Afspraak in Atlanta  (gelezen 32045 keer)

0 leden en 1 gast bekijken dit topic.

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Forum Held
  • *****
  • Berichten: 371
  • Geslacht: Man
  • Contact behoefte: volwassen vrouw
Re: Afspraak in Atlanta
Reactie #30 september 08, 2013, 22:19:59 22:19*
Ik ben nu al nieuwsgierig wat Mrs wilson en de meiden voor je in petto hebben............. !1
werni

Hou rekening met mijn medemens, heb ook mezelf lief en leef mijn leven.

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Stamgast
  • *****
  • Berichten: 195
  • Geslacht: Man
  • Contact behoefte: niet opgegeven
  • Geboortejaar: 1972
  • Ik ben: DL
  • Locatie: den haag
Re: Afspraak in Atlanta
Reactie #31 februari 07, 2014, 17:13:22 17:13*
Dag 3 deel 1

Ik moet uiteindelijk in slaap gevallen zijn want ik realiseerde mij dat ik langzaam aan het ontwaken was. Gedesoriënteerd door het ontbreken van een visuele referentie of iets simpels als een klok  probeerde ik een inschatting van het tijdstip te maken. Het was donker, heel erg donker. Maar dat was de kelder ook overdag. Niet zo donker als die nu was, echter het verschil was alleen midden op de dag op te merken. Dat kwam waarschijnlijk door de stand van de zon en de positie van de enkele rij kleine vensters die de kelder rijk was. In ieder geval wilde ik niet het risico nemen dat miss Wilson zo naar beneden zou komen en ik niet klaar zou staan én mijn bed nog onopgemaakt was. Voor hetzelfde geval zou ik echter nog een paar uur voor niets staan te wachten. Mijn opties overdenkend besloot ik voor een tussenoplossing te kiezen: Ik zou mijn bed opmaken en bovenop het bed gaan liggen. Als miss Wilson naar beneden zou komen hoefde ik het bed alleen maar recht te trekken en snel naar de tralies te lopen en mijn handen er door heen te steken. Dat zou moeten lukken in de tijd dat het licht aanging en miss Wilson beneden in de kelder zou zijn. Zo gezegd, zo gedaan: Met mijn mittens was het opmaken van mijn bed nog een heel karwei. Na een klein kwartier ploeteren was het dan toch gelukt en ging ik voorzichtig liggen om het bed zo min mogelijk te verfomfaaien.

Ik voelde mij redelijk uitgerust. Mijn blaas was vol, wellicht dat dat de reden was dat ik wakker was geworden. Langzaam liet ik mijn plas lopen. Ik voelde een klein stroompje langs mijn linkerlies naar beneden stromen waar het uiteindelijk werd opgenomen door de gulzige luier. De stroom hield lang aan, heel erg lang. Ik begon me zorgen te maken of de luier alles wel zou kunnen absorberen. Aan de andere kant had ik ook nog een plastic broek aan die extra bescherming bood. Uiteindelijk werd de stroom minder en werd mijn plas halverwege de weg naar mijn billen al opgenomen. Mijn billen voelden overigens al aardig vochtig aan. Een tweede plas zou al kritiek worden wat lekkages betreft. Ik bedacht dat miss Wilson mij gisterenavond geen laxeermiddelen had gegeven. Ik voelde geen enkele aandrang. Enerzijds prettig want ik had niet graag een vieze broek, anderzijds zou het moment toch een keer moeten komen. En als dat moment overdag kwam, wie weet waar en met wie ik mij zou bevinden? Dat zou een hele vervelende situatie zijn. Dit scenario overdenkende begon ik zachtjes te persen, proberend om mijn stoelgang in beweging te krijgen. Toch liever nu een vuile broek dan overdag. Ik perste en perste maar er gebeurde niets en evenmin voelden mijn darmen vol. Na ongeveer een kwartier proberen staakte ik mijn pogingen. Rusteloos stond ik op en trok ik de dekens van mijn bed weer recht. Toevallig was ik net klaar toen het licht in de kelder aanging en ik de deur open hoorde gaan. Snel wierp ik nog een laatste blik op het bed en ging ik zo geruisloos mogelijk naar de tralies en stak ik mijn handen er door heen. Ik hoorde de voetstappen van miss Wilson dichterbij komen en even later keek ik met een gevoel van minderwaardigheid in haar ogen.

“Goodmorning Roger. Well done” Miss Wilson leek vriendelijk maar ik was op mijn hoede.
“On your knees.” Even twijfelde ik wat zij bedoelde maar de woorden waren erg duidelijk. Ik trok mijn handen terug uit de tralies omdat de horizontale tralie anders in de weg zat. Eenmaal op mijn knieën stak ik mijn handen weer door de tralies. Ze bestudeerde mij een ogenblik terwijl zij met haar rechterhand in achterzak naar iets leek te zoeken. Dat iets bleek een musketonhaak te zijn. Nadat miss Wilson deze uit haar zak had gevist, ging zij door haar knieën en bevestigde zij deze aan de D-ringen van mijn mittens waardoor deze aan elkaar vastzaten. En daarmee zat ik ook vast. Miss Wilson kwam weer omhoog en keek mij triomfantelijk aan.

“Nowhere to go.” Miss Wilson stapte een paar meter naar achteren en pakte een stoel die tegen de wand stond. Ze zette de stoel ongeveer anderhalf tot twee meter voor de tralies van mijn cel neer en ging rustig zitten.
“Look at you. On your knees and a huge bulge underneath a pair of plastic pants which is padlocked at the back of your waist. Your hands useless due to the mittens so a simple snap hook can hold you in your position.”
Onwillekeurig had ik met mijn ogen de woorden van miss Wilson gevolgd en beschaamd keek ik half naar haar en half naar de grond. Miss Wilson zag er weer beeldschoon uit. Ze had een mantelpak van grijs-zwarte stof aan en eronder een zijden crèmekleurige blouse. Onder de rok kwam een donkere panty vandaan die onderaan in een paar zwarte pumps verdween. Miss Wilson had haar lange blonde haar in de bekende ‘Grace Kelly-rol’ gemodelleerd en haar make up was zorgvuldig aangebracht. Het geheel vormde een voorkomen van een krachtige zelfbewuste vrouw die gewend is de touwtjes in handen te hebben. En in mijn geval ook de sleutels…

“So today will be a very special day for you Roger. A day you will remember for years, many years. In a moment I will explain what you’re going to do. I want you to listen carefully and take notice of everything I tell you. There will be no way out so don’t ask or even pledge. Is that clear?” Miss Wilson keek mij op haar gemak streng aan, zich ten volle bewust van haar comfortabele positie en mijn zeer pijnlijke pose. Mijn knieën begonnen door het ruwe beton al pijn te doen maar ik durfde mij niet te verroeren. Ik knikte ter bevestiging en antwoordde tegelijkertijd.
“Yes Miss Wilson.”
“Good.” Miss Wilson nam nog een korte pauze en ging vervolgens verder.
“Today you will see doctor Beth Steiner. She’s a friend of mine and owns a medical clinic. Although she’s a gynaecologist, doctor Steiner also sees patients with other problems. I asked Beth to examine you and she agreed. I told her about you’re not toilet trained and all the research which has already been done. Doctor Beth was quite interested in your file and will examine you the whole day to find out what causes your problem. Anyway; you will have to perform a few tests, undergo multiple examinations and, unfortunately, will have to wait in between all tests and examinations. I will leave you after the intake and pick  you up when Beth calls me she’s ready.”

Miss Wilson liet een pauze vallen maar ik durfde nog niets te zeggen omdat miss Wilson duidelijk had gezegd dat ik zorgvuldig moest luisteren. Ze had nog geen teken gegeven dat zij klaar was. Dit bleek ook inderdaad zo te zijn want ze vervolgde:

“Of course you will be diapered during your visit. I informed doctor Steiner, Beth, that you wet and mess your diaper day and night. She told me there’s a nurse available to change you when necessary. This is to the discretion of doctor Steiner and or the nurse. So don’t ask for a change. Your diaper will be thick. I will double diaper you and I heard that the clinic uses old-fashioned cloth diapers. So during your stay at the clinic everyone will notice your diaper. Don’t even think of taking your diaper off. Punishment will follow immediately. Yes Roger, I informed Beth and she confirmed she will keep a close eye on you. Don’t try to hide your diaper as well. First I forbid you, second it’s no use because your diapers will be too thick to hide. Accept that everyone will stare at you and will laugh at you. You will be the center of all the attention of the staff and patients in the clinic. Most of them, of course, are females. Oh boy, you will feel so ashamed. Even more when you wet or messed yourself. Well, I’m thrilled to hear tonight how your day went by. Of course doctor Steiner will send me a report of your visit. I already warn you that this report will not include only your medical results but, as important, your behavior during the day as well. Now, let’s get you ready for your visit.”

Miss Wilson kwam van haar stoel af en ging door haar knieën om de musketonhaak los te maken. Ik kon mijn handen weer door de tralies terugtrekken en rechtop staan. Mijn knieën zaten vol putjes en striemen die een exacte kopie vormden van de tekeningen van de ruwe betonnen vloer. Met een pijnlijk gezicht wreef ik met mijn handen over de geplaagde knieën. Het leer van de mittens zorgde echter niet voor het gewenste effect.

“Oh boy. You’ll endure a lot of more pain. Get used to it.”
Miss Wilson draaide het slot van mijn cel open en dirigeerde mij naar buiten, richting de douche. Het ochtendritueel begon zich al aardig af te tekenen: Ik kreeg tien minuten om mij te douchen en af te drogen. Daarna terug naar mijn cel voor een luier. Miss Wilson had twee Fabine Exclusivs met babyprint neergelegd. De eerste werd strak om mijn lichaam vastgezet. Daarna maakte zij met een aardappelschilmes een lange snee in de buitenkant. Vervolgens kreeg ik de tweede luier om. Ook die plakte miss Wilson strak vast. Het leek erop alsof zij met de dag meer vaardigheid ontwikkelde in het omdoen van mijn luiers. Met een flinke pets op mijn billen werd ik naar de wasbak gestuurd om mij te gaan scheren. Onder een scherp toeziend oog probeerde ik mij zo snel en goed mogelijk te scheren, mijn hoofd in allerlei richtingen draaiend om alle haartjes zo glad mogelijk weg te kunnen halen. Toen ik daarmee klaar was reikte miss Wilson mij een romper aan die ik vlug aantrok. De knoopjes maakte ik vast en daarna volgde één van de joggingbroeken die wij gisteren hadden gekocht. Een paar tennissokken en sportschoenen maakten mijn outfit voor vandaag compleet.

Het lopen ging wat lastig door de dikke luier. Ook liet de luier zich luid horen bij elke beweging die ik maakte. Het was het onmiskenbare geluid van krakend plastic wat iedereen herkende en vandaag tot veel blikken en opmerkingen zou leiden. Bovenaan de trap aangekomen hield miss Wilson even stil om iets uit haar jaszak te pakken. Dat gaf mij de gelegenheid om mijzelf in de spiegel te bekijken. Het beeld wat ik zag bevestigde mijn vermoedens: De luier was overduidelijk te zien. Mijn billen staken prominent naar achteren en aan de onderzijde van mijn achterwerk waren de lijnen van de luier overduidelijk te herkennen. Ook het vooraanzicht liet er geen twijfel over bestaan; deze man droeg  een luier onder zijn broek. Miss Wilson had waarschijnlijk opgemerkt dat ik mijzelf in de spiegel stond te bekijken en tapte even speels op mijn billen.

“Nice view isn’t it? You must feel quite uncomfortable right now. It will be a hard day for you and that’s why I’m so kind not to start your day with a spanking. But remember, if I hear you misbehaved at doctors Steiners clinic, you will receive a double dose tonight.”
“Yes miss Wilson” antwoordde ik timide.
“Good boy. Now come along, we have a little time left for your breakfast. Doctor Steiner expects you in an hour from now.”

Met fris gepoetste tanden en een volle maag zat ik naast miss Wilson in de auto, op weg naar de kliniek van dokter Steiner. Het was warm buiten. Uit de berichten die ik op de autoradio had opgevangen zou het vandaag ook tegen de dertig graden worden. Ik merkte dat mijn hartslag verhoogd was, ongetwijfeld het gevolg van de spanning die door mijn hele lijf gierde. Ik had geen idee hoe groot de kliniek zou zijn, of er meerdere patiënten zouden rondlopen en wat er vandaag allemaal gedaan zou worden. Wat had miss Wilson met dokter Steiner bekokstoofd? Ik maakte mij geen illusies. Dokter Steiner zat in het complot en met haar ook de medische staf die zou helpen deze dag voor mij zo onaangenaam mogelijk te maken. Ik was ook benieuwd hoe dokter Steiner eruit zag. Veel vragen en geen antwoorden. Ik probeerde voor mijzelf een strategie te bedenken om de dag zo goed mogelijk door te komen. Tot een vastomlijnd plan kwam het niet. De losse flarden van ideeën  leken of niet haalbaar of waren niet tot een geheel te smeden. Twijfelend richtte ik mijn blik naar beneden en zag mijn dik geluierde middel. Het enige praktische wat mij te binnen schoot was dat als ik zou moeten wachten in de wachtruimte, ik een tijdschrift op mijn schoot zou kunnen leggen. Hiermee ontnam ik de anderen het zicht op mijn luier. Trots op deze eenvoudige oplossing wierp ik mijn blik naar buiten. We reden nog steeds in de bewoonde wereld en overal stond ook ‘Atlanta’ aangegeven. Ik wist dat de stad enorm groot was en ik ging ervan uit dat de kliniek zich in een suburb van Atlanta bevond.

“There it is” onderbrak miss Wilson het stilzwijgen. Zij reed nadat het stoplicht op groen stond de kruising over en sloeg vervolgens linksaf. Voorzichtig reeds miss Wilson over de twee drempels heen die de grens vormden tussen de openbare weg en de parkeerplaats van de kliniek.
Aan de buitenkant zag het gebouw er vriendelijk uit. Het was niet groot, vrijstaand en voor de helft twee verdiepingen hoog en volledig symmetrisch gebouwd. De kliniek had over de lengte van de hele gevel donkere ramen die eenzijdig geblindeerd waren. Je kon wel naar buiten kijken, maar niet naar binnen. Het metselwerk bestond uit meerkleurige bakstenen die willekeurig door elkaar waren gemetseld. Het dak stond vol  met zonnepanelen die de stralen dankbaar absorbeerden en omzetten in energie. De entree zat precies in het midden en had een grote luifel. Het geheel had een moderne uitstraling. De omgeving straalde ook een bepaalde rust uit door de vele bomen die om de kliniek stonden. De dennenbomen leken hier dagelijks met honderden tegelijk uit de grond te komen, zoveel waren er te zien. Verspreid tussen de naalddragende boom stonden Japanse esdoorns, optimaal profiterend van de schaduw van haar grote soortgenoten. De grond lag bezaaid met naalden die in tweetallen van de boom waren gevallen. Eekhoorntjes vlogen de boom in met voeding om hun wintervoorraad aan te leggen of wellicht hun jongen te voeden. Biologie was vroeger niet mijn sterkste kant dus ik bleef gissen naar wat de schattige beestjes precies aan het doen waren. De parkeerplaats was niet vol wat mij een licht gevoel van opluchting bezorgde. Miss Wilson parkeerde de auto niet ver van de ingang en stapte uit. Ik volgde direct om te voorkomen dat ik haar boos zou maken.

Zwijgend liepen we naar de entree. Mijn luier kraakte luid en ik liep nog steeds behoorlijk wijdbeens.
De automatische schuifdeuren waren in dezelfde donkere tint als de ramen en openden zich geruisloos toen wij in de buurt kwamen. De eerste indruk van de kliniek was dat het er niet als een ziekenhuis uitzag. Het leek eerder op een grote huisartsenpraktijk. Het was kleinschalig maar uiteindelijk was het toch veen groter dan je op het eerste gezicht zou vermoeden. Ik zag in één oogopslag al vijf vrouwen in een witte jas lopen. In de wachtruimte aan de linkerkant zaten twee jonge vrouwen. Miss Wilson liep zelfverzekerd naar de receptie toe waar een mevrouw ons al vriendelijk toelachte.

“Hi, Welcome at Ceder Clinic. How may I help you.”
Ik vroeg mij af of de receptionist van mijn situatie op de hoogte was en het spel zou meespelen en of zij mijn luier al had opgemerkt. In ieder geval liet zij niets merken van iets te weten.
“Yes please. We, or he” zei miss Wilson terwijl ze naar mij wees, “has an appointment with Beth Steiner.”
“Okay” antwoordde de receptioniste vriendelijk terwijl zij op haar computerscherm in de agenda van dokter Steiner keek.
“Roger?” zei de receptionist vragend terwijl haar blik op het scherm was gericht.
“Yes indeed” antwoordde Miss Wilson.
De ogen van de receptioniste bleven nog een moment op het scherm gefixeerd alsof daar al een korte samenvatting stond van de aanleiding van mijn aanmelding.
“I will call Belinda, the junior doctor, that you arrived. Please walk through the corridor and have a seat at the first waiting area at your right. Belinda will pick you up in a few minutes.” Terwijl de receptionist haar uitleg gaf, ondersteunde haar rechterhand de aanwijzingen.
“Thank you ma’am” antwoordde miss Wilson vriendelijk en zij nam mij bij de arm. Snel wendde ik mijn blik af van de receptioniste om mijn ongemak wat ik voelde niet te laten blijken.
Zoals altijd liep miss Wilson stevig door. Ik waggelde zo goed als ik kon in het tempo van mijn gouvernante mee. De route was eenvoudig en door de aanwijzingen van de receptioniste waren wij al snel bij de eerste wachtruimte aan onze rechterhand aangekomen. Er zat al een jonge vrouw van midden twintig te wachten. Tegenover de wachtruimte was een balie waarachter twee verpleegkundigen druk aan het werk waren. Één van de twee richtte echter haar blik omhoog toen zij ons hoorde aankomen.

“Hi, you’re Roger?”
“Yes” antwoordde miss Wilson terwijl zij non verbaal aangaf dat ik de persoon in kwestie was. “You’re Belinda?” vroeg miss Wilson.
“No, I’m the nurse. My name is Lindsey. I will be your host for today and help you with getting ready for the examinations and other tests.”
Lindsey was een daadkrachtig type die de indruk wekte zich niet eenvoudig om de tuin te laten leiden. Dat was ook de indruk die miss Wilson had gekregen en zij leek er zeer content mee.
“Very well then” zei miss Wilson. “I think this is the right place and the right moment to say goodbye.”
Ze richtte haar blik weer op Lindsey. “Could you please give me a call when he’s ready so I can pick him up?”
“Of course I will ma’am” antwoordde Lindsey gedienstig.
“Okay Roger, behave yourself and listen to the staff. You know what will happen if I hear any complaints.” Miss Wilson keek mij indringend aan.
“Yes miss Wilson” antwoordde ik verlegen. De scene midden in het gangpad in het zicht en gehoorsafstand van de collega van Lindsey en de andere patiënte zorgde bij mij voor een ongemakkelijk gevoel.
Met twee speelse tikken op mijn billen die voor duidelijk hoorbare ploffen zorgde nam miss Wilson afscheid en nam het geklik van haar hakken op het linoleum  geleidelijk af totdat zij om de hoek verdwenen was.

“Have a seat Roger” zei Lindsey vanachter de balie. Belinda will be here in a few minutes.” Lindsey gebaarde in de richting van de wachtruimte. Ik volgde haar aanwijzingen op en liep naar de stoelen toe. De jonge vrouw deed alsof zij een tijdschrift las maar ik twijfelde of dat inderdaad het geval was.

“Hi” zei ze vriendelijk toen ik vlakbij haar was.
“Hi” antwoordde ik. Mijn luier kraakte hoorbaar. Ik was ervan overtuigd dat de vrouw mijn luier al had opgemerkt. Aan alles was te merken dat zij bloednieuwsgierig was en het moment afwachtte om op een tactvolle wijze de juiste vragen te stellen die de antwoorden moesten opleveren die haar nieuwsgierigheid dienden te bevredigen. Ik had geen zin om het de jonge vrouw makkelijk te maken en meed elk oogcontact. Ik zocht een stoeltje op gepaste afstand en ging zo rustig mogelijk zitten om de luier zo min mogelijk te laten kraken. Ik zat rechtop en probeerde mijn benen onopvallend te sluiten. Dat lukte niet. De dubbele luier duwde mijn benen uit elkaar. Ik keek om mij heen zonder de vrouw aan te kijken. Het tijdschriftenrek trok mijn aandacht en tegelijkertijd kwam het idee in mij op wat ik eerder in de auto had. Het enige nadeel was dat ik zou moeten opstaan en voor de wachtende vrouw langs zou moeten lopen. Kort overdacht ik de voor- en nadelen maar de afleiding van even lezen en de bescherming die het tijdschrift zou brengen gaven de doorslag. Na een onzichtbare diepe ademhaling veerde ik op van mijn stoel en zette ik de paar passen naar het rek met tijdschriften. Mijn luier kraakte luid en ik voelde de dikte ervan op mijn achterwerk door mijn broek heen komen. Ik hoefde niet te kijken om bevestigd te krijgen of de vrouwelijke wachtende haar blik op mijn billen gericht had. Ik wist zeker dat ik al haar aandacht had.
De voorkant van de Newsweek die ik pakte werd gevuld door een foto van Hillary Clinton die indringend in de lens van de camera keek. De hoofdreportage van deze editie was aan haar gewijd. Ik probeerde me te focussen op de artikelen en zo mijzelf af te schermen van mijn omgeving. Toch bleef een stem in mijn hoofd echoën: “Is dit nu echt wat je opwindt? Vind je het nog steeds leuk om gedomineerd te worden en luiers te dragen?”

Een mevrouw in een witte jas riep een naam die de vrouw vlakbij mij deed opveren van haar stoel. ‘Eindelijk’ zei ik in mijzelf. De mevrouw wierp nog zijdelings een laatste blik op mij en gaf daarna de mevrouw in de witte jas een hand.

Op de klok zag ik dat ik inmiddels een kwartier aan het wachten was. Langzaam voelde ik de druk op mijn blaas toenemen. Ik vroeg mij af of het zin had mijn plas op te houden om een nieuwe vernederende situatie te voorkomen. Aan de andere kant verwachtte ik dat de dames van het ziekenhuis wel de nodige verrassingen voor mij in petto zouden hebben. Geen zin hebbend om last te hebben van een zere buik gaf ik toe aan mijn volle blaas en liet ik mijn plas lopen. Warme straaltjes stroomden langs mijn liezen richting mijn billen om daar in het wachtende pulp te verdwijnen. Ondertussen zag ik de secondewijzer van de klok in de wachtkamer twee keer ronddraaien. Eindelijk voelde ik de straal in kracht afnemen totdat het druppelend tot een einde kwam.

Lindsey leek mij aardig. Ze was eind dertig, begin veertig en had een slank postuur. Haar gezicht had een vriendelijke en vrolijke uitstraling door haar kleine wipneus en permanente glimlach die congruent was met de pretogen die alert de wereld in keken. Haar donkerblonde haren had Lindsey in een clip gebonden die plat op haar achterhoofd lag. Langs haar slapen en achter haar oren zaten plukken haar die of niet meegenomen waren in de clip of die er tijdens het werk koppig uitgekomen waren. Ze zag er verzorgd uit maar droeg niet zoveel ringen en kettingen als miss Wilson deed. Lindsey had een eigen stijl die paste bij wat ze uitstraalde.

De Newsweek had ik doorgebladerd. Ik kon mij niet concentreren op de tekst en na wat headlines te hebben gescand, zette ik het tijdschrift weer terug in het rek. Mijn oog viel op de reclamefolders van de kliniek die naast het rek in een aparte houder stonden. Nieuwsgierig pakte ik er een exemplaar uit en begon die te lezen. De kliniek was energieneutraal en om die reden vele malen gelauwerd en in de prijzen gevallen. Vol trots vermeldde de folder dat alle mogelijke vormen van duurzame energie door de kliniek werden toegepast; zonnepanelen, water – terug-  wininstallatie, geothermische energie, windenergie, was- en schoonmaakartikelen zonder schadelijke stoffen voor het milieu en zo min mogelijk gebruik maken van wegwerpartikelen. Het zag er allemaal indrukwekkend en geruststellend uit, de wetenschap dat je gezondheid in deze kliniek niet ten koste gaat van het milieu.

Om de hoek kwam een jonge vrouw de wachtkamer in lopen. Ze droeg een witte jas en ik wist direct dat dit Belinda moest zijn.

“Hi, you must be Roger” zei ze zelfverzekerd maar wel op een vriendelijke toon. Ze stak uitnodigend haar hand uit die ik beleefd beantwoordde nadat ik was opgestaan.
“Belinda” stelde zij zichzelf voor.
“I’m a junior doctor and will assist doctor Steiner examining you.”
“Okay” was het enige wat ik kon antwoorden.
“Please?” gebaarde Belinda met haar hand in de richting van de kant waar we naar toe moesten gaan.
Aarzelend liep ik voor Belinda uit, mij volledig bewust wat zij zou zien als mijn billen vol in haar gezichtsveld zouden zijn. Ik probeerde vanuit mijn ooghoeken Lindsey te observeren om te zien of zij en Belinda oogcontact hadden. Dat bleek het geval want ik zag Lindsey een knipoogje geven naar iemand die niemand anders kon zijn dan Belinda. Kort daarna kwam Belinda naast mij lopen en toonde geen enkele schroom om de eerste vraag te stellen.

“So you know doctor Steiner?”
“Well, I don’t know her but a friend of mine does.” Ik besloot Belinda vooralsnog niet wijzer te maken dan ze wellicht al was.
“Oh, okay, I see. So your friend suggested you should visit doctor Steiner?”
“Yes, she made this appointment.”
We liepen verder de lange gang door die doorliep naar wat de zijkant van het gebouw leek. Kunstwerken sierden de wanden en gaven de kliniek een warme uitstraling. Belinda hield voor even haar mond. Haar gezicht stond vrolijk; mogelijk als gevolg van de Amerikaanse genen. Elke Amerikaan die een frontliniefunctie had leek een glimlach op het gezicht geplakt te hebben. Anderzijds zou het ook de voorpret kunnen zijn van alle handelingen waarvan zij wist dat die zouden komen en waarnaar ik alleen nog maar naar kon gissen. Halverwege de gang hield Belinda halt en wees zij mij vriendelijk naar een open deur. “Examine room” stond op een bordje. Ik zag Belinda direct om de hoek na binnenkomst een schakelaar omzetten waardoor aan de buitenzijde een rood lampje ging branden ten teken dat er een onderzoek gaande was.
Het was een grote lichte ruimte met aan de rechterzijde een aantal fitnessapparaten zoals een fiets, loopband, crosstrainer, steps en een roeiapparaat. Aan de linkerzijde stond een groot bureau waarachter een mevrouw in een witte jas zat. Ik nam ogenblikkelijk aan dat dit dokter Steiner moest zijn. Zo stelde zij zich een fractie later op vriendelijke wijze ook aan mij voor. Ze bood mij een stoel aan tegenover haar aan het bureau terwijl Belinda de stoel naast dokter Steiner pakte.
De kamer leek mij niet de werkkamer van dokter Steiner want ik miste de spullen die een werkkamer juist het persoonlijke karakter geven. Aan de wand hingen anatomische kaarten zoals ik die van de biologielessen op de middelbare school kon herinneren.
“Welcome Roger.”
Beleefd beantwoordde ik haar begroeting.
“Miss Wilson, a dear friend of mine, told me about your bedwetting problem. She told me you visited medical doctors in Holland but no physical cause could be found. That’s suggests a psychological cause but miss Wilson is very profound and wants to double check the results of the Dutch examinations. This is the reason she asked me to examine you. I always want to help miss Wilson but my time is limited. For that reason Belinda will be your medical doctor for today. During the day I will check regularly the progress of your tests. At the end I will examine your results and inform you and miss Wilson. Please follow the directions Belinda gives you. Is everything clear so far?
“Yes doctor Steiner.”
“Very well.”
“Okay. Then I proceed. I don’t think your diapered state will be a secret to anyone. To put it mildly: your diaper is rather visible and audible. It’s no problem for me, nor for the staff. We deal a lot with persons who’re suffering bladder problems. Mostly females, as my clinic is specialized in gynaelogical problems. So for us diapers are no issue. We will neither laugh at or about you. All our personnel is qualified staff and professional and will act accordingly. We expect from our patients a cooperative attitude, also during tests that could be experienced a little uncomfortable. Miss Wilson insisted to be informed about your attitude. So I will inform her at the end of the day. The tests you’re going to perform can be quite exhaustive. It’s necessary that you drink a lot during the day. As a result you will have to pee a lot. Although your diaper looks already quite impressive underneath your pants, a change or maybe multiple changes will be inevitable. You’ve already met Lindsey. She will regularly check your diaper and change you when necessary. You’re not allowed to take your diaper off without our permission and / or without our assistance.  I don’t want any mess in my clinic. Is that clear?”
“Yes doctor Steiner.”
“Good. Then I leave you with Belinda. She will instruct you what to do.”

Doctor Steiner verliet de kamer met in haar arm een paar dossiers. Toen zij de deur achter zich gesloten had viel er even een stilte die net lang genoeg duurde om de spanning verder te doen toenemen. Belinda keek mij in de ogen en stak van wal:

“Okay Roger. We will start with an easy exercise as a warming up. Do you play a sport?”
“Yes, I play tennis and I fitness three times a week to keep in shape.”
“Well, then you’ll not have any difficulties at all during the first test. I saw you’re wearing sporting shoes. That’s perfect. Did you bring a pair of fitness shorts?”
“No, I didn’t bring any clothes.”
“It isn’t compulsory. Many patients perform the exercises in their underwear. The training pants you wear are way too warm. In any case I want you to take off your shirt so I can place some pads on your chest to check your vital organs during the exercise.”
“Right now?” vroeg ik.
“Yes please.” Belinda stond op en liep naar de loopband waarachter een apparaat tegen de muur stond. Uit het apparaat kwamen draden die verbonden waren aan pads. Belinda begon de kluwe draden te ontwarren terwijl ik wat hulpeloos om mij heen keek, op zoek naar een geschikte plek om mij uit te kleden.
“Excuse me Belinda, but where can I take off my clothes?”
“Oh, anywhere you want. We don’t have a changing room or whatsoever. Please feel free to do it on the spot. No one will disturb us.”
Al klonk Belinda zeer vriendelijk en deed zij haar best om mij zo prettig mogelijk te laten voelen, toch voelde ik mij alles behalve prettig. Ik overwoog mijn broek aan te laten om te voorkomen dat ik zo meteen in niets anders dan mijn luier voor Belinda zou staan. Aan de andere kant klonk de verkapte waarschuwing van dokter Steiner nog in mijn hoofd: “At the end of the day I will report miss Wilson about your attitude.” Belinda had mij geadviseerd om mijn broek uit te trekken. Zou het niet opvolgen van dit advies gevolgen hebben voor de wijze waarop mijn ‘attitude’ zou worden beoordeeld. Als dat het geval was, dan wist ik ook welke consequenties dit later op de dag zou hebben. En die vreesde ik nu al. Zuchtend besloot ik voor de veilige weg te kiezen en de gifbeker helemaal leeg te drinken. Ik maakte de veters van mijn schoenen los en schoof vervolgens de schoenen van mijn voeten om mijn broek te kunnen uittrekken. Zorgvuldig vouwde ik mijn broek dubbel en hing deze over de rugleuning van de stoel waar ik zojuist op gezeten had. Ik reikte naar de knoopjes van mijn romper die net onder mijn ballen zaten. Voorzichtig maakte ik ze één voor één los om te voorkomen dat ik mijn romper zou kapotmaken. Toen alle knoopjes los waren hingen de uiteinden van mijn romper losjes over mijn voor- en achterzijde. Ik moest een diepe zucht slaken om de spanning weg te nemen. Nog één handeling en dan stond ik in niets anders dan een dubbele luier met babyprint voor de jonge Belinda. Zij leek mijn handelingen niet te volgen maar ik kon niet geloven dat zij mij niet vanuit haar ooghoeken observeerde. In één beweging trok ik de romper over mijn hoofd. Ook deze hing ik netjes over de leuning van de stoel. Ik bukte om mijn schoenen weer aan te trekken. Mijn veters strikte ik dubbel om te voorkomen dat deze zouden losgaan tijdens de oefeningen.
Aarzelend liep ik in de richting van Belinda. Ik vond haar een aantrekkelijk uiterlijk hebben. Ze had alles wat een man begeerde: mooi haar, dito ogen en de rondingen op de juiste plaatsen. Ik voelde geen verliefdheid, daarvoor was ik toch al te oud en te ervaren. Maar toch voelde ik wat tintelingen in mijn kruis. Mijn luier gaf mijn penis te weinig ruimte om te zwellen anders was het misschien wel gebeurd.
Met de stappen die ik zette vulde het gekraak van de luier de ruimte. Belinda draaide zich om, duidelijk geattendeerd door het kenmerkende geluid, en toonde een glimlach die vertrouwen en compassie moesten uitstralen. Toch dacht ik ook een binnenpretje bij haar te bespeuren. Dat mijn vermoeden juist was bleek een fractie van een seconde later:

“Wow, Roger, what a cute diaper you’re wearing. I won’t make any more comments about your diaper but I couldn’t resist making this one. En terwijl Belinda de opmerking maakte liep zij om mij heen en voelde ik haar ogen in mijn rug. Haar hand rustte even op mijn billen om tot slot nog even een klein tikje op mijn luier te geven.
Ik besloot Belinda te complimenteren met haar eerlijkheid en dat brak het ijs.
De opmerking die zij had gemaakt was tegen de huisregels in en eveneens in strijd met de integriteit waarover medisch personeel moet beschikken en zelfs een eed voor moet afleggen. Het was duidelijk dat Belinda zich ongemakkelijk voelde met de situatie: Mijn dikke luier met babyprint riep om een reactie die zij uit professioneel oogpunt niet mocht geven. Nu ik duidelijk had gemaakt er geen probleem van te maken dat zij een opmerking had gemaakt en een speels klapje op mijn luier gegeven te hebben, viel er bij Belinda een kleine last van haar schouder. Een aantekening in haar dossier kon zij in dit stadium van haar opleiding of carrière niet hebben en zou ze door mij ook niet krijgen. Tegelijkertijd kon ik door mijn spontane goedkeuring ervan uit gaan dat Belinda mij verder niet zou vernederen of op andere wijze dwars zou zitten. Het was een verbond dat wij zwijgend waren aangegaan.

Even later stond ik in niets anders dan mijn luier en sokken met sportschoenen op de loopband. Belinda had elektroden op mijn borst en zij geplakt en de band op looptempo ingesteld. In een rustige tred liep ik terwijl Belinda de gegevens noteerde die door de elektroden aan de machine waaraan ze gekoppeld waren werden doorgegeven. Mijn luier kraakte en ik voelde hoe de achterzijde meebewoog met mijn loopbewegingen. Het moet op een ganzenpas hebben geleken voor Belinda die zo nu en dan om mijn heen liep om de elektroden te controleren. Door het plassen en het ontbreken van de romper zakte mijn luier en voelde ik een prop laag tussen mijn benen zitten. Een blik op mijn buik gaf echter aan dat de luier aan de bovenzijde nog steeds op zijn plek zat. De bovenzijde tikte net als toen de luier net omgedaan was, tegen mijn navel aan.
Belinda verhoogde elke paar minuten het tempo. Uiteindelijk jogde ik in een tempo van 7 à 8 km per uur. Zweetdruppels begonnen op mijn lichaam te verschijnen. Belinda reikte mij een flesje water aan wat ik in één keer leegdronk. Ook de tweede dronk ik direct half leeg. De klok op de band gaf aan dat ik inmiddels een klein half uur aan het lopen was. Toen de timer 30 minuten aanwees, vertraagde de band en begon de cooling-down. Belinda reikte een handdoek aan waarmee ik mij droogdepte. Na vijf minuten stond de band stil en gebood Belinda mij op de stoel bij het bureau plaats te nemen. Ik liep voor haar uit naar de andere kant van de kamer. Aan het bureau vulde Belinda nog een paar formulieren in. Daarna keek zij mij aan.

“I saw your diaper is wet. I shall ask Lindsey to change you and get you ready for the next examination.”

Zonder verder een woord te wisselen verliet Belinda de kamer. Ik voelde mij niet op mijn gemak door de koele, zakelijke opmerking en het feit dat Belinda verder geen woord had gezegd. Onbewust richtte ik mijn blik weer op mijn luier. Aan de buitenkant was overduidelijk de gele verkleuring te zien die door mijn urine was veroorzaakt. Ik was benieuwd welke verrassingen er voor mij vandaag nog zouden aandienen. De eerste van deze reeks was de verschoning die weldra zou volgen. Op de klok zag ik dat de wijzers half elf aanwezen. Nog een lange dag voor de boeg.

Plotseling zwaaide de deur open en zag ik dat Lindsey binnenkwam. In haar hand had zij een stapel witte doeken en bovenop lag een doorzichtige plastic broek. ‘Oh nee’ dacht ik bij mezelf, direct wetende wat die stapel doeken waren.

“I heard someone is in need of a change.”
“Yes miss, it’s me” antwoordde ik gedwee.
“Couldn’t miss it” was het gevatte antwoord van Lindsey terwijl zij lachend naar mijn luier keek.
“Come on over” dirigeerde Lindsey mij naar een ruimte schuin achter het bureau waar in een nis een onderzoekstafel stond.
Ik stond op en liep naar Lindsey en de onderzoekstafel toe. De stapel doeken, of luiers, waren door haar op een verrijdbaar kastje gelegd naast de tafel waar ik op moest gaan liggen. Met behulp van een klein opstapje ging ik op het crèmekleurige papier liggen wat de tafel beschermde. Ik volgde de handelingen van Lindsey zonder haar te willen aankijken. Alhoewel ik de afgelopen dagen al door veel vrouwen in mijn luier was bekeken, voelde het nog steeds zeer ongemakkelijk. En Lindsey leek het mij ook niet gemakkelijk te gaan maken.

“Well, that’s a wet diaper you’re wearing Roger” zei Lindsey terwijl ze met een vinger op het plastic van mijn luier duwde net onder de plek waar mijn ballen zaten. Zonder op mijn antwoord of reactie te wachten ging zij verder.
“Time to get you in a fresh diaper. It will be a different diaper than you’re wearing now. The policy of Ceder Clinic is to protect the environment as much as possible. Disposable diapers don’t fit in our policy. Cloth diapers do but I’ll put a little paper protection in your diaper just in case your mess. The paper will protect the cloth but let your pee pass. The paper is more environment friendly than the extra washings we need to clean the diaper sufficiently and besides, it’s more hygienic.”
En daarmee was haar uitleg beëindigd. Lindsey vouwde een luier open en legde die onder mijn benen en billen. Daarna volgde een tweede luier die in een langwerpige rechthoek werd gevouwen en in het midden van de uitgevouwen luier werd gelegd. Tot slot volgde bovenop een papieren vel. Lindsey trok vakkundig de luier strak om mijn onderlichaam en zonder poespas spelde zij deze heel strak vast met zes dubbele veiligheidsspelden. Toen zij tevreden was met het resultaat mocht ik gaan zitten met mijn benen over de rand van de tafel. Lindsey pakte de plastic broek, bekeek wat de achterzijde was, en schoof vervolgens mijn voeten door de beengaten. Lindsey vroeg mij te gaan staan en niet veel later zat de plastic broek over mijn schone luier. Het plastic was stug en kraakte afschuwelijk. Mijn luierpakket zat strak om mijn billen gespannen maar aan de bovenzijde had de broek nog ruimte over zodat de stof niet onder het plastic uit kwam.
Ik stond ongemakkelijk voor Lindsey, zowel fysiek door de dikte van de luier die mijn benen uit elkaar duwden en psychisch als gevolg van de zoveelste vernederende ervaring die ik had moeten ondergaan. Want al had Lindsey haar werk professioneel gedaan voelde ik mij klein en ondergeschikt. Vooral ook het feit dat Lindsey zo steriel en ogenschijnlijk stoïcijns mij een luier had omgedaan droeg in mijn beleving bij aan haar superioriteit. Als een mak schaap stond ik vastgelijmd op de vloer, wachtend op de orders van Lindsey.  Die orders kwamen niet maar zij liep zonder een woord te zeggen naar een kast waarvan zij één deur opende en met haar handen naar iets reikte wat op de plank lag. Vanuit mijn positie kon ik niet zien wat het was. Pas toen Lindsey zich weer naar mij toe keerde zag ik dat het een soort joggingpak was.

“Here, put these on. They’ll fit over your diaper.” Met deze woorden gaf Lindsey mij de joggingbroek aan die ik met een mompelend “thank you” van haar aannam. Zo snel als ik kon trok ik de broek aan en die ging inderdaad vrij eenvoudig over mijn luier heen. Daarna kreeg ik een t-shirt en een sweater aangereikt die beide aan de korte kant waren. In een spiegel zag ik dat op mijn rug de band van mijn plastic broek zichtbaar was en, nog veel erger, mijn gehele achterwerk. En die was dik, heel erg dik. Ik schrok van mij zelf temeer omdat ik niet had gevoeld en dus evenmin had verwacht dat de luier die Lindsey mij om deed zo dik was. Wellicht toonde de luier dik of kwam het door het model van de joggingbroek. Wat de reden ook was, het resultaat bleef hetzelfde. Met een twijfelende blik keek ik in de ogen van Lindsey die nog steeds neutraal keek en een luierdragende volwassen man als de normaalste zaak van de wereld beschouwde.

“You’ll have a break of an hour until your next examination. I’ll guide you back to the waiting area.”
Zonder op een reactie te wachten draaide Lindsey zich om en liep naar de deur toe. Pas toen zij de deur open gedaan keek Lindsey achterom, merkend dat ik nog niet in beweging was gekomen.
“Come my dear, don’t be shy. All our staff is informed that you’re wearing diapers.”
Dat geloofde ik direct. Waar ik mij meer zorgen om maakte waren de andere patiënten. Die waren niet geïnformeerd. Althans, dat hoopte ik.
“But the other patients, what if…” Ik kon mijn zin niet afmaken. Doordat ik naar de juiste woorden zocht gaf ik Lindsey de mogelijkheid mij te onderbreken.
“No, we haven’t informed the other patients so you will get some sweet reactions.” En het laatste zei Lindsey op zachte wijze maar daardoor kwam de opmerking niet minder hard aan. Haar blik gebaarde mij vaart te maken en direct schoot de rapportage door mijn hoofd die miss Wilson aan het einde van de dag zou ontvangen. Een slechte aantekening van Lindsey zou dit geen goed doen.
Ik liep naar Lindsey toe en hoorde mijn plastic broek kraken. Mijn strak vastgespelde luier gaf mijn benen weinig vrijheid en dat resulteerde in een waggelpas die in combinatie met mijn dikke achterwerk geen enkel vraagteken overliet.
In de gang was het meteen raak. Een moeder met dochter van een jaar of 20 liepen ons tegemoet. Hun gesprek verstomde toen hun aandacht gelijktijdig naar mijn kruis werd getrokken. In het voorbijgaan zag ik bij beiden ongegeneerd naar mijn billen kijken en de verbazing op hun gezichten plaatsmaken voor grote lachen. Hun gelach en hoon kon ik nog horen toen Lindsey en ik weer bij de wachtruimte waren aangekomen waar ik een uur zou moeten doorbrengen. Ik ging zitten op een stoeltje die het dichtst bij was, gelukkig ook nog in een soort van nis.
“For two reasons it’s important to drink a lot during the day; first you’ll exercise and thus sweat which must be compensated. Second, doctor Steiner needs to get a good look at your bodily functions, especially your reins. So I give you a large bottle of water which you must have emptied by the time I come back to pick you up. Understood?”
“Yes Lindsey.”
“Good boy.”

Even later zat ik met een anderhalve liter fles water op schoot ongemakkelijk op een stoel die door Lindsey was aangewezen. Dit keer zat ik niet weggestopt in de nis waar ik zoëven zat maar in de rij haaks op de gang en dichtbij de balie en daarmee in het zicht van Lindsey en alle andere stafleden en bezoekers. Het was drukker dan vanmorgen. Er druppelden continu jonge vrouwen binnen die zich bij de balie melden en vervolgens in de wachtruimte plaatsnamen. Als enige man viel ik direct op. Na een korte observatie bemerkten de vrouwen dat mijn kruis toch wel erg dik was en het duurde dan ook niet lang voordat er gedempte gesprekken werden gevoerd waarbij in mijn richting werd gekeken. Met de minuut werd het drukker en begon ik mij ongemakkelijker te voelen. De drukte was nu zodanig dat de wachtenden steeds dichter bij elkaar moesten gaan zitten en er geen twee vrije stoelen tussenruimte meer tussen elke wachtende was. Het was dan ook een kwestie van tijd voordat de stoelen naast mij bezet zouden worden. Dat moment brak snel aan; een moeder met dochter van een jaar of 18 namen naast mij plaats. Mijn dikke kruis viel hun direct op. Ik voelde mijn gezicht dieprood kleuren. Juist de stilte van de moeder en dochter, én het feit dat ik wist dat de overige wachtenden ook meekeken maakte de vernedering nog groter. Want het was overduidelijk dat iedereen begreep dat er onder mijn broek een dikke luier zat. Tot overmaat van ramp kwam Lindsey op mij aflopen.

“Don’t forget to drink Roger, you don’t want me to write a bad note.”

En na een lieve blik die op mij overkwam als een wespensteek liep Lindsey weer verder. Zuchtend zette ik de fles aan mijn mond en probeerde ik mij af te sluiten van mijn omgeving. Ik voelde de blikken van alle wachtenden op mij gericht. Leedvermaak, verbazing, vraagtekens. Het was opvallend hoeveel gedachten ik van de gezichten kon aflezen. De stilte die de wachtruimte vulde maakte dat de spanning extra zwaar voelde. Het was wachten of iemand het voortouw wilde en durfde te nemen en de knuppel in het hoenderhok zou gooien. Zo ja, dan zou de vernedering nog groter worden maar  daarentegen de spanning verminderen. Zo niet, dan vroeg ik mijzelf of ik als gevolg van de spanning mijn emoties zou kunnen beheersen. Een duivels dilemma was gecreëerd. Ik dacht aan miss Wilson, zij zou dit met veel plezier hebben gadegeslagen. Nog steeds zei niemand wat, een aantal keek mij inmiddels niet meer aan en leek geen interesse meer in mij en mijn situatie te hebben of slaagde erin dit niet te laten blijken.

De klap kwam uit onverwachte hoek. De dochter die als laatste was binnengekomen en naast mij zat vroeg weinig subtiel: “Are you wearing a diaper?”
De tijdschriften werden neergelegd, de gesprekken gestaakt. Iedereen keek mij weer aan. Ik zag dat de moeder ook ongemakkelijk keek door de vraag die haar dochter had gesteld. Maar ik was degene die om een antwoord werd gevraagd. Razendsnel overdacht ik mijn mogelijkheden maar ik wist al direct dat ontkennen geen zin had. Een scène zou mogelijk ook een slechte aantekening opleveren die vanavond door miss Wilson streng bestraft zou worden.
“Yes” antwoordde ik zachtjes.
“Do you pee your pants?”
“Yes” antwoordde ik weer.
“And also number two?”
“Maria” reageerde haar moeder geschokt door de vraag die haar dochter net had gesteld.
Ik aarzelde even en antwoordde toen ook bevestigend.
De monden van alle wachtenden vielen open van verbazing en ontzetting. Maria was echter niet uit het veld geslagen en ging door met vragen stellen:
“Day and night?”
“Yes day and night.”
“So you wear diapers 24/7?”
“Yes I do.”
“Wow, that must be uncomfortable. I never knew that adult diapers are so thick and bulky.”
“Maria stop it” beet haar moeder het jonge meisje toe. Vervolgens excuseerde zij zich voor het onbeleefde gedrag van haar dochter.
Even dacht ik dat hiermee dit hoofdstuk gesloten kon worden ook al zag ik alle ogen op mij en mijn dikke kruis gericht. Een andere wachtende echter vond het onderwerp veel te interessant om niet verder te bespreken en pakte de draad op waar Maria was gebleven.

“Do you wear cloth or disposable diapers?”
“Cloth”
“Why? Well, they’re so thick. Disposable diapers are much more discrete.”
Ik wist niet welk antwoord ik hier op moest geven. De waarheid vertellen en aangeven dat de keuze voor mij wordt gemaakt zou alleen maar meer vragen oproepen. Vragen die de ongemakkelijke situatie waarin ik mij bevond nog verder zou verergeren. Toch wachtte de hele wachtkamer op mijn antwoord. Mijn gedachten schoten kriskras door elkaar. Alle mogelijkheden die mij te binnen schoten werden afgewogen.
“I’m allergic to disposable diapers” loog ik. Ik wist dat allergieën in de Verenigde Staten altijd heel serieus werden genomen en hoopte dat deze motivatie afdoende was.
“O dear, that must be very inconvenient. De wachtruimte knikte instemmend. Enkele wachtenden startten met elkaar een gesprek, ongetwijfeld iets met kinderen of familie die dezelfde allergie hadden als ik had voorgelogen of een ander soort.
“You must feel very uncomfortable to wear a big diaper which is visible for everyone.”
“That’s true” antwoordde ik oprecht.
“Do you have a friend, a partner?”
“No” was mijn tweede eerlijke antwoord.
“I guess your diaper doesn’t make it easier to meet people?”
“No, it’s embarrassing.”
“Can the doctor treat your disorder?”
“I don’t know”. Wederom hield ik mij op de vlakte om discussie tot een einde te brengen.
De mevrouw begreep mijn antwoord en stopte het stellen van vragen. Zwijgend bracht ik de tijd door en ik hoopte dat Lindsey mij snel zou komen halen. Verschrikt keek ik naar mijn fles die nog halfvol was. In een paar teugen dronk ik de fles leeg en speelde er vervolgens mee om de tijd te doden en de vrouwen om mij heen niet te hoeven aankijken.

Ik zag de secondewijzer tien keer rondgaan zonder dat Lindsey zich liet zien. De andere wachtenden werden door de artsen opgehaald, weer nieuwe patiënten meldden zich bij de balie en namen plaats. Al snel waren de nieuwe wachtenden geïnformeerd over mijn luier en de informatie erom heen.
Plotseling hoorde ik mijn buik rommelen. Tegelijkertijd meende ik te voelen dat er druk op mijn darmen kwam.

Na een kwartier kwam Lindsey mij halen. “So Roger, time for your second and third examination.”
Ik stond op, mijn plastic broek gaf de wachtkamer nog een krakende afscheidsgroet, en ik volgde Lindsey die op een professionele autoritaire wijze de leiding nam. We liepen door dezelfde gang en leken naar dezelfde ruimte als vanmorgen te lopen. Dit bleek ten dele waar. Het was een ander deel van dezelfde ruimte maar die niet eerder zichtbaar was omdat de harmonicadeur gesloten was. Nu deze geopend was, zag ik de loopband weer en het bureau waar ik vanmorgen met doctor Steiner en Belinda had gezeten.

“Please undress” droeg Lindsey mij op.
Snel volgde ik haar opdracht uit en een minuut later stond ik in mijn luier met sportschoenen voor Lindsey. Haar hand ging zonder gêne naar mijn kruis. Ze controleerde of mijn luier nat was en toen dit niet het geval was, kreeg ik een complimenteus bedoeld klopje op mijn billen. Daarna vertrok zij geluidloos en was ik alleen.

Belinda kwam binnen en gaf aan dat ik op de crosstrainer moest gaan plaatsnemen. Ik kreeg weer pads op mijn bovenlijf geplakt en daarna moest ik een half uur in een rustig tempo bewegen. Mijn armen en benen gingen kruislings naar voren en naar achteren. De druk op mijn darmen begon toe te nemen en ik kreeg het vermoeden dat in de fles van Lindsey niet alleen water had gezeten maar ook een laxeermiddel. Het was zinloos om tegen een dergelijk middel verzet te bieden en nu al berustte ik in het feit dat ik weldra in het bijzijn van Belinda ongecontroleerd in mijn luier zou poepen.

Het bewegen zelf kostte niet veel energie maar door de weerstand van de luier en de warmte in de ruimte begon ik toch een vochtige borstkas te krijgen. Op de timer zag ik dat ik tien minuten aan het bewegen was. Belinda had het apparaat op een half uur ingesteld dus ik was nu bijna op de helft. Een heftige kramp in mijn darmen zorgde ervoor dat ik uit mijn concentratie werd gehaald. Nog nauwelijks hersteld van de eerste kramp volgde de tweede en met een explosie van geweld leegden mijn darmen zich. Ik had geen schijn van kans om ook maar enig verzet te bieden, mijn sluitspieren waren niet opgewassen tegen de kracht die de darmen onder invloed van het laxeermiddel  hadden getoond. Het resultaat van die krachtsexplosie zat nu in mijn hele luier. Een warme brij van de onderkant van mijn rug tot voorbij mijn ballen aan de voorkant. Door het geweld in mijn darmen had ook mijn blaas zich volledig ontspannen…  Mijn toch al rode gezicht werd nog roder toen mijn blik die van Belinda kruiste. Zij had alles gezien en gehoord.

 “You made a big mess” zei ze met een grappig gevoel voor understatement. Er klonk geen medelijden in haar stem maar evenmin leedvermaak.
“I shall inform Lindsey to change you after the third exercise.”
Dat betekende dat ik nog wel even met deze vuile luier zou moeten rondlopen of bewegen bedacht ik mij direct.
Alsof Belinda mijn gedachten kon raden ging zij verder.
“Unfortunately we can’t have you changed right after this exercise. Doctor Steiner has indicated that’s imperative to start the third exercise right after the second one. I’m sorry Roger.”
Het was dus een vooropgezet plan van dokter Steiner. Ik vroeg mij af of Belinda überhaupt van de werkelijke situatie op de hoogte was. Het zou mogelijk zijn dat dokter Steiner en Lindsey de enigen waren die het plan hadden gesmeed en dat de rest van het personeel, en dus ook Belinda, nergens vanaf wist. Dat verklaarde wel waarom Belinda niet meedeed aan het vernederen. Oké, ze had mij een speels klapje op mijn billen gegeven maar was daar ook zelf zeer van geschrokken. Als de tijd teruggedraaid kon worden dan was ik er niet zeker van of zij dat nogmaals zou hebben gedaan. In theorie zou het dus kunnen. De vraag was of Belinda aan dokter Steiner kritische vragen zou stellen of gesteld had omtrent mijn situatie. Ik probeerde een strategie te bedenken om al mijn vragen en theorieën te toetsen. Op de timer zag ik dat ik nog iets minder dan een kwartier te gaan had. De brij in mijn luier begon al af te koelen en door mijn bewegingen verspreidde het zich over alle mogelijk denkbare plaatsen. Ik probeerde niet te denken aan hoe mijn luier er nu van binnen uitzag. Ergens was ik dankbaar dat Lindsey de ondankbare taak had mij te verschonen en niet ik zelf.

Het apparaat gaf een geluidsignaal af als teken dat de vooraf ingestelde tijd was verstreken. Geleidelijk bracht ik mijn armen en benen tot stilstand. De inspanning die ik geleverd had zorgde voor tintelingen in mijn kuiten en een blubberig gevoel in mijn hamstrings. Van mijn armen had ik geen last.

Belinda bestudeerde de uitdraai van de zoëven door mij uitgevoerde test.
“Well so far I can’t see any physical deficit. You’re in good shape.”
Ik keek Belinda aan maar haar blik bleef op de papieren gericht.

“Let’s move on to the third test.”
Ik was benieuwd wat ik nu zou moeten doen. Tot mijn afgrijzen zag ik dat we richting een fiets liepen die in fitnesscentra gebruikt worden om spinninglessen op te geven.

“Well Roger, I can imagine that it will be a, well how would I say it, that it will be a challenging  exercise because of your current condition.”
Belinda leek zich oprecht ongemakkelijk te voelen bij de situatie. Mijn luier zag er door de plastic broek al vuil uit. Er was weinig fantasie voor nodig hoe de binnenkant er uit zou zien. De gele vlekken aan de voorkant en de bruine vlekken die onder mijn kruis opdoemden boden geen enkele privacy.

“You need to cycle for half an hour. Try to keep your heart rate at around 135 while spinning..” En terwijl Belinda dat zei, sloot ze een klip op mijn wijsvinger aan die aan een kabel verbonden was aan een scherm op de fiets.
“You can stand on the pedals, I assume you’ll prefer that above sitting on the saddle.”
Zwijgzaam knikte ik ten teken dat ik de instructie had begrepen. Ik plaatste mijn voeten in de toeclips van de pedalen en begon staand te fietsen, mijn benen langzaam ronddraaiend om mijn ritme te vinden. Het scherm kwam tot leven en ik zag dat mijn hartslag nu op 100 zat. Met het verhogen van mijn ritme liep ook mijn hartslag op en al snel zat ik op de aangegeven 135 slagen per minuut. Het was qua inspanning goed te doen maar het staan was zwaar en niet vol te houden. Met nog meer dan tien minuten te gaan vocht ik tegen de stem van mijn benen die vroeg om te gaan zitten omdat de belasting te zwaar werd. Het scherm bevestigde die roep. De rpm liep ook terug. Belinda had het ook gezien en keek mij aan. Met een veel betekend oogcontact begreep Belinda dat ik begreep dat zij had gezien dat mijn hartslag te hoog was en dat die moest zakken. Ook moest mijn tempo omhoog. I begreep dat ik geen andere keuze had dan te gaan zitten en voorzichtig liet ik mij op het zadel zakken. Het gevreesde resultaat werd werkelijkheid. Ik voelde de inhoud van mijn luier alle kanten opgaan, keurig meegaand in het ritme en bewegingen van mijn benen. Alleen het stukje midden op mijn zadel leek zo rustig als het oog van een orkaan.

Gelukkig kwam aan deze marteling ook een eind. Zo’n drie minuten voordat het half uur erop zat, kwam Lindsey de kamer binnen en pakte zij uit de kast witte doeken waarvan ik vermoedde dat het luiers waren. Lindsey ging vervolgens naast Belinda staan en ik zag haar mond een aanzet maken te bewegen maar er kwam geen vervolg.
“I think the protective paper in his diaper hasn’t work well” en met een knikje van haar hoofd gebaarde Belinda ten slotte naar mijn vuile luier.
“I fear you’re right about that” fluisterde Lindsey bezorgd terug.

Het display begon te knipperen. De tijd zat erop. Belinda liep naar de machine toe die tegen de andere muur stond om een uitdraai te maken van mijn resultaten. Lindsey pakte mij bij mijn arm en nam mij mee naar de ruimte waar ik eerder al verschoond was.


Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Stamgast
  • *****
  • Berichten: 195
  • Geslacht: Man
  • Contact behoefte: niet opgegeven
  • Geboortejaar: 1972
  • Ik ben: DL
  • Locatie: den haag
Re: Afspraak in Atlanta
Reactie #32 februari 07, 2014, 17:14:58 17:14*
Dag 3 deel 2

“You obviously belong in diapers” was haar eerste opmerking die op mij bits overkwam.
“Well, we have lots of them in our clinic so that won’t be a problem. However, what will be a problem is to get your butt clean. My gosh, you made a terrible mess.”
Lindsey had inmiddels de plastic broek al over mijn knieën naar beneden getrokken en op haar commando stapte ik uit de broek. Zij gebood mij op de tafel te gaan liggen. De natte, vuile luier hing tussen mijn benen en de walm die eruit kwam was vreselijk. Ik voelde mij zo beroerd dat de tranen in mijn ogen stonden. De combinatie van viezigheid, vernedering en de spanning wat er allemaal nog stond te gebeuren werd mij teveel. Ik had geen kracht meer over na de geleverde inspanning op de loopband, crosstrainer en fiets. Ik voelde de eerste traan mijn oog verlaten en over mijn wang naar beneden glijden.
Lindsey zag het. “Oh poor boy. Crying like a baby when getting changed.”
Ik lag op mijn rug op de tafel met mijn benen losjes uit elkaar en liet gelaten Lindsey de veiligheidsspelden losmaken en mijn luier openvouwen.
In mijn door de tranen betroebelde blikveld zag ik Lindsey het ene na het andere lotiondoekje uit het pak halen en even later in de prullenbak gooien. Zwijgend had zij met haar ene hand mijn benen omhooghoudend met haar andere hand mijn luierstreek schoongemaakt. Als laatste waste Lindsey met een washand en heerlijk warm water zachtjes mijn billen. Ik rook de babylucht die de zeep in zich had maar dat kon mij niet deren. Mijn schone billen en het niet meer voelen en ruiken van mijn vieze luier vond ik veel belangrijker.
“You developed a nasty rash” zei Lindsey bezorgd. “I will take care of that later.” Haar tone-of-voice leek nu een stuk vriendelijker, oprecht en met mededogen.
Ik zag hoe Lindsey een voorgevormde luier pakte. Hij leek groot, of eerder gezegd lang. En dik. In deze luier legde zij een inlegger in de vorm van een zandloper. Zwijgend sloeg ik haar handelingen gade. Lindsey schoof de luier onder mijn billen. Zij droeg mij op om mijn benen omhoog te houden. Met mijn handen pakte ik de onderkant van mijn bovenbenen vast en liet mijn benen uit elkaar vallen omdat Lindsey dat zo gebaarde.
Ik voelde de dikte van de luier al onder mijn billen. De luier kwam tot ver op mijn rug. Wellicht dat dat zo nog gecorrigeerd zou worden. Aan de andere kant was het, zoals ik al had opgemerkt, een lange luier. Lindsey kwam terug met een pot zalf en deed een ruime hoeveelheid op haar vingers.
“Lucky you don’t have any hair on your butt and crotch. Otherwise your skin would be seriously damaged.”
“Why?” vroeg ik oprecht.”
“Because it needed in that case far more wiping and rubbing to get it cleaned.”
Daar zat wel een logica in bedacht ik me. Zonder verder te praten ging Lindsey verder. Allebei waren we in onze eigen gedachten verzonken. De zalf en de aanraking voelden prettig. Door de dagenlange onthouding waren mijn sexuele gevoelens zeer scherp en de eerste aanrakingen van mijn scrotum deden mijn penis al stijver worden. Ik probeerde uit alle macht een erectie te voorkomen maar zonder succes. De sexuele onthouding was te groot en de bewegingen van Lindsey te prettig.

“My my, someone seems to enjoy this.” Ik keek in het lachende gezicht van Lindsey dat inderdaad veel vriendelijker leek.
“An adult man getting aroused while getting diapered.” Mijn gezicht knetterde van de schaamte en ik voelde het blozen tot achter mijn oren.
“Did you also liked the attention of the other female patients? I noticed they were quite interested.”
De vraag was vriendelijk gesteld en tegelijkertijd nam Lindsey wel uitgebreid de tijd om mijn kruis te voorzien van een laagje zalf. Zachtjes masseerde zij met haar vingers mijn balzak terwijl mijn ballen in de palm van haar hand rustten. Door de aanrakingen kromde mijn penis zich. Uit pure schaamte durfde ik Lindsey niet aan te kijken. Krampachtig probeerde ik elk detail van de bomen te bestuderen die ik door het raam kon zien om zo te voorkomen dat ik zou klaarkomen. De hand van Lindsey wegduwen durfde ik niet uit angst voor de mogelijke represailles die dat zou kunnen hebben. Daarnaast genoot ik diep van binnen van het moment.
“Belinda didn’t find any physical prove of your problems. All the results of your test showed that you’re in excellent shape. I already thought so when you came in. In my opinion you suffer from mental problems. A childhood trauma perhaps? Or is it something else?”
En terwijl Lindsey de woorden zachtjes en rustig uitsprak gingen haar vingers verder met het masseren van mijn penis en ballen. Vanuit mijn ooghoek zag ik hoe zij haar blik afwisselend richtte op mijn kruis en op mijn gezicht.
“Anyway, you obviously feel ashamed. Well, I can image that it must be very humiliating to wear diapers. Especially bulky ones which are visible to everyone. And to be changed by a women. I would feel ashamed too if I were in your position. On one hand the feeling of a waiting diaper under your freshly cleaned bum and on the other hand the feeling of the touch of a women on very erotic spots of your body. Maybe it’s as well as confusing as it is humiliating. A diaper which is the symbol of immaturity and your erection as a prove of adulthood. Both feelings at the same time….” En terwijl Lindsey doorpraatte trok ze aan de andere hand een latex handschoen aan. Met haar ene hand bleef ze doorgaan met masseren en kneden. Ik merkte dat haar hand meer en meer naar mijn penis ging en dat het masseren overging in zachtjes op en neer glijden. Ik had mijn lichaam niet onder controle hoezeer ik mij ook probeerde af te sluiten van wat ik voelde, hoorde en zag.
Plots voelde ik hoe Lindsey met een vinger in mijn anus ging. Het was verbazingwekkend hoe makkelijk dat ging want er was geen enkel gevoel van pijn of zelfs maar weerstand. Van schrik keek ik omhoog om in het glimlachende gezicht van Lindsey te eindigen.  Ik kon er niets aandoen dat mijn blik naar beneden getrokken werd, recht naar haar decolleté die goed zichtbaar was omdat er – bewust?-  een paar knoopjes waren open gedaan.  Lindsey had mijn blik gevolgd.
“Naughty, naughty boy” zei ze grappend. In mijn billen voelde ik de vinger van Lindsey contact maken met mijn prostaat en deze zachtjes begon te masseren. Het was een fantastisch gevoel waar geen enkele defensie tegen bestand was. Berustend gaf ik mijn strategie van bomen bestuderen op en besloot ik te genieten van de handelingen van Lindsey. Door het aftrekken en de prostaatmassage kwam ik schokkend klaar en spoot een warme straal zaad uit mijn penis omhoog om met een boogje op mijn buik onder mijn navel weer terug te komen.
Na helemaal leeg gemolken te zijn veegde Lindsey zorgzaam mijn zaad weg en trok zij haar handschoen uit.
“Seems you were charged to the max my boy. I think you haven’t had a orgasm in weeks. Well, this also proves as well that there likely are no physical problems.”
Ik lag nog bij te komen van mijn orgasme terwijl Lindsey de schone luier tussen mijn benen omhoog trok en de achterflappen op de voorkant vastzette met klitteband. Het voorgevormde model zat mij als gegoten. De maat was door Lindsey goed gekozen. De luier zat strak zonder te snijden. De achterflappen raakten elkaar net niet op de voorzijde. Ik voelde de inlegger niet als los onderdeel zoals ik die bij mijn vorige luier wel gevoeld had. Het leek één geheel met de luier die mij als een maatpak omsloot. Lindsey leek heel tevreden met de pasvorm want in tegenstelling tot de vorige verschoning was zij snel klaar met controleren. Ze bleef grondig in het uitvoeren van haar taken maar kon dit keer geen dingen vinden die haar niet aanstonden. Alles zat goed op z’n plek. Mijn inmiddels slap en klein geworden penis zat naar beneden gevouwen in de grote luier. Aan de buitenkant van de luier was niets te zien van mijn ballen en penis. Daarvoor was de luier te dik en te groot. Ook over deze luier moest ik een plastic broek dragen. Een effen witte kreeg ik aangereikt. De broek was zeer ruim gesneden en paste met gemak over de luier. De brede beenelastieken en die om mijn middel zorgden ervoor dat de broek comfortabel aanvoelde. Het plastic kraakte wel flink. Enige seconden later zat deze op zijn plek en mocht ik mijn romper en joggingbroek weer aantrekken. De luier stond bol en kwam aan de achter- en voorzijde onder mijn joggingbroek uit. Aan de achterzijde zelfs tot halverwege mijn rug. De romper voorkwam dat de luier zichtbaar werd maar de contouren onder mijn broek kon die niet verbergen.

“Time for lunch” zei Lindsey opgewekt. “You come and follow me? I’ll show you the restaurant and will pay your lunch. Unfortunately I can’t stay because I have work to do” Alhoewel ze het vragend stelde was het meer een voorstel waarvan ik geacht werd op in te gaan. Ik keek Lindsey aan en ze keek heel vriendelijk naar mij. Had ik mij nu zo vergist of speelde Lindsey een spelletje met mij. Vanmorgen leek zij venijnig, streng, vilein en nu toonde zij zich in alles het tegenovergestelde. Ik zette mijn eerste stappen in de richting van Lindsey en voelde hoe de luier mijn benen uit elkaar duwde waardoor ik gedwongen werd mijn voeten anders neer te zetten dan normaal. Het gekraak van de plastic broek vulde de ruimte en ook op de gang kondigde het ‘tell-tale’-geluid van een luierpakket mijn komst aan. Personeel en bezoekers keken mij met een glimlach van leedvermaak of medeleven aan. Het was onmogelijk om mijn dikke achterwerk, ganzenpas en gekraak te negeren alhoewel een enkeling dit wel probeerde. Maar vanuit mijn ooghoeken zag ik dat deze voorbijgangers uiteindelijk toch omkeken.

In het restaurant was het niet anders. Met een dienblad in mijn hand sloot ik achteraan aan in de rij voor het buffet. Het was druk maar niet vol. Er waren nog voldoende tafeltjes over. Zoals altijd waren de tafeltje aan het raam of in de hoek bezet en waren in het midden van de zaal de vrije plaatsen te vinden. Al snel was ik in het restaurant ‘trending topic’. Ik voelde de blikken en gefluisterde opmerkingen van alle kanten komen van de veelal jonge vrouwen. Beschaamd probeerde ik mijn blik zo strak mogelijk op het aanbod van broodjes, warme plateaus en dranken te houden om zo elk oogcontact te vermijden. Aan mijn linkerzijde, net voor mij, deed Lindsey alsof haar geluierde patiënt voor haar de gewoonste zaak van de wereld was en kwebbelde ze vrolijk met de bedienden in de keuken. Plotseling hoorde ik een stem zachtjes in mijn oor praten, een vleugje parfum bereikte mijn neusgaten.
“I would love to pat your sweet diapered butt. Do you mind?”
Ik durfde degene die mij deze woorden toefluisterde niet aan te kijken. Toch zou ik dat we moeten doen als ik mij verstaanbaar wilde maken zonder dat anderen dat zouden horen. Inmiddels was ik al zo achterdochtig geworden dat ik mij afvroeg of deze persoon ook in het complot van miss Wilson zat. Afwijzen zou dan tot een ‘bad note’ kunnen leiden. Maar om midden in een restaurant door een wildvreemde op mijn billen geklopt te worden was evenmin een leuk vooruitzicht. Het zou zo de aanzet kunnen zijn van een speelkwartier van alle hier aanwezige vrouwen. Ja, ik was de enige man in de kantine. Toch antwoordde ik de stem zonder een bewuste afweging te hebben gemaakt. Toen ik mij omdraaide keek ik in een paar vrolijke ogen die het centrum vormde van een lief gezicht. Ik kon er geen sadiste in herkennen, wel een leuke vrouw die in was voor een grapje.
“Sure, go ahead. But only sweet pats. I have had already enough spanks the last few days” probeerde ik zo gevat en zelfverzekerd mogelijk te antwoorden.
Met een oogopslag die geruststelde, de humor had begrepen en kon waarderen antwoordde de vrouw mijn opmerking. Ik voelde haar hand zachtjes op mijn billen komen. Rustig wreef zij over mijn luier en plastic broek, de kledingstukken uitgebreid verkennend. Daarna klopte de vrouw een paar keer speels op mijn billen. Gelukkig overstemde het rumoer in de kantine de plofjes die het kloppen op mijn luier en plastic broek veroorzaakten.
“My, my, those diapers are very impressive. Why do you wear such big diapers? There’re much more discrete ones available.”
“Long story” mompelde ik, geen zin hebbend om een lange gesprek aan te gaan.
De vrouw voelde dit aan en ging er niet verder op door.
“By the way, my name is Dana.”
“Roger” antwoordde ik zo vriendelijk mogelijk, mijn wat botte antwoord van zoëven proberend te compenseren.
“Nice to meet you Roger” reageerde Dana enthousiast.

Inmiddels was Lindsey bij de kassa aangekomen. Zij liet de cassière weten ook voor mij te zullen afrekenen. Met een geoefend oog bestuurde de cassière hetgeen wat op mijn plateau lag en sloeg dat op de kassa af. Lindsey betaalde met haar personeelspas.

“I will pick you up when I’m ready. Expect to be here at least an hour before I’ll be back. Ok?”
“Ok Lindsey.”
Lindsey knikte en liep weg in de richting van de gang die naar de afdelingen leidde.
 
“Well, would you like to join me?”
Ik accepteerde dankbaar het aanbod van Dana. Gelukkig zou ik niet alleen aan een tafel zitten midden in een restaurant waar vanuit alle kanten de blikken op mij gericht zouden zijn.
Een tweede gelukje diende zich direct erna aan. Een tafeltje aan het raam kwam vrij. Dana en ik stonden er al vlakbij en konden zonder op te vallen het tafeltje bezetten.

Dana was nieuwsgierig. Ze was ook eerlijk door er niet om heen te draaien. Dana gaf toe dat mijn hele situatie haar uitermate boeide. De lunchtijd vloog voorbij. Uiteindelijk zaten we praktisch als enigen in het restaurant. Dana bleek een zeer prettige vrouw en gesprekspartner. In een mum van tijd had zij mijn vertrouwen gewonnen en had ik open kaart gespeeld. Dit luchtte op merkte ik. Tevens, zo redeneerde ik, had ik hier toch niets te verliezen en hoefde ik niet de schone schijn op te houden. Zonder te oordelen had Dana geluisterd, vragen gesteld, doorgevraagd, samengevat en zich zo een beeld van mij en mijn avontuur in Atlanta gevormd. Pas op het laatst kwam ik eraan toe naar haar te informeren. Dana was sinds kort patiënte van dr. Steiner. Ze had last van een hardnekkige blaasontsteking en hoopte dat in dit ziekenhuis de oorzaak ervan gevonden zou worden. Dana woonde, vanzelfsprekend, in Atlanta. Zij was 29 jaar, alleenstaand, en openbaar aanklager van beroep. Dana was opgegroeid in Illinois maar was blij dat zij een aanstelling in Georgia, met haar milde klimaat, kon krijgen. De koude winters in het noorden vond ze te lang duren.

“When your adventure at miss Dawn is over and you’ve time left, I would like to see you again.”
Dana haalde een visitekaartje uit haar tas en schoof die over de tafel naar mij toe.
“I will” antwoordde ik.
“Promise?”
“If a Dutchman says yes, it is a yes.”
Dana keek mij met wat leek op een verlegen blik aan, zich niet goed wetend hoe zij mijn antwoord moest interpreteren. Maar mijn lach deed haar verlegen blik omslaan in een vrolijk gezicht wat uitstraalde dat zij het begrepen had en de uitkomst haar beviel.

Het kenmerkende geluid van het inmiddels voor mij bekende loopje van Lindsey kondigde haar komst aan. Met een snel maar niet vluchtig afscheid zeiden Dana en ik elkaar gedag. Het resultaat van ons prettige gesprek ontging Lindsey niet. Zodra we de gang doorliepen stak zij van wal:

“You had nice company during your time in the restaurant?”
“Yes, fortunately I met a lady who was nice and friendly.”
“Just nice and friendly?” vroeg Lindsey uit meer dan professionele belangstelling.
“Well, she gave me her card and asked to meet us again before my flight to Holland.”
“So she took the initiative?”
“Yes, she took the initiative.”
“Wow, you must have quite impressed her or was it your nice padded bottom?”
“My diaper was the cause, she wanted to pat it and I agreed.”
Lindsey kon haar oren niet geloven maar kon uit alles opmaken dat ik geen grapje met haar uithaalde.
“What’s her name?”
“Dana”.
“Well anyway, you have all the attention of the visitors and the staff. I can assure you that the majority is fond of your diapered butt. Many would like to feel or tap on your diaper. If they all had the courage to ask you to do it, we had to protect you. I think it’s the motherly instinct that’s triggered by your diaper. And besides, to be honest, you’re handsome and from Europe.
“Thanks for the compliment”
“No thanks, it’s true, believe me.”
“What difference does that make, from Europe?”
“Europe is for us Americans a magic continent. Ancient Rome, The Greek, Culture as music and paintings, etc. In a twinkling of an eye we notice that you’re different, more civilized maybe.”

We waren aangekomen in de onderzoeksruimte. Ik liep naar de stoel toe die Lindsey mij aanbood en ging erop zitten. Door de dikke luier had ik het gevoel alsof ik op een kussen zat. Het krakende plastic van de beschermende broek benadrukte de aanwezigheid van mijn luier. Op de wand zag ik de secondewijzer de klok een aantal maal ronddraaien toen Belinda binnenkwam.

“Hi Roger, ready for the last part of your tests?”
“Yes Belinda” antwoordde ik redelijk opgewekt in de wetenschap dat het einde nabij was.
“Please follow me” verzocht Belinda mij vriendelijk.
We hielden stil bij een apparaat waarmee traplopen kon worden gesimuleerd.
“This will be a rather intensive exercise. Would you like to keep your pants on or do you prefer to undress?”
“Is it possible to get another type of diaper?”
Belinda bekeek mijn luierstreek aandachtig. Haar ogen gleden om mijn billen en kruis en, of het beeld nog niet voldoende duidelijkheid bood, kneep zij zachtjes aan de achterkant in de luier om zich een idee van de dikte te krijgen.
“It’s impressive indeed” antwoordde ze begripvol terwijl haar blik nog op mijn luier was gevestigd.
“I’ll see what I can do.” En met die woorden liet Belinda mij in de kamer achter terwijl zij op zoek ging naar een alternatief.

Na een minuut of tien kwam Belinda terug met in haar hand een dikke witte disposable luier en een grote rechthoekige inlegger.

“Sorry to kept you waiting so long. Everyone was very busy. I spoke Lindsey and she agreed to let me put you in another diaper. You’re lucky I found one as we usually don’t use disposables. Unfortunately, Lindsey couldn’t come over to diaper you. So I’ll will rediaper you. I don’t have any experience in diapering so maybe I need your help.”

Zwijgzaam lag ik op de bekende onderzoekstafel terwijl Belinda mijn plastic broek naar beneden schoof en over mijn enkels uittrok. Daarna trok ze de flappen los. Het klittenband gaf niet makkelijk mee dus Belinda moest behoorlijk wat kracht zetten. Eenmaal los, vouwde zij de luier open en kwam mijn blote kruis vol in beeld. Ik realiseerde me dat Belinda mij nog niet naakt had gezien en mijn gewaxte scrotum en billen kwamen voor haar dan waarschijnlijk als een verrassing. Belinda staarde voor mijn gevoel net even te lang naar mijn edele delen waardoor ik mij ongemakkelijk begon te voelen. Het was een mix van schaamte en erotische spanning. Een combinatie die ik de afgelopen dagen veelvuldig had ervaren.
Terwijl ik in mijn blote billen op de tafel lag vouwde Belinda met een niet gespeelde onhandigheid de disposable open die zij had meegenomen. Eenmaal opengevouwen was zij zichtbaar onder de indruk van de grootte van de luier. Aanvankelijk wilde Belinda de voorzijde van de luier onder mijn billen schuiven maar al snel corrigeerde zij haar eigen fout.
Als een geolied team tilde ik mijn billen op zonder dat Belinda daar om hoefde te vragen en positioneerde zij de luier recht onder mijn achterwerk. De inlegger was Belinda echter nog vergeten maar even later lag deze ook keurig in het midden van de luier. Ik voelde haar zachte vingers de flappen aan de achterzijde één voor één oppakken en met de plakkers op de voorzijde van de luier vastzetten. Vergeleken met de ervaren Lindsey en miss Wilson zat de luier niet minder netjes, hooguit wat minder strak.  Met een tevreden blik bekeek Belinda het resultaat van haar werk.

Ik stond op en Belinda keek nogmaals naar de luier die zij mij zoëven had omgedaan.
“Well, not bad for my first diapering” evalueerde zij haar eigen werk.
“You did very well” complimenteerde ik Belinda.
“Still thick but not as bulky as the previous one” was haar droge commentaar na een visuele inspectie van 360 graden.
Zonder een antwoord te geven trok ik mijn broek en bovenkleding aan om tot slot mijn schoenen vast te strikken.

“Try to take as many steps as you can in twelve minutes time” was de opdracht die Belinda mij gaf toen ik op het apparaat stond.
Eenmaal aan het werk bleken het twaalf lange minuten te zijn. Het was zwaar en ik wilde niet de resultaten krijgen die bij een oude man hoorden. Voor mijn eigen ego niet en om de mogelijke toorn van miss Wilson te voorkomen. Belinda was zo vriendelijk om mij gedurende de oefening zoveel mogelijk aan te moedigen. Mijn luier kraakte vrolijk mee in het ritme van de stappen en ik voelde de inlegger en elastieken van de luier in mijn kruis schuren. Ik moest alle moeite doen om weerstand te bieden aan de reflex om continu met mijn handen aan mijn luier te trekken.
Belinda begreep de situatie: “Itchy?”
“Sort of, it’s more chaffing.”
“Ai, that’s not good. Fortunately, you’re almost finished.”
De timer tikte inderdaad de laatste seconden weg en met een piepsignaal werd het einde van deze oefening bevestigd.
Belinda noteerde het resultaat en gaf mij de gelegenheid om op adem te komen, me af te drogen en iets te drinken.

“Well, I suppose we’re almost finished” zei Belinda na enige tijd. “I’ve got almost all the data we need to make a report. I only have to measure your blood pressure, examine your longs and all the other basic things.”
Ik knikte stil ter bevestiging dat ik haar had begrepen.
Belinda kwam achter het bureau vandaan. Ze keek mij aan en gaf aan dat het voor de onderzoeken noodzakelijk was dat ik mij zou uitkleden.
Ter plekke trok ik al mijn kleren uit en ging ik enkel in mijn luier weer op de stoel zitten.

“Please have seat at the examination table. I have all the necessary equipment over there.”
 “Okay” antwoordde ik en ik liep naar de onderzoekstafel aan de andere kant van de kamer.
Belinda liep pal achter mij met een clipbord in haar hand.
Ik ging zitten, mijn benen zweefden los boven de vloer, mijn armen hingen naast mijn romp. Mijn handen vonden houvast aan de rand van de tafel. Ik voelde me klein en kwetsbaar zo naakt in een witte luier tegenover een vrouw die mijn vriendin zou kunnen zijn en tegelijkertijd haar professionaliteit uitstraalde door de witte jas die zij droeg en de stethoscoop die losjes om haar hals bungelde.
“Your butt looks so cute in this diaper” zei Belinda toen ze ging zitten. Zij leek haar schaamte voorbij want terwijl ze de woorden uitsprak keek zij mij recht in de ogen.
“I already heard it, but thanks anyway.” De humor in mijn opmerking ontging Belinda.
“Really, it triggers all my motherly feelings in my body I never figured I had.”
“And what are those motherly feelings?”
“Well, caring and nurturing.”
“So you see me more like a baby than a boyfriend?”
“Yes, I’m sorry. Your groin and butt is as smooth as a baby. And as I’ve seen you the whole day in a diaper it’s impossible for me to picture you without one. When I think of you, I see the diaper as well. And no mather how cute you look in your diaper and how sweet you are, it’s actually not the way I prefer my boyfriend.”

Ook nu keek Belinda mij strak aan. Ze had de woorden niet onvriendelijk uitgesproken maar desalniettemin kwamen die hard aan. Op een nette manier had ze gezegd te lachen om een jongeman die luiers droeg. Nog meer dan anders schaamde ik mij diep voor de scène die zich momenteel afspeelde.

Met een professionele routine handelde Belinda de onderzoeken af. Mijn bloeddruk werd opgemeten, mijn longen beluisterd, de reflexen van mijn knieën, etc. Alle onderzoeken namen in totaal ruim een half uur in beslag. Door de laatste woorden van Belinda was mijn zelfvertrouwen tot een dieptepunt gedaald. De hele situatie kon mij op dit moment niets meer schelen. Het kostte dan ook weinig moeite om mijn plas te laten lopen. Een zwakke maar gestage stroom kwam op gang en vulde de voorkant van mijn luier die langzaam verkleurde. Het gebeuren ontging Belinda niet omdat zij juist op dat moment de reflexen van mijn knieën onderzocht.

“Having a little accident?”
“Yes”.

Belinda liet het onderwerp voor wat het was en rondde even later haar onderzoeken af.
“I’ll call Lindsey to change you.”

Een half uur later zat ik met dezelfde luier en plastic broek om als eerder vanmiddag op de stoel aan het bureau tegenover Belinda en dr. Steiner. Ik had mijn joggingpak aan en keek zwijgzaam toe hoe dr. Steiner de resultaten van mijn onderzoeken bestudeerde. Belinda zei evenmin een woord en leek opgelucht te zijn toen zij even werd weggeroepen. Toen zij terugkwam was dr. Steiner inmiddels met haar conclusie begonnen.

“The results show that you’re in a perfect shape. There’s no medical indication for your incontinence problems. This means that we can’t help you in our facility. Miss Wilson, Dawn, should find the cause as an expert in psychological deficits. I will put all the results in a report which I will email to miss Wilson. I will also include a summary of my interpretation of your problem. Any questions?”

Ik knikte nee en mompelde er wat onverstaanbaars bij, mijn ogen gericht op mijn uit elkaar gedrukte benen en de bult in mijn kruis. Ik voelde me echt een klein kind en ondergeschikt aan dr. Steiner en Belinda. En met name ten opzichte van Belinda voelde dat niet prettig. Of het kwam omdat wij van ongeveer gelijke leeftijd waren of dat ik haar aantrekkelijk vond, ik wist het niet.  In ieder geval was ik blij dat de dag erop zat en ik beide vrouwen de hand kon schudden en bedanken. Miss Wilson was geïnformeerd dat ik klaar was. Ik werd door Belinda overgedragen aan Lindsey die mij gebood plaats te nemen in de bekende wachtkamer. Gelukkig was die nagenoeg leeg. De paar blikken die ik kreeg kon ik na alles wat ik vandaag had meegemaakt er ook nog wel bij hebben.

Niet wetend wat te doen frummelde ik wat met mijn handen totdat zij in een van de broekzakken het visitekaartje van Dana voelden. Ik haalde het eruit en bestudeerde het aandachtig. Ik hoopte dat ik een gelegenheid zou krijgen om het kaartje verborgen te houden voor miss Wilson of dat ik toestemming zou krijgen het te houden, mocht zij het vinden. Terwijl ik ernaar keek wist ik dat het mij niet zou lukken het telefoonnummer te onthouden, hoe graag ik het ook wilde.

Een patiënte verliet de wachtkamer maar niet voordat zij een ‘grappige’ opmerking had gemaakt over de dikke bult onder mijn broek.  Gelaten liet ik het over mij heen gaan. Niet veel later hoorde ik de vertrouwde stem van miss Wilson.

“So Roger, did you have a nice day?”
Ik keek miss Wilson aan en stond op.
“Yes miss Wilson. Everyone was very kind and helpfull.”
“I already received her report and I will read it attentively when home.”
Tevreden bestudeerde miss Wilson mijn kruis.
“Well padded I see and nice crinkling plastic pants. Excellent!”
“Let’s go home but first say goodbye to Lindsey.”

We liepen naar de balie toe waar Lindsey aan het werk was. Met een grote lach kwam zij naar ons toe.
“He has been a very sweet boy today miss Wilson.”
“Very well” reageerde miss Wilson tevreden.
“Nothing special happened. Everything went well. He also met a nice girl during his lunchtime” kwebbelde Lindsey enthousiast verder.
De interesse voor het laatste van wat Lindsey had gezegd was gewekt.
“So, you met a nice girl?” You’ll need to tell me everything about it” zei miss Wilson terwijl zij mij geamuseerd aankeek.
Lindsey ging nog even door, zo boeiend vond zij mijn ontmoeting van vanmiddag.
“Yes, it all started when they stood at the counter of the restaurant. She bluntly asked him to pat his diapered bottom. Well, I can imagine, every member of our staff adored his sweet diapered butt.”
“Actually, it’s quite embarrassing that a man of his age needs to wear a diaper” was het strenge antwoord van miss Wilson.
“Well maybe it’s just because of that. I mean, it’s a taboo.”
“Maybe you’re right” antwoordde miss Wilson. “But anyway, nice to hear that his diapered butt had all the attention of the females. I presume of the other patients as well?”
“Oh yes. It was the talk of the town.”
“Good. I already read the conclusion from dr. Steiner that she didn’t find any medical cause. Maybe all the attention, which hasn’t been too pleasant I presume, will help Roger to stop wetting and soiling.
“Let’s hope so. Bye miss Wilson.”
“Bye Lindsey and thanks for everything.”
“No problem at all.”
“Goodbye Roger”
Goodbye Lindsey”

In een stevig tempo liep miss Wilson de kliniek uit. Ik kon door de dikke luier het tempo moeilijk bijbenen. Door het snelheid van bewegen leek het gekraak van de plastic broek bovenmatig toe te nemen wat bij de mensen in het gebouw, die mij nog niet hadden gezien, tot verbaasde gezichten leidde.

Het voordeel van het straffe tempo was dat wij snel buiten op de parkeerplaats waren. Het felle licht en de drukkende warmte raakten mij vol in het gezicht. Gelukkig stond de auto vlakbij geparkeerd en voelde eenmaal in de wagen de airco weldadig aan.

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Forum Held
  • *****
  • Berichten: 674
  • Geslacht: Man
  • voornamelijk PVC en Diaper lover
  • Contact behoefte: alle volwassenen
  • Geboortejaar: 1986
  • Ik ben: DL
  • Locatie: Apeldoorn
Re: Afspraak in Atlanta
Reactie #33 februari 07, 2014, 18:47:01 18:47*
Weer heel wat niuewe leuke delen erbij, ga zo door !
Skype : reppie19861

Offline (Verborgen)

  • Adult Kid
  • Volwassen
  • Superlid
  • *****
  • Berichten: 142
  • Geslacht: Man
  • Altijd op zoek naar vriendjes/vriendinnetjes om me
  • Contact behoefte: alle volwassenen
  • Ik ben: AB & DL
Re: Afspraak in Atlanta
Reactie #34 februari 10, 2014, 09:04:53 09:04*
Zo ontzettend tof verhaal om te lezen.!
Luiertjelauy87 voor Skype

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Forum Held
  • *****
  • Berichten: 371
  • Geslacht: Man
  • Contact behoefte: volwassen vrouw
Re: Afspraak in Atlanta
Reactie #35 februari 12, 2014, 13:42:55 13:42*
Het blijft spannend en boeiend. Heel mooi geschreven verheug me nu al op het vervolg.
werni

Hou rekening met mijn medemens, heb ook mezelf lief en leef mijn leven.

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Stamgast
  • *****
  • Berichten: 195
  • Geslacht: Man
  • Contact behoefte: niet opgegeven
  • Geboortejaar: 1972
  • Ik ben: DL
  • Locatie: den haag
Re: Afspraak in Atlanta
Reactie #36 april 05, 2014, 21:35:52 21:35*
Na een uurtje rijden parkeerde miss Wilson de Prius voor de garage. Bij het uitstappen voelde ik dat de hitte inmiddels had plaatsgemaakt voor een aangename zwoelte. Met een speelse tik op mijn billen gaf miss Wilson blijk dat zij goed gehumeurd was.

“Your diapered butt is highly attractive. I guess you heard this a lot today, didn’t you?”
“Yes miss Wilson.”
“So tell me about Dana.”

Ik vertelde over onze ontmoeting en dat wij leuk hadden gesproken over allerlei zaken. Ik liet aan miss Wilson het visitekaartje zien wat Dana mij had gegeven en vroeg of ik deze mocht bewaren om na afloop van mijn verblijf met haar contact op te kunnen nemen. Gelukkig deed miss Wilson hier niet moeilijk over, integendeel. Ze vond het erg leuk en onder mijn toeziend oog legde miss Wilson het kaartje bij mijn overige spullen in de kluis. Vanaf dat moment ging zij echter weer direct over tot de orde van de dag, of liever gezegd: de avond, want deze was inmiddels al aardig gevorderd.

“Go stand in the corner. Hands behind your head.”
“Yes miss Wilson” antwoordde ik gedwee en ik liep naar de plek waar ik eerder al een tijd had doorgebracht. Op de plaats aangekomen vouwde ik mijn handen achter mijn hoofd en wachtte ik af wat zou komen.

Ik kon niet zien maar wel vermoeden dat miss Wilson het rapport van dr. Steiner aan het lezen was. Het zou mij verbazen als de uitslagen van de testen die ik had uitgevoerd miss Wilson zouden interesseren. Nee, miss Wilson was met name benieuwd hoe ik mij gedragen had en was omgegaan met alle vernederingen die ik daar had ondergaan. Na wat leek een half uur werd ik door miss Wilson geroepen.

“Roger, come over here please.”
Snel liep ik naar haar toe en wachtte ik op verdere instructies.
“On your knees. Hands behind your head.”
Toen ik de gewenste houding had aangenomen stak miss Wilson van wal:

“I’m very satisfied with your behaviour today. Doctor Steiner stated in her report that you were very cooperative towards Belinda, Lindsey and all the other staff members and patients. Of course doctor Steiner and her team did not find any physical reasons for your incontinence. So the reason must be found between your ears, musn’t it?”
“Yes miss Wilson” antwoordde ik opgelucht vanwege de goede beoordeling wat betreft mijn gedrag.
“So I will continue to discipline you and to show the world your well padded butt. Is that clear Roger?”
“Yes miss Wilson” reageerde ik nu toch weer wat onzeker. De dreigende toon waarmee miss Wilson de laatste zin had uitgesproken boezemde mij toch weer angst in.
“All right. Do you have a soiled diaper?”
“No ma’am.”
“Good. Than strip.”
Na een korte aarzeling of ik het wel goed begrepen had dat ik mij ter plekke helemaal moest uitkleden, trok ik zo snel als ik kon mijn broek, shirt en schoenen en sokken uit. Als laatste deed ik mijn luier af die door het plassen wel flink nat was geworden en daardoor tussen mijn benen hing.
“Throw it away and return to me immediately” commandeerde miss Wilson die al mijn bewegingen aandachtig had gevolgd.

Met een paar vochtige doekjes maakte miss Wilson mijn billen schoon en trok mij vervolgens over haar knie.
“Because you were a good boy today I won’t spank you too hard.”
En na die korte mededeling daalde een slagenregen op mijn billen neer. Na de eerste schrik, die ondanks de vele spankings die ik reeds had ondergaan nog steeds kwam, voelde ik mijn billen beginnen te gloeien tot de warmte overging in hitte. Toch was er geen sprake van pijn zoals ik die voelde wanneer miss Wilson mij met de paddle sloeg. De schaamte overheerste op dit moment. Met mijn blote billen in de lucht en mijn gezicht laag bij de grond voelde ik mij klein en kwetsbaar. Dit gevoel werd nog versterkt door het pak babywipes wat vlakbij mijn gezicht op de grond lag en waarvan de zachte babygeur de lucht rondom mijn neus dominant kleurde. Dezelfde doekjes die miss Wilson zoëven had gebruikt om mijn billen schoon te maken en nog vele malen zou gebruiken gedurende mijn verblijf.

“So, that’s enough for today.”
Miss Wilson liet mij opstaan en gebaarde mij haar te volgen. We liepen de hal in, de deur door die naar de trap naar de kelder leidde. Liggend op mijn bed schoof miss Wilson drie luiers onder mijn billen die zij één voor één strak vastplakte. Na de eerste en tweede te hebben omgedaan sneed zij met een klein mesje de plastic buitenlaag open zodat mijn plas door deze luiers zou kunnen doorzakken naar de laatste luier. Deze was een maat groter dan de eerste twee die miss Wilson mij had omgedaan. De luier was zo groot dat die de eerste twee volledig uit het zicht onttrok. Voor mijn gevoel eindigde de luier zowat onder mijn oksels. Dit was niet zo maar groot was de luier zondermeer. Ik mocht opstaan en voelde de luier zich om mijn lichaam spannen. Tussen mijn benen de inmiddels vertrouwde prop waardoor ik wijdbeens stond. Ik keek in de ogen van miss Wilson die tevreden haar zojuist verrichte werk bestudeerde. Uit de kast haalde zij nog een afsluitbare plastic broek en gebood mij deze aan te trekken. Eenmaal op z’n plek sloot miss Wilson met een hangslotje de ketting die in de band van de broek zat verwerkt. Ik verwachtte dat miss Wilson mij nu een T-shirt zou laten aantrekken maar tot mijn verbazing kwam zij met een pyjama uit één stuk.

“It’s getting colder and I don’t want to turn on the heating so you better put these on.”

Ik pakte het kledingstuk aan en had na een korte bestudering door dat ik eerst mijn benen er in moest steken en daarna het bovenstuk over mijn schouders diende te sjorren. Het sjorren bleek niet nodig omdat de pyjama qua lengte en breedte ruim gesneden was. Alleen rond mijn billen zat de pyjama wat strakker vanwege de dikke luier die zich er ook duidelijk onder aftekende. Miss Wilson trok de ritssluiting die op mijn rug zat omhoog.

“Stand still. I’ll be back in a moment.”

Ik keek miss Wilson na en zag haar even later met een naald en draad terugkomen. Ze fixeerde het lipje van de ritssluiting in de gesloten positie door een aantal maal de garen door het oogje van het lipje te halen en deze aan de band van de hals van de pyjama vast te zetten. Door de positie hoog op mijn rug zou ik de ritssluiting nooit kunnen openen zonder grof geweld, laat staan op een onzichtbare wijze herstellen. Ik was dus dubbel gebonden door de plastic broek en de pyjama. Mijn vraag waar dit allemaal voor diende zou spoedig beantwoord worden.

“So Roger, all dressed up for tonight and tomorrow. You will stay in your cell untill the day after tomorrow. That’s the day the nice girls we met at the movies come over to take care of you. I want you to think about assignments you’re going to perform for each girl. Take care you offer each of the five girls an assignment which has a high fun factor. I advise you to think of a humiliating, humble or painful assignment. I warn you: If a girl is not satisfied with the assignment you composed and performed, punishment will be harsh. So be creative and don’t be too kind for yourself.”

Ik moest alles laten bezinken. Miss Wilson zou mij zo opsluiten voor ongeveer 36 uur. Dat verklaarde de dikke luier en plastic broek en ook de warme pyjama. Na mijn opsluiting zouden de meiden die we in de bioscoop waren tegengekomen hier zijn. Ik zou voor alle vijf een afzonderlijke opdracht moeten bedenken en uitvoeren om ze te plezieren. De bedoeling was dat die opdracht voor mij vernederend, dienstbaar of pijnlijk zou zijn. Of nog beter, een combinatie van deze kenmerken. Een onvoldoende resultaat zou bestraft worden. En over deze vijf opdrachten mocht ik anderhalve dag nadenken….

“I’ll bring you some food and water in a minute.”

Miss Wilson sloot mijn cel af en ik overdacht mijn huidige situatie terwijl ik naar mijn dikke kruis keek. Even dwaalden mijn gedachten af naar Dana en wenste ik dat ik al bij haar was. Het bezoek aan miss Wilson begon mij teveel te worden. Ik ijsbeerde door mijn cel en hoorde bij elke stap die ik zette het plastic van de luier en broek onder het stof van de pyjama vandaan komen. Het leek alsof mijn onderlijf begon te protesteren tegen de dikke luiers die ik de afgelopen dagen had gedragen. Ik voelde spierpijn in mijn rug, benen en billen, waarschijnlijk als gevolg van het wijdbeens lopen, anders liggen, etc.

Miss Wilson keerde terug met een plateau in haar hand. Daar stond een bord op en een grote fles water.

“Here you are. This will be all for tonight. Tomorrow I’ll bring you breakfast and a fresh bottle of water. I advise you to eat and drink all of it and to stay quiet. In five minutes I will turn of the lights. Understand?”

“Yes miss Wilson.”

En zonder verder een woord te spreken opende miss Wilson de celdeur en nam ik het plateau van haar aan. Daarna werd de deur gesloten en op slot gedraaid. Miss Wilson hield nog even stil voor de tralies om mijn miserabele positie te bekijken en draaide zich toen om richting de trap naar boven. Ik had vijf minuten om mijn eten te nuttigen voordat ik in het pikdonker zou zitten. Aangezien er geen tafel in mijn cel was, ging ik op de grond zitten en haalde ik de deksel van mijn bord. Het was een groot bord pap. Teleurgesteld overwoog ik of ik het zou opeten maar geen zin hebbend in een knorrende maag en de mogelijke toorn van miss Wilson, besloot ik het bord pap helemaal op te eten. Het leek net babypap en was smakeloos; geen zout en ook niet gezoet. Het vulde als een zak cement en toen ik het bord helemaal op had was het laatste deel al afgekoeld en het licht uit. Ik nam nog een slok water en ging op mijn bed liggen om uit te buiken.

De dag in het ziekenhuis passeerde in mijn gedachten nogmaals de revue: Belinda, Lindsey, de vernedering in de wachtkamer, de vuile luiers en natuurlijk Dana. “Zou ze op dit moment aan mij denken?” vroeg ik mij af. Ik probeerde mij voor te stellen wat ik zou doen zodra ik bij miss Wilson klaar was. Ik kon Dana dan met mijn mobiel bellen en met de Martha, de metro, naar haar toe gaan. Wat zouden we dan gaan doen? Zou ons tweede gesprek net zo leuk zijn als het gesprek wat we vanmiddag hadden gevoerd? Misschien viel het tegen en zou het een teleurstelling worden… Mijn gedachten schoten terug naar de komende twee dagen. Morgen zou ik dus de hele dag in mijn cel blijven en waarschijnlijk ook niet verschoond worden. Het enige voordeel is dat ik dan ook geen spanking hoefde te verwachten. Tijd zou morgen mijn grootste vijand worden. Verveling en frustratie omdat ik geen benul zou hebben van de tijd. Ik verwachtte dat miss Wilson mij ook zou proberen te frustreren door de maaltijden op andere tijden aan te bieden zodat ik volledig het ritme zou verliezen. Maar die 24 uur zouden te overzien zijn. De dag erop zou een zware worden: Vijf jonge vrouwen en miss Wilson die allen hun pijlen op mij zouden richten. Vijf opdrachten die ik zelf zou moeten verzinnen. Vijf vernederingen die ik zou moeten ondergaan en vijf kansen op een afstraffing als de door mij verzonnen opdrachten niet de goedkeuring zouden krijgen of door mij voldoende zouden worden uitgevoerd. Maar wat zou ik überhaupt kunnen verzinnen en hoe zou ik die vijf opdrachten kunnen onthouden?

Ik probeerde in een andere positie te liggen maar dat lukte slecht door de dikke luier. Aangezien mijn rug zeer deed besloot ik mij op mijn buik te draaien. Dat hielp en vervolgens probeerde ik mij weer te focussen op de vijf opdrachten. En tijdens het nadenken moet ik in slaap gevallen zijn.

Ergens in de nacht werd ik voor het eerst wakker. Het was pikkedonker en ik had geen idee van tijd. Ik probeerde door van positie te wisselen weer in slaap te vallen hetgeen mij niet lukte. De reden was dat ik in mijn buik de inmiddels bekende en beruchte druk voelde opkomen. Nog duf van het wakker worden en de lichamelijke roep om slaap kreeg ik het vermoeden dat miss Wilson wellicht mijn eten had ‘verrijkt’. Door de tijdslimiet van het licht op vijf minuten had zij mij op sluwe wijze afgeleid van de samenstelling van de pap. Tegelijkertijd had ik niets vreemds geproefd. Maar dat er een soort van laxeermiddel in had gezeten was mij inmiddels wel duidelijk want de druk werd in rap tempo groter. Nu baalde ik ervan dat ik mijn hele bord had opgegeten. Het resultaat zou straks in mijn luier te vinden zijn.

Door de krampen kon ik niet meer blijven liggen. De pijn in mijn buik was te hevig. Ik stond op en liep krom naar de tralies van mijn cel. Mijn handen grepen de tralies vast en ik verbeet de drukgolven die door mijn onderlichaam stroomden. Ik voelde hoe de druk op mijn darmen steeds verder zakte totdat zij het eindpunt had bereikt. Inmiddels was ik plakkerig geworden van de transpiratie en voelde mijn hoofd warm aan maar mijn rug ijskoud. Ondanks dat ik de explosie die weldra in mijn luier zou plaatsvinden vreesde was het uitzicht op het einde van de pijn toch voor mij op dit moment het belangrijkste. Om die reden ‘hielp’ ik mijn darmen bij het geven van het laatste zetje en liep mijn luier in een mum van tijd helemaal vol. Toen ik na vier keer persen geen druk meer in mijn darmen voelde verdween ook de pijn als sneeuw voor de zon. Uitgeput legde ik mijn hoofd in mijn armen, mijn handen nog steeds gespannen om de tralies. Na een paar minuten had ik weer voldoende kracht om naar mijn bed terug te lopen. De warme brij in mijn luier schoof tijdens de paar passen heen en weer en pas toen voelde ik dat ik tijdens het ontlasten ook had geplast. Voorzichtig ging ik op bed liggen. De angst overviel me dat ik niet meer zou kunnen inslapen en de komende uren tergend langzaam voorbij zouden trekken. Gelukkig bleef dat scenario mij bespaard want door de uitputting en het slaaptekort was ik snel in dromenland.

De ochtend was al aangebroken toen ik weer langzaam wakker werd. Door een bovenlicht kwamen de eerste lichtstralen naar binnen. Toen ik goed keek zag ik dat miss Wilson verduisteringsgordijnen voor het raampje had gehangen. Het zou dus wel eens veel later kunnen zijn dan ik aanvankelijk dacht. Veel lichter dan het schemer wat nu in de kelder en in mijn cel was zou het dus niet worden.  Mijn vieze luier voelde ik direct net als de rugpijn waarmee ik de avond ervoor naar bed was gegaan. Langzaam stond ik op en rekte ik mij uit om de stijfte uit mijn rug te verdrijven. Daarna liet ik een grote plas in mijn driedubbele luier lopen die het vocht probleemloos absorbeerde. Ik liep rustig heen en weer om de doorbloeding in mijn lichaam op gang te krijgen. De zware luier maakte dat ik waggelde en het plastic van de luier en plastic broek was in de stilte van de cel en kelder goed te horen. Ik hield even stil om te luisteren of ik andere geluiden kon horen. Maar na enige tijd ingespannen te hebben geluisterd had ik niets waargenomen. Het zou zomaar kunnen zijn dat miss Wilson buiten de deur was en ik alleen in het huis was. Langzaam begon ik mijn maag ook meer te voelen. Een zacht knorrend geluid bevestigde dat er behoefte was aan een ontbijt. Echter, het was erg stil in huis en het leek erop dat ik op korte termijn geen eten hoefde te verwachten. Zuchtend overwoog ik wat ik zou doen. Niet dat er veel opties waren maar ik had een keuze: blijven staan, gaan zitten of op bed gaan liggen. En dan nog de keuze of ik met mijn vuile luier op bed zou gaan zitten of toch maar op de grond. Dat was minder comfortabel dan op het bed maar ook hygiënischer. Uiteindelijk besloot ik voor de laatste optie. Zo voorzichtig mogelijk ging ik zitten. Niet zozeer vanwege mijn vieze luier maar wel om de pijn in mijn rug draaglijk te houden. Aan het zitten in vuile luiers was ik inmiddels wel gewend. Het voelde niet prettig maar ik was al aardig op weg dit te kunnen negeren. Dit zei ongetwijfeld iets over het stadium van mijn training en de vorderingen die miss Wilson met mij hierin had gemaakt.  Het in de luier plassen was helemaal geen issue meer. Dit kon ik bijna ongemerkt al doen. Moest ik hier trots op zijn vroeg ik mij af?

De vijf opdrachten die ik voor morgen klaar moest hebben schoten weer door mijn hoofd. Ik probeerde me te concentreren en vijf scenario’s te bedenken. De vijf scenario’s moesten, althans daar ging ik van uit, qua zwaarte gelijk zijn om ‘teleurstelling’ bij de vijf jonge vrouwen te voorkomen. Mijn winst was in dat geval dat ik de toorn van de vrouwen niet over mij heen zou krijgen en, als toetje, de straf die miss Wilson nog zou uitdelen. Uiteindelijk kwam ik in een flow waarvan ik mij eigenlijk bewust werd toen deze werd verstoord. Ik hoorde boven in de hal het geluid van voetstappen en even later het openen van een deur. De voetstappen kwamen de trap af en even later ging het licht aan. Kort erna verscheen miss Wilson voor de tralies van mijn cel. Ze zag er prachtig uit en keek met een vriendelijke blik naar mij. Er verscheen een lach op haar gezicht toen zij merkte dat ik een vuile broek had en er klaarblijkelijk weinig moeite mee had er ‘rustig’ in te gaan zitten.

“Goodmorning Roger. Did you sleep well?”
“Goodmorning miss Wilson. I didn’t sleep too well but I’m fine, thank you.”

Miss Wilson leek tevreden met mijn diplomatieke antwoord.

“I smell your dirty diaper. Unfortunately you’ll have to wear it for the next 24 hours. I assume you also wet yourself?”
“Yes miss Wilson, I wet myself twice.”
“Well, your diaper can hold a lot and otherwise you’ll have to stay in your wet and dirty pair of pyjamas till tomorrow. Do you want your breakfast?”
“Yes please miss Wilson, thank you.”
“Good, don’t walk away, I’ll be back in a minute.”

En weg liep miss Wilson. Wat een humor, alsof ik weg zou kunnen lopen. Ik wilde weer in de flow komen die mij zoëven de tijd heerlijk deed vergeten. Maar het vooruitzicht dat ik weldra weer gestoord zou worden als miss Wilson met mijn ontbijt zou terugkomen maakte dat ik bewust even afstand nam. Ik stond op om mijn benen te strekken en liep wat heen en weer, van muur naar muur en weer terug. De vuile luier plakte aan mijn billen en regelmatig kwam er een onwelriekende walm naar boven. Miss Wilson hield woord. Ik hoorde haar voetstappen weer in de gang, de trap aflopen en naar mijn cel lopen. Ik zag dat zij in haar handen weer een plateau vasthield met daarop, naar wat het leek, weer een bord pap.

“As you completely finished your bowl yesterday, I thought I do you a favour to give you exactly the same.”

Zonder op mijn antwoord te wachten opende miss Wilson het slot van mijn celdeur en legde zij het plateau op de grond. Daarna, in één vloeiende beweging, trok miss Wilson de deur weer dicht en sloot zij deze weer zorgvuldig af. Vanachter de tralies keek zij mij aan.

“I’ll leave in 15 minutes from now. I’ll enjoy a relaxing day at the spa with some friends. I’ll take your tray just before I leave as I don’t want any rats smelling dirty plates and left overs. So I suggest you eat your breakfast. You may keep your babybottle with milk and your babybottle with water. Be aware that I won’t be back before nightfall. When I’m back, I’ll give you some food. For the day this is all you’ll get. Clear?”

“Yes miss Wilson.”

“Good.” En weg was zij weer. De stilte was weer volop aanwezig in mijn cel en naaste omgeving. Ik wilde er niet bij stil staan omdat ik honger had en ik niet meer dan een kwartier had om alles op te eten. Het ontbijt was identiek aan het eten wat ik de avond ervoor had gegeten; babypap. En om de vernedering nog groter te maken waren mijn dranken in zuigflessen verpakt. De spenen kreeg ik er niet af dus er zat niets anders op dan er aan te zuigen. Dat bleek nog behoorlijk lastig te zijn maar na even oefenen had ik het door. Na een paar slokken water om de ergste dorst te lessen begon ik aan mijn pap. Ik at stevig door zonder te schrokken en net toen ik mijn laatste happen naar binnen werkte hoorde ik miss Wilson terugkeren.

“Well Roger, you’re a smart boy to eat all of your meal.” Miss Wilson opende het slot van mijn celdeur, nam het plateau aan wat ik haar aanreikte, en sloot zonder mij daarvoor te bedanken de deur. Het slot werd weer tweemaal rondgedraaid en vanachter de tralies keek ik toe hoe zij wegliep. Zonder nog even afscheid te nemen of mij gerust te stellen ging het licht uit en hoorde ik even later de voordeur dichtgaan. De stilte voelde nu nog zwaarder dan even geleden in de wetenschap dat miss Wilson weg was. Onbewust stond ik op en liep ik naar de deur van mijn cel toe. De deur die mijn enige weg naar de vrijheid afsloot. Ik voelde aan het slot, bestudeerde het voor zover mij dat in het schemerlicht lukte, en rammelde eens flink aan de tralies. Alles leek even solide en onbreekbaar. Noch de tralies, noch het slot gaf ook maar een millimeter mee. Ik stak mijn handen door de tralies en zodat in ieder geval een deel van mijn lichaam aan de goede kant van de tralies was. Na een paar minuten zo gestaan te hebben trok ik mijn handen weer terug en ging ik weer zitten. Terwijl ik mijn poep weer in mijn billen voelde nestelen vroeg ik mij af of miss Wilson wederom laxeermiddelen in mijn eten zou hebben gestopt. Onwillekeurig pakte ik de zuigflessen en probeerde ik te ruiken en te zien of er te ontdekken viel. Nee, ik kon niets vreemds ontdekken.

Dat mijn vraag terecht was bleek na een half uur toen ik mijn buik weer langzaam maar zeker meer begon te voelen. Ik herkende de druk die steeds maar groter werd. Door de wetenschap wat er ging komen, mijn eenzaamheid en het feit dat ik mij al vies voelde welden de tranen op en begon ik stil te huilen. Ik wou dat het over was, dat ik met Dana kon afspreken en leuke dingen kon doen. Als ik maar weg kon. Maar dat kon ik niet. Ik had hier zelf in volle bewustzijn voor gekozen en miss Wilson voerde enkel datgene uit waar ik haar vorstelijk voor had betaald. Ik kon alleen mijzelf een verwijt maken.

Ik nam een slok melk. Deze zou het eerst van de twee flessen op moeten in verband met de bederfelijkheid. Na flink zuigen en als gevolg ervan een kriebel op mijn tong en gehemelte, had ik een halve fles leeggedronken. Inmiddels was de berusting in mijn lot weer teruggekeerd en probeerde ik weer na te denken over morgen. Ik had miss Wilson om pen en papier moeten vragen zodat ik wat had kunnen opschrijven. Nu probeerde ik zo goed en kwaad als het kon vijf scenario’s te bedenken en uit te werken. Dat lukte redelijk totdat de druk op mijn darmen te groot werd om na te denken.

Met een krachtsexplosie leegde mijn darmen zich. Mijn al volle luier werd met ongeveer dezelfde hoeveelheid als de eerste lading gevuld. Ik had het gevoel dat mijn hele onderlichaam bedekt was met een drie centimeter dikke bruine laag. Ook mijn blaas had zich geleegd en de zwelling aan de voorkant van mijn luier werd alsmaar groter. De luier stak veel meer af onder mijn pyjama dan toen deze schoon omgedaan was. Ik wilde niet gaan zitten, die grens kon ik niet overschrijden. Ik was zo vies zoals ik nog nooit was geweest. En pas over 24 uur zou ik worden verschoond, ongeveer 12 uur zaten erop. Ik had een derde gehad, twee derde te gaan in deze luier.

Door te lopen en te staan probeerde ik de vermoeidheid zo lang mogelijk uit mijn benen en rug te houden. Ter afleiding dronk ik de tweede helft van mijn fles melk leeg. Een tijdje later voelde ik een plas opkomen die ik gelaten in mijn luier liet lopen. Ook deze werd probleemloos geabsorbeerd. Inmiddels had ik twee scenario’s in mijn hoofd uitgewerkt en had ik scenario drie en vier al in grote lijnen bedacht. De vierde ging al erg moeilijk en ik had geen idee wat ik nou nog kon bedenken voor de vijfde. Ik stelde mijzelf tot doel om eerst drie en vier helemaal uit te werken en mij dan volledig op het laatste scenario te richten.

Ik weet niet hoelang ik het had volgehouden om niet te zitten nadat ik voor de tweede keer in mijn broek had gepoept. Maar na, voor mijn gevoel, een uur of twee à drie konden mijn benen, voeten en rug niet meer. Zo voorzichtig mogelijk ging ik op de ruwe betonnen vloer zitten. Wat ik voelde toen ik ging zitten valt niet te beschrijven. Het leek alsof de inhoud van mijn luier naar boven geduwd werd en het midden op mijn rug zat. Voorzichtig probeerde ik te achterhalen of dit gevoel juist was. Ergens was ik erg bang voor die constatering en wilde ik het niet eens weten. Maar uiteindelijk deed ik het toch en drukte ik voorzichtig op mijn rug boven mijn luier. Ik kon niets bevestigd krijgen en enigszins gerustgesteld bleef ik zo stil mogelijk zitten om de viezigheid niet nog verder te verspreiden.


Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Forum Held
  • *****
  • Berichten: 371
  • Geslacht: Man
  • Contact behoefte: volwassen vrouw
Re: Afspraak in Atlanta
Reactie #37 april 06, 2014, 17:26:00 17:26*
Het wachten was weer de moeite waard.  Ben benieuwd naar de opdrachten die bedacht zijn.
werni

Hou rekening met mijn medemens, heb ook mezelf lief en leef mijn leven.

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Forum Held
  • *****
  • Berichten: 949
  • Geslacht: Man
    • Mijn Tumblr
  • Contact behoefte: iedereen
  • Geboortejaar: 1993
  • Ik ben: DL
  • Locatie: Krimpen
Re: Afspraak in Atlanta
Reactie #38 april 06, 2014, 18:48:40 18:48*
Geen idee waarom ik dit verhaal nog nooit eerder had gelezen.  :o
Ik vind het een heel goed verhaal, ik wacht in spanning af op het vervolg. !1
Strive to be happy!

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Forum Held
  • *****
  • Berichten: 1.241
  • Geslacht: Man
  • Contact behoefte: alleen bekenden
  • Geboortejaar: 1967
  • Ik ben: AB & DL
  • Locatie: Den Haag
Re: Afspraak in Atlanta
Reactie #39 april 06, 2014, 18:59:23 18:59*
Wat een schitterend verhaal! Zoveel details en het klopt mijns inziens psychologisch ook.
Het heeft, om maar eens een Engels woord te gebruiken, 'verisimilitude'.
Ik zit het ademloos te lezen maar moet nu naar bed. Nachtdienst. Mooi, heb ik later nog wat te lezen!

Hulde, rpv!
Een pandabeer is lief, schattig en knuffelig maar ook een beetje gevaarlijk.

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Forum Held
  • *****
  • Berichten: 361
  • Geslacht: Man
  • Contact behoefte: alle volwassenen
  • Geboortejaar: 1985
  • Ik ben: Leeg
  • Locatie: Zeeland
Re: Afspraak in Atlanta
Reactie #40 april 08, 2014, 20:02:25 20:02*
pfff heerlijk... ga maar snel verder  :D
geniet van je volle luier :), voor je t weet is t weer voorbij ;)

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Superlid
  • *****
  • Berichten: 113
  • Geslacht: Vrouw
  • probeer bijna alles en oordeel dan
  • Contact behoefte: niet opgegeven
  • Geboortejaar: 1973
  • Ik ben: DL
  • Locatie: Brabant
Re: Afspraak in Atlanta
Reactie #41 april 08, 2014, 20:59:13 20:59*
zeer boeiend, maar dan vooral vanuit het andere oogpunt  ;)

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Forum Held
  • *****
  • Berichten: 361
  • Geslacht: Man
  • Contact behoefte: alle volwassenen
  • Geboortejaar: 1985
  • Ik ben: Leeg
  • Locatie: Zeeland
Re: Afspraak in Atlanta
Reactie #42 april 08, 2014, 21:09:07 21:09*
zeer boeiend, maar dan vooral vanuit het andere oogpunt  ;)

wat voor oogpunt Engelien?
geniet van je volle luier :), voor je t weet is t weer voorbij ;)

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Forum Held
  • *****
  • Berichten: 371
  • Geslacht: Man
  • Contact behoefte: volwassen vrouw
Re: Afspraak in Atlanta
Reactie #43 september 03, 2014, 11:21:59 11:21*
Lang genoeg nu zo gezeten, het wordt tijd dat mevrouw Wilson je komt 'redden'! haha
werni

Hou rekening met mijn medemens, heb ook mezelf lief en leef mijn leven.

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Superlid
  • *****
  • Berichten: 100
  • Geslacht: Man
  • Contact behoefte: alle volwassenen
  • Geboortejaar: 1967
  • Ik ben: AB & DL
  • Locatie: brabant
Re: Afspraak in Atlanta
Reactie #44 september 05, 2014, 08:27:49 08:27*
Op de een of andere manier had ik dit verhaal nog niet gelezen. WOW! Wat een gaaf verhaal! Heb het nu in een keer helemaal uit gelezen.
Ik zou het heel jammer vinden als het verhaal hier stopt. Ik hoop op een snel vervolg. Ik ben zo nieuwsgierig wat "Roger" heeft bedacht voor zijn vijf opdrachten....

PLEASE! MORE!