Een nieuwe mama  (gelezen 11984 keer)

0 leden en 1 gast bekijken dit topic.

(Verborgen)

  • Gast
Een nieuwe mama
mei 19, 2011, 20:25:18 20:25*
Het schooljaar was bijna afgelopen en de tijd van schoolreisjes aangebroken. Bijna een jaar was ik nu de onderwijzer van groep drie en ik ging met de kinderen naar de dierentuin. Gelukkig hadden zich, naast de klassehulp, ook een drietal moeders zich aangemeld als begeleiders. De kinderen waren enthousiast en ook ik en de andere begeleiders hadden er lol in. We waren bij de leeuwen toen ik tot mijn afschuw merkte dat ik een plas in mijn broek deed. Nooit eerder had ik daar last van gehad en ik had niet eens veel gedronken alleen een flesje fris dat ik van Marian, de moeder van een van de kinderen gekregen had. Ik wist niets beters te doen dan mijn tas voor mijn kruis te houden maar Marian had het al opgemerkt. 'Heb je een probleempje Jos?', vroeg ze mij. Ik kreeg een rood hoofd. 'Kom maar even mee, ik heb wel een oplossing, als moeder moet je op alles voorbereid zijn'. Ik liep met mijn tas voor mijn kruis met haar mee. Tot mijn schrik liep ze naar de babyverschoonruimte en deed de deur open. Ik wilde niet mee. 'Kom jochie, je kunt zo niet blijven lopen' en ze trok me de ruimte binnen. Binnen waren drie moeders hun kleine kinderen aan het verschonen en er was nog een plek vrij. Marian trok de tas uit mijn handen en de moeders, die al een beetje verbaasd hadden gekeken toen ik aan de hand van Marian de deur binnenkwam begonnen te lachen. 'Kijk dat jongetje heeft ook een ongelukje gehad' zei één van de moeders tegen haar dochtertje. Ik moest van Marian op de vrije verschoonplak gaan liggen en ze deed mijn schoenen, natte broek en onderbroek uit. Daar lag ik in mijn blote kont. Marian pakte tot mijn schrik een grote luier uit haar tas. 'Nee, geen luier', zei ik verschrikt. 'Je zult wel moeten, wil je soms in je blote billetjes verder?, was het antwoord, terwijl ze de luier onder mijn kont schoof. Voor ze hem dichtplakte werden mijn billen nog gepoederd. 'Nu even kijken wat we eroverheen doen, jouw spijkerbroekje kun je niet aan die is nat', zei Marian in haar tas zoekend. Ze haalde er een wit sportbroekje uit en schoof dat over mijn benen terwijl ik nog op de verschoontafel lag. De aanwezige moeders, die inmiddels klaar waren met het verschonen van hun kinderen kwam met de kinderen op hun arm om ons heen staan. 'Zie je nu wat er gebeurd als je als grote jongen ook nog in je broekje plast', zie een van de moeders tegen een jongetje van een jaar of vijf. Ik moest van Marian op de verschoontafel gaan staan en ze schoof het sportbroekje over mijn geluierde billen. 'Zo, het is bijna niet te zien dat je nog een onzindelijk jongetje bent en nog een luiertje draagt, je moet alleen niet bukken want dan komt je t-shirtje omhoog en ziet iedereen de bovenkant van je luiertje, die komt boven het broekje uit' zei ze tevreden en ze deed mijn open sandalen weer aan.
Ik weet niet of het aan mijn totaal verdwenen zelfvertrouwen lag, of dat de kinderen wat door hadden, maar de situatie was totaal veranderd. Kwamen de kinderen voor mijn ongelukje naar mij om dingen te vragen, nu leek het of ze alleen aan de andere begeleiders lieten weten wat en waar ze heen wilden. Mijn zelfvertrouwen werd nog minder toen Michelle, de klassehulp, ik had me onbewust wat afgezonderd, zei: 'kom Josje bij de andere kindjes blijven anders moeten we je zo gaan zoeken'. Ik zag Marian lachen toen Michelle me bij de hand pakt en meetrok naar de speeltuin.
De kinderen gingen enthousiast spelen en ik zat bij de vier vrouwen. 'Moet jij niet even lief met de andere kindjes gaan spelen Josje?' vroeg Michelle. De andere vrouwen barsten in lachen uit. 'Ik ben de onderwijzer', zei ik. 'Niet lang meer hoor, als mevrouw Maas hoort dat jij nog een onzindelijk peutertje bent kom je echt niet meer voor de klas'. Van deze opmerking van Michelle schrok ik. Ik had sinds augustus vorig jaar een jaarcontract en uiteraard had ik het werk nodig. Ik had immers net een huis gekocht. Pas nu realiseerde ik me de mogelijk consequenties en smeekte de vrouwen het niet verder te vertellen. Die reageerden daar niet op.
Wat later ging Marian wat te drinken halen voor ons, mij werd niet gevraagd wat ik wilde drinken. Ze kwam terug met vier koffie en een flesje appelsap met een rietje voor mij. 'Met twee handjes vasthouden, anders wordt het een knoeiboel en ik heb geen slabbetje of schoon shirtje voor je bij me' kreeg ik te horen. Ik ging door de grond, de mensen aan het tafeltje naast ons keken nieuwsgierig onze kant op. Ik hield dus het flesje maar met twee handen vast terwijl ik het leegdronk, ik moest proberen zo onopvallend mogelijk te blijven en verder commentaar zou me in het middelpunt van de belangstelling laten staan.
Na een kwartiertje stond ik op om naar de wc te gaan. 'Waar ga jij naar toe Josje?' vroeg Marian. 'Ik moet even naar de wc', zei ik.'Dat kun je nog niet alleen, moet ik soms even met je mee gaan, dan moeten we naar de dames wc, moet ik daar jouw luiertje af doen en mag je als een grote jongen met open deur zittend op de wc je plasje doen en daarna krijg je je luiertje weer om. Je kunt het ook gewoon in je luiertje doen, die is daarvoor'.
Opnieuw keken de mensen aan het tafeltje nieuwsgierig naar mij. Met een rood hoofd ging ik zitten en liet mijn plasje in de luier lopen.
Op de terugweg gingen we zoals gepland eten bij MacDonalds. Ik liep als een kind aan de hand van Marian naar binnen. We hoefden niet in de rij te staan want onze komst was aangekondigd en de bestelling was al gedaan, maar Marian liep wel naar de balie. 'We hebben besteld, maar kunnen we de bestelling nog iets veranderen?' De bestelling werd veranderd van 20 kindermenu's en 5 volwassenmenu's in 21 kindermenu's en 4 volwassen menu's. 'Is dat kindermenu voor een jongetje of een meisje?' vroeg het meisje aan de kassa. Op dat moment liet Marian haar portemonnee vallen en instinctmatig bukte ik me om hem op te rapen. De bovenste rand van mijn luier werd zichtbaar. 'O, ik zie het al, een jongetje, zal ik er een danoontje als toetje bij doen, daar zijn die kleine kinderen gek op', zei het meisje lachend. We gingen aan de tafeltjes zitten, de kinderen waren uitgelaten. Ik moest tussen Marian en Michelle zitten. Eerst kregen alle kinderen hun eten, als laatste werden de volwassenmenu's gebracht en mijn kindermenu. 'Zo vier menu's voor de grote mensen en een menu voor het jongetje' zei het meisje terwijl ik een aai over mijn hoofd kreeg. De kinderen uit mijn klas leken nog steeds niets door te hebben van mijn vernederingen.
Zoals gebruikelijk werd al het eten niet opgegeten en waren de kinderen al snel van tafel naar de speelplaats verdwenen. Ik at het hele menu op en kreeg een complimentje van Michelle dat ik zo lief al mijn eten opgegeten had. Het meisje kwam lang en vroeg of het gesmaakt had. 'Voor de kleine heb ik nog een danoontje meegenomen, hij zat zo lief te eten', zei ze en gaf mij een danoontje en deed een plastic slabbetje om. Ik kon wel door de grond gaan. 'Wat zeg je dan tegen die mevrouw?' vroeg Marian mij. Ik keek het meisje aan, ze kon niet ouder dan zestien zijn, en zei 'danteweh mevouw'. De vernedering kon niet groter zijn: ik had een meisje van zestien mevrouw moeten noemen als een klein kind. Maar het kon nog erger, het danoontje werd me gevoerd door Marian. De andere vrouwen keken lachend toe. Het is echt een klein kindje was de algemene mening. Met een servetje werd mijn mond schoongemaakt en eindelijk ging het plastic slabbetje af. Het meisje kwam nog een keer terug. 'Als hij nog verschoond moet worden kan ik ervoor zorgen dat er niemand in de verschoonkamer is',  zei ze. 'Dat is niet nodig, hij is er al aan gewend samen met andere kindjes verschoond te worden, maar de luier houdt het nog wel tot we thuis zijn' was het antwoord van Marian. Aan mij vroeg ze: 'wil je nog even met de andere kindjes spelen of blijf je liever hier?' Het ontbrak er nog aan dat ze me op haar schoot trok, met al dat publiek erbij, maar dat bleef me gelukkig bespaard. Ik gaf geen antwoord op de vraag.
In de bus naar huis zat ik tot ergernis van haar dochtertje Alisa naast Marian. Alisa maakte een scène maar Marian was resoluut dat Alisa maar naast haar vriendinnetje moest gaan zitten. Bij school aangekomen zei Marian dat ik even in de bus moest blijven zitten tot alle kinderen door hun moeder opgevangen waren. Met de moeder van het vriendinnetje had ze afgesproken dat Alisa bij het vriendinnetje zou gaan spelen en dat zij Alisa om half acht op zou halen.
Ik liep aan de hand van Marian en Michelle over het schoolplein naar het kantoor van mevrouw Maas. Desiree Maas was een mooie vrouw van voor in de dertig en ik was heimelijk een beetje verliefd op haar maar had dat nooit laten merken want relaties op het werk zijn uit den boze. Ik zag er als een berg tegen op voor haar ogen vernederd te worden. 'Zo Jos, ik heb gehoord dat je nog niet zindelijk bent en dat Marian jou in de dierentuin heeft moeten verschonen'. 'Het was een ongelukje' stamelde ik. 'Ja, dat zeggen alle peutertjes, ik begrijp dat je nu een luier om hebt, doe dat broekje eens naar beneden en laat dat eens zien.' Voordat ik mijn broek naar beneden had kunnen doen had Marian het al gedaan en stond ik in een natte uithangende luier voor Desiree. Ik moest mijn mond houden en Marian en Michelle vertelden wat er wat voorgevallen en hoe ze het opgelost hadden. Ik moest opnieuw plassen en wilde het kantoortje verlaten. 'Waar ga jij heen' vroeg Desiree met een scherpe stem. 'Ik moet even naar de wc, Desiree' antwoordde ik. 'Voor jou is het mevrouw Maas, begrepen?' 'Ja mevrouw'. 'Haal jij eens even een potje Michelle, want het peutertje wil bewijzen dat hij al wel een beetje zindelijk is.'  Even later werd mijn volle luier losgemaakt, werd mijn t-shirt tot onder mijn oksels opgestroopt en werd ik midden in het kantoor op het potje gezet. Door de vernedering kreeg ik een stijve die tegen de bodem van het potje drukte en kon dus niet plassen. Naar een paar minuten vroeg Desiree of ik mijn plas je al gedaan had. Ik moest opstaan en het potje aan haar laten zien. Niets! 'Doe hem maar weer een luiertje om, hij overschat zichzelf, hij weet echt nog niet wanneer hij een plasje moet doen'. Ik kreeg ditmaal een veel dikkere luier om. Het sportbroekje past niet meer.
Ik zat wijdbeens op de grond en kreeg van Desiree te horen dat ik niet meer voor de klas kon staan. Ik probeerde duidelijk te maken dat ik het werk nodig heb, dat ik een huis gekocht had. Terwijl ik op de grond zat overlegden de vrouwen en kwamen tot de conclusie dat Michelle mijn klas maar moest overnemen tot de zomervakantie. Ik kreeg te horen dat ik me de volgende ochtend bij Sabine het hoofd van de crèche moest melden. Me nu ontslaan zou teveel rompslomp geven, ook al omdat mijn contract nog maar drie maanden duurde. Ik bedankte Desiree omstandig en verzekerde haar dat ik in die drie maanden zou bewijzen dat ik wel zindelijk ben. Mij ontging haar spottende lachje. De vrouwen namen een borrel en ik kreeg een flesje appelsap van Marian, dat ik uiteraard weer met twee handjes moest vasthouden.
Michele haalde uit de gymzaal een trainingsbroek die ik aan moest trekken, zodat ik naar huis zou kunnen fietsen zonder dat de luier teveel opviel.
Op weg naar huis liet ik de plas, die ik in het kantoortje al had moeten doen, bijna ongemerkt lopen. Ik had tenslotte toch een luier om. Ik schrok een beetje van het gemak waarmee het ging, net alsof ik echt geen controle had over mijn blaas.

Thuis overdacht ik, terwijl ik mijn luier nog omhad, een magnetronmaaltijd at, de situatie. Ik was er volgens mij wel goed vanaf gekomen, ik was tenslotte niet ontslagen. In de crèche werken was wel een degradatie in mijn ogen maar ik had nog werk en zou bewijzen dat ik zindelijk ben. Op dat moment besefte ik dat ik weer in mijn luier plaste en begon me toch wat zorgen te maken.
Desiree, voor mij nu mevrouw Maas, is een erg voortvarende directrice. Toen het de basisscholen wettelijk verplicht werd om voor naschoolse opvang van de leerlingen te zorgen heeft zij in een aparte BV gelieerd aan de school een complete kinderopvang opgezet. Een opvang die veel verder gaat dan de gebruikelijk, het is een vierentwintiguurs opvang. Het is voor ouders die in ploegendienst werken of regelmatig meerdaagse zakenreizen maken een ideale oplossing waar veel gebruik van gemaakt wordt. En het mes snijdt aan twee kanten: veel ouders kiezen om die reden voor onze school en de kinderopvang is commercieel een succes, wat extra middelen oplevert.
Ik hield die nacht mijn luier om. De volgende ochtend toen ik me aankleedde vroeg ik me af hoe het moet. Die nacht heb ik nog een keer in mijn luier geplast, maar ik heb geen schone luiers om om te doen en in die volle luier wil ik niet bij Sabine verschijnen. Ik trek een gewone boxer aan en doe er voor alle zekerheid een paar keer dubbelgevouwen velletjes keukenrol in. Hoewel, ik ben een grote vent en zal wel niet in mijn broek plassen.
Bij Sabine aangekomen vertel ik haar dat ik me van mevrouw Maas bij haar moest melden en dat ik best zin in het nieuwe werk had. 'Je komt bij de groep van Anneke, de babygroep' zei ze me. Op mijn vraag of ik niet bij de oudere groep kon komen omdat ik geen ervaring heb met het verschonen en voeden van baby's moest Sabine hartelijk lachen. 'Je snapt het niet jochie, je komt in de groep niet voor de groep, jij bent het die verschoond wordt en een flesje gevoed krijgt'. Van schrik liet ik onbewust weer een plas lopen en mijn broek werd ondanks mijn voorzorgen nat. 'Zie je wel kleintje, je bent nog niet zindelijk, kom maar mee dan zal ik je even omkleden.'
Terwijl ik op de verschoontafel lag en Sabine mij uitkleedde vertelde ze mij dat ze uitvoerig met Desiree gesproken had en dat ze samen besloten hadden dat ik het best in de babygroep zou passen. In de groep met oudere kinderen waren er al een paar die bijna zindelijk waren en het zien van mijn onzindelijkheid zou die kindjes wellicht terugwerpen in de ontwikkeling. Daarnaast zou ik veel spot te verduren krijgen van kindjes die zelf al wel zindelijk zijn terwijl ik het nog niet was. Bij de babygroep zou ik dat probleem niet hebben: baby's zouden het gewoon vinden dat een wat grotere baby net als zij een luier om moet. 'Je moet er maar aan wennen dat je je tijd met babyspeeltjes vol moet maken en dat je eten uit babyvoedsel bestaat. Je moet je aanpassen en we willen alleen maar babygeluidjes uit dat kleine mondje van je horen. Kijk maar goed om je heen en dan zie je hoe baby'tjes zich gedragen en we verwachten dat jij je ook zo gedraagt. Je mag niet lopen, behalve als je door een volwassene aan het handje genomen wordt, je kunt nog niet zelfstandig gaan zitten, kruipen kun je nog niet alleen mag je proberen een beetje te tijgeren. Je zult al snel vriendjes maken en daarom krijg je ook babykleertjes aan' zei ze terwijl ze een rompertje over mijn hoofd trok. Ik kreeg een dikke luier om en het rompertje werd in mijn kruis vastgemaakt. Zo, je bent klaar voor je nieuwe carrière, je ziet er schattig uit en, ik zal Nadine, die voor je gaat zorgen, even roepen om je mee te nemen.
Aan de hand van Nadine waggelde ik, door de dikke luier, naar het babylokaal, waar ik in een box gelegd werd.
'Zo schatje, je moet je maar even alleen vermaken want zo meteen komen mamma's de andere kindjes brengen'. Ik kreeg een rammelaar in mijn handen gedrukt en keek om me heen om de ruimte waar ik waarschijnlijk de komende tijd zou doorbrengen in me op te nemen. Ik zag een paar babybedjes en een wat groter ledikantje waar ik waarschijnlijk in zou slapen, een paar boxen en speelkleedjes. Op dat moment kwam het eerste kindje binnen. Tot mijn schrik zag ik dat het het babybroertje van Alisa was. Marian kwam bij mijn box staan. 'Zozo, ons kleintje van gisteren is er al, vermaak je je een beetje met je speeltjes. Ik zie dat je geeneens een peutertje bent maar een baby'tje, dat had ik gisteren moeten weten.' Het broertje van Alisa werd door Nadine bij mij in de box gezet en begon in zijn handjes te klappen. Ik wist niets beters te doen dan ook in mijn handjes te klappen en babygeluidjes voort te brengen. Ik wilde immers zoveel mogelijk meewerken om zo snel mogelijk uit deze situatie te zijn. Er kwamen steeds meer kindjes. Nadine legde de moeders buiten mijn gehoorafstand af wat er aan de hand was en ik zag een paar moeders glimlachend naar me kijken. Ik constateerde dat in de boxen steeds twee kindjes geplaatst weren en dat andere kindjes op speelkleden geplaatst weren. Verder zag ik dat die kindjes al een beetje konden lopen en dus veel groter waren dan ik verondersteld werd te zijn. Een van die kindjes kwam naar mijn box toe waggelen en raakte mijn luier, die bij mijn beentjes onder het rompertje uitkwam, aan. Ik zei 'dada, kaka', zoals van me verwacht werd en concentreerde me op mijn rammelaar die ik in mijn mondje stak.
Toen, rond half tien, alle andere kindjes er waren was ik als eerste aan de beurt om gevoed te worden. Ik kreeg op de schoot van Nadine een flesje met babymelk, een verschrikkelijke smaak waar ik waarschijnlijk aan zou moeten wennen. Nadine legde mijn handje op haar borst en hield mij tussen mijn beentjes vast terwijl ze mij voedde. Daarna werd ik zittend in de box gezet en kreeg een paar zacht plastic blokken om mee te spelen. Ik kon nu beter rondkijken maar zag niets nieuws en begon de blokken maar op te stapelen. Het broertje van Alisa, die ook zijn flesje al gehad had, gooide mijn toren om en ik begon te huilen. 'Jullie moeten lief samen spelen hoor en elkaar niet plagen' kreeg het broertje van Alisa te horen, maar op mijn beurt gooide ik de toren die hij inmiddels gebouwd had om. Ik moest tenslotte goed opletten hoe baby's zich gedragen om van te leren was me gezegd. Nu begon het broertje van Alisa te huilen, waarop hij uit de box gehaald werd en er een ander kindje bij mij in de box kwam. Daar bouwde ik samen een toren mee wat ons een complimentje van Nadine opleverde. 'dadada', zei ik trots. Zo speelden we een tijdje tot ik moe werd en een beetje onderuitzakte. Ik bedacht me dat ik niet zelfstandig mocht gaan zitten en liet het zo totdat Nadine me op mijn rug legde en een bijtring in mijn hand duwde. Ik dommelde wat tot ik om een uur of twaalf mijn tweede flesje van die dag kreeg, een schone luier omkreeg, wat inmiddels hoognodig was want ik had er al verschillende plasjes in gedaan zonder dat ik daar iets van merkte. Ik werd met een knuffel en een speentje in mijn mondje in het bedje dat ik mezelf al toegedacht had gelegd. 'Ga maar lekker slapen liefje, dat doen baby'tjes 's middags en jij dus ook. Het hekje werd dichtgedaan en ik viel snel in slaap.
Na een paar uur werd ik wakker van de vele babygeluiden en het gekrijs. Ik rook de lucht van poepluiers en realiseerde me weer waar ik was. Met een schok kwam ik tot de ontdekking de de lucht van poepluiers uit mijn eigen luier kwam. Was ik dan echt helemaal onzindelijk geworden en had ik in mijn slaap mijn luier volgepoept? Ik probeerde de aandacht van Nadine en Anneke te trekken door hen te roepen, maar bedacht me dat ik alleen als een baby mocht communiceren en begon ook te krijsen. Anneke kwam op me af. 'Ach liefje, heb je een poepluier?, Nadine zal je zo verschonen, even wachten nog je bent niet het enige kindje'. Tegen Nadine zei ze dat ik een spuitluiertje had. Nasnikkend wachtte ik op Nadine.
Een paar minuten later lag ik naast het broertje van Alisa, die ook een poepluier had, op de verschoontafel. De poep was langs de pijpjes en het rugelastiek van mijn luier doorgelekt dus ook mijn rompertje werd uitgedaan. Ik keek opzij en kreeg een goede indruk hoe ik er bij lag toen ik het broertje van Alisa zag liggen met het kontje omhoog de beentjes ter hoogte van de borst terwijl de billetjes schoongemaakt werden met babydoekjes. Zo lag ik er dus bij terwijl mijn billetjes en ruggetje schoongemaakt werden. Op het moment dat we zo lagen kwamen Alisa en Marian binnen. 'Kijk mama meester Jos moet een luier om' zei Alisa. Marian lachte, het is niet meester Jos, het is Josje en hij is nog een baby'tje net als je broertje, kijk ze hebben allebei een poepluiertje en worden nu verschoond. Ik besefte op dat moment dat ik nooit meer voor de klas zou staan. Morgen zou heel mijn oude klas weten dat hun meester een klein onzindelijk baby'tje is. Ik beruste op dat moment in mijn lot. Ik kreeg van Marian een aai over mijn hoofd terwijl de schone luier om mijn kontje gevouwen werd. Voor het eerst genoot ik van de zachtheid en veiligheid van een luier. Toen we beide aangekleed waren nam Marian haar zoontje over van Anneke en zei: 'geef kleine Josje maar een kusje'. Ik kreeg een nat kwijlkusje van mijn nieuwe vriendje. Op mijn beurt moest ik van Nadine Marian een kusje geven omdat zij de dag ervoor zo goed voor me gezorgd had. Ook Marian kreeg dus een kwijlkusje, ik een tikje op mijn geluierde kontje. Ik nam in stijl afscheid met zwaaiende handjes en een 'dadadada'.
Ik kreeg opnieuw een flesje en terwijl Nadine me zachtjes wiegde en ik aan de speen lag te sabbelen zei Nadine: 'vannacht en morgennacht blijf je hier liefje, vrijdag komt jouw mama je halen en mag je naar huis'. Ik vroeg me al sabbelend en genietend van de lauwe melk af wie mijn nieuwe mama zou zijn.



Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Forum Held
  • *****
  • Berichten: 410
  • Geslacht: Man
  • Geboortejaar: 1992
  • Ik ben: TB
  • Locatie: prov groningen
Re: Een nieuwe mama
Reactie #1 mei 20, 2011, 11:38:35 11:38*
leuk verhaal komt er nog een vervolg??
proud to be a farmer

(Verborgen)

  • Gast
Re: Een nieuwe mama
Reactie #2 mei 22, 2011, 20:22:50 20:22*
Ik zou dus in ieder geval twee dagen en nachten op de crèche blijven. Nadat ik mijn flesje leeg had mocht ik op een speelkleed spelen, want de meeste kindjes ware al opgehaald. Ik werd op mijn buikje neergelegd en probeerde wat te tijgeren wat lachend door Nadine bekeken werd. De laatste mama die haar kindje kwam halen vroeg lachend of ze me niet mee mocht nemen, ik was een schatje volgens haar. Ook Nadine ging naar huis en werd afgelost door Els de leidster die nachtdienst had. Ik voelde me een beetje verlaten, ik geloof dat ik me al aan Nadine was gaan hechten en moest huilen. Ik werd door Els op schoot genomen die me probeerde te troosten: Nadine zou morgen terugkomen en zij zou ook heel goed voor me zorgen. Daardoor kwam ik tot rust en werd weer in de box gelegd.
Een meisje van een jaar of vijf kwam binnen, ook zij zou de nacht op de crèche doorbrengen. Ze kwam verbaasd bij mijn box staan en vroeg Els waarom een groot iemand een luier en rompertje aan had. Els legde uit dat ik wel groot leek, maar dat ik in feite nog een klein baby’tje ben dat nog niet zindelijk is. Ik kreeg van Eva, zo heette het meisje een aai over mijn hoofd, waarna ze samen met Els ging eten. Ook ik begon honger te krijgen en nadat Eva en Els de tafel afgeruimd hadden kreeg ik opnieuw een flesje. Ik zat al aardig in het babyvoedingsritme volgens Els. Daarna kreeg ik een schone luier en een pyjama met voetjes aan en werd met mijn knuffel en speentje in mijn bedje gelegd. Eva mocht nog even televisie kijken.
Hoewel ik weinig had gedaan die dag was ik enorm moe en sliep vrijwel direct. Toen ik rond elf uur wakker werd stond Els in een kamerjas met een flesje bij mijn bedje. Zie je wel je hebt al een echt babyritme lachte ze en duwde de speen in mijn mondje. Ik begon meteen heftig te zuigen, ik had honger en begon eerlijk gezegd al te wennen aan babyvoedsel. Toen mijn flesje leeg was voelde Els even in mijn luier, ‘die kan nog wel tot de volgende voeding’ zei ze met een glimlachje. ‘Juffrouw Els gaat ook even slapen maar je hoeft niet bang te zijn hoor kleintje, er staat een babyfoon hier, dus als er iets is ben ik meteen bij je. Ik zei ‘kakakahuh’ en viel vrijwel meteen weer in slaap.
Dit keer sliep ik bijna vijf uur en werd opnieuw wakker met een poepluier. Ik begon te huilen en inderdaad binnen een paar minuten stond Els in haar ochtendjas bij mijn bedje. ‘Wat is er kleintje, o, ik ruik het al je hebt een poepluiertje, stil maar anders maak je Eva nog wakker.’ Opnieuw lag ik dus met mijn benen en enkels boven mijn borst op de verschoontafel en werden mijn billetjes schoongemaakt en opnieuw vond ik het gevoel van een schone zachte luier heerlijk. Ik realiseerde me vaag dat ik mijn situatie volledig begon te accepteren. Ook kreeg ik mijn ochtendflesje en daarna werd ik weer in mijn ledikantje gelegd waar ik sliep tot de eerste kindjes van die dag alweer binnen kwamen. Ook Nadine was er al weer, maar ik werd door Els in bad gedaan, waarbij ik ook gelijktijdig van al mijn lichaamshaar ontdaan werd. Naakt op de verschoontafel werd ik helemaal ingesmeerd met babyolie, kreeg een luier om en een rompertje aan en ik werd geheel naar baby ruikend in de box gelegd. ‘Wat ruikt mijn kleintje lekker’ zei Nadine nadat ze van Els de rapportage over de nacht had gekregen.
De dag verliep vrijwel gelijk aan de dag ervoor. Het leven van een baby bestaat uit regelmaat. Iedere vier uur een flesje en als het nodig is een schone luier, slapen en een beetje spelen en rondkijken. Terwijl ik in de box lag te spelen met de rammelaar bedacht ik me dat ik me wel heel makkelijk overgegeven had. Maar ik zou niet weten hoe ik hier zonder hulp uit moest komen. Ik had babykleertjes aan was omgeven door vrouwen die me in deze rol dwongen. Ik kon eigenlijk geen kant uit. Daarbij was het best aantrekkelijk zo verzorgd te worden, het gaf me een gevoel van geborgenheid en veiligheid. Ik hoefde geen enkele verantwoordelijkheid te dragen en daarbij had ik werkelijk het idee dat ik niet meer zindelijk was, ik plaste zonder dat ik het merkte en had al twee maal in mijn slaap in mijn luier gepoept. Ik begreep er niets van want ik had eerder nooit problemen gehad en nu ik incontinentieproblemen had gekregen om wat voor een reden dan ook waren de gevolgen wel heel ingrijpend.
Ik besloot af te wachten wat er verder zou gebeuren en liet me vertroetelen. Ik werd zoals Sabine al gezegd had volledig door de andere kindjes geaccepteerd en de tweede dag kwamen er een paar met me praten en spelen. Het leek wel of ze mijn kakaka, dada huhuh dada mammamama begrepen want ik kreeg dezelfde woordjes terug. Ook kreeg ik van een paar kindjes speeltjes in mijn handjes geduwd en wilden ze met me spelen. Nadine en Anneke keken het met een glimlach aan en zo nu en dan kregen wij baby’s een aai over het hoofdje.
De nacht verliep ook net zoals de nacht ervoor, alleen was Eva er niet meer want haar moeder was terug van zakenreis begreep ik uit een gesprek tussen Nadine en Els dat ik opving. Dit keer had ik om een uur of zeven een poepluier en nadat ik verschoond was wilde ik mijn bedje niet meer in. Ik had geleerd van de andere kindjes dat ook baby’tjes driftig kunnen zijn dus ik had een driftbui, gooide met speelgoed en mijn speentje en krijste enorm, zodat Els me maar in de box zette. Daar kalmeerde ik en begon met een nijntje autootje te spelen.
Zo zat ik te spelen toen de eerste kindjes gebracht werden. Arie, het broertje van Alisa was de eerste die door zijn mama gebracht werd. Voor mij was het geen Marian meer had ik geleerd van Nadine maar de mama van Arie en Alisa, dat hoorde bij mijn nieuwe status als baby, dan noem je grote mensen niet bij de voornaam maar is het de mama of papa van die of die.
Arie werd weer bij mij in de box gezet en pakte meteen mijn autootje af. Hij werd meteen door zijn mama gecorrigeerd: ‘Je mag geen speelgoed afpakken van kindjes die kleiner zijn dan jij, geef die auto snel terug aan Josje’. Arie gaf de auto meteen terug en voor mij was het duidelijk dat hij een groter kindje was dan ik. ‘Dada’, bedankte ik.
Halverwege de ochtend kwam Sabine kijken hoe het met me ging. ‘Zie je wel dat hier beter op je plaats bent dan bij de grote kindjes. Nadine vertelde me dat je heel goed binnen de groep past en dat je een echt baby’tje bent, totaal niet zindelijk, je plast en poept als een echte baby, maar je speelt en slaapt ook als een echte baby. Volgens mij heb jij het wel naar je zin’. Ik klapte in mijn handjes en maakte blije babygeluidjes. Sabine moest lachen, ‘ja je hoort hier echt thuis, je bent een echte blije baby en wij zullen goed voor ons kleine jongetje zorgen. Vanavond ga je fijn met jouw mama naar huis, die komt je aan het eind van de middag ophalen en dan kun je eindelijk in je eigen bedje slapen’.
Sabine haalde me uit de box en nam me op haar schoot. Van haar kreeg ik mijn elf uur flesje terwijl ze met Anneke en Nadine wat zaken doornam. Die grote mensendingen begonnen volledig langs me heen te gaan, die werden steeds minder belangrijk voor me. Mijn prioriteiten lagen bij mijn flesje en mijn verschoningen en uiteraard spelen en slapen. Ik lag heerlijk tegen de borst van Sabine terwijl ze mij met haar ene hand tussen de beentjes vasthield en me met de andere hand voedde. Met een vinger van de hand waarmee ze de fles vasthield streelde ze mijn wangetje. Nadat ik mijn flesje leeg had was het tijd voor mijn boertje met mijn hoofdje op haar schouder klopte ze op mijn ruggetje tot gelijk met het boertje de laatste slokjes melk er weer uit kwamen. ‘Een echte baby’ was de conclusie van Sabine, terwijl ze haar shirt schoonveegde. Ze moest lachen, ‘had ik maar aan een doekje op mijn schouder moeten denken.’
Na ons middagslaapje werden we naakt op ons luiertje na op een speelkleedje buiten neergelegd. Ik lag met Arie en twee nog kleinere baby’s vlakbij het hek dat de tuin van de crèche scheidde van het schoolplein. Ik hoorde de stem van Michelle en van enkele kinderen uit wat twee dagen geleden nog mijn klas was. Michelle had de kinderen niet erg in de hand. Uiteraard had Alisa in geuren en kleuren in de klas verteld dat meester Jos nog een baby’tje is en een luiertje aan heeft.
Een paar kinderen klommen tegen het hek om te kunnen kijken en zagen mij tussen de andere baby’s in alleen ons luiertje liggen. Kijk daar ligt hij, naast mijn babybroertje hoorde ik Alisa roepen. Boven het gejoel uit hoorde ik juffrouw Michelle zeggen dat ze stil moesten zijn en een klein baby’tje dat nog onzindelijk was niet uit mochten lachen en plagen. Als jullie dat wel doen dan mogen jullie als straf het ook een dagje meemaken en in een luiertje op de crèche doorbrengen. Het geluid verstomde en ik zag juffrouw Michelle een beetje smalend naar me lachen. Ik lag te trappelen en met mijn handjes te zwaaien en het gebeurde ging bijna geheel langs me heen, ik lag immers met mijn nieuwe vriendjes lekker in de buitenlucht en zorgen had ik niet: er werd voor mij gezorgd. Terwijl ik een plasje langs mijn ballen naar beneden voelde stromen bedacht ik me dat ik me wel erg makkelijk in mijn lot schikte. Dat ik het zelfs fijn vond een schone luier om te krijgen na een poepluier. Nu is alles beter dan een poepluier, maar toch, vond ik het stiekem fijn zo behandeld te worden. Ik kon niet de kracht vinden om te protesteren. Ja ik had ongemerkt in mijn broek geplast in de dierentuin, maar dat kan iedereen gebeuren, en moet je je dan meteen als een baby laten behandelen. Ik wist het niet meer, ik wist alleen dat ik me best comfortabel voelde zoals ik er nu bij lag: tussen andere baby’s met enkel een luiertje om, zwaaiend met mijn armpjes en sabbelend op een speentje. En het zou niet lang meer duren voor ik zou weten wie mijn mama is.
Een half uurtje later lag ik weer op de verschoontafel, naast Arie. Nu werden we door onze mama’s verschoond en aangekleed. Mijn mama praatte met de mama van Arie. ‘Toen jullie met hem binnenkwamen en hij zo graag wilde bewijzen dat hij niet onzindelijk was door als een peutertje op het potje te gaan zitten, was ik zo ontroerd dat ik wist dat ik beslist zijn mama wilde zijn. Het was zo aandoenlijk zoals hij daar zat proberend een plasje te doen, wat niet lukte.’ De mama van Arie moest lachen, ‘het was inderdaad een leuk gezicht, vooral toen hij jou het potje waar geen plasje in zat moest laten zien, en je hem vertelde dat hij niet ontslagen werd, maar zich hier moest melden’.
Ik kreeg een lichtblauw rompertje en een blauw wit gestreept broekje met voetjes aan en waggelde aan de hand van mama naar haar auto, nadat ik eerst nog een kusje van Nadine gehad had die me een fijn weekend wenste en hoopte dat ik maandag weer lief met de andere kindjes zou komen spelen. Ik werd achterin in een babyzitje, dat speciaal op maat gemaakt was, gezet en het vijfpuntsgordeltje werd strak vastgezet. Toen mama ingestapt was draaide ze zich voor ze de auto startte om en zei lief lachend, ‘zo kleintje dan gaan we nu eindelijk samen naar huis en kan mama jou eindelijk vertroetelen’.

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Toplid
  • *****
  • Berichten: 46
  • Geslacht: Man
  • Contact behoefte: iedereen
  • Geboortejaar: 1994
  • Ik ben: AB & DL
  • Locatie: flevoland
Re: Een nieuwe mama
Reactie #3 juni 01, 2014, 20:03:04 20:03*
Wat en leuke verhaal ik kon me er in verdiepen in dit verhaal om zo behandeld te worden in en droom voor mij ga zo Door !1

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Forum Held
  • *****
  • Berichten: 744
  • Geslacht: Man
  • mijn naam radiotijger of dj teddybeer
  • Contact behoefte: volwassen vrouw
  • Ik ben: AB & DL
  • Locatie: LWD
Re: Een nieuwe mama
Reactie #4 juni 02, 2014, 01:16:55 01:16*
leuk  verhaal maar wie is nu zijn moeder desiree??

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Superlid
  • *****
  • Berichten: 119
  • Geslacht: Man
  • Contact behoefte: iedereen
  • Geboortejaar: 1989
  • Ik ben: AB & DL
  • Locatie: Noord Brabant
Re: Een nieuwe mama
Reactie #5 juni 03, 2014, 10:31:12 10:31*
Dit is gewoon nu al1 van mijn favoriete verhalen. Lekker duidelijk geschreven en leest goed weg. Hopelijk volgt er nog minimaal 1 goed vervolg!!!

Groetjes,
Youri