernedering, en de plakkerige lakens en pyjama hadden haar niet echt gerust gesteld. Ze had er totaal geen behoefte aan om het weer in haar broek te doen, al was het alleen al om de beschamende herinneringen.
Toch trokken de luiers haar zo erg, dat het haar hoofd op hol bracht. Het idee dat zachte, dikke matje om haar kruis te hebben leek haar geweldig, maar het was en bleef toch een luier.
En het ergste was nog dat ze er met niemand over kon praten. Als ze over zoiets persoonlijks of gênants wilde praten, kon ze altijd naar Roy. Maar Roy was deze keer de partijdige geweest. Als ze hem direct had verteld dat ze ook wel interesse had om het eens te proberen, zou hij haar direct over de streep getrokken hebben van enthousiasme – om er later misschien wel spijt van te krijgen. Nu had ze eindelijk een compromis gesloten met zichzelf: Roy mocht haar een luier omdoen, maar ze zou die niet gebruiken.
En daar lag ze nu, op een bekend bed, hoewel het niet van haar was, langzaam uitgekleed te worden bij haar onderlichaam, op haar sokken na. Naarmate er meer kleding uitging werd ze steeds zenuwachtiger, maar ze wist dat ze nu niet terug kon zonder er spijt van te krijgen. Ze wilde het proberen, dan zou ze het proberen ook. En toen ze haar slip langzaam tussen haar benen door voelde gaan, en nauwelijks koude wind in haar kruis voelde, besloot ze niet meer te twijfelen en gewoon te genieten.
Roy haalde het inlegkruisje uit haar slip en legde die naast de andere spullen neer. “Daar hebben we nog mazzel mee, of niet?” lachte hij. Lisa lachte oprecht mee, hoe spannend ze het ook vond. Ze hoefde zich nooit te schamen waar hij bij was.
Roy liet niet teveel merken wat hij ervan vond haar voor het eerst naakt te zien. Maar aan het kleine beetje emotie dat door zijn masker heen kwam, merkte ze dat hij het zeker niet onplezierig vond. Jongens, dacht ze grinnikend. Ook als zijn masker had gewerkt, kon ze aan zijn verse luiertje precies zien hoe leuk hij dit vond.
Na een nieuwe luier – haar eigen, hoogstpersoonlijke luier – uitgevouwen te hebben, commandeerde Roy met een lachje, quasi-streng: “Hup, billen omhoog. Het is tijd voor je ontgroening.” Ze zag Roy’s ogen een beetje verder opengaan toen ze omhoog kwam en rolde met de hare. “Laat maar zakken,” hoorde ze een paar seconden later.
Het gevoel was vertrouwd. Wat haar vingers al hadden mogen meemaken maakte ze nu precies zo mee als het bedoeld was. Het dikke absorberende matje lag comfortabel tot over de helft over haar billen als een dik, smal kussen. En toen Roy de voorkant van haar luier over haar heen trok, gingen in haar hoofd alle belletjes rinkelen. Ze voelde hoe het matje met een klein beetje druk om haar heen werd getrokken en juist dat beetje druk gaf haar het gevoel dat wat ze ook zou doen, deze luier haar zou beschermen. Als de clean-freak in haar haar niet tot orde had geroepen, had ze deze luier waarschijnlijk dansend gedragen tot die aan de voorkant zelfs bruin was. De kleine meid in haar laaide weer op, ook al was deze blijkbaar zindelijk.
Roy zag haar stralen en begon hardop lachend de plakstrips vast te maken, om haar vervolgens nog breder te zien stralen. Ze voelde dat de luier strak om haar heen sloot, en het veilige gevoel deed een last van haar schouders vallen. Roy raadde dat maar nog voor hij iets kon zeggen, antwoordde ze: “Het is geweldig, maar ik ga niet plassen, Roy, sorry. Dat vind ik veel te griezelig,” zei ze, maar deze afkeuring maakte de sfeer er niet minder op. Roy pakte - zelf ook slechts gekleed in luier, sokken en ongesloten romper - zijn kleine meisje met haar lichtroze T-shirt, witte sokken en dikke nachtluier van het bed en nam haar op schoot. De stress van alle twijfels over zichzelf van de afgelopen dagen verdween en ze viel in zijn armen in slaap.


Toen ze haar ogen langzaam opende was de film allang afgelopen. Ze voelde dat ze nodig moest plassen, en toen ze wilde opstaan merkte ze dat Roy, achter haar, al wakker was. Hij keek niet meer zo vrolijk als eerst, eerder bezorgd. Toen ze bewoog keek hij haar aan, en ze voelde zich bijna verplicht te vertellen waarom ze opstond. “Ik moet plassen,” zei ze op een zachte, bijna verontschuldigende toon. Hij leek even verbaasd, omdat ze haar wc toch om had, maar toen bedacht hij blijkbaar dat ze had gezegd dat ze er niet in wilde plassen. “Kun je het nog even volhouden? Ik moet je iets vertellen.”
Hij kwam naast haar zitten en zijn luier, die een plek van plas vertoonde – daarom had ze het in haar droom dus zo warm gekregen – veerde hem een beetje op en neer, met geluidjes gepaard. Hij haalde diep adem en met zijn bezorgde blik keek hij haar in de ogen.
“Zie je hoe laat het is?” begon hij. Ze keek om hem heen naar de wekkerradio, en stuiterde op haar luier weer terug om te vertellen dat het even over zevenen was.
“We hebben ongeveer drie uur liggen slapen,” ging hij door. Ze keek hem aan met een blik van ‘waar wil je naartoe?’, dus hij ging door.
“Het zit zo; ongeveer een halfuurtje geleden wilde mijn moeder patat gaan halen; dat doen we wel eens op vrijdag, maar dat weet je natuurlijk al. En, nou ja, ze vroeg zich af of jij mee wilde eten en omdat we allebei sliepen vertelde niemand dat ze niet binnen mocht komen na haar kloppen en… ze heeft ons dus zo zien liggen.”
Halverwege het verhaal waren Lisa’s ogen al ver opengesprongen. Roy zag haar schrikken en ging snel verder.
“Maar het is niet zo erg als het lijkt,” zei hij, proberend haar gerust te stellen. “Eerst schrok ze natuurlijk wel, omdat ik haar hier nooit iets over heb verteld. Maar volgens haar lagen we er heel lief bij. Toen ik wakker werd was ze nog in onze kamer, naar ons aan het kijken, en toen ze vroeg om uitleg heb ik alles maar verteld.”
Toen schrok Lisa toch wel; hij had immers zo zijn best gedaan het geheim zo lang te bewaren. Was het haar schuld dat zijn geheim nu uit was gekomen? Roy was inmiddels opgestaan en liep een beetje in het rond, tot hij voor haar stopte. Ze probeerde het van zijn gezicht af te lezen, maar hij vertelde al verder.
“Ze pakte het goed op, maar ze wil jou ook nog even spreken. Ze vroeg of we, zodra jij wakker werd, even naar de woonkamer wilden komen.” Hij stak zijn linker wijsvinger in de lucht om hem vervolgens om te buigen en tegen zijn lip te leggen, zoals hij altijd deed als hij een pijnlijk detail vertelde. “En of je je niet om wilde kleden, ze vond het zo schattig.” Hij keek er smekend bij; hij wilde zijn moeder op dit moment niet tarten.
Dat vond ze wel wat ver gaan. Roy’s moeder had hen staan begluren terwijl ze op deze gênante manier gekleed waren, en nu moest ze nog bij zijn vader verschijnen in die luier ook. Maar terwijl ze nadacht nam de druk om te plassen toe. Ze ging een beetje staan en plaatste haar knieën over elkaar, met een smekende blik richting Roy. Die beantwoordde haar blik met een superieure blik, en ze wist dat hij haar gewoon in haar luier zou laten plassen als ze niet instemde. Zijn moeders goede wil betekende op dit moment alles voor hem. Ze voelde dat ze niet lang meer had en stemde zuchtend in. Hij stapte opzij en deed de deur voor haar open, waar ze razendsnel doorheen rende – eigenlijk leek het meer op waggelen. Hij riep haar achterna dat ze de deur niet op slot moest doen, omdat hij haar moest helpen met de plakstrips.


Twee tieners op sokken in de woonkamer. Twee tieners in luiers in de woonkamer. Twee tieners met een knalrood gezicht in de woonkamer. En één moeder.
“Roy, pappa is even patat halen, ik denk dat hij dit beter niet te weten kan komen. Tot je veilig uit huis bent, tenminste,” eindigde ze met een grapje. Niemand lachte.
“Schat, je hoeft niets uit te leggen,” begon ze tegen Lisa. “Roy heeft het uitgelegd. Ik begrijp dat dit jouw eerste keer is?”
Lisa hield haar handen beschermend voor haar kruis. Hoewel Roy’s moeder haar eigenlijk recht in de ogen keek, voelde ze zich raar; beschaamd en ongemakkelijk, omdat ze in weinig meer dan wat alleen baby’s normaal dragen voor een volwassene stond, en tegelijk ook heel kalm, omdat ze nog steeds dat matje tegen haar huid voelde, nog steeds beschermd werd door de witte bodyguard.
Lisa knikte beschaamd.
“Dus je ouders weten hier niets vanaf?” Nu keek ze wel naar haar luier, en een klein glimlachje verscheen.
“Nee, mevrouw Van Drees.” Met elk woord werd ze roder.
“Oké. Meid, ga maar even zitten.” Terwijl zijn moeder een stoel pakte, keek Lisa smekend naar Roy. Die pakte meteen haar hand vast en het werd iets rustiger in haar hoofd. Zijn moeder zag dit en opperde dat ze wel weer bij Roy op schoot mocht gaan zitten. Hoewel dit nu voor een publiek was en het haar gêne alleen maar zou vergroten als ze zich kinderachtig ging gedragen, wilde ze op dat moment niets liever. Dus ging Roy maar op de stoel zitten, zijn lichtelijk natte luier hem voorgaand met een voor haar vrij onbekend geluidje – zijn luier was vaak natter dan hij nu was - en haar luier die haar voorging met een luid gekraak. Mevrouw Van Drees lachte hartelijk en trok een geraakt gezichtje. Het leek wel alsof ze bijna zou gaan huilen van geluk.
“Ik vind het jammer dit te moeten zeggen, maar voordat je hier weer besluit om in eh, hoe heette dat, Roy? Babystand te gaan, vind ik dat je goedkeuring van je ouders nodig hebt. Stel je voor wat ze zouden zeggen als ze erachter kwamen dat je hier stiekem luiers droeg! Dus als jullie morgen opnieuw van plan zijn om… luiers te dragen, vind ik dat helemaal prima hoor! Ik vind het geweldig dat jullie zoiets delen. Maar ik vind wel dat tenminste één van je ouders er vrede mee moet hebben.” Haar verhaal zat vol stiltes en emotieveranderingen. Maar ze had natuurlijk gelijk.
Het dilemma kwam op. Ze vond het heerlijk om samen met Roy in de luiers te lopen. Misschien zat er ergens in haar toch een baby, want toen ze wakker was geworden - in de beschermende armen van Roy, geen verplichtingen voor de boeg, en een comfortabele luier om haar van de ultieme verantwoordelijkheid te verlossen, ook al durfde ze dat niet aan – had ze zich beter gevoeld dan ooit. Dat opgeven zou ze nooit willen, maar ze wist niet wat ze haar moeder zou moeten vertellen. Ze wist niet of ze nou wel een luieraar was of dat ze het gewoon deed omdat Roy dat leuk vond en ze het toevallig lekker vond zitten. Haar vader zou het niet te horen krijgen, net als die van Roy. Ze verwachtte nu eenmaal niet dat hij daar begrip voor zou hebben, en met haar moeder had ze een veel betere band. Maar het klonk ook zo verkeerd, als ze het gesprek in haar hoofd alvast voerde, zoals ze vaak deed:
“Hallo, mam.”
“Hoi Lies. Wat is er?”
“Ehm, ik wil graag luiers dragen en als baby behandeld worden.”
Dat kon natuurlijk nooit goed aflopen. En ze vreesde dat er wel weer net zo’n show voor nodig zou zijn als ze hier net had lopen opvoeren. Dus, alles wat ze moest doen om meer met Roy te kunnen baby’en was in slaap vallen in een luier, bij een geluierde Roy op schoot. Echt een eitje.
Ze wist dat Roy haar gedachten had gevolgd. Ze wist dat Roy haar gezicht had gelezen, zoals hij al zo vaak had gedaan. En hij kwam met het beste idee dat ze had kunnen gebruiken.
“Zou Lisa dan wel een nachtje als baby hier kunnen blijven?”
Natuurlijk, dan kon ze met Roy bespreken wat ze moest doen! En, bovendien, hoefde ze dan nog niet haar verantwoordelijkheden en verplichtingen weer op te pakken, weer uit deze pauze des levens te treden. Ze kon gewoon nog even klein blijven.
“Goed dan. Maar geen verschoningen! Als jullie besluiten om… je weet wel, dan wil ik niet dat er van luier wordt gewisseld. Helemaal niet, eigenlijk. Als je dan nog zo nodig een pamper om je billen wilt hebben, dan houd je hem maar lekker aan.”


Beiden trokken snel een broek aan, voordat meneer Van Drees thuiskwam met de patat.
“Nog maar een geluk dat deze hersluitbare plakstrips hebben hè,” lachte Roy. “Anders hadden we mooi geen keus gehad.”
“Haha, ja, dan had ik er denk ik maar een gat in geknipt.” Ze zag er de humor wel van in.
“Vind je het zo eng dan?”
“Nee hoor, het was maar een grapje. Als ik echt geen keus had gehad dan had ik natuurlijk wel een plasje gedaan. Ik bedoel; als jij het durft, dan moet ik het toch wel zeker durven.”
Roy glimlachte schuin. “Maar je moet je luier nu wel omhouden tot morgen. Dat is een lange tijd…”
“Ik zie waar je heen wilt, Roy. Maar dat is denk ik hetzelfde verhaal. Het kan onmogelijk veel erger zijn dan een plas, toch?”
“Oh, dat kan nog wel eens tegenvallen hoor,” antwoordde Roy, nu serieus. “Een plasje komt eruit, kietelt even, en vervolgens is het alleen nog maar een vochtige rechthoek, verspreid van voor naar achter, hoe banaal het ook klinkt. Wanneer je verder gaat, blijft dat liggen. Het wordt niet opgezogen, niet van de huid weggetrokken. Het zoekt gewoon elke kleine holte die beschikbaar is op, en duwt de buitenkant verder naar buiten. Het komt erop neer dat er uiteindelijk gewoon een vieze klont ligt.”
“Gadverdamme, Roy. We gingen bijna eten, weet je nog?”
“Haha, bijna vergeten. Rustig maar, in je luier poepen ga je geweldig vinden.”
“Jaja, leuk geprobeerd.”



Tijdens het eten werd er vrolijk over koetjes en kalfjes gepraat. Alledrie hielden ze zich perfect aan hun onafgesproken toneelstukje, en toen iedereen was uitgegeten liet Roy´s vader geenszins tekenen zien dat hij hen door had gehad. De beide tieners vertrokken naar Roy´s kamer waar beiden direct hun broek weer uitdeden.
“Oké, schat, we kunnen niet helemaal hetzelfde slapen als vanmiddag,” deelde Roy mede. Lisa antwoordde met een verbaasde blik.
“Vond je het niet leuk?”
“Ik vond het super. Maar het gaat om je luier.”
Lisa werd zich opeens weer bewust van haar speciale ondergoed en wreef over haar billen. De luier kraakte en ze sprong met een plof op het bed. “Wat is er met mijn luier, kleintje?”
Een glimlach. “’s Nachts beweeg je met veel wrijving. En als je luier veel wrijving voor zijn kiezen krijgt, gaat dat matje verschuiven of klonteren. Ongeveer zoals een deken in een dekbed, hoewel dat natuurlijk niet snel splitst in meerdere delen.”
Lisa stuiterde nog steeds, genietend van het heen en weer gaan van het zachte kussentje. “Dus, wat is daaraan te doen?”
“Nou, je kunt een rompertje dragen?”
Ze stopte even met stuiteren om na te denken. Ze begon heel erg te wennen aan haar nieuwe favoriete ondergoed, en ze wilde niet dat dat verpest zou worden door de nacht. Maar een romper was toch wel een stap verder richting het baby’en. Tot nu toe had ze alleen rondgehangen in een luier. Maar eigenlijk was een romper alleen een T-shirt dat onder je billen doorliep, toch? Dat hoefde heus niet te betekenen dat ze een baby´tje speelde. Na dit mentale gesprek met zichzelf besloot ze instemmend te knikken en weer door te stuiteren.
“Dan komt het volgende probleem: die heb ik dus niet. De enige die ik heb, heb ik momenteel zelf aan.”
“Maar je moeder weet er nu toch van? Je kunt vragen of ze snel een T-shirt wil aanpassen.”
Roy plofte ook neer, zijn licht vochtige luier de val brekend met datzelfde geluidje dat ze aan tafel steeds had gehoord – ze was doodsbenauwd geweest dat zijn vader haar droge, en dus veel luidere luier zou horen kraken.
“Weet je? Dat is eigenlijk helemaal geen slecht idee. Ik denk dat ze dolgraag een romper voor je zou naaien. Je zag hoe blij ze werd van jou in een dikke nachtluier.”
En zo gingen er twee geluierde tieners – veilig, meneer Van Drees zat gefascineerd voetbal te kijken, waar Roy zich niet voor interesseerde – over de overloop naar de ruimte waar de gemeenschappelijke computer stond, en Roy’s moeder zat. Die fleurde weer helemaal op toen ze de beide baby’s aan zag komen lopen. En het werd al helemaal mooi toen Roy opgewonden smeekte of ze een romper voor Lisa wou maken.
“Natuurlijk, ik begrijp het probleem! Ik ga meteen aan de slag, dan kom ik het over een uurtje of twee wel even brengen. Moet ik nog proberen er een leuk motiefje op te zetten?” Lisa wilde rood worden, maar ze voelde zich zo thuis, ze voelde zo duidelijk dat ze zich niet hoefde te schamen, dat ze vrolijk met ja antwoordde, en naast Roy terug naar het bed huppelde. Net buiten de deur gaf die een klap op haar billen, en ze hield beschermend haar hand voor haar luier, draaide zich om, slaakte een geluidloze ‘oh!’ en probeerde hem ook een klap op zijn luier te geven. Hij ontweek lachend, ging achter haar staan, stak zijn hand onder haar door en tilde haar op op zijn arm, de balans bewarende met de ander. Ze slaakte een gesmoorde lachkreet en terwijl hij haar waggelend naar zijn kamer tilde, mepte ze hem constant op zijn geluierde kont. Ze hadden het te druk met lachen om te merken dat Roy’s moeder een traan van geluk wegpinkte.


“Oké, welke film wil je kijken, kleintje?” Roy had Lisa met een plof op het verende bed laten vallen en hield haar vlak tegen het bed terwijl hij de DVD’s voor haar neus hield.
“The Lion King, wat een klassieker. Source Code, wie heeft die nu niet gezien? The Ring, dat is een spannende zeg!”
“Daar kan jij helemaal niet tegen, kleine Roy, straks pis je in je luier van angst.”
“We zullen nog wel eens zien wie er straks tegen mij aankruipt voor bescherming,” zei Roy, die het schijfje in de DVD-speler stopte, waarvoor hij Lisa even los had gelaten. Die liet die kans niet glippen en pakte een waterflesje, dat ze met een vaart tussen zijn benen omhoog haalde. De luier dempte de klap maar was genoeg om Roy een stukje de lucht in te doen veren. En terwijl de film opstartte greep Roy Lisa stevig vast en gaf haar een pak slaag, onder de begeleiding van een tweetal gierende lachen. Maar toen de film begon sloten de twee overmaatse baby’s snel vrede en kropen dicht tegen elkaar aan. De film verliep droog voor beide partijen, en Roy die, tot Lisa’s gespeelde trots, niet één keer van angst in zijn luier plaste, moest beker na beker water achterover werken van haar. En net toen de film klaar was – zo’n vijftien glazen verder – werd er op de deur geklopt.
Ze werden meteen stil en Roy trok de deken over hun luiers. “Wie is daar?”
“Ik ben het, Roy,” klonk een vrouwenstem.
“Kom maar binnen,” zuchtte Roy, die de deken weer van hen afhaalde. Het was altijd even spannend wie er binnenkwam. Roy’s moeder kwam zachtjes binnen, met haar handen achter haar rug.
“Ik heb hier een cadeautje voor een klein meisje,” ging ze op in haar rol. Roy keek even bezorgd naar Lisa om te polsen of die het wel leuk vond, maar diens ogen glinsterden al.
“Voor mij?” zei ze lacherig, terwijl ze met haar schenen gekruist ging zitten, om haar luier duidelijker te laten zien aan haar oppasmoeder.
“Voor een zeker klein babymeisje dat haar luier heel goed droog heeft gehouden,” ging die door, en ze haalde haar cadeau tevoorschijn.
Lisa slaakte een zucht van verwondering. In de handen van Roy’s moeder lag een prachtig lichtroze kledingstuk, dat wat weg had van een ruim nachtshirt. Aan de achterkant hield de stof echter niet op bij de middel, maar vouwde dubbel in een zandloperfiguurtje tot over de voorkant. De hals van de zandloper was wat smal, dat had ze waarschijnlijk expres gedaan zodat de luier nog goed zichtbaar zou zijn. Een lang stuk klittenband zat aan het uiteinde van de zandloper, en een wat groter stuk bijpassend klittenband bevond zich onderaan de voorkant van het shirt.
“Ik wist je maat niet precies, dus ik heb maar klittenband gebruikt om speling over te houden,” zei haar oppasmoeder, stralend van geluk omdat haar oppasmeisje haar cadeautje leuk vond.
Die bewonderde het plaatje op de voorkant bij de borst. Een opgestreken en afgewerkt getekend plaatje van een pinguïn met grote ogen – waarschijnlijk een baby – die een luier met veiligheidsspeld omhad. Eronder stond, in een speels lettertype; “Small Dreams”.
Mevrouw Van Drees schatte in waar ze naar keek en gaf toe: “Die heb ik van internet gehaald. Ik heb het bewerkt, zodat het niet versnippert in de wasmachine.”
Lisa’s mond hing nog steeds open toen ze haar nieuwe kleding in handen kreeg. Ondertussen hield haar vriendjes moeder al een staargevecht met haar zoon; Roy smeekte zonder woorden of hij haar mocht aankleden, maar zij had zo haar twijfels.
“Wat zeggen we dan, Lisa?” zei Roy plagerig, maar Lisa ging er serieus op in.
“Hartstikke bedankt, mevrouw Van Drees.” Ze omhelsde haar.
“Zeg maar Patricia, hoor,” zei die lachend. Roy probeerde nog éénmaal zijn smekende blik uit en Patricia gaf mee. “Vooruit dan, je mag haar aankleden. Maar echt geen verluieringen!”
En zo kwam het dat Lisa weer languit op het bed lag, zoals eerder die dag. Roy trok haar T-shirt over haar hoofd uit en werkte de zojuist gekregen romper naar beneden. Hij hield de armgaten open zodat zij haar armen er gemakkelijk doorheen kon steken. Ze voelde dat de romper helemaal van katoen was gemaakt, waarschijnlijk om hem comfortabeler te maken voor wanneer er geen hemd onder zat. Dat had Patricia toch heel leuk gedaan in zo’n korte tijd.
Haar kleine vriendje trok haar romperbroekje aan en ze voelde dat het absorberende matje dichter tegen haar huid gehouden werd; de luier hing een stuk minder aan haar. Hij maakte het klittenband strak vast en kwam, na het licht uit te hebben gedaan, naast haar in zijn bed liggen. Hij zette een aantal kussens rechtop tegen de muur, trok zijn vriendin mee en legde haar met haar hoofd tegen zijn borst neer, met zijn armen haar luier beschermend.
Voor haar gevoel sliep Lisa binnen vijf seconden.
Het Slot [Hoofdstuk 11 toegevoegd]

Offline (Verborgen)

  • Zoek je contact? Mijn inbox staat altijd open
  • Volwassen
  • Forum Held
  • *****
  • Berichten: 330
  • Geslacht: Man
  • Contact behoefte: iedereen
  • Geboortejaar: 1996
  • Ik ben: AB & DL
  • Locatie: Noord-Holland
Re: Het Slot
Reactie #2 maart 11, 2012, 02:32:41 02:32*
Toen ze haar ogen opendeed was het nog donker. Het enige licht kwam onder de deur door, van de LED-fakkel op de overloop. Roy had zich niet bewogen en lag heel lief te slapen, met zijn handen in elkaar voor haar luier, om de geesten die ’s nachts haar geheimpje wilden stelen af te weren. Haar nieuwe romper had zijn taak uitstekend volbracht; het matje was nog volledig intact. Maar ze was wel wakker geworden om een reden – ze moest plassen.
Langzaam haalde ze Roy’s handen van haar af. Op weg om het bed uit te stappen maakte ze zijn romper nog even kort open om te voelen; zijn luier was er niet natter op geworden. Dat kon ook niet lang meer duren. Maar als zij wilde voorkomen dat haar luier zijn taak ging uitvoeren, kon ze maar beter opschieten.
Stilletjes sluipend over de overloop, controleerde ze of de deur van Roy’s ouders’ slaapkamer wel dicht was. Het losmaken van die plakstrips maakte een flink lawaai, en ze was bang dat één deur niet genoeg geluid zou tegenhouden.
In de kleine badkamer aangekomen, met de deur op slot gedraaid, wilde ze met tegenzin haar romperbroekje gaan losmaken, toen ze bedacht hoe liefdevol Roy die die avond bij haar had vastgemaakt. Dat broekje had hij lekker strak vastgemaakt, zodat haar luiertje niet zou gaan hangen en de mat niet stuk zou gaan, om hem de volgende ochtend weer open te maken en haar natte nachtluier te verschonen. Nou ja, dat laatste niet echt natuurlijk. Zijn moeder wilde niet dat hij nog meer bij haar kruis zat zonder de toestemming van haar ouders, en bovendien was er niet genoeg ruimte voor een goede verschoning. Het los- en vastmaken zou misschien nog wel lukken, maar het schoonmaken van haar huid zou problemen gaan opleveren. Het leek haar wel een romantisch idee, zo haar vriendje volledig in vertrouwen nemen, hem de taak geven haar te verzorgen, terwijl zij hem ondertussen ook zou verzorgen – hij was immers de luieraar hier.
Maar een stemmetje in haar hoofd had een goede opmerking gemaakt. Ze kon wel eeuwig blijven volhouden dat dat niet haar ding was, maar ze had nu toch al twaalf uur in een luier rondgelopen, twee keer geslapen als een baby, en de tweede keer zelfs in even uitgebreide babykleding als haar vriendje. Hoe ze het ook wendde of keerde; ze was hier dol op. Ze genoot van de aandacht die ze kreeg als de babyversie van zichzelf, ze genoot van de zorgeloosheid. Ze was een luieraar, of ze het nu wilde toegeven of niet.
Ze draaide het slot weer los, en liep langzaam weer terug naar de kamer. Haar nachtelijke verschijning op de overloop was blijkbaar wel opgemerkt door de oplettende Patricia – die stond voor de deur te wachten om hulp te bieden als dat nodig bleek.
“Wat nu?” fluisterde die. “Ik heb helemaal geen plakstrips gehoord, en je luier is droog.”
“Ik dacht eraan hoe lief Roy mij zo had aangekleed en kon het niet opbrengen het weer uit te trekken, alsof het niets is.”
Patricia keek begripvol. “Ga je het volhouden tot het begin van de middag, denk je?”
“Ik weet het niet. Ik ga gewoon weer slapen, en als ik vannacht mijn luier gebruik, dan heb ik het in ieder geval niet gemerkt, toch, tante Patricia?”
Die leek blij met haar nieuwe bijnaam en zei: “Zo is dat, kleine meid. En als je het niet volhoudt, is dat helemaal niet erg. Dan helpt tante Patricia je wel even met schoonmaken.”
Lisa spreidde haar armen uit in een cirkel, om aan te geven dat ze getild wilde worden. Patricia tilde haar glimlachend met haar dikke luierkont op de arm en droeg haar terug naar bed, waar ze haar weer in de knusse bescherming van baby Roy schoof. Patricia gebaarde om te weten of Roy nog droog was en Lisa antwoordde, na even gevoeld te hebben, dat dit het geval was. Haar oppasmoeder hield haar wijsvinger tegen een ontdeugend lachje en liep naar haar toe, reikte haar een halfvolle waterfles aan en wees naar de luier van haar zoon. Lisa begreep de grap, gebaarde of ze het meende, en goot de inhoud van de fles lees in de voorkant van de luier van haar vriend. Hij bewoog niet. Geluidloos grinnikend gaf ze de fles terug aan haar oppasmoeder en trok de deken weer op tot waar die eerst had gelegen. Ze lag nog enkele minuten wakker van de druk op haar blaas, maar ze had er zulke vrede mee, dat ze niet lang hoefde te wachten tot de slaap haar te pakken had. Ze bleef nog net lang genoeg wakker om de ijskoude luier in haar rug opgewarmd te voelen worden.


Ze werd even stralend als ze was gaan slapen ook weer wakker. Ze lag nog steeds tegen Roy aan, en na een paar minuten kwam ze erachter dat hij haar al de hele tijd over haar hoofd lag te aaien. Slaperig draaide ze zich om en gaf hem een verrassingszoen. “Môge kleine,” gaapte ze naar hem. Hij zei hetzelfde tegen haar.
“Heb je nog iets gemerkt vannacht?” zei hij lachend. Ze keek hem vragend aan, sperde haar ogen open en zei: “Oh god, wat heb je met me uitgehaald?”
“Ik vrees dat je dit toch echt helemaal zelf hebt gedaan,” zei hij lachend. Toen ze hem nog steeds niet begreep, duwde hij wat tegen haar kruis.
Het vertrouwde matje was anders, zachter. Het gevalletje was zwaarder geworden. “Heb ik…” stamelde ze. Roy knikte lachend.
“Het is nog maar een aantal minuutjes geleden,” ging hij verder. “Ik lag er met mijn handen tegenaan. Vind je het erg? Dan kunnen we wel even mijn moeder…”
“Ik vind het niet erg,” onderbrak ze hem geruststellend. “Ik wilde vannacht niet ongedaan maken hoe jij me zo lief had ingepakt.” Ze leek haar onfrisse situatie al vergeten te zijn.
Roy beloonde die woorden met een lange zoen, terwijl zij hem weer tegen het bed duwde. Ze braken hun liefdessessie pas af toen ze, op hetzelfde moment, opzij keken om te zien wat er een klikkend geluid had gemaakt. Patricia stond in de kamer met een digitale fotocamera voor zich uit, zoals veel volwassenen die geen verstand hebben van technologie dat doen.
“Mám, wat dóé je?” riep Roy verontwaardigd. Hij verschool zijn luier een beetje achter Lisa, terwijl deze juist naar zijn moeder toedraaide met een grote glimlach op haar gezicht.
“Heb je het volgehouden, Lisa?” vroeg ze, terwijl ze probeerde te verbergen hoe leuk ze de situatie vond. Ze wist natuurlijk niet of Lisa het wel leuk vond haar luier te gebruiken.
“Nee, tante Patricia,” zei ze, extra kinderlijk, en ze ging weer met haar schenen over elkaar zitten, net als de avond ervoor. Roy keek verbaasd van de één naar de ander. Patricia trok een meelevend gezicht.
“Moet ik je even helpen?”
“Nee hoor,” lachte Lisa vrolijk. “Het voelt helemaal niet zo nat eigenlijk, maar wel heel erg schattig. Mag ik hem nog even omhouden?”
“Natuurlijk mag dat, meid. Geef maar een gil als je eruit wil,” zei Patricia met een knipoog, en ze verdween door de deur. Roy had weinig van het gesprek begrepen, maar wel haar mening over luierplassen.
“Zei je nou dat je het lekker vindt?” zei hij ongelovig. “Wie ben je en wat heb je met Lisa gedaan?”
“Ik vind het ook niet lekker, gekkie,” lachte ze. “Maar het is toch al gebeurd, ik merk er weinig van, en ik voel me wel vrolijk zo.” Roy duwde haar vlak op bed trok haar romperbroekje open. Ze ging met haar hoofd weer een beetje overeind om mee te kunnen kijken.
“Het is een flinke plas, maar het is de eerste. Logisch dat het niet zo nat aanvoelt,” concludeerde hij. Hij wreef een beetje over haar billen. “Voel je het zo een beetje?”
Inderdaad, er kwam vocht naar haar huid. Maar het voelde helemaal niet alsof ze in haar broek had geplast, dat nare gevoel dat ze nog zo goed kende. Het was meer alsof ze door de regen had gefietst, door een tropische bui, terwijl het buiten vijfentwintig graden was. En alsof het alleen in haar kruis had geregend. Ze rolde over het bed, lachend om haar inwendige grap. “Ik vind het niet erg dat het nat voelt, schat,” lachte ze naar hem. Hij trok een gezicht alsof hij door haar lach opnieuw verliefd op haar werd, zonder dat ooit niet te zijn geweest.
“Kom er weer lekker bijliggen, joh,” zei ze vrolijk tegen baby Roy, om verpletterd te worden onder zijn gewicht. Toen ze met veel lachen hun positie weer gevonden hadden, vouwde Roy zijn handen weer voor Lisa’s luier en zuchtte.
“Ik vraag me toch af waarom mijn luier zo nat is geworden vannacht. Hij is bijna gaan lekken, hoewel hij nog bijna droog was voor we gingen slapen. En als ik meerdere keren plas ’s nachts, word ik altijd wakker…”
“Er is een kans dat ik héél misschien een halve fles water heb leeggegoten in je luier,” zei Lisa proestend. Roy keek haar schattend aan, en begon vervolgens haar stelling te ontkennen, terwijl zij zo hard aan het lachen was dat ze niet veel meer kon doen dan knikken. Roy begon haar intensief te kietelen en Lisa kronkelde in het rond, nog steeds niet in staat te stoppen met lachen. Al dat baby spelen had het kinderlijke in haar naar boven gehaald. Ze bedacht dat het maar hopen was dat ze weer normaal zou worden in haar eigen kleren.
Het onderwerp van haar nachtelijke plas was snel voorbij gegaan, maar in haar hoofd zwierf het nog steeds rond. Hoe eng ze dat zou hebben gevonden als ze niet had geslapen, kon ze zich niet voorstellen. En toch had ze het gedaan, zonder ook maar iets te merken, om een paar minuten later heel gelukkig wakker te worden.
Er hing een fles water voor haar gezicht en ze schrok wakker uit haar gedachten. Haar romperbroekje lag open, Roy’s andere hand kietelde haar nog steeds. Ze was nog niet halverwege de uitroep ‘Hé’, toen Roy de fles al onder het randje van haar luier door had gewurmd en keihard in de fles kneep. Het ijskoude water stroomde snel over haar huid, verspreidde zich snel langs haar kruis, en ze probeerde kronkelend te ontsnappen aan het ijskoude water. Ze draaide zich op haar buik en Roy kon niet anders dan de fles weghalen. Het water stroomde weg van haar billen, naar de voorkant van de luier. Een paar seconden aan kietelend gevoel later was al het water verdwenen en bleef er alleen een ijskoude luier over, die nu wel iets natter aanvoelde dan eerst. Toen het kriebelende water helemaal weg was, ging ze achter Roy aan.
“Dat is ijskoud, penis!”
“Haha, maar je weet nu wel mooi hoe het voelt.”
“Nou als het altijd zo koud is hoeft het van mij niet hoor,” lachte ze, en ze kreeg hem te pakken. Ze maakte op haar beurt zijn romperbroekje open en zag dat zijn luier écht nat was. De gele kleur kwam zelfs helemaal door het matje heen, tegen de buitenkant aan. Ze dacht aan hoe het vocht steeds een beetje naar buiten kwam als ze ging zitten, en duwde – bij wijze van wraak om haar natte luier, waar ze eigenlijk totaal geen last van had gehad – hard tegen zijn kruis. Vrijwel meteen begon Roy te lachen, met af en toe een schreeuw in de richting van “Dat kietelt!” Toen zo’n beetje de inhoud van haar fles van afgelopen nacht uit de voorkant was verdwenen en aan de achterkant weer opgezogen, zei hij lacherig: “Je kunt nu wel ophouden hoor, er gebeurt niets.”
Scheef glimlachend antwoordde ze: “Ik kan je ook hier laten liggen tot je je weet wel moet. Dat was toch zo smerig?”
“Leuk geprobeerd Lies, maar ik luier al langer dan jij. Ik kan alles heel lang ophouden, en dan zal jij toch echt eerder moeten dan ik,” grinnikte hij. Ze trok een overdreven nadenkend gezicht en besloot toen dat ze haar wraak liever liet zitten – of wachten – dan in haar luier te poepen, en liet hem maar gaan. “Hoe lang zal ik vandaag nog blijven? We mochten niet verschonen, en als ik straks nou wel moet…”
“Dan zeg je dat even tegen mijn moeder, joh, die snapt dat heus wel. En je kunt ook gewoon naar de wc gaan, en de plakstrips even losmaken,” stelde hij haar gerust. “Hoewel het niet zo prettig voelt een natte luier om te doen.” Ze voelde haar angst om dat echt in haar luier te moeten doen verdwijnen en alleen de kou in haar kruis bleef over om het haar ongemakkelijk te maken. Roy keek haar vragend aan terwijl ze een beetje voorovergebogen stond. “Ik heb het zo koud nu,” klaagde ze. En binnen een paar seconden lag ze weer in een warme omhelzing van Roy’s armen, klaar om meteen weer in slaap te zijn gevallen als Roy’s moeder niet binnenkwam om te zeggen dat ze nu moesten komen brunchen. Lisa mocht een vest van Roy lenen om over haar romper te doen, en samen gingen ze lachend om elkaars verborgen onderkleding de trap af.


“We moeten wel weer een beetje normaal worden, schat,” zei Lisa. Ze zaten samen op Roy’s bed, zoals ze die nacht ook hadden gezeten, naar een film te kijken. Lisa hing een beetje onderuit om niet teveel last te hebben van het opgezogen vocht, en Roy hield haar bij haar luier vast, met zo nu en dan een langzame aai. Af en toe duwde hij plagerig een beetje en telkens duwde ze zijn arm weer lachend weg. Hij had gevraagd of ze hem deze keer niet zoveel te drinken wilde geven; zijn luier zou niet nog een plas aankunnen. Alles voelde nog steeds nieuw voor Lisa, ook al liep ze nu al een etmaal als baby rond.
“Ik denk dat ik weet wat je bedoelt. We hebben de afgelopen dagen niets anders gedaan luieren, en de laatste keer dat we ergens heen gingen is al een week of twee geleden.”
Ze redeneerde terug. Ze waren inderdaad twee weken geleden samen de hele nacht de stad in geweest, hadden alles gedaan wat ze konden bedenken. En sindsdien hadden ze alleen maar samen films gekeken, hele uren liggen knuffelen en natuurlijk geluierd. “We moeten ons leven hier niet teveel door laten beïnvloeden.”
Roy lachte. “Mij is dat altijd al gelukt, hoor. Maar onze relatie moet hier inderdaad niet om gaan draaien. Ik stel voor dat we dit alleen doen als we samen bij één van ons thuis zijn.”
Lisa schrok. Ze had helemaal niet meer aan Patricia’s voorwaarde gedacht. In plaats van na te denken over haar opties, had ze vierentwintig uur lang alleen op haar basisbehoeften gereageerd. Maar als ze geen oplossing zou bedenken, mocht ze haar schattige hoogstpersoonlijke body misschien wel niet meer dragen. Dat bracht eigenlijk nog meer vragen. Had Patricia verwacht dat ze het aan haar ouders zou gaan vertellen? Ze zou toch geen rompertje voor haar hebben gemaakt als ze had geweten dat die waarschijnlijk toch maar één keer gedragen zou worden?
Ze moest opletten dat ze niet teveel ging denken dat ze de hele wereld aankon. Want in de werkelijkheid, de realiteit, lag ze nog steeds met haar volledige vertrouwen in de armen van Roy, gepamperd en binnen gehoorafstand van de goede zorgen van haar oppasmoeder. In deze situatie was geen angst in staat haar te nekken, maar ze wist zeker dat ze vrijwel volledig dicht zou klappen tegenover haar moeder, zonder de warme omarming van Roy en haar nieuwe outfit.
“Roy,” vroeg ze zachtjes en onzeker. “Zou je erbij willen zijn als ik mijn moeder hierover vertel?” ging ze op een stil toontje door. Roy keek haar even geruststellend aan.
“Natuurlijk doe ik dat! Ik ga je er helemaal doorheen helpen, schat. Beschouw dat obstakel maar als gepasseerd.” Maar hoe graag ze dat ook wilde, was ze er niet toe in staat. Het was alsof ze op zee lag, met bovenop een eiland het geluk, maar de sluis liet haar niet door zonder het raadsel op te lossen. En ze had maar één poging. Ze had geen vertrouwen in het direct te vertellen – er moest een plan komen. En als ze Patricia goed inschatte, had ze er al één.


Het was bijna vier uur. Lisa en Roy lagen beiden alweer te slapen, hoewel niet op dezelfde manier als eerst. Roy lag aan de zijkant op zijn rug, en Lisa lag op haar zij, zwakjes om hem heen geklemd, met haar benen gespreid. Ze hadden waarschijnlijk nog niet zo lang liggen slapen, want er was nog niets gebeurd in de beide luiers toen Patricia binnen kwam sluipen. Zachtjes liep ze naar hen toe, en ze schudde aan Lisa’s schouder. Die werd wakker, maar Roy vrijwel direct daarna ook. Beiden draaiden hun hoofd naar Patricia.
“Zijn jullie wakker?” Slaperig geknik. “Het is bijna vier uur, kleintjes. Je moet zo naar huis, Lisa, anders worden je ouders boos.” Ze probeerde de prioriteit van de zaak in te zien, maar dat lukte niet. “Kom maar mee, dan zal ik je even met je luier helpen. Zal ik jou ook meteen even helpen, Roy?”
Het idee te moeten stoppen met dit ontspannende rollenspel sprak haar niet echt aan, maar Patricia tilde haar al op en droeg haar diens eigen slaapkamer in, om haar op het grote tweepersoonsbed neer te leggen. Ze verdween even, en kwam enkele seconden later terug met Roy in haar armen. Die keek haar gespannen aan; voor hem was dit natuurlijk een hele ervaring. Zijn moeder was nog maar net op de hoogte van zijn hobby, en ze had hem, zo lang hij zich kon herinneren, nooit verschoond.
“Roy, wil je meteen een nieuwe luier om? Dan moet je even zeggen waar ik die kan vinden.” Roy schudde van nee; hij vond het niet eerlijk voor Lisa.
“Goed. Lisa, mag Roy blijven kijken, of moet hij zich omdraaien?” Lisa giechelde. “Hij mag wel kijken hoor.”
“Je hebt de vrouw gehoord, jongen. Maar je blijft daar liggen, ik wil niet dat je me gaat helpen. Het is al gek genoeg dat ik toesta dat jullie vierentwintig uur in je luiers mogen plassen; ik ga het maar niet gekker maken, om de schok voor je ouders minder erg te maken.”
Patricia liep weer even weg. Lisa en Roy keken elkaar aan. Beiden hadden zich niet bewogen sinds ze waren neergelegd door Roy’s moeder. Zijn vader zat waarschijnlijk druk te werken.
Haar terugkomst werd ingeleid met het geluid van rammelend metaal. Eenmaal binnen klapte ze haar strijkplank uit en legde er een egaal witte handdoek over. Roy’s familie was redelijk rijk – hun strijkplank was zeker een halve meter breed. Lisa had hem al eens eerder gezien en bewonderd, en Patricia had verteld dat ze hem had overgekocht van de eigenaar van hun vakantiebungalow van enkele jaren geleden.
Ze tilde Lisa onder haar oksels de lucht in en schudde haar een beetje op en neer. Lisa hoefde niet echt haar benen in te trekken om de grond niet te raken – Patricia was een vrij lange vrouw. Nu was zij ook niet bijzonder groot, dus kwam daar een mooie combinatie uit.
Toen ze op de zachte handdoek met harde ondergrond werd gelegd, werd ze zich bewust van haar kalmte. Bij iedere andere volwassene die ze kende zou ze gek geworden zijn van spanning, maar bij Patricia voelde ze zich volledig op haar gemak – ook al zou ze straks met een ontbloot onderlichaam voor de neus van de moeder van haar vriendje liggen. Zelfs nadat deze vrouw haar romperbroekje had geopend, de plakstrips van haar luier had losgepeuterd, haar luier had opengevouwen en haar benen zo ver in de lucht had geduwd dat haar stuitje de strijkplank niet meer raakte, voelde ze zich nog kalm.
“Ik zie dat je geen crème hebt gebruikt, Roy,” zei haar oppas inspecterend. “Die heb ik niet, mam. Luiers kosten al een boel – ik zou weinig overhouden als ik ook steeds flesjes Zwitsal moest kopen,” antwoordde die verdedigend.
“Ik zal wel eens wat halen,” reageerde zijn moeder, zonder naar hem te kijken. Ze pakte een vochtige washand en begon heel voorzichtig alle huid tussen de benen van Lisa schoon te maken.
“Je hebt een flinke plas gedaan, meid. Of heb je soms net in je slaap ook weer een plasje gedaan?”
“Haha, nee, dat was het niet,” lachte ze. “Roy heeft nog een fles water leeggespoten in mijn luier vanochtend.”
“Is dat zo?” lachte ze mee. Het schoonmaken was al zo’n beetje klaar. “Heb je wel je wraak gehad?”
“Nee,” bekende Lisa, terwijl haar oppas haar billen afdroogde en haar slip pakte. “Ik wilde hem eigenlijk net zo lang laten blijven liggen tot hij in zijn luier moest poepen, maar ik had er het geduld niet voor.”
“Dat was wel een goede wraak geweest, zeg,” gierde Patricia, terwijl ze Lisa hielp om van de geïmproviseerde commode af te komen. Het niet meer voelen van het zachte matje deed de last op haar schouders weer toenemen en ze zuchtte. Patricia tilde haar zoon op de plank.
“Ze heeft anders wel vannacht een fles in mijn luier leeggespoten, hoor,” verdedigde die zichzelf weer.
“Ik zou je maar gedeisd houden, jongen, je bent in de minderheid hier,” knipoogde zijn moeder naar hem. Ze legde haar handen op zijn borst en zijn kruis. “Zeg jij het maar Lisa; zal ik je helpen met je wraak?”
Roy’s hoofd schoot overeind, en begon verontwaardigd te praten. “Dat is niet eerlijk! Waarom hoeft zij dat niet te doen?”
“Het is haar eerste keer terug in de luiers, Roy. Jij doet dit specifieke ongetwijfeld vaker.” Ze wendde zich ontdeugend lachend tot Lisa. “Ja of nee, meid?”
Het liefst had Lisa meteen hard gelachen om haar medewerking en ja gezegd. Ze wist dat Roy het niet zo erg vond, maar nu was zijn moeder er natuurlijk bij om hem direct te verschonen. Voor de eerste keer verschonen was dat misschien wel wat teveel voor hem. En het was eigenlijk ook niet eerlijk, zij had immers precies hetzelfde gedaan als hij. Ze wilde net bedanken, toen ze op het gezicht van haar grote kleine vriendje zag dat hij ook aan het nadenken was of hij dit wilde. Het feit dat hij niet vastbesloten protesteerde, maakte dat ze naar hem toeliep, hem een afscheidskus gaf, en zei:
“Maak je maar geen zorgen, Roy. Ik weet zeker dat je in goede handen bent,” met er vrolijk achteraan, terwijl ze langzaam naar de deur huppelde. “Tot maandag!” Ze zag hoe zijn moeder hem met zijn broekriem vastmaakte aan de strijkplank, grinnikend zei dat ze zo kwam toekijken, en vervolgens de kamer uitliep – de deur op slot draaiend – om Lisa uit te laten.
“Laat u hem niet te lang liggen? Ik wil niet dat hij boos wordt,” zei Lisa bezorgd.
“Maak je maar geen zorgen. Ik ken mijn jongen; hij had niet zo snel geprotesteerd als hij niet al vrij nodig had gemoeten.” Lisa kon die opmerking wel waarderen. “Wrijf maar goed over zijn billetjes – ik wil dat hij maandag nog precies weet wat de straf is voor mijn ijskoude kruis!”



WORDT VERVOLGD

ps: in de pdf versies zijn alle "teveel"s vervangen door "te veel"s ;)
Het Slot [Hoofdstuk 11 toegevoegd]

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Stamgast
  • *****
  • Berichten: 195
  • Geslacht: Man
  • Contact behoefte: iedereen
  • Geboortejaar: 1987
  • Ik ben: AB & DL
  • Locatie: Zuid-Holland
Re: Het Slot
Reactie #3 maart 11, 2012, 14:11:45 14:11*
wow lekker groot verhaal zal em zo eens lezen
There's no way to happynes, happynes IS the way!!!

Offline (Verborgen)

  • AB
  • Volwassen
  • Forum Held
  • *****
  • Berichten: 506
  • Geslacht: Man
  • Contact behoefte: niet opgegeven
Re: Het Slot
Reactie #4 maart 11, 2012, 15:15:16 15:15*
Schitterend verhaal !1 !1 !1 !1
Laat het vervolg maar snel komen

Offline (Verborgen)

  • Zoek je contact? Mijn inbox staat altijd open
  • Volwassen
  • Forum Held
  • *****
  • Berichten: 330
  • Geslacht: Man
  • Contact behoefte: iedereen
  • Geboortejaar: 1996
  • Ik ben: AB & DL
  • Locatie: Noord-Holland
Re: Het Slot
Reactie #5 maart 11, 2012, 23:33:57 23:33*
dankjewel speentje! had je ook nog commentaar of tips, voor het volgende deel? dat moet ik nog schrijven
Het Slot [Hoofdstuk 11 toegevoegd]

Offline (Verborgen)

  • Global Moderator
  • Forum Held
  • *****
  • Berichten: 2.265
  • Geslacht: Man
  • Contact behoefte: iedereen
  • Geboortejaar: 1996
  • Ik ben: DL
  • Locatie: Prov. Utrecht
Re: Het Slot
Reactie #6 maart 12, 2012, 01:19:22 01:19*
Schitterend verhaal,
Hier en daar wel een woordje wegelaten, maar dat kan ik niet specefiek aangeven, omdat ik het niet meer kan vinden :p

Offline (Verborgen)

  • Zoek je contact? Mijn inbox staat altijd open
  • Volwassen
  • Forum Held
  • *****
  • Berichten: 330
  • Geslacht: Man
  • Contact behoefte: iedereen
  • Geboortejaar: 1996
  • Ik ben: AB & DL
  • Locatie: Noord-Holland
Re: Het Slot
Reactie #7 maart 12, 2012, 09:10:41 09:10*
Schitterend verhaal,
Hier en daar wel een woordje wegelaten, maar dat kan ik niet specefiek aangeven, omdat ik het niet meer kan vinden :p

haha, thanks :) m'n buurmeisje had ook al een paar foutjes gevonden, ik heb ze gister nog even snel verbeterd. Misschien dat dat het is :P
Het Slot [Hoofdstuk 11 toegevoegd]

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Forum Held
  • *****
  • Berichten: 410
  • Geslacht: Man
  • Geboortejaar: 1992
  • Ik ben: TB
  • Locatie: prov groningen
Re: Het Slot
Reactie #8 maart 12, 2012, 17:42:40 17:42*
mooi verhaal heb er even 2 dagen over gedaan om het te lezen maar ik zie graag een vervolg!!
proud to be a farmer

Offline (Verborgen)

  • Zoek je contact? Mijn inbox staat altijd open
  • Volwassen
  • Forum Held
  • *****
  • Berichten: 330
  • Geslacht: Man
  • Contact behoefte: iedereen
  • Geboortejaar: 1996
  • Ik ben: AB & DL
  • Locatie: Noord-Holland
Re: Het Slot
Reactie #9 maart 12, 2012, 18:34:55 18:34*
mooi verhaal heb er even 2 dagen over gedaan om het te lezen maar ik zie graag een vervolg!!

dankjewel, qawsedrf :) het vervolg gaat ook weer vol eerste keren, straffen en acceptatie komen ;)
Het Slot [Hoofdstuk 11 toegevoegd]

Offline (Verborgen)

  • Tieners
  • Gewaardeerd lid
  • *****
  • Berichten: 24
  • Geslacht: Man
  • Contact behoefte: niet opgegeven
  • Geboortejaar: 1996
  • Ik ben: AB
  • Locatie: Utrecht
Re: Het Slot
Reactie #10 maart 14, 2012, 16:34:43 16:34*
Eindelijk weer is een heerlijk verhaal met goed niveau  :D
Kan niet wachten op het vervolg  ;)
Groetjes Daan

Offline (Verborgen)

  • Zoek je contact? Mijn inbox staat altijd open
  • Volwassen
  • Forum Held
  • *****
  • Berichten: 330
  • Geslacht: Man
  • Contact behoefte: iedereen
  • Geboortejaar: 1996
  • Ik ben: AB & DL
  • Locatie: Noord-Holland
Re: Het Slot
Reactie #11 maart 14, 2012, 16:58:43 16:58*
Eindelijk weer is een heerlijk verhaal met goed niveau  :D
Kan niet wachten op het vervolg  ;)

dankjewel Timmie :) altijd leuk om te horen!!

Op de schrijfsite wordt het genre niet zo goed ontvangen, hoewel ook daartussen enkele goede reacties zitten. Maar dan ook echt enkele. Ik ga het vervolg er maar niet opzetten, dit is ook al een heel goede climax. Gek genoeg vinden mijn niet-tb vrienden het verhaal allemaal wel leuk ;) misschien zie je het beter voor je als je het als realistisch voorbeeld kent.
Het Slot [Hoofdstuk 11 toegevoegd]

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Stamgast
  • *****
  • Berichten: 221
  • Geslacht: Man
  • Contact behoefte: iedereen
  • Geboortejaar: 1994
  • Ik ben: AB
Re: Het Slot
Reactie #12 maart 15, 2012, 17:03:59 17:03*
inderdaad eindelijk weer eens een goed verhaal.
Hopelijk dat we nog veel van je mogen horen

die-hard

Offline (Verborgen)

  • Zoek je contact? Mijn inbox staat altijd open
  • Volwassen
  • Forum Held
  • *****
  • Berichten: 330
  • Geslacht: Man
  • Contact behoefte: iedereen
  • Geboortejaar: 1996
  • Ik ben: AB & DL
  • Locatie: Noord-Holland
Re: Het Slot
Reactie #13 maart 15, 2012, 19:50:06 19:50*
inderdaad eindelijk weer eens een goed verhaal.
Hopelijk dat we nog veel van je mogen horen

die-hard

Dankje die-hard :) ik ben al bezig met een vervolg, en ik hou me niet in...
Het Slot [Hoofdstuk 11 toegevoegd]

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Forum Held
  • *****
  • Berichten: 1.085
  • Geslacht: Man
  • Zeg niet wat je weet, maar weet wat je zegt.
  • Contact behoefte: iedereen
  • Geboortejaar: 1997
  • Ik ben: DL
  • Locatie: zuid-holland
Re: Het Slot
Reactie #14 maart 17, 2012, 23:30:04 23:30*
Geweldig verhaal!

Hoewel die ab dingen in het geheel mij niet zo aanspreken,vond
Ik dit verhaal echt heel Nice!
Kan niet wachten op een vervolg, keep going dude :P

-LB
Proud to be part of the hard