Niet zoals gedacht  (gelezen 108642 keer)

0 leden en 1 gast bekijken dit topic.

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Superlid
  • *****
  • Berichten: 96
  • Geslacht: Man
  • Ik ben: DL
Re: niet zoals gedacht
Reactie #15 december 30, 2010, 23:06:54 23:06*
mooi verhaal!!

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Gewaardeerd lid
  • *****
  • Berichten: 24
  • Geslacht: Man
  • Contact behoefte: volwassen man
  • Geboortejaar: 1963
  • Ik ben: TB & DL
  • Locatie: eindhoven
Re: niet zoals gedacht
Reactie #16 december 31, 2010, 09:31:25 09:31*
hhm ja zon vakantie wil ik ook wel .Ook mooi geschreven vind ik .

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Toplid
  • *****
  • Berichten: 36
  • Geslacht: Man
  • Contact behoefte: volwassen man
  • Geboortejaar: 1968
  • Ik ben: DL
Re: niet zoals gedacht
Reactie #17 december 31, 2010, 12:42:34 12:42*
‘Wakker worden slaapkop’. Sadie schud mij aan mijn arm wakker. Verschrikt doe ik mijn ogen open. Ik probeer omhoog te komen maar ik realiseer mij dat ik vastgebonden in de segufix lig. Ik voel dat ik kletsnat rond mijn kruis ben. Ik heb een zere kont en ik voel een kleverige drab rond mijn kont. Ik heb een droge mond, kuch een beetje en kijk Sadie aan.
‘Wat heb je met me gedaan’
‘Dit wilde je toch. Och, je hebt alle vocht binnengekregen. Dorst heb je niet meer. Ik zal je even klaar maken voor het ontbijt.’
 Ze loopt weg en komt even later terug met een bak crčmekleurige pasta. Ze vult een grote injectiespuit en via mijn maagsonde begint ze de derrie in mijn maag te spuiten.
‘Voeding voor patiënten met alle vitamines en mineralen’.
Ik vraag een paar keer wat ze van plan is, maar Sadie zegt niets meer en neuriet een liedje. Het lijkt of ik tegen een muur praat en ik houd na vijf minuten dan maar op met vragen stellen. Nadat de pasta op is spuit Sadie nog een maar keer water door de sonde om hem schoon te maken.

Bert en Henk komen binnen. Ze maken mijn linker hand en arm los, mijn want gaat uit maar ik krijg meteen een dikke lichtbruin gekleurde leren band om mijn pols. Hij is gevuld met dik zacht materiaal. Hetzelfde gebeurd met mijn rechterarm.
Ze doen hetzelfde met mijn benen, mijn sokken gaan uit en om mijn enkels zitten als snel dezelfde banden. Tussen mijn enkelbanden wordt een lerenriem vastgemaakt, waardoor ik mijn benen niet ver uit elkaar kan halen. Schoppen zou niet gaan. Ik word verder losgemaakt uit de segufix. Ik word uit bed geholpen en mijn romper gaat uit. Ik sta in een vieze luier met een plastic broek in de kamer. Ik krijg een riem om mijn middel waar mijn polsbanden aan vast worden gemaakt. Ik kan alleen kleine pasjes lopen en het lijkt van een afstand of ik mijn handen in mijn zij heb.
‘Zo, nu kun je met je handen nergens aanzitten. Ik wordt door Henk en Bert naar de doucheruimte geleid. Daar wordt mijn plastic broek afgedaan en gaat mijn luier af. Hij klettert op grond van de douchebak. De inleggers zijn doorweekt, net als de luier zelf.
‘Wow Marc, die is vol, misschien moeten we gaan denken aan nachtverschoningen.’
De douche wordt aangezet en ik word eerst schoongespoten en daarna met zeep en een washandje goed schoongemaakt.
Na het douchen wordt ik afgedroogd en wordt ik in een po-stoel voor de spiegel gezet. Het slangetje van mijn katheter wordt in de po gehangen, mijn billen hangen er boven. Met een elektrisch scheerapparaat wordt mijn baard en snor weggeschoren en de kleine stoppels (het is niet meer dan een schaduw van haar) wordt met scheerschuim weggeschoren. Ik wordt van de postoel gehaald. In de po ligt een beetje urine.

Ik wordt naar de commode van mijn kamer geleid. Eenmaal erop gelegen gaat er weer een dikke nachtluier met twee inleggers om mijn kruis en kont. Zonder mij verder los te maken wordt een plastic broek met knoopjes aan de voorkant om mijn luier heen gemaakt.
Mijn enkelbanden worden losgemaakt en ik krijg de gele pyjamabroek aan. De enkelbanden worden weer vastgemaakt.
Ik moet van de commode af en gaan staan. De riem rond mijn middel gaat af, net als de polsbanden. Ik krijg het pyjamahemd met de opdruk ‘PATIENT – Marc S.’ aan, gevolgd door een dwangbuis. Als laatste wordt de riem onder mijn kont door vastgemaakt. Bert trekt deze riem hard aan, ik voel de gevoelige plek van de buttplug. Henk vervangt de pleister van mijn maagsonde bij mijn lip en met een nieuwe pleister dicht bij mijn oor wordt de sonde achter mijn oor gehangen. Ook in mijn nek houdt een pleister de sonde op zijn plaats. Ik moet mijn mond open doen. Er wordt een paar keer op mijn tong gespoten en ik krijg een schone grote witte slab om.

Ik wordt door de twee heren voor een spiegel geleid. Ondanks alle belevenissen vind ik het nog steeds geil te zien wat ze met mij doen. Ik voel dat ik een stijve krijg, maar de pijn van de foley-katheter zorgt ervoor dat het gevoel snel verdwijnt.

Sadie komt binnen, gaat rechts naast mij staan en slaat haar linkerarm om mijn schouder. Met haar rechterhand pakt ze mijn rechterbovenarm die in de mouw van de dwangbuis zit.
‘Kom we gaan eens stukje lopen’
Voorzichtig, voetje voor voetje lopen we door kamer naar de gang. Sneller gaat niet, omdat ik alleen maar kleine stapjes kan zetten en omdat mijn kont door de buttplug goed zeer doet.
We lopen door gang naar de achteringang van het klooster. We komen uit in de tuin en we lopen stilzwijgend naast elkaar de tuin in.

‘Marc’, zegt Sadie op een gegeven moment. ‘Ik weet niet wat ik met je aanmoet. Je hebt me geholpen, maar ook tegengewerkt. Ik zit nu te denken aan een aantal opties.’
Ze laat me los en gaat voor me staan.
‘Optie één: ik laat je voorlopig niet los, maar dan krijg ik een probleem dat je niet op je werk verschijnt.
Optie twee: ik regel een ongeluk of ik zorg ervoor dat het lijkt dat je bent ingestort en je verblijft hier legaal nog een tijdje’
Ik schrok me rot, wat is ze van plan. Verbaasd met grote ogen begon ik nee te schudden.
‘Optie drie: Je neemt ontslag, je komt bij mij in dienst als personeel waar sadistische klanten zich kunnen uitleven, je snapt wel, als vaste patiënt voor alle verplegers en doktoren die bij mij een vakantie boeken. Lekker levenslang in luiers en dwangbuizen. Of optie vier: ik verkoop je door aan een rijke dokter of verpleger die een vaste patiënt zoekt voor zijn of haar voorkeuren.’

Ze is gek, wat denkt ze wel niet, ik hier blijven of erger.
Ik begin heftig nee te schudden en probeer van alles te zeggen. Er komen alleen onverstaanbare klanken uit mijn mond. Sadie begint vals te lachen.
‘Wat zeg, dat wil je wel.’
Ik schud nog heftiger nee.
‘Kom nog een stukje lopen, dan kunnen we allebei nadenken.’ Ze pakt me weer vast. Ik probeer mezelf los te rukken. Sadie laat mij demonstratief  los en gaat met wijde armen staan.
‘Ga maar als je wilt’
Met kleine pasjes, ongeveer een halve voet per keer loop ik bij haar vandaan. Na een paar minuten komt ze bij me lopen.
‘Hol dan, kom op, ga dan.’
De tuin is ommuurt. De enige uitgang is via het klooster. Ik loop naar het klooster toe. Ik hoor de rustige voetstappen van Sadie achter mij. Ze grinnikt.
‘Als je deur uitkomt, ben je vrij om te gaan’
Ik word nu nog fanatieker. Ik begin te hijgen van de inspanning. Ik ben bijna bij het gebouw. Ik kom bij de deur en realiseer mij……Ik deur gaat naar buiten open. Met geen mogelijkheid krijg ik deze zware deur in deze outfit open.
Sadie komt naast me staan. Ze kijkt via de zijkant van mijn pyjamabroek naar mijn plastic broek en luier.
Ze komt voor mij staan. Ze gebruikt mijn slab om mijn lippen en kin spuugvrij te maken. Ze maakt de slab los en veegt het zweet van mijn voorhoofd. Ze doet de slab weer om en zegt:
‘Je begint alweer nat te worden. Ik zal je straks verschonen. Ik breng je naar de isoleercel, dan kunnen we allebei bedenken wat het beste voor je is’.
Ze doet de deur open en ik wordt als een lam dat naar slachtbank wordt gebracht naar de isoleercel gebracht. Ze maakt de deur open en laat mij naar binnen gaan.
Ik sta in de cel.
‘Je kunt een paar uur blijven staan of jezelf via de muur laten zakken en gaan zitten, maar dat moet jezelf maar weten. Je hoort straks wel wat we gaan doen.’
De zware deur valt dicht en ze doet de grendel erop. Ik voel mij vies, klein en eenzaam.

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Gewaardeerd lid
  • *****
  • Berichten: 10
  • Geslacht: Man
  • Contact behoefte: niet opgegeven
  • Geboortejaar: 1967
  • Ik ben: DL
  • Locatie: brabant
Re: niet zoals gedacht
Reactie #18 januari 01, 2011, 18:34:53 18:34*
Wow! wat een verhaal.....dat is wel een heel heftige vakantie! Ik ben benieuwd welke optie wordt gekozen....goed verhaal ga zo door!

groetjes Ferry

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Gewaardeerd lid
  • *****
  • Berichten: 24
  • Geslacht: Man
  • Contact behoefte: volwassen man
  • Geboortejaar: 1963
  • Ik ben: TB & DL
  • Locatie: eindhoven
Re: niet zoals gedacht
Reactie #19 januari 02, 2011, 08:48:21 08:48*
ja zeker een mooi heftig verhaal .volgens mij heb je meer geschreven .lezende zie ik me zelf al in  dat klooster

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Toplid
  • *****
  • Berichten: 36
  • Geslacht: Man
  • Contact behoefte: volwassen man
  • Geboortejaar: 1968
  • Ik ben: DL
Re: niet zoals gedacht
Reactie #20 januari 02, 2011, 12:17:26 12:17*
Na een lange tijd, ik kan niet goed inschatten of het een uur of een paar uur was gaat de deur open en wordt ik door Bert en Henk uit de isoleercel gehaald en naar mijn kamer gebracht. Ik wordt op bed geholpen. Mijn enkelbanden worden losgemaakt, maar ik wordt direct met mijn voeten in de segufix gezet. Mijn bovenarmen (terwijl ze in de dwangbuis zitten) worden ook vastgezet met segufix. Ik kan nu alleen maar liggen in bed. Er wordt een kussen onder mijn hoofd gelegd en Bert spuit verdoving op mijn tong en doet mij een slab om. Hij doet in mijn beide oren een oordopje van een koptelefoontje en maakt ze met een pleister vast in mijn oor. Met mijn hoofd schudden heeft geen zit, ze blijven in mijn oren zitten. Bert sluit een I-pod aan en zet deze aan. Hij doet mij een slaapmasker voor en ik merk dat ik mij concentreer om te luisteren wat hij heeft aangezet. Ik hoor rustgevende muziek. Ik voel mij prettig bij deze muziek. Na een tijdje hoor ik een vriendelijke, rustige stem
‘Welkom bij deze hypnose sessie. Ik zal u helpen uw doel te bereiken. Nadat u enige tijd met deze sessies heeft gewerkt wordt uw doel bereikt. Het doel van deze sessies is dat u volledig incontinent wordt. Het zal voor u niet meer mogelijk zijn de sluitspieren van uw blaas of darmen te beheersen. Op onverwachte momenten zullen zij hun werking staken. Het zal voor u nodig zijn 24 uur per dag een luier te dragen om ongelukjes te voorkomen. Dit is niet erg, dit is iets dat goed voor u is. U bent een luierdrager in wording. Het zal u een goed gevoel geven als u een luier omheeft. Uw beschermer heeft voor u besloten dat het beter voor u is als u voortaan luiers zal moeten dragen’
Ik probeer de oordopjes uit mijn oren te krijgen door driftig met mijn hoofd te schudden, maar het lukt niet. De rustgevende muziek gaat verder en ook de stem vertelt door:
‘Luister naar mijn stem, mijn stem is het enige waar jij je op hoeft te concentreren. Maak je geest volledig leeg. Probeer aan niets te denken.’ Enige tijd hoor ik alleen de muziek.
‘Stel je nu voor dat je aan een mooi strand staat. Je ziet de zee. Het is weer is mooi. De zon schijnt, het water is rustig, de hemel en de zee zijn blauw. Je hebt zin de zee in de lopen. Je loopt nu de zee in. Je loopt verder en verder en je bent niet bang om onder water te gaan. Je kan onder water gewoon adem halen en zwemt verder naar beneden. Ik tel nu terug: bij 5 zie een trap……5; bij 4 zwem je naar de trap…..4; bij 3 zie je dat je trap naar beneden kan volgen volgen…..3; bij 2 zie je de bodem……..2; bij 1 realiseer je dat je op een heel rustige plaats bent……1.
Luister naar mijn stem; je bent op de juiste plaats aanbeland…….we gaan nu beginnen:’

Urenlang hoor ik de stem vertellen dat ik mij moet ontspannen, dat luiers goed voor mij zijn. Dat luiers bij mij horen. Dat ondergoed mij onvoldoende bescherming geeft. Dat mijn blaas kleiner en kleiner wordt. Dat mijn blaas zich constant moet ontspannen. Dat mijn kringspier zich ook moet ontspannen. Luiers passen bij mijn status. Ik moet leren dat ik een luierslaaf wordt. Een luierslaaf die alleen maar luiers kan dragen, omdat hij anders zichzelf in het openbaar bevuild.

Ik voel dat ik op een gegeven moment wordt verschoond. Ik probeer te praten, ik probeer te zeggen dat ik geen luierslaaf wil worden, ik probeer te zeggen dat ik dit niet wil, maar de luier wordt dichtgedaan, de pyjamabroek gaat weer omhoog en op mijn tong wordt weer verdoving gespoten. Ik lig volledig hulpeloos op bed te luisteren naar een monotone stem. De tekst wordt langzaam een brei van geluiden. Ik hoor eigenlijk niet meer wat er gezegd wordt, ik voel alleen een veilig gevoel met de stem uren in mijn hoofd.
Ik voel dat via mijn maagsonde voedsel en vocht wordt toegediend en daarna weer niets, alleen de stem.

Opeens houdt de stem op. Ik hoor gerommel en al snel begint de stem opnieuw. Ze hebben de I-pod verwisseld voordat de accu leeg is. Ik val langzaam in slaap met de stem op de achtergrond.

Ik wordt wakker op het moment dat de stem stopt, maar al snel gaat de stem weer verder en val ik weer in slaap. Dit gebeurt een paar keer. Ik wordt wakker van een luierverschoning, gerommel aan mijn maagsonde of als de stem even stopt. Ik ben in een vreemde waak  / slaap stemming. Ik lig vastgebonden op bed, ik kan mij bijna niet bewegen. Ik zie niets, ik kan niets zeggen, ik hoef niet te eten of te drinken (dat wordt voor mij geregeld), ik kan niet naar het toilet (daar is voor gezorgd) en ik hoor constant hetzelfde.

Op een gegeven moment wordt het slaapmasker van mijn ogen gehaald. Ik moet wennen aan het licht door mijn oogleden heen, voorzichtig open ik mijn ogen. Bert is bezig de oordopjes uit mijn oren te halen. Sadie en Henk zijn bezig met mijn luier. Ze halen voorzichtig de foley-katheter en de buttplug eruit.
Beide handelingen zijn wat pijnlijk.
‘Oh, oh, voorzichtig’, kreun ik. ‘Hé’ denk ik, mijn tongverdoving is uitgewerkt.’
‘Zo Marc, je mag even gaan douchen’.
Ik wordt uit bed geholpen en volledig uitgekleed. Ik mag mezelf douchen en geniet van de douche. Eenmaal uit de douche schrik ik toch als ik mezelf in de spiegel zie: kaal, met een slangetje uit mijn neus.

Na de douche krijg ik op de commode een schone dikke luier met inleggers en een plastic broek aan. Ik krijg een patiëntenhemd aan en ik wordt op bed gelegd. Tijdens mijn douche is daar een volledig segufix neergelegd en binnen de kortste keren ligt mijn romp vast op het matras; liggen mijn armen gestrekt naast mijn romp, lig ik wijdbeens en kan ik mijn hoofd niet optillen.

Sadie komt naast mij staan.
‘Zo Marc, je hebt 36 uur op bed gelegen en we zijn nog niet met je klaar. Ik ben naar jouw huis gereden en daar rond gekeken. Ik heb gezien dat je vier weken vakantie hebt opgenomen. Dit is jouw eerste week en de rest van jouw vakantie had je nog niet ingevuld, nou de rest van jouw vakantie blijf je maar hier, gratis, op mijn kosten. Ik zal je geen rekening sturen.’
‘Sadie, ik vind het mooi geweest, ik wil niet langer hier blijven. Ik geloof niet zo in hypnose, maar wat je daarmee wilt doen is niet wat ik wil. Het was spannend, maar morgen is het voor mij, morgenavond is mijn week afgelopen en wil ik naar huis.’
‘Marc, je hebt niet zoveel te willen. Mocht het nog niet duidelijk zijn: JE HEBT NIETS TE VERTELLEN!. Ik bepaal nu voor jou wat goed voor jou is. Dat kan ook niet anders, want iemand die in segufix moet liggen of in een dwangbuis moet worden gestoken is niet in staat beslissingen voor zichzelf te nemen. Ik bepaal vanaf nu wat goed voor jou is. Dat is dat je hier voorlopig blijft en voorlopig in luiers blijft, 24 uur per dag, 7 dagen per week. Wen er maar aan dat als je hier ooit weg gaat, dat geen ondergoed meer nodig hebt.’
‘Hoe bedoel je?’
‘Als je hier ooit weg komt, dan wil je niet iets anders dan een dikke luier om je kont hebben.’
‘Doe niet zo absurd, dat kan helemaal niet met mijn werk.’
‘We zullen zien. ‘
‘Niks, we zullen zien, ik wil hier morgen weg, dan is het voorbij, het contract is afgelopen, dan is het klaar.’

Sadie zegt niet en pakt de spray. Ze gebaard dat ik mijn mond open moet doen. Ze spuit en rommelt nog wat in mijn kamer. Als er voldoende tijd voorbij is waardoor ze zeker weet dat de verdoving werkt komt ze naar me terug. Ze doet mij een schone slab om en fluister in mijn oor terwijl ze bezig is met een I-pod ‘Oh ja, straks komt een dokter even naar je kijken’.
Ik kijk haar verbaasd terwijl zij de oorknopjes in mijn oren doet en met een pleister vastzet. De I-pod gaat aan, de stem begint en ze doet mij een slaapmaskertje voor.
‘Dokter’, denk ik, ‘Hoezo dokter’.

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Forum Held
  • *****
  • Berichten: 336
  • Geslacht: Man
  • Life's all about feeling the groove.
  • Contact behoefte: alle volwassenen
  • Geboortejaar: 1975
  • Ik ben: AB & DL
  • Locatie: Zeeland
Re: niet zoals gedacht
Reactie #21 januari 02, 2011, 12:29:02 12:29*
Goed verhaal.
Ben benieuwd wat de dokter komt doen.


Lekker relaxen noem je niet voor niets LUIERen !

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Gewaardeerd lid
  • *****
  • Berichten: 16
  • Geslacht: Man
  • Ik ben: DL
Re: niet zoals gedacht
Reactie #22 januari 03, 2011, 17:19:42 17:19*
Wat een fantastisch verhaal! Goed geschreven en bijna exact mijn fantasie inclusief dikke luiers, brancard, segufix, volledige immobilisatie in een rolstoel. Dat in combinatie met gedwongen luiergebruik door laxeermiddelen, catheters en open buttplug is rechtstreeks een fantasie van mij.
Fantaseer er zelf bij dat de hoofdpersoon regelmatig door zijn luier heen wordt gestimuleerd maar steeds niet mag klaarkomen. En als zijn frustratie te groot dreigt te worden dan krijgt hij een volledig omsluitende kuisheidsgordel zodat er geen ongelukjes kunnen gebeuren.

Zou me graag voor zo'n behandeling aanmelden ;-) ...

Complimenten, ga vooral door, ik lees het met het grootste genoegen!

Rob

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Gewaardeerd lid
  • *****
  • Berichten: 10
  • Geslacht: Man
  • Contact behoefte: niet opgegeven
  • Geboortejaar: 1967
  • Ik ben: DL
  • Locatie: brabant
Re: niet zoals gedacht
Reactie #23 januari 03, 2011, 18:49:52 18:49*
ja het is precies zoals dlrob zegt. Het wordt bijna eng zoals je mijn fantasie benaderd. Ben blijkbaar niet de enige die zulke dromen heeft. Wat een onwijs gaaf verhaal.

groetjes Ferry

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Gewaardeerd lid
  • *****
  • Berichten: 24
  • Geslacht: Man
  • Contact behoefte: volwassen man
  • Geboortejaar: 1963
  • Ik ben: TB & DL
  • Locatie: eindhoven
Re: niet zoals gedacht
Reactie #24 januari 04, 2011, 15:46:44 15:46*
ja ik sluit me er bij aan ,ik zit wel in een rolstoel en moet een luier dragen .maar zo vastgebonden in zon segufix totaal afhankelijk te zijn is ook mijn fantasie .leef er echt in mee in dit verhaal

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Toplid
  • *****
  • Berichten: 36
  • Geslacht: Man
  • Contact behoefte: volwassen man
  • Geboortejaar: 1968
  • Ik ben: DL
Re: niet zoals gedacht
Reactie #25 januari 04, 2011, 22:56:35 22:56*
Een paar uur lig in onzekerheid vastgebonden op bed. Uit onmacht probeer ik uit de segufix los te komen, maar het lukt niet. Ik probeer te roepen, maar er komen alleen wat oerklanken uit mijn mond. Mijn tong werkt niet mee en woorden kan ik niet vormen. Ik merk wel dat ik weer controle heb over mijn blaas en darmen. De urenlange teksten via de I-pod hebben nog niet het gewenste effect. Ik probeer zo lang mogelijk mijn urine op te houden, maar op een geven moment laat ik het toch maar in mijn luier lopen. Ik merk dat het toch minder vocht is dan ik eigenlijk had gedacht. Terwijl ik daarover nadenk gaat de deur open en komen Bert en Henk binnen. Zonder iets te zeggen maken ze mij gedeeltelijk los uit de segufix. Mijn patientenhemd gaat uit en daarna maken ze mij weer vast. Ze maken mijn plastic broek los en verschonen mijn luier. Het is echter een dunne luier zonder inleggers en de plastic broek gaat niet aan. Zo lig ik naakt (met alleen een luier om) in de segufix op het ziekenhuisbed. Het bed wordt door hen midden in de kamer gereden. Nadat ze nog eens goed gecontroleerd hebben dat ik niet uit de segufix kan, spuiten zij nog verdoving op mijn tong en krijg ik een schone slab om. Daarna verlaten ze de kamer zonder iets gezegd te hebben.

Kort erna gaat de deur weer open en komt Sadie binnen met een man in een witte doktersjas, latex handschoenen aan en met een mondkapje voor. Hij heeft een karretje met doktersgereedschappen bij zich.
‘Dokter, dit is Marc. Ik wil van u graag een lijstje van mogelijkheden horen’ en ze verlaat mij kamer.
De dokter kijkt mij van een afstandje aan.
‘Zo Marc, ik zal mij maar niet voorstellen, dat is voor mij niet handig. Ik heb met Sadie afgesproken dat ik jou onderzoek. Niet veel bijzonders hoor, maar dan geef ik haar een lijstje van mogelijkheden. Laat ik eens even gaan kijken’.
De dokter komt op mij af en begint te voelen aan mijn kale hoofd. Hij voelt aan mij neus en in mijn neus. Hij kijkt met een lampje in mijn neus. Hij voelt aan mijn oren. Hij kijkt met een lampje in mijn oren. Hij maakt met mijn slab mijn mond schoon en opent mijn mond. Zij zet een whitehead mondspreider in mijn mond met een tongklem. Hij kijkt goed met tandartsspullen naar mijn tanden en kiezen. Hij tikt eens tegen een kies en schraapt met een haakje wat tandsteen weg. Hij verwijdert de mondspreider en voelt aan mijn armen, borst, buik. Hij voelt aan mijn benen en voeten en opent als laatste mijn luier. Hij voelt aan mijn penis en ballen en smeert wat glijmiddel op zijn vinger en voelt vakkundig in mijn anus. In totaal is hij wel drie kwartier bezig geweest.
‘Zo Marc, dat was niet zo erg…toch? Ik zie je zo.’ Hij vouwt de luier dicht, maar plakt hem niet vast.
Hij gaat weg en neemt zijn materialen mee.
Kort na zijn vertrek komen Henk en Bert met de grote rolstoel. Ik wordt losgemaakt uit de segufix. Ik krijg een dikke luier aan met inleggers. Ze doen mij een romper aan, ik krijg de witte medische wanten aan en als laatste word ik vastgezet in de rolstoel. Als alle gespen vastzitten kan ik niets meer bewegen. Er wordt een etensplank boven mijn armen vastgezet. Deze plank sluit bijna bij mijn lichaam aan, waardoor ik niet kan zien hoe het onder mijn navel eruit ziet. Als laatste plaatst Bert een schone slab.

‘Zo mooie man, helemaal in het medisch, smetteloos wit, klaar voor verhaal van de dokter.’
Ik word door de gang naar de eetzaal gereden. Daar zit Sadie met de dokter te praten. Sadie drinkt koffie, de dokter heeft zijn mondmasker nog of weer voor.

‘Dag Marc, ik moet misschien even uitleggen wat er gebeurd is. Deze dokter, laat ik zeggen dokter X is een vriend van mij van vroeger. Wij kennen elkaar nog uit een tijd dat hij en ik elkaar wel ontmoeten met laat ik zeggen ons eigen idee van een leuke tijd. De dokter heeft een mooie carriere opgebouwd en heeft mij in het verleden wel eens eerder geholpen. Hij heeft vandaag gekeken wat er mogelijk is voor mij of eventuele klanten, nietwaar.’

De dokter stond op en kwam achter mij staan. Hij greep met beide handen mijn hoofd vast en begon zijn verhaal:
‘Ja Marc, ik heb gekeken wat er mogelijk is. Je bent een mooi exemplaar. Misschien iets te dik voor jouw leeftijd, maar verder in een goede gezondheid. Met een beetje training is dat te verhelpen. Zo kunnen we ook jouw spieren nog een beetje trainen. Je hebt een mooie lengte en als mannelijke man erg aantrekkelijk voor mensen die uit zijn op vernedering of kleinering. Als ik kijk naar Sadie’s wensen en de te verwachtte wensen van haar klanten heb ik gekeken naar mogelijkheden van kleinering, ontmoediging en dergelijke. Met een kleine ingreep kan ik je definitief incontinent maken, zowel jouw blaas als sluitspier van jouw darmen. Sadie vertrouwt op hypnose, maar ik denk dat daar teveel faalkansen bij zitten. Ik kan jou slechtziend, blind, slechthorend of doof maken. Het is mogelijk jou flaporen te geven en door middel van implantaten kan ik jouw tong vergroten dat praten moeilijk wordt en jouw tong eigenlijk altijd voor deel uit jouw mond moet hangen. Je zal er dan uitzien als iemand die niet meer alles op een rijtje heeft. Een kleine aanpassing aan handen, armen, benen of voeten maken het mogelijk dat je niet meer goed jouw handen kan gebruiken of dat lopen moeilijk wordt. Dit is vooral interessant als men jouw kansen van ontsnappen wilt verkleinen. Zo, dus als jij één ingreep zou moeten kiezen, wat zou dan jouw minst ingrijpende zijn…?’

Ik hoorde dit verhaal vol verbazing aan. Ik zou een weekje mijn fetisjvakantie beleven, maar nu werd er gesproken over een verminking van lichaam met als doel mij te gebruiken of te verkopen.

‘Grapje, jij hoeft niet te beslissen, dat doet Sadie wel voor jou, toch Sadie?’
‘Jazeker, we hebben een eerste beslissing genomen Marc. Spannend toch?’

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Toplid
  • *****
  • Berichten: 58
  • Geslacht: Man
  • 1111 == 1993
  • Contact behoefte: alle volwassenen
  • Geboortejaar: 1111
  • Ik ben: AB & DL
  • Locatie: Friesland
Re: niet zoals gedacht
Reactie #26 januari 09, 2011, 23:26:22 23:26*
Mooi verhaal ik kan niet wachten op het vervolg

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Toplid
  • *****
  • Berichten: 36
  • Geslacht: Man
  • Contact behoefte: volwassen man
  • Geboortejaar: 1968
  • Ik ben: DL
Re: niet zoals gedacht
Reactie #27 januari 14, 2011, 08:19:13 08:19*
Sadie kijkt mij grijnzend aan, ik begin er bang van te worden. Alles wat ze verteld had zat nog een stukje spanning bij, maar nu verandert de spanning langzaam in angst.
‘De dokter had ook nog de mogelijkheden gekeken voor het verwijderen van jouw tanden en kiezen. Dit zou kunnen als iemand dat prettig zou vinden, maar dat lijkt mij toch geen goed idee. Wel heb ik bedacht dat jij de komende week in verschillende outfits gefotografeerd gaat worden. Foto’s van jouw luierwisselingen; in de sugufix in bed; jij in de tuin in een dikke luier en een patiëntenhemd; ;s nachts in de luiers en dwangbuis in een isoleercel; vastgebonden in jouw rolstoel in de eetzaal; misschien nog een keer naar Lons en dan hebben wij een leuke verzameling foto’s om jouw medewerking te versoepelen, want hoe denk jij dat jouw baas op deze vakantie zou reageren of familie, vrienden, buren of verzin maar wie. Ik denk dat je er meteen uitligt. Ik denk dat je paria zal worden op jouw werk, geen buurman of buurvrouw wil met zo’n freak praten en ik geloof niet dat jouw vrienden en kennissen die zullen waarderen. Nou Marc, dat is de eerste beslissing. Jouw tweede gedwongen week zullen wij eens goed vastleggen met foto’s en af en toe een filmpje. Je ziet beter dat iemand kwijlt als het uit zijn mond loopt of als een luier van voren langzaam nat en geel wordt. Dan werkt bewegend beeld weer een stuk beter dan een foto.’

Ik begon te begrijpen wat ze van plan waren. Ik wilde eerst niet meewerken, door deze manier moest ik wel gaan meewerken of mij heel sterk opstellen en gewoon doorgaan met mijn leven terwijl iedereen waar ik mee te maken had foto’s van mij zou ontvangen in de verschillende outfits tijdens deze vakantie. Een weekje fetisjvakantie werd meer en meer een nachtmerrie. Het zou voorgoed een impact hebben op hoe ik mijn leven leidde.

De week die volgde ging precies zoals Sadie vertelde. Bert en Henk hadden hun vakantie verlengd om mij te verzorgen. Esther had als tevreden klant het klooster verlaten en ik kwam Michael als tweede patiënt regelmatig tegen. Zijn vriendin leefde zich helemaal uit als verpleegster. Zijn vrienden kwam ik ook nog eens tegen toen wij beiden vastgebonden in onze rolstoelen in de tuin werden gelaten. Sadie, Bert en Henk hadden grootste lol als zij foto’s of filmpjes van mij maakten. Zo werd een keer mijn gezicht bijna vol gesmeerd met pap terwijl zij deden alsof zij mij probeerden te voeren. Als ik niet mee wilde werken of niet in de camera wilde kijken werd ik hardhandig door één van hen zo gemanoeuvreerd dat het duidelijk op de foto of film was dat ik de persoon was waar een foto van werd gemaakt.
Na een week was ik volgens Sadie klaar om voorlopig even naar huis te gaan. Ik had de ochtend in een luier, plastic broek, body, pyjamabroek en dwangbuis doorgebracht en ik zat dan ook zo gekleed op een stoel in de eetzaal. Sadie zat in vol verpleegstersornaat voor mij, ze had mij een slab voorgedaan en was mij van plan twee boterhammen te voeren.

‘Zo Marc, wij hebben alles. Ik heb gekeken; wij hebben 1697 foto’s en 34 filmpjes van jou in zo’n beetje alle denkbare outfits en ruimtes van ons klooster. In jouw ziekenhuiskamer, in de isoleercel, in de eetzaal, in de tuin, in het openbaar…alles. Verder is op veel foto’s goed te zien dat je de hele week in dikke luiers hebt gelopen en vaak is ook te zien dat je ze ook hebt gebruikt. Vooral het filmpje als aan het einde van dag jouw luier wordt verschoond na een aantal plaspillen en twee dulcolax zetpillen ziet er goed uit. Daarin laat je goed zien waarom sommige mensen naast een dikke nachtluier ook nog inleggers en een beschermende plastsic broek nodig hebben. Ik neem niet aan dat jij voor jouw werk wil weten dat jij hier geweest bent, toch?’
‘Nee, natuurlijk niet, wat wil je nou eigenlijk heb ik mij deze week afgevraagd?’
‘Nou Marc, wat ik wil is dit. Ik heb altijd genoeg mensen die hier kort wat eenvoudige dagen willen doorbrengen in een luier of dwangbuis en ik heb genoeg mensen die hier verpleger willen spelen, maar voor het echt vernederende werk kan ik geen patiënten vinden. Jij hebt in jouw eerste week laten zien dat jij het aankan en er ook eigenlijk van geniet. Ik geef jou  een kans jou oude leven achter je te laten en hier full-time als patiënt aan de slag te gaan. Voor jou geen beslissingen over het leven meer, wij bepalen wat er met jou gebeurt, wij bepalen jouw kleding, jouw eten. Je hebt niets meer over jouw leven te zeggen. Voor jouw geen strakke boxerbriefs, maar 24 uur in luiers, geen designerkleding maar patiëntenhemden en pyjama’s met jouw naam erop en erin met etiketten. Geen bezoek aan de kapper, maar twee keer per week jouw hoofd kaalgeschoren. Geen eigen huis meer maar een ziekenhuiskamer met jouw naam op een naamplaatje naast de deur. Geen bezoek aan een restaurant, maar een pasta via de neussonde. Geen dure meubels, maar een strak in hoogte verstelbaar ziekenhuisbed waar jij overdag in segufix in moet liggen. Dat is wat ik jou bied.’
‘Ben je gek of zo, denk je dat ik daar in trap? Doen wat jij en anderen met mij willen?’
‘Natuurlijk schrik je hiervan, maar ik heb een en ander geregeld om jou te helpen met jouw beslissing!. Allereerst natuurlijk jouw foto’s en filmpjes. Ik geef jou een maand om jouw eigen leven keurig af te ronden. Ontslag bij jouw baas en het verkopen van jouw huis. Jouw eigendommen zet je dan om naam van het klooster en dan ben je vrij van jouw wereldlijke problemen en dan ben je hier welkom voor de rest van jouw leven.’
‘Echt niet, stom wijf, echt niet….dit is niet wat ik wil….ik heb vrienden, collega’s….ik ….’
De moed zonk mij in de schoenen, mijn oude leven vaarwel zeggen en de rest van mijn leven hier als een halve slaaf mijn leven doorbrengen. Oké, ik heb geen familie meer. Ik heb een mooi huis, maar ik ben er bijna nooit, want ik werk soms wel 80 uur per week. Mijn buren heb ik geen contact mee en mijn vrienden zijn eigenlijk kennissen want ik zie je bijna niet. Maar toch, ik vind mijn werk leuk en ik geniet van de mooie kleding die ik draag. Ik geniet van lekker uit eten gaan. Nee, ik doe het niet.

‘Sorry Sadie, ik begrijp dat je denkt dat ik dit wil, maar ik ga mee ik dit perverse spelletje van je. Ik doe het niet. Stuur je foto’s en filmpjes maar naar wie je wilt. Het heeft niets met mijn werk te maken. Kijk maar wat je doet. Ik doe niet hier aan mee.’

‘Prima Marc, we zullen zien wie er gelijk heeft. Ik zal je klaar maken voor je vertrek naar huis. Let op mijn woorden. Binnen vier weken kom je uit eigen beweging naar hier en je moet weten, je bent meer dan welkom. Binnen vier weken vraag je aan mij of ik je een luier wil omdoen en een dwangbuis aan. Je bent niet van mij af als jij dit klooster verlaat.’

Sadie pakte een injectie en spoot deze in mijn nek. Langzaam werd alles zwart en ik hoorde Sadie nog net zeggen voordat ik helemaal wegzonk:

‘Is alles klaar voor Marc, hij gaat over een paar uur weg, maar dat moet hij wel geprepareerd zijn’


Offline (Verborgen)

  • AB
  • Volwassen
  • Forum Held
  • *****
  • Berichten: 517
  • Geslacht: Man
  • Contact behoefte: niet opgegeven
Re: niet zoals gedacht
Reactie #28 januari 14, 2011, 11:47:05 11:47*
Schitterend !1
Laat maar komen het vervolg dance

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Stamgast
  • *****
  • Berichten: 244
  • Geslacht: Man
  • Contact behoefte: iedereen
  • Geboortejaar: 1987
  • Ik ben: AB & DL
  • Locatie: Zuid-Holland
Re: niet zoals gedacht
Reactie #29 januari 20, 2011, 20:34:35 20:34*
heb het van het begin tot nu gevolgt. ben zéér benieuwd hoe het verder gaat  !1
There's no way to happynes, happynes IS the way!!!