Vakantie Speciaal  (gelezen 26570 keer)

0 leden en 1 gast bekijken dit topic.

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Gewaardeerd lid
  • *****
  • Berichten: 18
  • Geslacht: Man
  • Contact behoefte: niet opgegeven
  • Geboortejaar: 1996
  • Ik ben: DL
  • Locatie: Noord-Brabant
Vakantie Speciaal VI
Reactie #15 juli 26, 2013, 15:06:21 15:06*
VI

Ik kijk haar aan. Het is waar. Ik heb gezegd dat ik dat zou doen. “moet dat?”, vraag ik met een grimas op mijn gezicht. Het is toch wat raar eerlijk gezegd. “Niks moet, maar je hebt het beloofd”, zegt ze terwijl ze met haar bovenlichaam op mijn borst kruipt. Ik voel de twee stevige borsten tegen mijn borstkas drukken en ik kan niet zeggen dat het oncomfortabel is ofzo. Ik glimlach weer. “Als ik jou er een groot plezier mee doe, dan doe ik het”, zeg ik uiteindelijk. “Maar”, vervolg ik: “ik pas die toch nooit. Jij bent toch veel slanker dan ik?”. “Bij mij zitten ze wel wat ruim hoor, en jij bent nou ook niet heel dik ofzo hoor”, zegt ze giechelend terwijl ze opstaat en er een uit de verpakking, die naast het bed staat, haalt. Ik begin te lachen. Het ziet er zo groot uit dat ik hem inderdaad misschien wel pas. “In principe is het een M dus is hij mij wat groot, maar dan zit hij wel wat comfortabeler”, zegt ze terwijl ze hem uitvouwt. Ik lig daar maar wat op het bed totdat ze zegt: “Kont omhoog!”. Ik doe wat ze me vraagt en ze schuift hem eronder. “Kont weer laten zakken!”, zegt ze vrolijk. Ik kom neer op het zachte materiaal. Nee, eigenlijk niet slecht ofzo. Ze pakt mijn penis en doet hem omlaag terwijl ze de voorkant dicht vouwt. Ze plakt hem dicht en kijkt triomfantelijk naar mij. “Zo, dat is het dus”, zegt ze lachend terwijl ze van het bed af stapt en er naast gaat staan. Ik kom overeind en sta ook op. “Hij pas wonderwel. Het zit raar, maar niet vervelend ofzo”, zeg ik lachend.
Daar sta je dan. Naast je vriendin, althans ik denk dat ik haar ondertussen wel zo mag noemen, in een luier. “Moet je niks?”, vraagt ze terwijl ze me lief aankijkt. S***, ja man, eigenlijk moet ik wel plassen ja. Ook dat nog. Ik begin te lachen en zeg: “Ja, eigenlijk wel”. “Daar zijn ze voor hoor schat”, zegt ze lief terwijl ze naar mijn luier kijkt. “Echt?”, vraag ik voor de zekerheid. “Durf je niet ofzo?”, vraagt ze lachend: “zo moeilijk is het niet, kijk maar”, zegt ze weer en ik kijk naar haar luier. Ik zie de voorkant langzaam geel worden. Ik begin te lachen. “Oké, daar gaat ie dan, maar niet lachen hè”, zeg ik terwijl ik me probeer te ontspannen. Het is veel moeilijker dan het lijkt, zo daarin plassen. Ja, ik voel het komen. Ik voel de luier het vocht opnemen en hij wordt langzaam warmer en zwaarder. Uiteindelijk barst ik in een lachen uit en ze doet vrolijk mee.

“Ik sta te plassen in een luier”, zeg ik tussen het lachen door. Uiteindelijk zijn we allebei uitgeplast en stoppen we met lachen. Ik werp een blik op de klok en zeg: “ Het is ondertussen al tien uur, ik heb zin in koffie en een peuk”. “Verslaafde”, zegt ze grappend. “Ehm”, zeg ik moeilijk: “kun je me bevrijden van dat ding?”. Ze begint weer te lachen. “Tuurlijk”, zegt ze: “ga maar liggen”. “Ik hoef geen nieuwe, hè.”, zeg ik snel als ik ga liggen. “Als je wilt mag je een nieuwe”, zegt ze terwijl ze de plakkers openmaakt. “Hoeft niet hoor”, zeg ik snel: “ik heb al genoeg gekke toeren uitgehaald vandaag”. Ze glimlacht, trek de luier onder me vandaan en zegt: “zo gek is het toch niet? Je vindt me toch niet gek?”. “Schat, ik vind je TE gek”, zeg ik terwijl ik een poging tot zoenen onderneem. “ho ho ho, ik ben nog niet klaar”, zegt ze terwijl ze me terugduwt. Ze pakt wat doekjes uit een of ander pakje en begint me daarmee schoon te maken van onderen. Ik kijk beteuterd toe.

Als ze me heeft schoongemaakt, pakt ze mijn onderbroek van de grond en doet die weer aan. Ze buigt weer voorover en begint me te zoenen. Het voelt best raar zo’n luier op je lichaam. Maar ik merk dat ik het al iets minder bijzonder of raar vind dan gisteren. Ik lijk eraan te wennen!
We knuffelen nog wat en daarna vraag ik: “Wil jij een nieuwe of hoe wil je het?”. “Ik doe mijn gewone kleren weer aan hoor”, zegt ze. “correctie, ik doe je je kleren weer aan”, zeg ik snel terwijl ik van het bed stap en van de grond haar hipster en broek oppak. Ik doe haar luier af en maak haar schoon met doekjes uit hetzelfde pakje als wat ze bij mij gebruikte. Ik kan het niet laten om toch wat langzamer langs haar kont en geslachtdelen te gaan. Ze giechelt af en toe zachtjes mee. Ik schuif uiteindelijk haar hipster weer naar boven. Aan de andere kant van het bed zie ik haar bh liggen en ik pak die ook op. Ze gaat staan en ik doe d’r haar bh ook weer aan. “Je broek en shirt doe je zelf maar, mij te lastig”,  zeg ik lachend. terwijl ik opzoek ga naar mijn broek en T-shirt.

Uiteindelijk zijn we allebei weer aangekleed en lopen we naar beneden. Ze heeft een plastic tas met de vieze luiers in haar hand. “Kom maar”, zeg ik: “Ik gooi die wel in de kliko als jij koffie zet”. “Oké”, zegt ze terwijl ze mij de tas geeft. Het is behoorlijk zwaar. Althans, zwaarder dan ik in eerste instantie had gedacht.
Als ik alles in de kliko heb gedaan, loop ik weer naar binnen. Ze heeft twee dampende koppen koffie in haar handen. “Het zonnetje schijnt buiten, dus zullen we daar gaan zitten?”, stel ik voor. “Oké, vooruit dan maar”, zegt ze terwijl we naar de deur lopen. Ik gris ondertussen van de keukentafel een pakje sigaretten mee. Ik draai de deur open en houd hem voor haar open. “Waar wil je zitten?”, vraag ik terwijl ik een sigaret uit mijn pakje probeer te peuteren. Altijd wat lastig als je pakje nog vrij vol zit. “Ergens in de zon”, zegt ze met een lach op haar stralende gezicht. Ik besluit om vlak voor de veranda te gaan zitten; daar hebben we het minste last van de wind, en zitten we vrij aardig in de zon. Ze zet de koppen op het tafeltje wat erbij staat. Ik steek mijn peuk aan en neem een hijs. Heerlijk. Met een bakje koffie, een peuk en een prachtig meisje in de zon. Wat wil je nog meer?

Uiteindelijk vraag ik: ”Hoe gaan we het nou in de groep zeggen?”. “Hoezo?”, zegt ze verbaasd: “Is er iets dan?”. Ze weet niet wat ik bedoel. “Ja, ehm, nou, dat we samen zijn enzo?”, vraag ik haar. “Zijn we dat dan?”, zegt ze uitdagend en ze neemt een slok van haar koffie. Ze wil dus dat ik het echt vraag. Nouja, ik ben niet bijzonder goed in dit soort momenten maar ik zal een poging wagen. “Allerliefste Anouk, wil jij mijn enige echte vriendin zijn?”, zeg ik zo mooi mogelijk terwijl ik haar hand vastpak. “Oh, dat is zo lief, ja natuurlijk”, zegt ze terwijl ze zich naar mij toe buigt en me zoent. Ik zoen lekker mee en als we klaar zijn zeg ik: “Dat bedoelde je toch?”. “Helemaal, schat van me”, zegt ze blij terug. “Mooi, dan is dat nu allemaal officieel”, zeg ik grappend concluderend. “En iedereen moet er maar genoegen mee nemen, vind ik hoor”, vult ze aan. “Mee eens”, zeg ik uiteindelijk. Kennelijk is zo’n toneelstukje nodig. Achja, als ik haar daarmee gelukkig kan maken. Het is geen moeite toch?
“Zeg eens eerlijk”, zeg ik na een tijdje: ”Hoelang vind je me al leuk? Of is dat iets echt nieuws van de laatste twee dagen?”. “Ahwel”, zegt ze terwijl ze haar gezicht mijn kant op draait: “Ik vond je altijd al een hele leuke, behulpzame, vrolijke, goed uitziende jongen, maar hoe je me hebt geholpen met mijn probleem van thuis. Dat heeft de doorslag gegeven en ik kreeg gisterenavond echte vlinders in mijn buik. Daarom ben ik uiteindelijk bij jou in bed gaan liggen”. “Serieus?!?!”, vraag ik fronsend : ”Dus je hoorde helemaal geen beesten ofzo?”. Ik begin te lachen als ze nee begint te schudden met haar hoofd. “Je bent echt een schatje”, zeg ik terwijl ik me naar haar toe buig en haar een kusje geef. Ik ruik haar parfum of deo of wat het ook moge zijn. Maar het ruikt heerlijk. “Je stinkt een beetje”, zegt ze als ik me weer in mijn stoel laat zakken. Anticlimax. Ik doe mijn arm omhoog en ruik onder mijn oksel. “Nee, dat bedoel ik niet”, zegt ze terwijl ze naar mijn peuk wijst die ik in mijn andere hand vast heb. “Oh”, zeg ik beteuterd: “Tsja, dat is nou eenmaal iets wat bij mij hoort vrees is”. “Gelukkig rook je niet teveel”, zegt ze uiteindelijk om de stilte te breken. Ik ga hier niet verder op in. Ik ben wie ik ben. Ik neem nog een laatste hijs en druk mijn peuk uit in de asbak die naast mij staat. “Zullen we alvast even jou en mijn spullen in de kofferbak zetten?” vraag ik als onze koffie op is. “Slim plan, ja. Doen we”, zegt ze als ze opstaat.

Ik doe de voordeur open en klik de auto open. “Ik zal mijn tassen boven even pakken”, zegt ze terwijl ze de trap op loop. Ik pak mijn tassen alvast en zet ze naast de kofferruimte neer. Ik doe de achterklep open en kijk even hoe we het gaan aanpakken. Gewoon naast elkaar moet passen, dus de tassen kunnen gewoon naast elkaar erin. Ik zet alles erin en Anouk komt al naar buiten met haar tassen.
Als alle koffers erin zitten doe ik de klep weer dicht. Past prima, en ik kan nog door de achterruit kijken ook. “Mooi”, zeg ik tevreden. Net na dat ik dat zei hoor ik een auto de oprijlaan opdraaien. Dat is wel wat vroeg eerlijk gezegd. Als de auto voor het huis staat kan ik zien wie erin zitten. Het zijn Kristy, Lola en een bestuurder die ik niet ken. Dat zal wel een van de vaders zijn. De portieren slaan open en dan begint het: van alle kanten wordt er gekust, geknuffeld en ik schudt rustig de hand van de bestuurder. “Ik zal maar mee helpen uitladen zeker, dan kun je ook weer verder”, zeg ik lachend terwijl ik naar de achterklep loop. “Heel graag”, zegt de vent.

“Mooi optrekje hier”, zegt hij terwijl hij twee tassen uit de kofferruimte pakt. “Zeker weten, ik woon er al heel mijn leven, en geen moment willen verhuizen”, zeg ik lachend. We wisselen nog wat woorden. Er staat nu wel een grote stapel tassen, met een grote, langwerpige bundel. Dat zal de tent wel zijn, maar wat een berg spullen! Dan neemt de man uitgebreid afscheid van Lola als de kofferruimte van de auto leeg is.
Aha, dat is dus de vader van Lola. Oké, weer wat geleerd. De dames bespreken vanalles volgens mij, en als de vader van Lola weer weg is, komen ze op mij af. Kristy als eerste: “Gefeliciteerd Lexie”. Ze geeft me nog 3 kussen en dan is Lola aan de beurt die praktisch hetzelfde zegt. Kristy zegt nog: “Ik wist het wel, er moest iets gebeuren hier”. Ik lach wat mee en kom dan ter zake: “Niet dat jullie niet welkom zijn ofzo, maar jullie zijn wel wat vroeg”. “Anders hadden we geen vervoer voor onze spullen”, zegt Lola. “Hebben jullie al wat geluncht of eten jullie mee?”, vraag ik terwijl we naar binnen lopen. “Ehm, eigenlijk niet”, zegt Kristy als we binnen zijn. “Laten we dan gezellig met z’n allen gaan lunchen”, stelt Anouk voor.

Dus. We zitten te wachten totdat de heren er zijn. Ze hebben de gehele voorraad opgegeten die in huis was. En ik heb niet eens veel op!! Ze vallen gewoon binnen, eten de oren van mijn kop en dan hebben we niet eens een goed gesprek ofzo. Alleen maar vrouwenpraat. Ik voelde me vanmiddag meer een ober. Ik had zo graag nog iets romantisch met Anouk gedaan.
Gelukkig is het bijna 2 uur en hebben ze netjes mee geholpen met de afwas. De vaatwasmachine is nutteloos, want dat duurt veels te lang. Dus hebben we alles met de hand afgewast.
Als alles klaar is en we nog wat staan te babbelen over de Belgische kust (jaja, de laatste 10 minuten dat ze bij mij zijn gaat het eindelijk tenminste ergens over), rijdt er een Volkswagen busje over de oprijlaan, en Pim zet ‘m rustig achter de Range Rover. Een Volkswagen Transporter met de belettering van een of ander klusbedrijf op de zijkant.
De dames en ik gaan naar buiten en het hele begroet begint weer opnieuw. José is overigens al opgehaald door Bart en Pim, dus hij is niet eens te laat! “We zijn er, we hebben Lex gered”, roept José blij. Ik begin te lachen maar beaam dat een gesprek van 3 vrouwen, nogal saai kan zijn voor een jongen. “Wat is hij zielig, hè”, zegt Anouk lachend terwijl ze me een kusje geeft. “Oh, zo, is hier iets gebeurt dat wij nog niet weten?”, zegt Bart nieuwsgierig. “Ze zijn een stelletje, wat schattig hè!!” roept Kristy dolenthousiast. Ik sta er wat rustiger bij terwijl ik mijn arm over de schouder van Anouk leg. We wisselen nog wat woorden als ik voorstel: “Spullen in de auto’s, mensen verdelen en op naar België?”. Iedereen is het er wel mee eens en al snel staan de spullen van Kristy en Lola in de bus bij de spullen van de 3 heren. “Mooi bussie”, zeg ik ondertussen. “Geleend van een maat van mij, hij is toch op vakantie voor 3 weken dus kon ik hem mooi lenen voor deze 2 weken”, zegt Pim triomfantelijk. “Hoe is de route eigenlijk?”, vraag ik ook nog. Pim antwoordt dat hij de navigatie van zijn ouders heeft mogen lenen en dat die aangeeft dat we gewoon over de snelweg richting België moeten. Verder niets bijzonders. “Mooi”, zeg ik: “Dan volg ik jou gewoon”.

Als alles en iedereen is ingescheept, ik de boel heb afgesloten en alles klaar is, gaan we rijden. Bart rechts, José in het midden en Pim links aan het stuur in de Transporter. Ik zit aan het stuur in mijn wagen natuurlijk. Rechts van mij zit Anouk en achter mij zitten andere twee dames op de achterbank. Na het dorp staan de Transporter en de Range Rover naast elkaar voor het rode stoplicht de provinciale, tweebaans weg op. Ik laat de motor wat grommen. Pim begrijpt hem en doet hetzelfde. Zodra het stoplicht op groen springt geef ik alles. De motoren grommen, en de auto’s schieten weg. Door naar de 4000 toeren, vlot in z’n 2, plankgas naar die 4000, in z’n 3. Ik hoor een gilletje vanaf de achterbank komen. Zo’n start hadden ze daar niet verwacht.

Ik loop uit en schuif hem uiteindelijk voor die van Pim zodat er een andere gehaaste automobilist in zijn opgesmukte BMW langs kan. Ik zou er zo graag achteraan gaan, erachter blijven drukken en dan op een prachtig moment hem inhalen en klem zetten achter een vrachtwagen. Gewoon om die gast te pesten. Maarja, de Transporter moet mij bijhouden en ik heb passagiers en bagage bij me dus het gaat niet door. Helaas.

Eenmaal op de snelweg probeert Pim de Transporter toch richting de 130 te gassen. Ik tuf er rustig achteraan en we spreken elkaar pas weer bij de tussenstop. Een paar mensen moeten naar toilet, ik moet tanken en ik heb honger. Het is een Belgisch tankstation. Ik gooi de bak vol met goeiekope benzine. Dat scheelt toch wel iets vergeleken met Nederland. Terwijl onze passagiers gebruik maken van het toilet in het tankstation, loop ik samen met Bart naar binnen. “Ik heb honger, maat”, zeg ik. Ik neem een zak M&M’s, een zak chips en een doosje drop mee. Bij de kassa haal ik ook nog een pakje sigaretten. De mijne zijn bijna op.
Als we op het parkeerterrein achter het tankstation staan en ik begin te eten en een peuk opsteek, komen ze terug van toilet met nog meer eten en wat te drinken. Als de chauffeurs, ik en Pim dus, uitgerookt en uitgegeten zijn gaan we weer rijden. Ondertussen kon ik het niet laten om een opmerking te maken over mijn winst bij onze race bij het stoplicht. “Ik had je daar toch wel ff te pakken”, zeg ik lachend tegen Pim. “Twee dingen. Een, het is niet mijn auto. Twee, ik heb veel bagage.”, zegt Pim wijzend op het busje. We lachen er uiteindelijk maar wat om.
Het is nog anderhalf uur volgens de navigatie van Pim. Ik blijf na het tankstation ook alleen maar achter Pim aan rijden. Ondertussen is het in mijn auto een waar snack-festijn geworden waarbij de dames zich goed doen aan allerlei Belgische chocolade en frisdranken. Af en toe zegt Anouk: “Hier, dit moet je ook eens proeven, echt heerlijk”, terwijl ze een stuk chocolade in mijn mond schuift. Wat lief, maar ik houd eigenlijk helemaal niet van chocolade. Achja, maakt verder niet uit.

We zijn ondertussen al best wel even van de Belgische snelweg af, en rijden over de Belgische landweggetjes door het platteland terwijl je de duinen kunt zien liggen. Af en toe passeren we een dorpje. Ik ben benieuwd naar de camping en probeer Pim niet uit het oog te verliezen. Opeens zet Pim zijn richtingaanwijzer naar rechts uit, een klein, onverhard boerenlandweggetje. En dan zie ik het. Het bord: Camping Zeezicht (noot: verzonnen naam). “Weinig zicht op de zee heb je hier achter de duinen ben ik bang”, zeg ik grappend terwijl ik mijn wagen ook naar rechts stuur.
We komen, na 150 meter, aan bij een oud hek. Ik zie Bart en Pim uitstappen. Zij hebben de camping geboekt dus ze mogen het van mij regelen ook. “Mooie omgeving”, zegt Lola uiteindelijk. “Ja, ben ik wel mee eens, maar daarvoor ben ik hier niet gekomen”, zeg ik weer lachend. Anouk en Kristy kunnen er gelukkig ook om lachen.

Bart en Pim komen uit het huisje waar ze hebben geregeld dat we naar binnen kunnen, want een wat oudere man doet het hek voorzichtig open. Ze stappen weer in en rijden rustig het terrein op. Ik volg hun op de voet. Ze rijden links, rechts, weer links tussen de tenten en caravans door. Bij een wat open plek stoppen ze en stappen ze uit. Ik zet de motor uit en stap ook uit. De dames volgen mijn voorbeeld. “Plek 35 en 36!”, roept Bart naar ons met een aantal papieren in zijn hand. Ik zie een klein bordje met 36 staan. “Hier is 36”, roept Kristy meteen. “En hier 35, mooi, dit is dus ons thuis voor de komende twee weken”, zegt Bart triomfantelijk. Het zijn mooie plekken. Het gras is er niet al te slecht, het is er droog en het is best ruim. Ik denk dat de twee plekken samen een meter of 20 bij 30 zijn. De paaltjes geven onze ‘erfgrenzen’ aan volgens mij.
“Tenten achter de auto’s, neem ik aan?”, vraag ik. “Ja”, antwoordt Pim: “of ernaast”. “Zullen we eerst eens kijken hoe groot de tenten zijn voordat we daarover beginnen?”, merkt Anouk slim op.

We hebben de tenten al opgezet. Het is nu half 7 en ze staan allebei. De 3-persoons is inderdaad wel merkbaar kleiner dan de 4-persoons. Nooit gedacht dat dat zoveel scheelde. “Éen auto kan ernaast, en één erachter”, zegt Pim. “We gebruiken de mijne als boodschappenwagen zodat je jouw geleende bus niet teveel hoeft te gebruiken. Dus die van jou erachter en de mijne ervoor of ernaast?”, stel ik voor. “Strak plan”, zegt Pim terwijl hij zijn sleutels tevoorschijn haalt. Hij parkeert zijn wagen behendig achter de tenten. Ik stap nu in en start de wagen. Ik kan hem mooi tussen de tent van de buren en die van Lola schuiven. Terwijl ik hem achteruit erin steek zie ik iets bewegen links naast mij. “Stop!!!”, schreeuwt Anouk keihard. Ik zet mijn voet meteen op de rem en kijk haar kant op. “Je rijdt over de lijnen van de tent van de buren!!”, schreeuwt ze proestend. Dat is dus datgene wat bewoog in mijn ooghoek. Mistery solved. Ik heb de tent van de buren gesloopt. Ik stap uit en kijk naar hetgene wat ik daarnet heb geruïneerd.
Dat is waar ook. Daarom kan een tent overeind blijven staan. Dat komt omdat de tent onder spanning staan met een aantal lijnen die vast zitten in de grond. Zoveel kampeerervaring heb ik dus; dat ik me dat in eerste instantie niet realiseerde. 
“Das is mooi k**”, zeg ik terwijl ik nog eens een blik werp op de half ingezakte tent van de buren. “Je hebt geluk dat ze niet thuis zijn”, zegt Pim lachend. Ik loop naar de achterkant van de auto. Ik heb onze lijnen op 10 centimeter gemist. “Haha, en je hebt nog meer geluk”, zegt José lachend: “had je die van ons ook maar bijna overreden!”. Ik stap weer terug in de auto en zet hem uiteindelijk voor onze tenten.

We hebben het overigens mooi opgebouwd, en we hebben nog ruimte over ook. Onze tenten staan naast elkaar, in de breedte van onze plek. Voor onze tenten hebben we nog 2 meter over waar nu een paar campingstoeltjes, een gaspitje voor de koffie, en een aantal tassen staan. Het is overigens prachtig weer; zon, weinig wind, en een graad of 23 gok ik. Perfect, eerlijk waar. Ik kruip onze tent in. Er liggen al vier matras-achtige matjes naast elkaar en erachter en ervoor liggen tassen. Ook liggen de slaapzakken er al. Ik kijk waar ze me hebben neergelegd. Aan de rand, op het eerste matje, tegen de ‘deur’ van de tent. Opeens hoor ik buiten: “Bierpauze!!”. Pim staat er triomfantelijk te kijken terwijl iedereen naar de plek voor onze tenten komt. Met een krat bier. Jupiler, jaja, vakantie in België dus ook Belgisch bier. “Heerlijk!”, roep ik als ik de tent uit probeer te kruipen.

Als we allemaal zitten, en ik een sigaret heb, vraagt José wat je hier eigenlijk allemaal kan doen. “Goede vraag”, zeg ik terwijl ik naar Lola kijk. Die heeft het uitgezocht. Ze begint meteen een verhaal over strandwandelingen, culturele dingen in verschillende dorpen in de buurt, en ze geeft een lijst door met dingen die je ook nog op de camping kunt doen. Ik kijk naar Bart, en die zie ik met dezelfde blik als ik zitten. Dan opent Pim zijn mond: “Je kunt ook bier drinken en op het strand gaan liggen”. Ik begin te lachen en zeg: “vind ik ook allemaal prima”. Ondertussen voel ik mijn maag knorren.
“En wat eten we vandaag?”, vraag ik. “we kunnen ff naar het dorp lopen en daar wat ophalen en hier klaar maken?”, zegt Anouk. “zullen wij tweetjes dat eens gaan doen, dan hebben wij het eten voor vandaag alvast verzorgd”, zeg ik terwijl ik opsta. Iedereen stemt daarmee in en al snel lopen Anouk en ik hand in hand richting het dorpje. Het is nog geen 10 minuten lopen, echt om de hoek. We vinden vrijwel direct de lokale buurtsuper en halen daar wat saté, salades en stokbrood. Terwijl we in de rij staan voor de kassa, die eigenlijk best lang is, zegt Anouk: “Ik loop nog ff langs de drogist of apotheek ofzo”. Ik vind het allemaal prima, dat zijn nou typisch vrouwendingen, volgens mij.

Als ik heb afgerekend en de boodschappen in de tassen heb verdeeld, loop ik naar buiten. Ze komt er net aanlopen. “Timing”, zeg ik vrolijk. “jep”, zegt ze terug. We lopen terug naar de camping. Ondertussen probeer ik een peuk uit mijn broekzak te vissen en op te steken. Het gaat niet zonder slag of stoot, maar ik heb er een. Nu aansteken. Waar is mijn aansteker? Ik voel mijn broekzakken en vindt er uiteindelijk een. Terwijl ik tevreden een peuk opsteek, lopen we over het landweggetje, tussen de weilanden, naar de camping. Anouk is aan het bellen. Waarschijnlijk met haar ouders, als ik het gesprek zo hoor. Als ze klaar is, stopt ze haar telefoon weer weg in haar tasje. “Gelukt?”, vraag ik best wel nieuwsgierig. “Ja hoor, ze wilden nog even zeggen dat ik moet genieten hier, en dat thuis alles goed komt”. “Mooi”, zeg ik vrolijk als we de camping weer oplopen. Eenmaal bij de tenten aangekomen vraag ik: “wie heeft er eigenlijk allemaal gedacht aan spullen om te koken?”. De heren hebben gasbrandertjes, Kristy wat kruiden in een reisverpakking, en Lola tenslotte twee pannen. Een koekenpan en een gewone. Anouk vist wat bestek uit een van haar tassen terwijl Bart de borden ergens vandaan tovert. Ondertussen sta ik de saté de bakken en de saus op te warmen, met een pilsje in mijn hand. Al het eten wordt op onze ‘tafel’ neergezet. Dat wil zeggen: twee kratten bier met een houten plaat erop die uit de klusbus van Pim komt. We hebben overigens 7 stoelen. Jaja, gewoon genoeg stoelen. 4 Van Lola, 2 van Pim en Bart, en een krukje van José. Volgens mij zit dat ding voor geen meter, maar hij is al heel trots dat hij íets heeft om op te zitten. We eten gezellig in het avondzonnetje. Het is nog niet eens zo verkeerd eigenlijk. Als we hebben gegeten en de dames naar het gebouwtje zijn gelopen om de afwas te doen, zegt Pim: “zouden we een kampvuur mogen maken?”. “One way to find out”, zeg ik: “we zullen het eens gaan vragen”. Pim en ik lopen richting het hoofdgebouw en praten daar met een mevrouw die ons kan vertellen dat het mag. Maar op de voorwaarde dat er een emmer met water naast staat, terwijl ze ons een lege emmer geeft. “En niemand mag er last van hebben!”, roept ze ons nog na als we het gebouw weer verlaten. “waar halen we überhaupt brandstof vandaan?”, vraag ik lachend terwijl we terug lopen. “Jij ziet niet bijzonder goed voor verraf denk ik?”, zegt Pim lachend terwijl hij wijst naar wat bomen aan het eind van het kampeerterrein. “Je gaat een boom omhakken?”, vraag ik. “Nee, ik ga met jullie takken verzamelen. En we hebben vast nog wel ergens wat benzine.”, zegt Pim terwijl hij stevig de pas erin zet.

Onze avond verloopt verder gezellig. We hebben zowaar een beschaafd vuurtje gemaakt. Er is genoeg bier, en toen het wat kouder begon te worden heb ik een deken gepakt en ben lekker met Anouk samen elkaar warm gaan houden. Heerlijk. Ook heb ik onze buren gesproken. Ja, de buren van wie ik de tent heb gesloopt. Ze waren wel wat verbaasd, maar gelukkig konden ze ermee lachen. Ik heb meegeholpen het mee terug op te zetten, en ik was blij dat er verder niets echt kapot was. Nu is het bijna 1 uur ’s nachts. Ik moet eerlijk zeggen dat ik al moe begin te worden en ik stel voor om te gaan pitten. Anouk is het daarmee eens, en samen vertrekken we naar de tent. De rest zegt dat ze zo wel gaan slapen. Lola gaat alvast haar tandenpoetsen zegt ze en ze loopt met haar toilettas onder de arm richting het gebouwtje. Ik kruip met Anouk de tent in, terwijl de heren ook alvast hun tent in orde gaan maken. Die gasten hebben vanmiddag alleen hun tent opgezet en de spullen erin gegooid. Kristy blijft bij het vuur zitten met haar pilsje en een sigaret.

Als Anouk en ik naar binnen kruipen zegt ze zacht: “Kun je mij klaarmaken schatje”. “Misschien kan ik nog wel veel meer”, fluister ik gniffelend terug terwijl ik zachtjes in haar bil knijp………..

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Toplid
  • *****
  • Berichten: 51
  • Geslacht: Man
  • Contact behoefte: niet opgegeven
  • Geboortejaar: 1986
  • Ik ben: DL
  • Locatie: Zuid-Holland
Re: Vakantie Speciaal
Reactie #16 juli 26, 2013, 18:20:47 18:20*
Wat een leuk verhaal! !1
Ben benieuwd wat er allemaal nog gaat gebeuren ;D


Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Beginneling
  • *****
  • Berichten: 3
  • Geslacht: Man
  • Geboortejaar: 1982
  • Ik ben: TB & DL
  • Locatie: Oosterhout
Re: Vakantie Speciaal
Reactie #17 juli 27, 2013, 01:46:40 01:46*
Meer please meer en zo snelals maar kann ikkan niet wachten  !1

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Toplid
  • *****
  • Berichten: 53
  • Geslacht: Man
  • Contact behoefte: niet opgegeven
  • Geboortejaar: 1994
  • Ik ben: DL
  • Locatie: Groningen
Re: Vakantie Speciaal
Reactie #18 juli 27, 2013, 11:23:14 11:23*
Echt een topverhaal, een van de beste verhalen op dit forum. !1
Kan niet wachten op het vervolg

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Gewaardeerd lid
  • *****
  • Berichten: 10
  • Geslacht: Man
  • Contact behoefte: iedereen
  • Geboortejaar: 1996
  • Ik ben: DL
  • Locatie: Prinsenbeek
Re: Vakantie Speciaal
Reactie #19 juli 27, 2013, 13:20:31 13:20*
Please het volgende deel echt heel goed verhaal! Ik geniet ervan!

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Beginneling
  • *****
  • Berichten: 8
  • Geslacht: Man
  • Contact behoefte: iedereen
  • Geboortejaar: 1995
  • Ik ben: DL
Re: Vakantie Speciaal
Reactie #20 juli 30, 2013, 01:52:47 01:52*
Echt klasse. Dit verhaal. Ga zo door. Het leest echt gemakkelijk met genoeg onverwachtse dingen. Hoop op nog een paar vervolgen.

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Stamgast
  • *****
  • Berichten: 223
  • Geslacht: Man
  • Contact behoefte: niet opgegeven
Re: Vakantie Speciaal
Reactie #21 juli 31, 2013, 02:17:47 02:17*
van dit soort verhalen mogen er van mij meer zijn  !1

toppi, ga zo door  !1

Online (Verborgen)

  • Volwassen
  • Forum Held
  • *****
  • Berichten: 293
  • Geslacht: Man
  • Contact behoefte: alle volwassenen
  • Geboortejaar: 1971
  • Ik ben: AB & DL
  • Locatie: gelderland
Re: Vakantie Speciaal
Reactie #22 juli 31, 2013, 17:14:33 17:14*
Gewoon Supergoed verhaal.

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Superlid
  • *****
  • Berichten: 120
  • Geslacht: Man
  • 33, interesse in contact
  • Contact behoefte: iedereen
Re: Vakantie Speciaal
Reactie #23 augustus 01, 2013, 19:22:49 19:22*
Top, dit lees ik graag!
Skype: dljohna
Graag eerst PM voordat je me toevoegt.

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Gewaardeerd lid
  • *****
  • Berichten: 18
  • Geslacht: Man
  • Contact behoefte: niet opgegeven
  • Geboortejaar: 1996
  • Ik ben: DL
  • Locatie: Noord-Brabant
Vakantie Speciaal VII
Reactie #24 oktober 20, 2013, 17:09:53 17:09*
Het heeft een tijd geduurd, maar ik heb weer een post. Minder lang dan de vorige, maar van betere kwaliteit denk ik. Ik heb ook wat regels gebruikt uit een bekend (officiële Nederlandse literatuur) boekje. Ik ben benieuwd of iemand het kan raden!!! Deze post kan binnenkort weer vervolgd worden, maar als ik geen tijd heb dan houdt het op en dan duurt het weer even. Commentaar altijd welkom!

VII

Ik doe het tentdoek achter ons dicht. Voor mij zit een prachtig meisje mij heel lief aan te kijken. Damn man, dit is niet mis. Ze heeft haar tas in haar handen en begint met zoeken. Ik zit een beetje stom mee te kijken. Ik zie van alles voorbij komen; broeken, shirts, rokje, bh’s, slipjes,  telefoonoplader, toilettas. Die gaat er uit en ze duikt de tas weer in. Niet normaal wat vrouwen allemaal mee nemen op vakantie. Affijn, geen probleem. Er komt ook een joggingbroek en lichtroze shirtje uit. Als laatste komt de plastic tas eruit. Ze draait zich weer om, in de kleine ruimte, en ze begint haar broek uit te doen. Langzaam schuift hij over haar benen naar beneden. “Kan ik helpen?”, vraag ik snel. Ze legt zich op haar rug neer en zegt: “doe jij het maar, dat is makkelijker.” Ik pak de broek vast en haal hem uiteindelijk over haar enkels naar beneden. Ze heeft een zwart, kanten slipje aan. Ik knipper een paar keer met mijn ogen. Dit is dus echt hè, niks geen website etcetera. Dit is live.
Ze heeft ondertussen uit de plastic tas een luier gehaald. Ze legt hem naast mij neer. Ik doe nu ook het slipje naar beneden. Pure business, pure business, probeer ik te denken. Geen emotie, das echt heel lullig op zo’n moment. Letterlijk en figuurlijk, wat een slechte woordgrap….. Ik probeer de luier onder haar te leggen en ze geeft me de bus met poeder. Ik strooi er wat van op haar ‘luiergebied’ en probeer het uit te spreiden. Als ik denk dat ik klaar ben zegt ze lachend: “Vorige keer ook al, je bent bang van mijn kut ofzo hè?”. Als je het nou hebt over ongemakkelijke situaties, dan heb ik er een voor je. Ze pakt mijn hand en legt die in de buurt van haar kut en begint te schudden zodat mijn hand een poging doet om het uit te spreiden. Uiteindelijk plak ik de luier dicht en geeft ze me een kus. “Dankje schatje”, zegt ze zacht, licht ondeugend in mijn oor. “geen probleem schatje”, fluister ik terug. We raken verzeild in een innige zoen partij. Mijn shirt is al uit, het hare ook.

Wel een beetje raar omdat we allebei op de grond van de tent zitten en we eigenlijk nergens plaats hebben om fatsoenlijk te zitten laat staan liggen.
We liggen een beetje te mijmeren, hardop te denken, allebei onder invloed van drank. “Je ben mooi”, zeg ik zacht. Dat is altijd goed, toch?
“Ja? Vind je me mooi?”, vraagt ze?
“Ja, heel erg mooi”, oké, dat komt er dan weer zo geforceerd uit, afijn, probeer iets te bedenken man, kom op.
“Vind je mijn borsten mooi?”, vraagt ze heel oprecht.
“Ja, mooi”. Borsten, borsten, daar moeten toch wel mooie vergelijkingen te vinden zijn op dat gebied?
“Ik heb eens een vriendje gehad die ze te groot vond”, zegt ze terwijl ze zich omdraait en me aankijkt. Ik lig nog steeds op mijn rug en staar naar het dak van de tent.
“Te groot? Helemaal niet. Die gast was zeker niet veel gewend ofzo?”, zeg ik lachend.
“Vind je ze te klein dan?”
“Nee, nee, ook niet te klein”. Kom op, een vergelijking voor het te laat is.
“Hoe vind je ze dan?”, vraagt ze terwijl ze mee doordringend aankijkt.
Opgelet: “Engelse heuvels in maanlicht”. Waanzinnige kletspraat. Aangeschoten kletspraat. God, wat haat ik poëzie af en toe zeg. Borsten zijn toch gewoon borsten? Mooie borsten zijn mooie borsten. Wat is anders het hele nut van het woord ‘mooi’. Filosofie hè, en het zat niet eens in mijn eindexamenpakket. Ik zeg het gewoon.
“Mooie borsten zijn mooie borsten”, zeg ik filosoferend.
“En de mijne zijn mooi?”, vraagt ze.
“Ja. De mooiste”, zeg ik zacht terug. Alles is het mooiste, altijd. Mijn hand volgt haar buik tot haar bh. Mijn hand gaat eroverheen. Ik voel de kanten bh. Ik voel ook de mooie ronding van haar borst.
“Dat kietelt”, giechelt ze zacht.
Met haar kleine vingers trekt ze sporen over mijn borst, mijn buik, mijn dij tot mijn knie en weer naar boven.
“En verder? Hoe vind je me verder?”, fluistert ze in mijn oor.
“Ja, bijzonder”, zeg ik terug. Dit zijn misschien wel de mooiste momenten in een relatie maar ook wel de moeilijkste, je moet mooie dingen blijven zeggen. Anders is het gedaan met de pret.
“Ik vind je een wonder”, zeg ik.
“Waarom?”, vraagt ze
“Omdat je een wonder bent”, geef ik als verklaring.
“ Een wonder is een wonder?”
“ Een wonder is inderdaad een wonder”. Een tevreden glimlach. Een kinderhand is gauw gevuld. Ieders hand is gauw gevuld, als je de waarheid maar zegt.
Ze bijt in mijn schouder, ik trek zachtjes aan haar haar. Ik strijk me mijn tong over haar nek, duw mijn tong in haar oor. We knuffelen, aaien, frunniken, soms likken we elkaar. Heerlijk, echte liefde. Een aantal dingen in het leven zijn zo simpel. Liefde om de liefde, geld om de liefde te bewaren en te beschermen en te voeden, want armoede kan de liefde de das omdoen. Liefde om liefde, zo is het.

Dan plotseling gaat de rits van de tent open en komen Lola en Kristy naar binnen. We kijken verschrikt op met wat voor geweld ze naar binnen komen. Anouk gooit een slaapzak over zich heen en ik probeer mezelf te verplaatsen naar een ander deel van de tent, want Lola komt wel heel erg dicht bij. Volgens mij overleef je dat niet als je daar ooit onder zou komen. “Storen we?”, vraagt Kristy als ze eenmaal ziet dat ik zonder shirt naast Anouk heb plaatsgenomen. Allebei zeggen we te snel: “Neuh, neuh, niet direct nee”. We kijken elkaar aan en beginnen te lachen. Kristy en Lola begrijpen er helemaal niets van, heerlijk is dat. 

Ik word wakker. Correctie; ben al een tijdje wakker. Maar moet nog even energie vinden om op te staan. Muffe, stinkende rot tent. Hotelkamers zijn echt luxe. Ze hebben frisse lucht als je opstaat. Weer iets wat ik me nooit had gerealiseerd. Zo’n tent is net een broeikas met 4 lijven erin die allemaal warmte produceren. Ik heb het gevoel dat dit erger is dan een sauna. Naast mij zie ik een rits. Hee, dat is handig, deze tent is goed uitgerust, met twee in/uitgangen. Dan kan ik mooi naar de frisse lucht, denk ik euforisch terwijl ik aan de ritsen begin te klooien. Een aantal frustrerende minuten gaan voorbij.
Lukt niet, verdomme! Naast mij komt een lichaam omhoog. Het lichaam heeft een schattig slaapshirt van een of andere animatiefiguur aan. Dat is mijn schatje. Ze wrijft in haar ogen en zegt: “Moeilijk hè, een rits openmaken”. Ik kijk haar verbaasd aan als ze in één vloeiende beweging het tentdoek los ritst en zich weer omdraait.
“Môgge, schat, en dank je hè.” Ik geef haar snel een kus die beantwoord wordt met wat gekreun wat lijkt op: “doe dat doek dicht het is nog vroeg”. Ik snel me naar buiten en doe zoals gevraagd het doek dicht. Ik heb mijn jeans van gisteravond nog aan. Geen tijd, plaats et cetera gehad om de broek uit te doen gisterennacht. Was leuk als de dames allemaal tegelijk zich proberen om te kleden in een niet al te ruime tent. Ook heel leuk het verschil tussen Kristy en Lola weer gezien. Lola die alle moeite van de wereld doet om te zorgen dat ik geen glimp van haar blote lijf te zien krijg. Terwijl Kristy daarentegen zich gewoon uitkleedde tot op haar string na en zich daarna in iets wat op slaapkleren hees. Veel bedekkend was het allemaal niet. Geen fout lichaampje hoor. De andere dames keken overigens nauwelijks op van Anouk in haar luier. Mooi, dan voelt ze zich tenminste op haar gemak. Een kwartier en een nachtzoen verder hebben we het licht uitgemaakt en zijn we ook gaan slapen.

Een probleempje is dat ik momenteel geen shirt of iets aan heb. Wel heb ik slippers hier naast de tent gezet gisteren, oké gegooid, maar ze liggen er wel. Een beetje nat van de douw maar afijn, geen problemen. Als ik naar de voorkant van de tent loop zie ik de deken van gisterenavond nog hangen over de stoel waar ik met Anouk heb gezeten. Mooi. Overigens ben ik niet helemaal helder. Een ietwat duf gevoel. Ik geloof dat we gisterenavond toch nog best gek hebben gedaan. Beetje brakjes maar verder niets.

Ik pak de deken en ga even lekker zitten in het ochtendzonnetje. Ik schat dat het een graad of 16 is, een beetje frisjes maar verder niet. Ik voel in mijn broekzakken. Een telefoon, altijd handig. Het is tien over acht. Ik zie nog wat berichtjes langs komen van maten die vragen of ik mee ga sporten. En een berichtje van mijn pa of het gezellig is. Lachen, hij heeft zowaar interesse in wat ik doe. Dat is ook voor het eerst. Het was precies twee weken nadat ik de uitslag van mijn examens had gekregen toen hij vroeg of ik niet moest leren voor mijn examens. En hij denkt nog steeds dat ik 17 ben. Mijn achttiende verjaardag is volledig aan hem voorbij gegaan. Dat terzijde.
Als ik mijn mail check zie ik dat mijn Range Rover dealer een mail heeft gestuurd dat ze de nieuwe stoelen binnen hebben. Ik heb nieuwe stoelen besteld voor mijn auto omdat ik het idee heb dat er allerlei leven in zit waarvan ik niet wil weten wat het eigenlijk allemaal is. In mijn andere broekzak zit mijn portemonnee. Maar waar zijn mijn sigaretten? Ik kijk door het ‘kamp’ heen en zie ze eigenlijk nergens liggen. Ik voel wel dat mijn autosleutels naast mijn portemonnee zitten en misschien ligt er wel iets in mijn auto.
In mijn auto liggen inderdaad sigaretten, fijn, en als ik er een op heb gestoken komt Pim naar buiten. Die ziet er goed brak uit. Hebben we gisterenavond zo veel gedronken?
“Môgge”, zegt hij gapend.
“Môgge”, zeg ik terug terwijl ik de rook uitblaas. Hij gaat zitten en ik volg zijn voorbeeld.
“We hebben hier niks te vreten, hè?”, zegt hij terwijl hij me vragend aankijkt.
“Nope, we hebben gisteren alleen maar voor die avond eten gehaald. Ik rijd zometeen we even naar het dorp en haal we even wat, geen probleem.”
Ik neem een goede hijs en blaas de rook langzaam uit. Ook Kristy komt nu de tent uit. Ze heeft en klein navelshirtje en een ultra kort broekje aan. Ze steekt meteen een peuk op. 
“Môgge”, zeggen we tegen elkaar.

We maken afspraken en het komt erop uit dat Kristy en ik zo meteen even naar het dorp gaan. Ik pak spullen om even te douchen terwijl zij hetzelfde doet. Alleen zit er een verschil in hoeveelheid spullen. Om een duidelijk beeld te geven; ik heb een handdoek en een klein toilettasje en zij ongeveer een hele koffer. We lopen zwijgend naar de toiletgebouwen. Ik kijk goed om me heen. Niet veel mensen zijn al wakker. We zijn inderdaad heel erg vroeg, dat zal wel met de kwaliteit van onze bedden te maken hebben. Ik zie een aantal caravans, twee campers en een stuk of 20 tentjes tussen de bomen door. Het is wel een ruim opgezette camping.
Ik douche me en zit al een kwartiertje te wachten als Kristy aan komt lopen. Ik pak mijn sleutels en ga vast in mijn auto zitten. Ik open mijn raam en spits mijn oren als ik de sleutel omdraai. Het is exact 9 uur als de machtige V8 wordt gestart. Heerlijk moment altijd. Kristy stapt in en ik rijd over het kampeerterrein richting de poort. Ik zie, als we de hoek omkomen, de openstaande poort en geef en dot gas. Motorgeluid. Om exact te zijn: Het geluid van een V8 die naar 3500 gaat. Zo knallen we met 70 over het onverharde paadje en zijn we in luttele minuten in het dorp. Ik parkeer de auto een tikkeltje asociaal voor de supermarkt, maar ik vind dat dat wel mag. Het is nog vroeg.
Shoppen hier is gemakkelijk want ze hebben niet veel. Uiteindelijk hebben we een kar vol met brood, beleg, drinken, koffie (zeer belangrijk), en nog veel meer. We flikkeren de spullen op de band en kijken toe hoe een ongeïnspireerde Belgse dame onze spullen langs de scanner haalt en er dan iedere keer hetzelfde piepje klinkt. Dit moet inderdaad heel erg saai werk zijn.
Maar dan. Ik sta voor de kassa, en Kristy staat achter mij. Ze wil de spullen in gaan tassen gaan doen en gaat dus achter mij langs. Dat is niet heel breed, maar het gaat. Terwijl ze achter me door schuifelt voel ik een knijpje in mijn kont. Ik draai mijn hoofd om om te kijken wat er aan de hand is en Kristy geeft me een knipoog. Even sta ik heel verbouwereerd te kijken. Dit gebeurt me dus ook al. Ik heb nauwelijks een paar dagen een vriendin, knijpt mijn ‘tentgenoot’ me nu al in mijn kont. Als we alle spullen hebben ingepakt en ik heb afgerekend, lopen we terug naar de auto, laden in en vertrekken weer. De zon staat ondertussen hoog aan de hemel en dus ga ik op zoek naar mijn zonnebril.
“Kun je even in het handschoenkastje kijken of daar mijn zonnebril in zit?”, vraag ik vriendelijk als we allebei weer zijn ingestapt. Ze heeft hem gevonden en geeft hem me terwijl ze zegt: “Mooie zonnebril, tijger!”. Ik zet mijn zonnebril op en vraag: “Waar gaat dit allemaal over joh? Jaloers op Anouk?’. We rijden stapvoets door het inmiddels zeer drukke dorp. Een tractor moet de stadsbus passeren in de smalle hoofdstraat.
“Ik zeg toch niets verkeerd?”, zegt ze quasi verbaasd. Ik laat het maar zo. Geen zin in om zo vroeg op de morgen, zonder koffie op, daarover te gaan bakkeleien.

Na 10 minuten komen we pas aan op de camping. De campinghouder, of in ieder geval de man die ik daar voor aanzie, staat voor de ingang en gebaart me te stoppen. Hij komt langszij en wijst op de weg en daarna op het schuurtje naast de weg. Hij kijkt me nors aan.
“Weet u wat dat is, jongeman?”, vraagt hij. Nu zie ik het pas. Het raampje van de schuur is gesneuveld.
“Vanmorgen accelereerde u hiervoor en zie wat er is gebeurt. Mijn raampje aan diggelen!!”, zegt hij terwijl Kristy naast mij in lachen uitbarst. Ik heb het grind onder de banden vanmorgen door het ruitje heen gejaagd. Zo weinig grip hier? Hoe doen al die mensen dat hier met hun topzware, achterwiel aangedreven auto’s?
Als ik het allemaal heb opgelost rijden we rustig verder over het parkeerterrein. Hij zet de herstelkosten op de rekening. Mierenneuker. Ik ben er dus achter gekomen dat ik vooral veel dingen sloop op zo’n camping. Er zijn nu meer mensen wakker. Ik zie vooral complete families, stelletjes en oudere echtparen. Bijna geen leeftijdsgenoten.

Aan het eind van het eerste grasveld staan wij. Ik zet mijn auto ervoor neer en we stappen uit. Iedereen is op en zit rond de tafel. Klaar voor ontbijt. We gooien wat spullen richting de tafel en laten de rest in de auto staan. Ik loop meteen naar het gasstelletje om heet water op te zetten voor koffie. We hebben van dat poeder wat in koffie verandert als je er heet water bij gooit. Er wordt gepraat over gisterenavond. Er worden paracetamolletjes uitgedeeld door Lola die notabene zelf niet eens drinkt. Die wordt later dus echt een moeder van veel kinderen hè.
Normaal ontbijt ik nooit. Ik heb nooit honger ’s morgens, maar wel een cafeïne verslaving dus koffie is zeer belangrijk.
Met een mok hete koffie loop ik naar de stoel waar mijn schatje zit. We geven elkaar een kus. Ik pak een stoel en kom erbij zitten. Het gaat erover wat we gaan doen vandaag. Het weer ziet er prima uit dus we gaan sowieso kijken bij het strand. Na overleg, dat overgaat in gezellig gepraat, een paar koppen koffie en een sigaret gaan we klaar maken voor het strand. Ik snel de tent in om mijn zwembroek aan te doen voordat de dames komen. Het mocht niet baten, want terwijl ik op zoek ben naar dat ding komen ze al weer binnen. Druk vertellend over bikini’s. Ik zie mijn mouwloze strandhemd dus die gaat aan, maar die zwembroek. Ah, daar is ie. Ik draai me om en kijk hierdoor de tent in. Kristy d’r bh gaat uit. Wat een kwarktassen, nondenju. Ze doet een zeer minimalistische bikinitop aan en gaat verder. Ondertussen vraagt Anouk of ik haar topje van achter vast kan maken. Ik leg dus een strikje in de twee ‘veters’.

Na dit hele omkleedverhaal gaan we naar buiten waar de heren op ons wachten. “En Lexxie, veel moois te zien daar in die tent?”, vraagt Bart lachend. “Zekers, zekers”, roep ik lachend terug. We lopen al pratende naar het strand.

We gaan terug. Sterker nog, we zijn al bijna terug op de camping. Het was een lekker dagje strand. Lekker wat klooien met een voetbal met de jongens. Lekker zwemmen. De dames gingen al eerder terug. Hadden ze rustig de tijd om zich om te kleden want we hebben besloten om vanavond uit te gaan in de dichtstbijzijnde stad. Benieuwd wat dat gaat brengen. Dit wordt de eerste keer in mijn leven dat ik uitga terwijl ik al een vriendin heb………

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Toplid
  • *****
  • Berichten: 45
  • Geslacht: Man
  • Contact behoefte: geen contact aub
  • Ik ben: TB
Re: Vakantie Speciaal
Reactie #25 oktober 21, 2013, 15:04:22 15:04*
Heerlijk verhaal!!
Zeker ook omdat het niet alleen om luiers draait! !1

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Superlid
  • *****
  • Berichten: 111
  • Geslacht: Man
  • heb je een vraag voor me? stuur me een pm :)
  • Contact behoefte: iedereen
  • Geboortejaar: 1992
  • Ik ben: DL
Re: Vakantie Speciaal
Reactie #26 oktober 22, 2013, 03:00:00 03:00*
top verhaal! kan bijna niet wachten op het vervolg!
heb je een vraag voor me? stuur me een pm :)

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Toplid
  • *****
  • Berichten: 57
  • Geslacht: Man
  • Contact behoefte: iedereen
  • Geboortejaar: 1984
  • Ik ben: DL
Re: Vakantie Speciaal
Reactie #27 november 06, 2013, 00:38:58 00:38*
Als eerst wil ik zeggen dat dit een heerlijk verhaal is om te lezen.
Nu snak ik naar meer.
Misschien heb je nog meer van deze goeie verhalen ??
Zijarm zou ze graag lezen !!

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Stamgast
  • *****
  • Berichten: 223
  • Geslacht: Man
  • Contact behoefte: niet opgegeven
Re: Vakantie Speciaal
Reactie #28 november 15, 2013, 06:13:53 06:13*
i like  !1

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Gewaardeerd lid
  • *****
  • Berichten: 18
  • Geslacht: Man
  • Contact behoefte: niet opgegeven
  • Geboortejaar: 1996
  • Ik ben: DL
  • Locatie: Noord-Brabant
Vakantie Speciaal VIII
Reactie #29 november 21, 2013, 15:17:28 15:17*
VIII

Licht. Ik probeer mijn oogleden van elkaar af te halen maar het lukt bijna niet. Nog meer licht. Ook hoor ik iets. Aha, volgens mij hoor ik de wind. Ik hoor ook wat tikken. Eigenlijk interesseert het me allemaal niet zo erg. Ik heb ook koppijn. Geen migraine, nee, erger, een echte kater. Ik draai me om. Ik zie verschillende lichamen. Een aantal bijna volledig verhuld door een slaapzak. Laat ik eerlijk zijn. Ik lig ook niet in mijn eigen slaapzak. Althans, nee, ja, eigenlijk heb ik geen idee. En ik voel me zo duf. Droge bek. Koppijn. Ik probeer mijn ogen weer open te maken en na een tijdje zie ik wat. Ik kijk de tent in. Overal kledingstukken. En ik zie maar 3 koppies volgens mij. Even kijken. Naast mij ligt mijn schatje. Zonder iets van een deken. Haar luier steekt af tegen de tentvloer, en er zit een grote gele prop in het midden. Ik vind het zo zielig.
Aan de andere kant van de tent ligt Kristy volgens mij. Haar onderlichaam zit in een slaapzak. Volgens mij is dat de mijne. Haar bovenlichaam is helemaal ontbloot. Ik begin het me steeds meer af te vragen. Wat is er gebeurd? Wat weet ik nog en wat niet meer? Rare vraag overigens. Maakt niet uit. Trouwens, als we maar met 3 in de tent liggen. Waar is Lola dan? Ik bedoel, niet dat ik haar heel erg mis ofzo maar toch. Groepsgevoel zullen we maar zeggen. Doet er niet toe eigenlijk. Het ruikt hier verschrikkelijk, ik moet uit deze tent. Ik ruik een mix van alcohol, zweet, uitgedrukte peuken. Vooral veel zweet overigens. Ik moet hier echt uit. Naar buiten.
Links van mij zit die rits. Laat ik eens proberen. Ik heb geoefend gistermorgen na het ontbijt. Ja, het lukt, ik maak de rits open en doe het tentdoek weg. Het regent. Dat was het tikken. Verdomme. Regen. Ik kijk naar buiten en zie naast onze tent het luifeltje waar we de meeste etenswaren onder hebben gelegd. Ook ligt er een fles melk en een fles water die tracht ik te pakken te krijgen. Na veel vijven en zessen lukt het. Ik heb echt dorst. Ik probeer terug te denken aan gisteren:

We hebben in de stad gegeten, de sfeer zit er goed in want het bier is hier niet duur. Ook de cocktails waren erg lekker. We zijn op weg naar een kroeg of feesttent om onze stapavond voort te zetten. Lola is het meest aangeschoten van ons. Die kan volgens mij ook niet heel goed tegen alcohol. We vinden na wat lopen een gezellige kroeg. Rondjes bier en shotjes van van alles en nog wat volgen elkaar in rap tempo op. Ik begin het ook te voelen. Ik ben ook zeker niet de enige. Pim staat echt als een lamme te dansen. Lola hangt bij José in zijn nek, ze kan bijna niet meer blijven staan en zoekt steun bij José. Anouk heeft haar armen om mij heen geslagen en we proberen wat te dansen want we zijn echt dronken.
Ik heb geen idee hoe laat het is, maar we beginnen te zoeken en proberen zo veel mogelijk mensen te vinden om mee terug te gaan.

En dan? Ik heb werkelijk geen enkel idee meer. Naast mij hoor ik ondertussen ook weer wat activiteit. Het is Anouk die zich naar mij draait.
“Waar zijn we?”, vraagt ze zachtjes
“Ook goedemorgen. Op de camping, maar wat is er gebeurd?”, kaats ik terug. Ze kruipt naar mij en geeft me een kus. Twee paar droge lippen tegen elkaar.
“We zijn uitgegaan, daar houdt het bij mij op”, zegt ze na een tijdje.
“Ik heb hetzelfde probleem” zeg ik lachend terug. Ik geef haar de fles water. Ze drinkt gulzig. Uiteraard, we hebben ons niet ingehouden gisterenavond geloof ik. We liggen naast elkaar.
“Weet je waar ik zin in heb?”, vraagt ze als mijn ogen weer dicht aan het vallen zijn. Ik doe mijn ogen weer open en kijk haar aan. Ze heeft een ondeugende blik in haar ogen.
Ik lach: “Ik denk dat ik weet wat ja…. Maar we zijn niet de enige in deze tent hè?”.
Ze kruipt naar mij toe en zegt: “Niks mee te maken toch?”. Ze begint me te zoenen. Ook mijn lippen heb ik weer wat bevochtigd. We zoenen intens, in de zin van dat je alles om je heen vergeet. Je bent in een soort van trance. Misschien komt dat ook nog door de alcohol in ons bloed, dat terzijde.
Verder zijn we stil. Niets te vertellen, gewoon twee personen die de liefde bedrijven. Gewoon misschien ook weer niet, misschien is het een wonder. Wie mag het allemaal nog meemaken dit? Geen idee, genoeg filosofie, nu liefde. We zoenen, ik ga met mijn hand langs haar borsten. Ik streel ze. Twee van de vele wonderen van haar lichaam. Hoe kunnen zulke simpele vormen, zo’n opwindend gevoel creëren? Hoe is het mogelijk?
We zoenen, zij gaat met haar hand naar mijn buik en streelt hem. Van mijn borst tot ongeveer net boven mijn onderbroek. Opwindend. Zekers opwindend.
We zoenen, en ik laat mijn hand nog verder afzakken. Haar luier. Het heeft toch iets. Het maakt haar misschien iets minder volwassen. Juist datgene wat je nodig hebt op zo’n moment. Of misschien toch niet. Kom op, je kunt het zien als manco aan iemand, je kunt het zien als iets heel geks. Maar je kunt het ook zien als iets opwindends, iets wat haar heel kwetsbaar maakt. Het maakt haar kleiner dan ik. Schattiger, misschien is dat wel precies wat een meisje voor je moet zijn. Schattig, en kleiner dan jezelf.
We bedrijven de liefde in stilte. Relatieve stilte, en alles is relatief. Maar in ieder geval niet heel luidruchtig. Magisch. Magische effecten in een doodse stilte, althans zo lijkt het. Extreme effecten en toch ook het alledaagse aan zoiets. Hoogtepunten. Duidelijke hoogtepunten die je van haar gezicht af kunt lezen. Het is wederzijds.
Ook haar gezichtsuitdrukkingen zijn zo magisch. Het is heerlijk zacht, maar er zit ook een lichte wreedheid in. Misschien niet duidelijk, maar wel aanwezig. Penetratie, dat klinkt ook zo wreed. Als je het hebt over liefde en gemeenschap klinkt het heel zacht, lieflijk en misschien wel kinderlijk. Penetratie en seks, klinken heel hard. Hele harde, schelle zware klanken. Bijna negatief over zoiets magisch.
En precies dat is wat ik meemaakte. Het contrast tussen het zachte en het harde. Extreme pieken en dalen in die zin. Magisch. Heerlijk. Dat is het allesomvattende woord. Heerlijke magie. Totale overgave aan de liefde geeft heerlijke magie.

Hoe nu verder? Het regent buiten, we hebben een kater, en we hebben net seks gehad. Overigens is Kristy totaal niet wakker geworden. Die zal zich gisteren ook niet hebben ingehouden.
We liggen naast elkaar. Allebei staren we naar het dak van de tent waar de wind tegen te keer gaat en de regendruppels zich in een onmeetbaar tempo afwisselend tegen het doek te pletter slaan.
“Hoe laat is het?” vraagt Anouk na een tijdje. Ik schrik wakker, was even ingedommeld. Ik heb mijn telefoon hier ergens zien liggen, maar waar? Ah, daarachter. Ik reik naar mijn telefoon en druk op de toets zodat de tijd zichtbaar wordt.
“Half twee”, zeg ik zachtjes al ik me weer naar haar draai.
“Goedemorgen”, horen we kreunend uit de andere hoek van de tent komen.
“Morgen Kristy. ”, zeggen we in koor. We lachen erom.
Ze draait zich om en dan schrikken Anouk en ik. Haar gezicht ziet er uit alsof ze heeft gevochten…….