Afspraak in Atlanta  (gelezen 30642 keer)

0 leden en 1 gast bekijken dit topic.

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Superlid
  • *****
  • Berichten: 89
  • Geslacht: Vrouw
  • Contact behoefte: niet opgegeven
  • Geboortejaar: 1989
  • Ik ben: Weet niet
  • Locatie: VS
Re: Afspraak in Atlanta
Reactie #15 augustus 08, 2013, 16:32:33 16:32*
als iedereen boos word als iemand advies geeft en we alleen dingen zoals, "ga door" en "ik wacht op een vervolg" kunnen schrijven dan er kan beter geen reacties zijn. Ik heb nooit gezegt dat mijn Nederlands goed is (maar ik schrijf ook geen verhaal in het Nederlands) en als ik advies geef over iemand zijn Engels dat betekent ook niet dat zijn Engels slecht is.

Als je bij een vriend gaat en zijn huis is altijd zo een rommel je zou niks zeggen over een trui die op de vloer ligt, het zou ook niet opvallen. Maar als zijn huis altijd netjes en in ordnung is dan de trui zou wel opvallen en je zou het misschien in de kast hangen omdat je weet dat je vriend dat zou willen. Dit verhaal is op een hogere niveau geschreven dan veel andere, je kunt zien dat het tijd duurt om te schrijven, dat dit verhaal belangrijk is voor de schrijver. Daarom geef ik die advies. Het is zo bijna perfekt dat het zonde zou zijn als ik niks zei.

Dat Rael niet tegen corrigeren kan wist ik al...zelfs als het voor iemand anders bedoelt was! Mensen zoals hem zou het heel moeilijk hebben in het leven. Als je denkt dat jij het altijd beter weet, en altijd advies als schelden aanpakt en in plaats van luisteren naar het advies je denkt alleen over hoe je de adviesgever terug kunt slaan dan je zou niks leren. Dat ik niet voldoende Nederlands spreekt betekent niet dat mijn advies in het Engels minderwaardig is.

Offline (Verborgen)

  • Daddy & Schrijver
  • Pappa's en Mamma's
  • Forum Held
  • *****
  • Berichten: 484
  • Geslacht: Man
  • Outwit - Outplay - Outlast
  • Contact behoefte: iedereen
  • Ik ben: Papa
  • Locatie: Limburg
Re: Afspraak in Atlanta
Reactie #16 augustus 08, 2013, 16:39:16 16:39*
Kom op, mensen. Laten we het gezellig houden!  !1

Fish heeft goede, opbouwende kritiek gegeven, en het is aan de schrijver om te kijken of hij er iets mee kan, of wil, doen. :)

De discussie over talen hebben we nu al zo vaak gehad; laat het gewoon rusten. Bevalt een bericht je niet? Lekker negeren en fluitend door naar een ander topic! :D
If you want a happy ending, that depends, ofcourse, on where you stop your story.

---
Voor een lijst van mijn verhalen, kun je terecht op mijn profiel. :)

Offline (Verborgen)

  • Adult Kid
  • Volwassen
  • Superlid
  • *****
  • Berichten: 142
  • Geslacht: Man
  • Altijd op zoek naar vriendjes/vriendinnetjes om me
  • Contact behoefte: alle volwassenen
  • Ik ben: AB & DL
Re: Afspraak in Atlanta
Reactie #17 augustus 08, 2013, 16:43:10 16:43*
Ah joh, allemaal niet zo druk maken.
Ik was al helemaal blij dat er gereageerd was op dit topic dus dacht dat er een nieuw hoofdstuk bij was.
Echt het eerste verhaal waar ik gewoon op een nieuw hoofdstuk wacht. 

Luiertjelauy87 voor Skype

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Forum Held
  • *****
  • Berichten: 1.030
  • Geslacht: Man
  • be yourself no matter what they say!
  • Contact behoefte: iedereen
  • Geboortejaar: 1990
  • Ik ben: AB & DL
  • Locatie: gooise meren
Re: Afspraak in Atlanta
Reactie #18 augustus 08, 2013, 18:15:39 18:15*
Het verhaal is prima geschreven en de stukjes die amerikaans zouden zijn geschreven daar had ik zelf niet op gelet (kan zelf prima engels lezen) maar fish heeft wel een puntje idd met het woord voor omgeving. Voor de rest hoop ik wel dat er snel een nieuw hoofdstuk zal komen.
Be yourself no matter what they say.

bij contact graag even een pm.

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Forum Held
  • *****
  • Berichten: 339
  • Geslacht: Man
  • Contact behoefte: volwassen vrouw
Re: Afspraak in Atlanta
Reactie #19 augustus 08, 2013, 19:00:16 19:00*
Volgens mij kun je zowat op alle verhalen kritiek hebben. Taalgebruik, indeling, grammatica etc.. Dit is echter geen leerprogramma. Waarom kritiek op het gebruik van de engelse taal in een prachtig verhaal?
Maar boos ben ik niet op je Fish! Ik vind dat dit soor commentaar mensen kan weerhouden om te schrijven. Dat zou ik jammer vinden.
groet
Werni
werni

Hou rekening met mijn medemens, heb ook mezelf lief en leef mijn leven.

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Stamgast
  • *****
  • Berichten: 194
  • Geslacht: Man
  • Contact behoefte: niet opgegeven
  • Geboortejaar: 1972
  • Ik ben: DL
  • Locatie: den haag
Re: Afspraak in Atlanta
Reactie #20 augustus 08, 2013, 21:49:45 21:49*
Zo, ik log in en zie dat er een hele discussie gaande is. Ik waardeer de kritiek van Fish zeer. Het helpt mij enorm om mijn verhaal zo realistisch mogelijk te laten lijken. Uit jullie reacties maak ik op dat het engels prima leesbaar is en om beide redenen geef ik er de voorkeur aan om op dezelfde voet verder te gaan. Momenteel ben ik druk met het schrijven van een hoofdstuk van mijn andere verhaal Mijn Kapster. Zodra ik dat geplaatst heb komt dit verhaal weer aan bod. Nu maar duimen voor een paar dagen regen zodat de laptop het wint van het weer!
Groet, rpv57500

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Forum Held
  • *****
  • Berichten: 413
  • Geslacht: Man
  • Mijn lieve DL hond - Switch
  • Contact behoefte: alleen bekenden
  • Ik ben: Leeg
Re: Afspraak in Atlanta
Reactie #21 augustus 09, 2013, 08:31:02 08:31*
Beste forum leden,

Wil graag oproepen met kappen van commentaar hebben op fish.

Antwoorden : Jammer dan voor je fish, verhaal is voor de NL markt, zijn geen antwoorden voor iemand die ze best doet met een goede opbouwde reactie.
Daarbij is het een Nederlands/Engels verhaal en worden er dus 2 markten aangesproken.

Verhaal is voor ieder lid op het forum, dus mag ieder lid zijn visie en verbeter punten geven aan de verhaal schrijver.
Of die er iets mee kan of wil doen is aan hem. Daarbij is het goed opbouwde kritiek voor als de TS het verhaal realistisch wil houden.

Dus graag ontopic, wil je wel discussie voeren doe je dat maar in een eigen geopende topic daarvoor bestemd.

abdenhaag moderatie

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Stamgast
  • *****
  • Berichten: 194
  • Geslacht: Man
  • Contact behoefte: niet opgegeven
  • Geboortejaar: 1972
  • Ik ben: DL
  • Locatie: den haag
Re: Afspraak in Atlanta
Reactie #22 augustus 14, 2013, 20:13:09 20:13*
Naar buiten

Ik dronk een kop koffie en at twee bagels met creamcheese. Toen mijn tweede bagel bijna op was schonk miss Wilson een tweede kop koffie in. Daarna nam zij tegenover mij aan tafel plaats. Miss Wilson wachtte tot ik mijn laatste hap had doorgeslikt en stak van wal:

“So Roger. Tell me, did the last 24 hours meet your expectations?” 
“Yes miss Wilson, although the paddling was very painful, maybe too much.”   
“Punishment should be harsh otherwise you’ll never succeed in changing attitudes.”
“So if I wish to continue, it will be always including the severe punishments?”
“That’s why you chose a disciplinarian and not a babysitter.”

Ik liet de woorden bezinken en zette voor mijzelf alles nog een keer op een rij. Ik vond alles positief; miss Wilson, de cel, de luiers alleen de harde spankings schrokken mij af. Minimaal één keer per dag zo’n straf ondergaan. Hoe zouden mijn billen er over twee weken uit zien?  Aan de andere kant: Ik was al zo ver gekomen en wilde nu niet opgeven en besloot door te zetten.

“I would like to continue miss Wilson. I will undergo your punishments and do as you tell me to do.”

Er viel even een stilte.

“I’m sure miss Wilson.”

Miss Wilson stond op en liep op mij af. Ze pakte mijn hand en trok mij zachtjes naar haar toe.
“You’re very brave Roger. I’m proud of you. For the next few minutes I will be Dawn and you can relax while I give you some comfort.”
Ik legde mijn hoofd over haar schouder en rustte uit. Miss Wilson omarmde mij en knuffelde mij zachtjes. Ik rook haar parfum, shampoo en nu wist ik het zeker dat ik goed gedaan had met het besluit te blijven. De paar minuten waren helaas snel om.

“Let’s go downstairs so I can diaper you and put on some clothes.”
“Yes miss Wilson.”

Op vriendelijke wijze nam miss Wilson mij bij de arm en leidde ze mij naar de kelder. Mijn celdeur stond open en miss Wilson droeg mij op om alvast op mijn bed te gaan liggen terwijl zij mijn luiers en kleren zou pakken. Op bed liggend durfde ik nog steeds niet aan mijn billen te voelen. Ik had ook geen spiegel en de nieuwsgierigheid hoe mijn billen eruit zagen werd onderhand bijna net zo groot als de pijn die ik voelde.

“So babyboy. Let’s get you dressed so we can go shopping.”
Winkelen?, dacht ik bij mezelf en tegelijkertijd keek ik angstvallig naar de handen van miss Wilson. Had zij één of twee luiers in haar handen?
Miss Wilson ging op de rand van mijn bed zitten en ik trok gedwee mijn benen naar achteren zodat zij mij de luier kon omdoen.
“I’m pleased to see that you’re a quick learner” was haar tevreden reactie op mijn handeling.
“Although your punishments might have helped as well to do it.”
Miss Wilson schoof een Fabine Exclusiv onder mijn billen. Een luier die ik alleen van internet kende en zeer benieuwd naar was. Hij voelde zacht en dik aan. Maar voor miss Wilson niet dik genoeg want al snel volgde een grote inlegger die in de Fabine gelegd werd. Ik begon al te vrezen voor het winkeltripje wat ik met miss Wilson zou gaan maken. De dikke luier zou snel kunnen opvallen en ik vreesde de reacties van het winkelend publiek. Dit ging toch weer verder dan mijn fantasie waarin alleen miss Wilson wist dat ik een luier omhad en die misschien alleen door de zeer oplettende voorbijganger opgemerkt zou worden. Maar ik had geen keuze. Miss Wilson was de baas en ik wilde al helemaal niet een tweede afstraffing riskeren.
Ik zag miss Wilson een pot babyzalf pakken.
“Because you behaved so well, I will reward you with a special treatment. I’m going to sooth your blistered bum with diaper ointment.”  Ze nam een flinke lik crème uit de pot en smeerde die zachtjes uit. Voor het insmeren van de zalf nam miss Wilson alle tijd en het voelde heerlijk. Een weeïge geur steeg op en vulde mijn cel. De combinatie van de wetenschap dat ik voor het eerst een Fabine zou dragen en de heerlijke aanrakingen van de aantrekkelijke miss Wilson op mijn gevoelige billen maakten dat mijn penis begon te groeien.
“I see that you like what I’m doing Roger. Your body betrays you.”
“I like it indeed very much miss Wilson.”
“Good, you’d better enjoy it because when it’s over your butt will be thickly padded for our long shopping day.”
“Are we going to shop all day miss Wilson?”
“Yes, we’re going to shop and maybe do some other things in the mall. It’s one big mall where we’re going to. If you behave well, I will take you to the movies, doesn’t that sound good?”
“Yes miss Wilson.”
“I thought so. But, if you don’t behave, be aware that I take my wooden hairbrush with me.”
“Yes miss Wilson.”
Meer hoefde miss Wilson ook niet te zeggen. Niet luisteren betekende een spanking met de haarborstel en haar kennende zou die straf op locatie worden gegeven.

De zalf en de zachte aanrakingen zorgden ervoor dat de ergste pijn werd verdreven maar nog steeds gloeiden mijn billen als een kolenkachel. Miss Wilson tikte met haar hand zachtjes tegen de binnenkant van mijn been als teken dat zij klaar was en dat ik mijn benen kon laten zakken. Gehoorzaam liet ik mijn benen naar beneden komen en boog ze lichtjes zodat miss Wilson de luier tussen mijn liezen omhoog kon trekken. Niet veel later zat de luier strak om mijn lijf vastgeplakt en mocht ik opstaan.

“Spin around diaperboy”
Ik draaide langzaam rond.
“Oh this is perfect, look at you!”
Ik had miss Wilson nog niet zo enthousiast en opgewonden gezien dus ik was ontzettend benieuwd waar het over ging.
Haar handen gleden over mijn billen, ik kreeg een paar plagerige tikjes die ik nauwelijks voelde maar het doffe geluid verraadde dat de luier dik was. Dat merkte ik overigens ook tussen mijn benen. Ik stond wat ongemakkelijk wijdbeens voor mijn gevoel. De vingers van miss Wilson waren nu de elastiekjes van de luier aan het volgen en bestuderen.
“Oh Roger, you should see how cute this diaper looks. Wait I take some pictures of you.” Miss Wilson haalde haar telefoon tevoorschijn en maakte meerdere foto’s.
“Make a couple of turns babyboy and walk a few steps.”
“Yes miss Wilson” en ik deed precies wat zij mij opdroeg. De luier kraakte bij elke stap die ik zette maar ik merkte gelukkig ook dat de luier soepeler werd en ik mijn benen meer kon sluiten en daardoor makkelijker kon lopen.

“Come and take a look at the pictures Roger” zei miss Wilson enthousiast terwijl ze het scherm op haar telefoon bekeek.
De foto’s toonden mijn luier vanuit alle gezichtspunten. De dikke achterkant en vooral de schnit gaf de luier, nog meer dan de vorige luiers die ik gedragen had, een babyachtige uitstraling. Mijn bilpartij werd door de luier geaccentueerd en stak prominent naar achteren. De luier liep aan de achterzijde ver omhoog tot over de onderkant van mijn rug. Ook de voorzijde was dik maar minder opvallend dan de achterzijde. Daarna volgde het filmpje. Mijn waggelpas viel nauwelijks op. Het voelde erger dan het er op video uit zag. Maar het gekraak was wel te horen.
“You look so adorable in these diapers. It’s a pity we’ve to hide them while we go shopping.”
Miss Wilson zag mij benauwd kijken en ze reageerde vilein op mijn blik.
“I think these pictures and video will do very nice at my website, don’t you think?”
“Please miss Wilson, don’t show them on your website!” smeekte ik haar.
“Oh diaperboy, I’m just threatening you. As long as you obey I won’t publish the pictures, but if you don’t obey, well then….” Miss Wilson maakte haar zin niet af en dat hoefde ook niet. De boodschap was overgekomen.

“Let’s get you dressed” en miss Wilson gebaarde mij te volgen naar de kledingkast.
“Luckily, I bought several onesies so you can put on a clean one” en zij reikte mij een nieuwe aan. Deze was maagdelijk wit en leek identiek aan de romper die ik gisteren en vannacht had gedragen. Ik zag dat Miss Wilson dit keer geen plastic broek omdeed en daar was ik blij om. Al dat plastic zorgde voor een broeierig gevoel.
Ik moest dezelfde joggingbroek aantrekken als gisteren. Een poloshirt voldeed aangezien het buiten warm was.
Na een paar minuten was ik klaar om met miss Wilson op pad te gaan.

“All right; first objective of today’s shopping trip will be buying you an extra set of pants which can accommodate your diapers. You find yourself a big boy so I assume you won’t wet or soil yourself. For that reason I don’t bring any fresh diapers with us. If you wet or mess you’ll have to wait till we’re back home. Is that clear?”
“Yes miss Wilson.”
“However, if you wet or mess you proved me that you’re not only a baby during the night, but also during daytime. In that case you can expect me to act accordingly.”
Deze opmerking kwam er dreigend uit zonder dat precies duidelijk was wat miss Wilson hiermee bedoelde. Omdat ik er evenmin naar durfde te vragen antwoordde ik slaafs:
“Yes miss Wilson.”

Op de oprijlaan was de warmte die de dag zou brengen al goed voelbaar. Pas in de auto zag ik dat het half elf in de ochtend was. Dit betekende in Nederland half zes in de middag. Ik had het gevoel dat het tijdsverschil al goed had verwerkt.

Miss Wilson reed naar een andere mall toe dan waar wij gisteren hadden gegeten. We reden een andere route en aan de verkeersborden te zien, richting het centrum van Atlanta. Er was weinig te zien en ik had ook meer mijn blik gericht op mijn kruis. De luier stak duidelijk af onder mijn broek en als ik de romper niet had aangehad zou die hoogstwaarschijnlijk ook tussen mijn broek en shirt te zien zijn geweest. Ik wiebelde wat met mijn benen. Mijn bewegingen, en het meebewegen van de luier, zorgde ervoor dat het plastic kraakte. Miss Wilson had het waarschijnlijk ook gehoord:

“It’s not a very discrete diaper. I think you’ll get more attention from the crowd than yesterday.” Ik liet de woorden op mij in werken maar miss Wilson gooide nog wat olie op het vuur:
“The diaper seems also more puffy and bulky. I bet you’ll be so self conscious when we go shopping.”
Ik wilde geen antwoord geven en gelukkig eiste miss Wilson dit ook niet. Ze leek al genoeg binnenpret te hebben in het vooruitzicht straks mijn schaamte te zien.

Mijn aandacht werd afgeleid door het vuur dat in mijn billen leek te branden. Een warme gloed was nadrukkelijk in mijn achterwerk te voelen. Die gloed werd nog eens versterkt door de warmte die de luier veroorzaakte. Mijn achterwerk deed zeer, heel erg zeer. Dit was dus een constante waarschuwing om vooral goed te luisteren naar miss Wilson en haar zeker niet boos te maken.

De mall kwam in zicht. Grote parkeerterreinen omsloten het uitgestrekte winkelcentrum. Alle grote warenhuizen zoals Macy’s en Nordström en elektronicazaken als Radioshack waren in het complex gevestigd. Het parkeerterrein leek niet erg vol maar dat kon bedrieglijk zijn omdat het zo groot was. Miss Wilson parkeerde de auto dichtbij één van de vele ingangen.

Miss Wilson was snel in de auto maar ik had nog een paar tellen nodig om mij mentaal te kunnen voorbereiden. Een anders zo onschuldig en lekker ontspannend uitje was door de luier opeens een hele opgave geworden waar ik als een berg tegenop zag.

“Come, come my diaperboy. It’s time to get you a few pair of pants.”
In de wetenschap dat ik uiteindelijk toch zou moeten én om te voorkomen dat miss Wilson boos zou worden, stapte ik vlug uit.  Ik liep naast miss Wilson en ik hoorde mijn luier kraken.  Zo achteloos mogelijk probeerde ik mijn achterkant te voelen om in te schatten hoe dik mijn luier was. En die was dik.
Ondanks mijn nonchalante beweging hadden de scherpe ogen van miss Wilson mij gezien en de gedachten erachter feilloos geanalyseerd.

“As I said Roger, you have a big butt and the tell tale lines of a diaper under your pants. It won’t be long before someone will notice.”

Met die geruststellende woorden liepen we de mall in.

“First to Macy’s” was de mededeling van miss Wilson.

We kwamen onderweg naar het eerste warenhuis een behoorlijk aantal winkelende mensen tegen. Ik probeerde hun gezichten te observeren en het leek alsof niemand naar mij keek of mijn dikke kont opmerkte. Zou het dan toch nog meevallen en had miss Wilson mij alleen maar bang gemaakt?
Miss Wilson liep naar de sportafdeling. Het was er gelukkig erg rustig en de verkoopmedewerksters, allemaal vrouwen van wie de meesten jonger schatte dan veertig, deden alsof ze het druk hadden. Echter, eenmaal ons in het vizier en als een goed getraind team kwam er één medewerkster uit de groep op ons af. Het was aan haar naambordje te lezen Deborah, een sympathiek en prettig ogende brunette van halverwege dertig jaar.

“Hi, welcome at Macy’s, I’m Debby. How can I help you?” en Debby keek eerst miss Wilson en daarna mij aan.
“Goodmorning miss. Yes we could need some help finding some sweatpants for my boy” antwoordde miss Wilson vriendelijk. Voordat Debby mij iets kon vragen of zelfs maar kon aankijken vervolgde miss Wilson: “It may also be another type of pants but I think that will be quite difficult to find.”
“What do you mean? antwoordde Debby oprecht verbaasd. Ik had haar nog niet naar mijn kruis zien kijken maar met vrouwen weet je het nooit.
“Well, maybe you’ve noticed that his pants look, how do I say it discretely, rather bulky.”
Ik zag de ogen van Debby naar mijn broek kijken. Ze wist haar verbazing of schik – wat zou zij nu voelen?- goed te verbergen.
“Yes, I think I know what’s underneath his pants. So you want a pair of pants that fits over his, his…”
“Diapers” vulde miss Wilson aan om aan de ongemakkelijke situatie waarin Debby zich bevond een einde te maken.
“Yes, I hope we can find a pair of pants that will fit.”
Debby had zich alweer herpakt en wilde weten welke maat de broek had die ik nu aan had.
“O, I’m sorry miss, but I really don’t know. How can we find out?”
Ik voelde aan miss Wilson dat zij toneel speelde, althans wat betreft haar vraag. Iedereen weet hoe je de maat van een kledingstuk kunt achterhalen, via het label.
En Debby kopte die vraag heerlijk in.
“Well, if he don’t mind we can look for the information at the inside of his pants” merkte Debby voorzichtig op.
“No, I don’t mind. No problem at all” antwoordde miss Wilson. Mocht Debby nog twijfels hebben wie de beslissingen nam, dan waren die twijfels door deze opmerkingen verleden tijd. Helemaal omdat ik miss Wilson niet durfde tegen te spreken en al hartkloppingen kreeg van wat er zo zou gaan gebeuren als ik dat wel zou doen.
“Put your pants down Roger so that Debby can see the label for the size.”
Met angstige ogen keek ik naar miss Wilson maar zij negeerde mijn blik. Langzaam trok ik mijn broek naar beneden en zonder te praten wist ik dat miss Wilson wilde dat ik mijn broek tot op mijn enkels zou moeten laten zakken. Midden in het gangpad stond ik in mijn romper met mijn dikke luier om. De print van de luier door de stof van de romper heen zichtbaar. Ik voelde mijn gezicht vuurrood kleuren.
Debby zakte door haar knieën en deed alsof zij mijn luier niet zacht maar ik maakte mijzelf niets wijs: Zij had alles gezien, tot in detail. Haar handen gingen door de stof van mijn broek heen op zoek naar het label. Het duurde voor mijn gevoel een eeuwigheid voordat Debby het label gevonden had en de maat had gelezen.
“It only says large” constateerde zij. “Well I will pick some sizes from our stock and I suggest he should try them all.”
“Very well” antwoordde miss Wilson tevreden.
“I’m sorry to make one remark” vulde Debby wat ongemakkelijk aan, “For hygienical reasons he can only try the pants when his diaper is clean. I hope you’ll understand.”
Miss Wilson voelde de ongemakkelijke situatie waarin Debby zich bevond aan en stelde haar gerust:
“You’re absolutely right miss. I wouldn’t dare to let my boy try to put on new clothes in a dirty diaper. Although the reason why he wears diapers is he can’t control his bladder- and bowel movements so it’s always a surprise if he has wet or soiled. But don’t worry I will check first.”
En midden in het gangpad ging miss Wilson door haar knieën en maakte zij de sluitingen van mijn romper los. Ik stond als versteend. Ik durfde Debby niet aan te kijken. Ik zag hoe miss Wilson de voor- en achterzijde van mijn romper omhoog trok. Mijn luier was nu voor iedereen te zien.

“So my boy, let’s see if you’ve wet or soiled your diaper. De hand van miss Wilson ging naar mijn kruis en zij voelde aan de randjes.
“Still dry I see.”
Vervolgens ging zij achter mij staan en stopte miss Wilson een paar vingers achter de band van mijn luier. Ik keek op en mijn blik kruiste die van Debby. Ik kon niets uitbrengen maar Debby wel.
“Cute diaper you’ve got” zei ze lachend.
“No, he’s all clean” hoorde ik miss Wilson achter mij zeggen. Daarna liep zij naar voren en maakte de knoopjes van mijn romper weer vast. Ik mocht mijn broek weer omhoog trekken.

Debby nam een paar broeken van de rekken en liep voor ons uit naar de paskamers. We passeerden de toonbank waar nog steeds een paar verkoopmedewerksters druk bezig waren met opruimen en kassawerkzaamheden. Aan hun houding en gezichtsuitdrukkingen maakte ik op dat zij een deel of misschien wel alles hadden meegekregen van wat er zich zoëven in het gangpad had afgespeeld. De ontbrekende stukken zouden zodra wij klaar waren ongetwijfeld met veel plezier besproken worden.

In de paskamer trok ik mijn schoenen en broek uit zonder dat miss Wilson dit hoefde te vragen. Haar autoriteit was voldoende om mij haar wil op te leggen zonder dat te hoeven zeggen. Miss Wilson was buiten de paskamer gebleven en stond zachtjes met Debby te praten. Ik kon niet volgen wat er gezegd werd maar het feit dat zij zo zacht spraken deed mij vermoeden dat mijn luiers het onderwerp van gesprek waren. Ik stond in mijn romper en pakte de eerste broek van het haakje om te proberen. Hij leek aan de ruime kant want hij ging heel makkelijk over de luier heen en de broekspijpen waren aan de lange kant. Ik twijfelde wat ik moest doen; de broek hoger optrekken zodat de pijpen goed kwamen te zitten maar de broek strak in mijn kruis begon te zitten en de luier zich nog duidelijker aftekende. Of laten hangen waardoor de luier redelijk uit het zicht was maar dan zaten mijn voeten in de onderkanten van mijn pijpen. Ik bleef dralen en waarschijnlijk duurde het miss Wilson te lang:

“Roger? Why does it take so long? Need some help?”
“No miss Wilson. I’m ready” antwoordde ik direct om haar niet boos te maken.
“Well, come and show me how they fit.”

Aarzelend kwam ik het pashokje uit. Miss Wilson stond met Debby al klaar om het kledingstuk te beoordelen. Heel toevallig? stond een collega van Debby vlakbij truien en broeken op te vouwen. Toen ik het pashokje in ging stond zij daar nog niet. Ik kon haar niet langer observeren omdat ik miss Wilson mijn aandacht moest geven.

“So let see. They seem a bit too long” merkte miss Wilson direct op.
“But at the critical part they look fine” zei miss Wilson terwijl ze nauwkeurig mijn broek van alle kanten bekeek.
“Yes that’s exactly the dilemma” reageerde Debby. “If we choose one size smaller the pants won’t fit around his diaper. So I chose one size bigger. It will be much easier to adjust the length of the legs than find a pair which will be big enough to accommodate the diaper and has the right length.”
“I think you’re right” antwoordde miss Wilson. “So we need to find a tailor who can adjust the legs.”
“No problem ma’am, we offer this service at a special price. It will cost you only two dollars.”
“Two dollars per pair of pants?”
“Yes, indeed. Two dollars per pants.”
Miss Wilson was zeer tevreden met deze oplossing.
“Well, I think I’ll buy two pair of those pants.”
“Okay. Let me get the pins so I can fix the legs at the right size for our tailor”  zei Debby behulpzaam.

“I’m very satisfied with Debby” zei miss Wilson toen ik samen met haar voor de kleedhokjes aan het wachten waren op de terugkomst van de verkoopster.
“Those pants cover your diapered butt quite well. I think we should take the navy blue and grey one.”
“Okay miss Wilson” antwoordde ik gedwee.
“Don’t you like Debby? I think she has a crush on you” plaagde of daagde miss Wilson mij uit.
Ik wist geen gepast antwoord te vinden, laat staan in het engels te antwoorden. Er viel een stilte die even later doorbroken werd door Debby die terugkwam met een doos met spelden.

“Thank you for waiting” zei ze met een melodieuze stem. “Now, let me check the length of the legs.”
Debby ging door haar knieën en vouwde de pijp van mijn rechterbeen om tot de gewenste lengte.
“This should be the right length” stelde Debby voor.
“Yes, it looks very good” bevestigde miss Wilson.

Ik werd volledig buiten de dicussie gehouden. Het gebeurde, zeker vanuit Debby bekeken, niet met opzet maar het was wel de realiteit.
“We’ll take the navy blue and grey pants” vertelde miss Wilson aan Debby.
“Okay, so we should adjust the legs of the other pair of pants as well. This navy blue pants is ready. What would you like me to do: copy the length of this navy blue on the grey pants or let him put on the grey one as well so I can take the right size directly?”
“I prefer the last suggestion to avoid any risks. Please Roger, take this pair of pants of and pull on the grey one will you?”
Ik knikte en zei “Yes miss Wilson.” Ik liep naar het kleedhokje en wilde het gordijntje dicht trekken om mij te kunnen verkleden. Miss Wilson zag het gebeuren en zei luid:
“No Roger, take the grey pants and come back to us. There’s no reason to be shy, Debby has seen it all.”
Er was geen ruimte voor discussie dus pakte ik de grijze joggingbroek en liep terug naar miss Wilson en Debby. Voor twee paar ogen, en misschien wel meer, trok ik de blauwe broek voorzichtig uit om de spelden die Debby had aangebracht niet los te trekken. Even later stond ik in mijn romper tegenover de twee vrouwen en nam ik dankbaar de grijze broek aan die miss Wilson mij aanreikte.
Een paar minuten later was deze ook afgespeld. Ik mocht de broek weer uittrekken en gaf deze aan Debby. Vervolgens liep ik zo snel mogelijk naar het pashokje om mijn eigen broek aan te trekken. Of, de broek die ik vanmorgen van miss Wilson had gekregen. Vanuit mijn ooghoeken zag ik dat dezelfde verkoopster die eerder stond te kijken, nu ook weer haar blik op mij gericht had terwijl ze de kledingstukken opvouwde die door vorige klanten waren gepast of nieuw uit de doos kwamen.

Snel stond ik weer buiten het pashokje, zo snel mogelijk deze winkel willen verlaten. Miss Wilson stond met Debby te praten bij de balie waar de andere collega bezig was met het opvouwen van de kleding.

“Here comes my boy” zei miss Wilson op een vriendelijke toon. Debby glimlachte alleen.
“The pants will be ready at 4 pm” zei Debby.
“Where can we collect them?” vroeg miss Wilson.
“At the cashier” antwoordde Debby terwijl ze naar de kassa wees.
“Do we need to pay now or when collecting?”
“Oh not now. When collecting is fine.”
“Okay Debby. Thank you very much for your help.”
“You’re welcome. Goodbye.”

Ik bedankte Debby ook en wilde op die manier een publiekelijk standje voorkomen. Dat was een goede zet want miss Wilson keek tevreden toen ik mijn woorden uitsprak. 
“Well done Roger. I’m very proud of you.”
“Thank you miss Wilson.”
“I think you noticed that all the saleswomen saw your diapered butt. They found it very funny and cute.”
“You kept perfectly quiet and didn’t make a fuzz. You earned yourself a reward. What would you like to do to spend some time in the mall until we can collect your pants?”
Ik had gezien dat er een bioscoop in de mall was en dat trok mij wel aan.
“I want to go to the movies miss Wilson.”
“Okay, what movie do you want to see?”
“I hope the latest James Bond is still running. I haven’t seen it yet.”
“Well, there’s only one way to find out if it’s still running” antwoordde miss Wilson en zonder verdere toelichting begreep ik dat we naar de bioscoop zouden gaan om te kijken of de film nog draaide.

De bioscoop was verdeeld over de drie verdiepingen van de enorme mall. De entree was op de tweede etage en bevond zich helemaal aan de andere zijde. Miss Wilson koos eerst voor de roltrap om een verdieping hoger te komen en daarna liepen we langs alle winkels richting de entree van de bioscoop. In de hele mall rook ik de typische melange van popcorn, fastfood en andere etenswaren die ik tot nu toe alleen in de States heb geroken. Een zoete, wat weeïge lucht. Het was druk in de mall en ik maakte mij zorgen dat mensen mijn luier zouden zien. Miss Wilson leek zich totaal niet om mijn angsten en onzekerheid te bekommeren en liep rustig maar gedecideerd door. Plotseling hoorde ik gelach en gegiechel achter mij. Ik draaide mij om en zag een groepje van vier meiden lopen. Mijn hart sloeg over en ik voelde mij vuurrood kleuren. Ik probeerde te achterhalen wat de reden van hun gelach en gegiechel was. In een fractie van een seconde merkte ik dat niet ik, maar één van de telefoons van de meiden al hun aandacht had.  Opgelucht haalde ik adem en draaide ik mijn gezicht weer naar voren toe. Miss Wilson leek niets van het gebeuren te hebben meegekregen. Haar blik was meer gericht op de etalages van de winkels die wij voorbij liepen.

Na tien minuten straf doorlopen kwamen we bij de entree van de bioscoop. Ik zag op het grote bord al vrijwel meteen de James Bond aangekondigd staan. Een gevoel van extase maakte zich van mij meester. Miss Wilson zag ook dat James Bond één van de films was die vertoond werd.

“Well, James Bond is still alive. Let’s see when the first show will be.”

Miss Wilson liep naar de balie toe en nam het woord. Even later hadden we twee kaartjes voor de volgende voorstelling. Die zou over een kleine twee uur beginnen.

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Forum Held
  • *****
  • Berichten: 339
  • Geslacht: Man
  • Contact behoefte: volwassen vrouw
Re: Afspraak in Atlanta
Reactie #23 augustus 15, 2013, 11:11:21 11:11*
Dat is weer een mooi vervolg. Ik voel de spanning alsof ik zelf in de winkel sta hahaha
werni

Hou rekening met mijn medemens, heb ook mezelf lief en leef mijn leven.

Offline (Verborgen)

  • Adult Kid
  • Volwassen
  • Superlid
  • *****
  • Berichten: 142
  • Geslacht: Man
  • Altijd op zoek naar vriendjes/vriendinnetjes om me
  • Contact behoefte: alle volwassenen
  • Ik ben: AB & DL
Re: Afspraak in Atlanta
Reactie #24 augustus 15, 2013, 15:15:28 15:15*
Het is inderdaad echt lezen alsof je er zelf bij bent.
Vind het een top verhaal!
Luiertjelauy87 voor Skype

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Stamgast
  • *****
  • Berichten: 194
  • Geslacht: Man
  • Contact behoefte: niet opgegeven
  • Geboortejaar: 1972
  • Ik ben: DL
  • Locatie: den haag
Re: Afspraak in Atlanta
Reactie #25 augustus 20, 2013, 21:58:56 21:58*

Miss Wilson liep naar de balie toe en nam het woord. Even later hadden we twee kaartjes voor de volgende voorstelling. Die zou over een kleine twee uur beginnen.

Om de tijd te overbruggen besloot miss Wilson dat wij in het tegenover de bioscoop gelegen foodcourt zouden gaan lunchen. Uit het grote aanbod van fastfoodrestaurants en bistro’s met een meer gezond aanbod koos miss Wilson een relatief gezellig ogend tentje uit, Aunty Anne’s geheten. Het had geen bediening en we konden aan de toonbank een keuze maken uit het assortiment broodjes. Miss Wilson maakte ook voor mij een keuze en na enige minuten  kreeg ik het plateau met daarop onze borden in mijn handen geschoven door de bediende. Miss Wilson koos een tafeltje uit, één van de weinige die in verband met het middaguur nog niet waren bezet. Doordat ik met mijn handen het plateau moest vasthouden had ik geen enkele mogelijkheid om mijn geluierde achterkant te bedekken. Ik probeerde zo stoïcijns mogelijk achter miss Wilson aan te lopen met mijn blik recht vooruit. Toch kon ik niet voorkomen dat ik vanuit mijn ooghoeken zag dat een aantal mensen mij bekeek en ook extra aandacht had voor mijn achterkant. De aandrang negerend om zelf ook te kijken, bereikte ik uiteindelijk het vrije tafeltje en kon ik gaan plaatsnemen. De mensen waarvan ik vermoedde dat zij mij hadden aangestaard bleken dit inderdaad te hebben gedaan. Toen ik eenmaal zat, in de richting kijkend waar ik vandaan kwam, keek ik deze mensen recht in de ogen. Uit hun blik kon ik opmaken dat mijn luier hun was opgevallen.

“Your diaper has been noticed” merkte miss Wilson droogjes op terwijl ze de broodjes en dranken van het plateau afhaalde en op de juiste plaats tafel neerzette. Ik kreeg – natuurlijk-  de grootste beker thee en een half stokbroodje met ham en kaas.
“A couple of guests had a good view at your diapered butt and noticed the tell-tale diaper lines. I heard them whispering.” Miss Wilson genoot van het moment en gooide met deze opmerking nog wat extra olie op het vuur.
Met een rood hoofd durfde ik ternauwernood miss Wilson aan te kijken. Het liefst zou ik op dat moment in een groot gat onder de grond verdwijnen maar ik zat op een zacht kussentje dat om mijn billen was vastgeplakt en wat voor iedereen zichtbaar bleek te zijn. Mijn blik werd opgepakt door haar ogen die vooral leedvermaak leken uit te stralen. Ik worstelde met mijn woorden en miss Wilson leek ook dit weer feilloos aan te voelen.
“Get used to it Roger. You’ll wear your diapers a lot in public for the next few days. And sure you’ll get a lot of attention from the crowd.”
Miss Wilson had deze woorden vriendelijk uitgesproken maar ze kwamen bij mij binnen als een knock-outpunch. Ik zag even zwart voor ogen en de twijfels over de gemaakte keuze om door te gaan met de sessie schoten in honderdsten van seconden door mijn hoofd. Ik kon mij op dat moment niet voorstellen dat ik jarenlang had gefantaseerd om in het openbaar luiers te dragen en gedomineerd te worden door een vrouw. Deze werkelijkheid was spannend en eigenlijk te spannend om er opgewonden van te raken. Maar ik kon niet terug en ergens wilde ik dat ook niet.
Gedwee antwoordde ik “Yes miss Wilson”.

Alsof er niets aan de hand was en het de gewoonste zaak van de wereld was dat zij met een luierdragende volwassen man aan tafel zat veranderde miss Wilson van onderwerp. Ondertussen genoten we van onze lunch en het eerste uur wachten tot aan het begin van de film was al voorbij. Miss Wilson stond erop dat ik een tweede grote beker thee voor mijzelf zou halen en zelf wilde ze een café latte. Ik kreeg een briefje van tien dollar in mijn handen gedrukt en naar de toonbank gestuurd. Slalommend tussen de tafeltjes door voelde ik de ogen van vele gasten in mijn rug priemen. Bij één van de tafels zag ik een vrouw haar tafelgenoten aanstoten om te informeren dat ik er aan kwam. Het was de mevrouw die ik eerder recht in de ogen had gekeken en ik was er zeker van dat zij mijn luier had gezien. Haar drie tafelgenoten draaiden zich inderdaad direct om en keken mij eerst vlug aan voordat hun blikken zich naar mijn broek verplaatsten. Ik hoorde het zachte gelach toen ik hun tafel voorbij liep. Het stukje lopen naar de toonbank was een martelgang. Zonder miss Wilson naast mij voelde ik mij kwetsbaarder en nog onzekerder. Er was niemand achter wie ik mij kon verschuilen of de aandacht van de mensen kon afleiden. Ik moest het nu zelf doen.

Met twee drankjes in mijn handen en het wisselgeld in mijn broekzak liep ik terug naar ons tafeltje. Ik besloot een iets andere route te lopen om de vier dames de lol niet te gunnen mij nogmaals te kunnen uitlachen. Miss Wilson zag het van een afstandje gebeuren en toen ik bij ons tafeltje was aangekomen maakte zij er meteen een opmerking over.

“O dear, you must feel quite uncomfortable with those women staring and laughing at you.”

Ik voelde me betrapt en zei niets. Miss Wilson leek het niet te deren en ging vrolijk verder met plagen en bang maken.

“The worst part is yet to come. You’ll soon have to pee a lot. A wet diaper is heavy and tends to sag. I don’t have to explain that a sagging diaper will be more visible than a dry one. Besides it will be more noisy and smelly. I hope that the people at the cinema won’t stare too much and make you feel too uncomfortable. Anyway, you’ll have to wait to be changed until we’re home.”

Miss Wilson zette haar woorden kracht bij door een stilte te laten vallen. Door het pakken van haar beker café latte en deze met twee handen aan haar mond te zetten, liet zij duidelijk blijken voorlopig niets meer te gaan zeggen. Zwijgend dronk ik mijn tweede grote beker met thee leeg. Het doel wat miss Wilson hiermee wilde bereiken was overduidelijk; een flinke plas en zeer waarschijnlijk twee of zelfs drie die mijn luier zouden verzadigen en zouden doen zwellen. Dat betekende een nog grotere zichtbaarheid van mijn luier, zelfs al zou deze niet lekken.  Ik zou het middelpunt van de aandacht gaan vormen, het mikpunt van gelach en gewijs. Terwijl ik aan de gevolgen van mijn natte luier dacht
voelde ik de aandrang opkomen. Ik besloot mij er zolang mogelijk tegen te verzetten om de genante situaties die ik mij even ervoor had ingebeeld te voorkomen. Ik hoefde niet op de bescherming van miss Wilson te rekenen zolang het bij lachende vrouwen bleef. Dat was mij inmiddels wel duidelijk geworden na de scène in het warenhuis en de woorden die zij had gesproken. Onwillekeurig begon ik op mijn stoel te wiebelen. Mijn tweede kop thee was halverwege en ik moest mij ertoe zetten de beker helemaal leeg te drinken. Het laten staan was geen optie; ik wist nu al dat miss Wilson van mij zou eisen dat ik mijn thee tot de laatste druppel zou opdrinken en ongehoorzaamheid streng zou bestraffen. De aandrang werd heviger en ik begon waarschijnlijk te grimassen wat miss Wilson opviel:

“Well well dear, feeling a little uncomfortable due to an urge to pee? Why don’t you just let go, your diaper will take care of it.” De tweede zin sprak zij iets harder uit dan de eerste, waarschijnlijk om mij nog ongemakkelijker te laten voelen. Schichtig keek ik om mij heen om te zien of de tafels naast ons iets hadden opgevangen. Dit leek niet het geval. Ik keek miss Wilson weer aan. Mijn radeloze blik wekte een beetje medelijden bij haar op.

“You’re doing fine Roger, there’s no need to be scared.” Haar mooie ogen stonden vriendelijk en zorgzaam. Heel eventjes kreeg ik een beeld van hoe miss Wilson als liefhebbende moeder of partner zou zijn. Ik smolt weg en ontspande. Langzaam liet ik de druk van mijn blaas lopen en plaste ik in mijn luier.
“Good boy” zei miss Wilson. Meer was niet nodig. We wisten beiden exact waar het over ging. Het plassen ging langzaam. Door de overvolle blaas kwam er maar een klein straaltje uit dat minuten lang aan leek te houden. Miss Wilson had inmiddels haar koffie op en keek op haar horloge.

“It’s time to go Roger” en zonder op mijn antwoord te wachten stond zij op. Haastig nam ik mijn laatste slok en was de beker eindelijk leeg. Mijn vermoeden bleek juist te zijn want ik zag miss Wilson mijn beker inspecteren voordat wij van de tafel weg liepen.  Miss Wilson liep voorop waardoor ik gelukkig minder in het zicht van de overige gasten van het foodcourt kon komen. Mijn luier was zwaarder geworden, dat voelde ik zonder twijfel. Ik was blij dat ik een romper aan had die het zakken van mij luier nog enigszins kon tegengaan. De spanning op mijn schouders was groter geworden dan zoëven. De buitenzijde van de luier schuurde in mijn liezen. Ik moest grote moeite doen om de sterke neiging te onderdrukken in mijn kruis te rommelen om de luier omhoog te duwen, wetende dat dit maar enkele seconden effect zou hebben. Onwillekeurig ging wat meer wijdbeens lopen om het vervelende gevoel tussen mijn benen kwijt te raken.

Miss Wilson liep zoals gewoonlijk weer in een straf tempo door en binnen enkele minuten stonden we in de bioscoop.
“We’re a bit early, the auditorium will open in a few minutes. I want you to buy you a large soda  -no ice-. I’m fine. Go to that counter over there.” Ik zag miss Wilson naar een balie wijzen waar een leuk meisje stond te helpen. Maar dat was niet de reden dat ik die kant op werd gestuurd. Bij die balie stond ook een groepje meiden te wachten van rond de twintig jaar oud. Ik telde er snel zes. Schoorvoetend liep ik naar het groepje meiden toe en sloot achter hun aan. Zij waren de derde in de rij, ik nummer vier en tevens laatste. Één van de meiden stond in de rij, de overige vijf stonden er meer naast en waren aan het dollen en giebelen. Ik durfde niet om mij heen te kijken of zelfs maar recht vooruit, bang om oogcontact te maken. Met mijn hand in mijn broekzak frummelde ik wat met de vijf dollar die ik had meegekregen. Het gegiebel hield nog even aan en leek te verstommen. Vanuit mijn ooghoeken zag ik dat mijn luier, of luierprofiel, de meiden was opgevallen. Zachtjes gniffelend en pratend werd de conversatie voortgezet. De meiden verlieten één voor één hun plek en verdwenen achter mij om vervolgens weer terug te komen. Daarna zag ik dat het vriendinnetje dat in de rij stond werd aangesproken door een vriendin uit het groepje. Het meisje voor mij kreeg grote ogen en haar mond straalde verbazing uit. De vriendin die haar had aangesproken liep weer terug naar het groepje. Het meisje voor mij had zich herpakt en draaide zich om en sprak mij aan:

“You’re alone?”
“What do you mean?” antwoordde ik oprecht, niet begrijpend wat zij bedoelde.
“You only want to order for yourself?”
“Yes.”
“Go ahead, I’ve to order for all of my friends” en zij knikte in de richting van haar vriendinnen. Voordat ik kon reageren had het meisje al plaatsgemaakt en sloot zij achter mij aan. Er waren geen mensen meer na mij gekomen. 
“Thanks” stamelde ik nog wat en ik betwijfelde of zij het had gehoord.

Het gegiebel en gelach hield aan. De tijd leek te kruipen en eindelijk was ik aan de beurt. Ik bestelde een grote cola light zonder ijs en draaide mij met de grote beker in mijn hand om. Het groepje meiden keek mij lachend aan. Er was geen twijfel mogelijk dat zij de hele tijd naar mijn geluierde achterwerk hadden staan te kijken. Toen ik voorbij liep maakte één van de meiden nog een leuke opmerking terwijl ze naar mijn grote beker keek:

“Trust your padding sweety” zei ze zoet en haar vriendinnen barstten in lachen uit.

Met een gezicht zo rood als een boei liep ik weg in de richting van miss Wilson. Het was druk en ik kon daardoor niet zo snel wegkomen als ik wilde. Uit het groepje meiden hoorde ik nog de woorden ‘diaper’, ‘butt’, ‘waddling’ komen. Ik zag dat miss Wilson naar mij keek en begreep dat zij alles had gezien van wat er was gebeurd. Wellicht had zij ook alles meegekregen van wat er was gezegd.

“You made quite an impression on those girls, did you?” Miss Wilson keek erg vrolijk. Ze had van het hele voorval genoten en leek geenszins van plan om mij te troosten of gerust te stellen.

“I must say that your diapered behind is irresistible. I bet those girls had loved to pat it.”
Ik keek miss Wilson bedroefd aan maar ik zag dat zij oogcontact had met de meiden wiens blikken mij hadden gevolgd. Ze waren wat meegelopen in onze richting. Ogenschijnlijk om naar de zalen te kunnen gaan maar ik vertrouwde het allerminst.
“They still look at you Roger. I think they’re curious and would like to know more about you. Maybe I should chat a little.”

Ik was nu in een situatie beland die mij erger leek dan de zwaarste straf die ik tot nu toe van miss Wilson had gehad. Ik stond op het punt om miss Wilson te vertellen dat ik niet wilde dat de meiden hier zouden komen en hierdoor een straf te riskeren. Maar ik was al te laat. Ik voelde hoe miss Wilson een paar keer zachtjes op mijn billen tikte als bewijs dat de meiden het goed gezien hadden.  Ze draaide vervolgens wat van mij weg en zette twee stappen in de richting van de groep meiden.

“I saw all of you staring and pointing at my boy. You seem all very curious. It’s no problem to join us so I can explain what’s going on.” Miss Wilson had de meiden aangesproken en ze liepen onze kant op. Ik kon geen woord meer uitbrengen en plaste uit pure angst voor de tweede keer in mijn luier. Ik had altijd gedacht dat het uit angst in je broek doen een fabel was maar het bleek waar te zijn. Een warme stroom vulde mijn luier terwijl ik als versteend naar de groep meiden keek die op mij af kwam.

“Hi, I am Dawn” begroette miss Wilson de meiden enthousiast op z’n Amerikaans.
“Hi” klonk het uit de monden van de meiden. Eentje zei ook haar naam, ik geloof dat zij Rebecca heette.
“This is Roger” zei miss Wilson en ze keek mij aan.
“Say hello to the girls dear” spoorde miss Wilson mij aan.
“Hi” kon ik met afgeknepen stembanden nog net uitbrengen.
“He’s shy because of his diaper” kwebbelde miss Wilson vrolijk verder. “He has a bladder problem which is very difficult to heal. Many medical doctors have tried to help, unfortunately with no results. They didn’t find any physical deficits so the conclusion is Roger has a mental problem. Roger volunteered to join my program to get rid of his wetting problems. I’m a registered psychiatrist and I will help Roger for the next ten days. My philosophy of treating boys who aren’t toilet trained defers from the conventional training methods. Nonetheless my approach is quite successful. Part of my approach is that the patient, Roger, is obviously diapered in public.”

De meiden hadden met volle belangstelling naar miss Wilson geluisterd. Ik zag dat de vragen hen op de lippen branden. Uit het gezicht van miss Wilson kon ik opmaken dat zij deze vragen met plezier zou gaan beantwoorden. Haar lichaamstaal was volledig uitnodigend. De meiden keken elkaar aan en al snel volgde de eerste vraag:
“Does he has to use his diapers for the intended purposes?”
“Off course he does” antwoordde miss Wilson. “That’s what diapers are for.”
“Even when he wants to use the bathroom?” vroeg een ander meisje verbaasd.
“Yes, the bathroom is off limit for Roger during his therapy. I can tell you he just wet himself.”
Er klonk weer gegiebel en gelach uit de groep.
“So he also has to do his number two in his diaper even he hasn’t a bowel problem?”
“Yes, that’s right.”
“I guess he changes himself right after his BM?”
“No, Roger has to get my permission. I decide if he gets a fresh diaper. Besides, he’s not allowed to tell me if he wet or messed himself unless I ask him if he did.”
“Oh My God, that’s harsh” merkte één van de meiden op.
“It is, but those rules proved very effective.”
“It must be a very messy thing to change his diapers” zei een meisje met een vies gezicht.
“Well, I let him change his soiled diapers but I change his wet diapers and he’s not allowed to put on a fresh diaper. Some of you probably have some workexperience as a babysitter and have noticed that diapering has to be done very precise to avoid leakages.”
Een paar meiden knikten bevestigend.
“So you diaper him?”
“Yes, or another person appointed by me. Interested?”
De meiden begonnen te lachen.
“Now, and here in the cinema?”
“No, I didn’t bring any spare diapers with me. That’s why I doubled his diaper.”
De meiden keken elkaar aan. Ze leken wel in voor een avontuurtje maar gaven geen antwoord.
Een ander meisje stelde weer een vraag:
“What is your therapy?”
“Well, that’s a good question. My therapy is strict: I discipline and humiliate a lot, but I also stress positive behavior. That’s why we’re here. Roger did very well this morning and I offered him to chose the movie.”
“What kind of discipline?” vroeg een van de meisjes die zoëven wel in leek voor een avontuur.
“Spanking, paddling, restrictive measurements and, as I said, humiliation.”
“Sounds weird” vond een meisje.
“I can imagine your opinion but don’t forget we’re dealing with persistent mental problems.”

Miss Wilson zag dat de zaal open ging en ze gebaarde de meiden naar de trap die naar de zaal leidde.
“I hope I answered all your questions?”
“Yes, thank you very much” bevestigden een paar meiden.
“You’re also going to see James Bond?” vroeg miss Wilson.
“Yes, we do. Our seats are on the same row as yours.”
“How do you know?”
“I saw your tickets” antwoordde een meisje terwijl ze naar de kaartjes wees die miss Wilson in haar handen had.
“I see” zei miss Wilson terwijl ze lachend naar haar hand en kaartjes keek.

We liepen de zaal in. Miss Wilson liet mij voor gaan zodat zij naast één van de meiden kon zitten die achter ons aan liepen. Ik had een stoel op de hoek. ‘Gelukkig’ dacht ik, ‘dat is in ieder geval een plaaggeest minder.’
De voorstelling begon zoals altijd met een reclameblok. Miss Wilson spoorde mij aan om de cola op te drinken. Een strenge blik was voldoende om aan haar verzoek te voldoen. De rest van de tijd was miss Wilson met de meiden in gesprek en ik werd door haar genegeerd.

De film was geweldig. Als fan van James Bond genoot ik van de droge humor, de actie en de gadgets die een James Bondfilm uniek maken. De cola had ik al geruime tijd op en ik merkte dat de suiker weer voor nieuwe dorst zorgde. Gelukkig meldde mijn blaas zich nog niet. Een volgende plas zou de luier niet meer kunnen verwerken. Ik voelde nu al hoe nat mijn billen waren en de jeuk begon op te komen. Op het moment dat de aftiteling begon kwam de zaal in beweging. De volle zaal liep gestaag leeg en toen ook onze rij vrij kwam wilde ik ook op staan en aan mijn zijde het pad, dat naar de uitgang leidde, oplopen. Miss Wilson gebaarde mij echter te blijven zitten. Toen de zaal vrijwel leeg was en alleen miss Wilson en de meiden nog in hun stoelen zaten, kreeg ik een voorgevoel dat er iets op het punt stond te gebeuren. Miss Wilson draaide zich naar mij om en keek mij triomfantelijk aan. Ik zag dat een paar meiden ook mij lachend aankeken.
“Roger, I’ve got a surprise for you. A few girls have offered to help me to train you. Isn’t that nice? Emily, Carmen and Victoria will come over to my house next Saturday to change and discipline you.”
Ik kleurde zo rood als een biet. Het was zelfs in het sterk gedimde licht van de bioscoopzaal zichtbaar.
“Oh, look, he’s embarrassed” zei miss Wilson.
“Never mind” vervolgde miss Wilson. “He has just to obey my orders, and yours next Saturday” voegde miss Wilson er lachend aan toe.
Ze stond op en de meiden volgden haar voorbeeld. We liepen naar de uitgang van de zaal en ik voelde hoe mijn zware luier in mijn romper hing. Aan het einde van de uitgang liet miss Wilson mij voor gaan. Alle vrouwen liepen nu achter mij en hadden een eersterangs zicht op mijn geluierde billen. Ik hoorde gepraat en gelach achter mij maar ik durfde en wilde niet omkijken. 

We liepen de trap af en miss Wilson riep mij toe te wachten bij de uitgang. Dat deed ik. Miss Wilson maakte de laatste afspraken met de drie meiden die zaterdag zouden komen. De meiden leken voor mij allemaal op elkaar: steil lang haar dat los gedragen werd, slank, oorbellen, een topje en een spijkerbroek met slippers eronder. Alsof er geen andere kleding verkrijgbaar was.
“Well Roger, say goodbye to the girls” gebood miss Wilson mij.
“Goodbye” zei ik zo enthousiast mogelijk om miss Wilson te plezieren.
“Bye diaperboy” kreeg ik tegelijkertijd van meerdere meiden tegelijk terug wat voor de nodige hilariteit zorgde.
“See you Saturday” zei een meisje en ze tapte mij speels op mijn billen. Alle andere meiden volgden haar voorbeeld en op mijn achterwerk werd uitgebreid geklopt.
“In desperate need of a change” zei het laatste meisje dat op mijn luier had geslagen. “He’s soaking wet.”
“Oh, it will hold until we’re home. We’ve first got to collect your pants Roger” zei miss Wilson terwijl zij mij aankeek.

Daarna gingen wij uit elkaar. Wij liepen richting Macy’s. De meiden liepen de andere kant op en daarmee was deze martelgang voorlopig tot een einde gekomen. Wat zou de volgende streek zijn die miss Wilson met mij zou gaan uithalen? Alleen zij wist het.

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Forum Held
  • *****
  • Berichten: 339
  • Geslacht: Man
  • Contact behoefte: volwassen vrouw
Re: Afspraak in Atlanta
Reactie #26 augustus 21, 2013, 23:44:39 23:44*
Arme roger, wat een bofkont...haha blijft boeiend.....
werni

Hou rekening met mijn medemens, heb ook mezelf lief en leef mijn leven.

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Forum Held
  • *****
  • Berichten: 673
  • Geslacht: Man
  • voornamelijk PVC en Diaper lover
  • Contact behoefte: alle volwassenen
  • Geboortejaar: 1986
  • Ik ben: DL
  • Locatie: Apeldoorn
Re: Afspraak in Atlanta
Reactie #27 augustus 22, 2013, 00:08:24 00:08*
leuk verhaal
Skype : reppie19861

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Forum Held
  • *****
  • Berichten: 413
  • Geslacht: Man
  • Mijn lieve DL hond - Switch
  • Contact behoefte: alleen bekenden
  • Ik ben: Leeg
Re: Afspraak in Atlanta
Reactie #28 augustus 22, 2013, 00:43:15 00:43*
erg goed verhaal, word er werkelijk in gezogen heerlijk geschreven en leest lekker weg
 !1

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Stamgast
  • *****
  • Berichten: 194
  • Geslacht: Man
  • Contact behoefte: niet opgegeven
  • Geboortejaar: 1972
  • Ik ben: DL
  • Locatie: den haag
Re: Afspraak in Atlanta
Reactie #29 september 08, 2013, 09:24:13 09:24*
We liepen de trap af en miss Wilson riep mij toe te wachten bij de uitgang. Dat deed ik. Miss Wilson maakte de laatste afspraken met de drie meiden die zaterdag zouden komen. De meiden leken voor mij allemaal op elkaar: steil lang haar dat los gedragen werd, slank, oorbellen, een topje en een spijkerbroek met slippers eronder. Alsof er geen andere kleding verkrijgbaar was.
“Well Roger, say goodbye to the girls” gebood miss Wilson mij.
“Goodbye” zei ik zo enthousiast mogelijk om miss Wilson te plezieren.
“Bye diaperboy” kreeg ik tegelijkertijd van meerdere meiden tegelijk terug wat voor de nodige hilariteit zorgde.
“See you Saturday” zei een meisje en ze tapte mij speels op mijn billen. Alle andere meiden volgden haar voorbeeld en op mijn achterwerk werd uitgebreid geklopt.
“In desperate need of a change” zei het laatste meisje dat op mijn luier had geslagen. “He’s soaking wet.”
“Oh, it will hold until we’re home. We’ve first got to collect your pants Roger” zei miss Wilson terwijl zij mij aankeek.

Daarna gingen wij uit elkaar. Wij liepen richting Macy’s. De meiden liepen de andere kant op en daarmee was deze martelgang voorlopig tot een einde gekomen. Wat zou de volgende streek zijn die miss Wilson met mij zou gaan uithalen? Alleen zij wist het.

Het was nog steeds druk in de mall. Mijn natte luier hing tussen mijn benen, het plastic schuurde en ik begon steeds meer wijdbeens te lopen om de binnenkant van mijn dijen te ontzien. Ik verwachtte dat die inmiddels rood van irritatie zouden zijn. Miss Wilson liep ook nu weer stevig door. Zou ze een idee hebben hoeveel moeite ik moest doen om haar bij te kunnen houden? Ze leek in ieder geval geen notie te nemen of begrip te tonen. Aan de andere kant had haar snelle loop ook een voordeel: het gaf voorbijgangers weinig gelegenheid mijn dikke luierkont te bestuderen. Voordat het opgevallen was, waren wij al weer vijf tot tien meter verder. Aan het einde van de brede galerij zag ik het bord van Macy’s opdoemen. Gelukkig, nog even doorbijten en dan naar huis.

“Let’s see if we can find Debby” zei miss Wilson meer tegen zichzelf dan tegen mij. We liepen naar de afdeling waar we eerder op de middag de broeken hadden gepast. Debby zag ons aankomen en legde de kledingstukken die zij in haar handen had neer en lachte ons vriendelijk toe.
“Hi” zei ze vriendelijk.
Miss Wilson groette terug en ik mompelde wat.
“I will collect your pants and will be right back.”
Bij de balie stonden twee vrouwelijke klanten, waarschijnlijk bezig om een artikel te ruilen. Het bleken moeder en dochter te zijn want de jongste hoorde ik ‘mum’ zeggen. Dat deed zij om de aandacht van haar moeder te trekken maar die was afgeleid door mijn verschijning.
“That’s a big diaper he’s wearing” zei de oudere mevrouw tegen miss Wilson.
Miss Wilson lachte en antwoordde: “Big boys need big diapers.”
“But’s not big enough” hoorde ik de dochter antwoorden. “It’s leaking.”
Voor de zoveelste keer vandaag wilde ik het liefst ter plekke door de grond zakken.
Miss Wilson keek naar de plek die de dochter aanwees. Het bleek onder mijn billen te zijn. Een natte streep waar de luier ophoudt.
“We’ll be home soon” reageerde miss Wilson koel. Ze vond het geen problem, zo liet zij duidelijk merken.
“Isn’t he a little too old for wearing diapers?” vroeg de dochter.
“Yes, he is, but crime fits the punishment.”
Dat antwoord spraken beide dames wel aan; “If he acts like a baby he should be treated like one.”
Gelukkig kwam Debby terug met de broeken en verstomde de discussie.
“Would you like to fit one of the pair just for checking?” stelde Debby voor.
“Normally I would, but he’s leaking and I won’t like to soil a new pair of pants.”
“You’d better go home then and change him in a fresh diaper” antwoordde Debby lachend. Ze leunde nog even over de balie om een blik te kunnen werpen op de natte plek op mijn broek. Miss Wilson pakte mijn schouders en draaide mij om zodat Debby alles kon zien.
“Wow, definately in need of a change” bevestigde Debby hetgeen ze zag.
“Thanks Debby”  groette miss Wilson.
“See you next time”
“Bye” zei miss Wilson tegen de dames.
Ook zij groetten terug en ik hoorde nog een van beiden zeggen: “Look the way he’s waddling.”
Daarna waren we buiten gehoors- en gezichtsafstand en liepen we de winkel uit, richting de auto.
Onderweg naar de auto kreeg ik nog heel wat blikken en spottende glimlachen te verduren maar die negeerde ik door strak voor mij uit te kijken, gericht op een fictief punt in de verte.

“I really enjoyed our trip” zei miss Wilson toen we in de auto waren gestapt. Ik zat op een grote zwarte plastic vuilniszak om de stoel niet te bevuilen. De dikke, natte luier die ook nog eens gelekt had, de opmerkingen die ik vandaag had gekregen én nu ook nog eens het gekraak van de vuilniszak maakten dat ik mij heel erg klein voelde.
“You made quite an impression with your diaper butt. What disappointed me was the absorbency of your diaper. I really thought it could hold more and much longer. Maybe I should change the pad for a second diaper instead. Double diapers. That would really show of in public. But you’re experienced now in wearing diapers in public and get used to all the comments and remarks people make.  So I think double diapers is the best solution. It will keep you dry and will prevail any leakage.”
Ik had alles zwijgzaam aangehoord maar wist dat niet antwoorden tot irritatie kon leiden bij miss Wilson. Aan de andere kant wilde ik niet zomaar akkoord gaan met het dragen van een dubbele luier in het openbaar. Tegenspreken was ook geen optie. Razendsnel overdacht ik alle opties maar ik kon geen goede vinden alleen maar een minst slechte; mijn eerste ingeving.  Ik bleef dan maar noodgedwongen zwijgen in de hoop dat miss Wilson daar geen aanstoot aan zou nemen.
Miss Wilson leek een spelletje te willen spelen en reageerde vooralsnog niet op mijn zwijgen. In plaats daarvan ging ze door met het benoemen van de voor- en nadelen van een dunnere luier. Een luier zoals ik die in haar ogen nu droeg:
“I think leakages are more embarrasing than a little extra padding. Besides, wearing a wet diaper will harm your skin. Extra padding will keep your skin dry.”
“Of een extra verschoning” dacht ik in mijzelf.
Miss Wilson leek de situatie niet op de spits te willen drijven en stopte met plagen. Ze had ook al haar aandacht bij de weg nodig omdat het verkeer druk was. De spits was in volle gang en het reed soms langzaam door, dan weer wat harder maar ook stonden we opeens weer stil. Ik verschoof af en toe op mijn stoel omdat de luier broeide en ik letterlijk overal nattigheid voelde. Vanuit mijn ooghoek zag ik dat miss Wilson mij aankeek.
“I know your diaper is very wet Roger, but you have to hold on till we’re home before I can change you. I hope that the traffic jam will be over soon but I fear we’ll need one more hour to get there.”
Ik keek onwillekeurig op het klokje in de auto. Sinds ons vertrek vanaf huis waren er zeven uur verstreken, als er nog een uur bij zou komen zou ik, zo schatte ik, ruim vijf uur in een natte luier gelopen. Gelaten keek ik vervolgens weer naar het verkeer en bekeek ik de auto’s die je in Europa niet of nauwelijks zag rijden.

Toen we de oprit van het huis van miss Wilson opreden was de zon net achter de hoge sparren verdwenen. De stralen raakten gefragmenteerd de kiezels en het grasveld en vormden de opmaat voor een zwoele avond. Miss Wilson stapte uit en liet mij voor haar uit lopen.

“You’re soaked” merkte ze op. Ik voelde zelf ook dat de achterkant van mijn broek nat was door het lange zitten in de luier. Hopelijk zou miss Wilson mij snel verschonen. Eenmaal binnen nam miss Wilson mij mee naar de kelder. Ik werd naar mijn cel geleid en net zoals de vorige keer moest ik mijn handen door de tralies steken en werden ze daarna geboeid. Zonder een woord te zeggen liep miss Wilson weer weg en bleef ik alleen achter zonder een idee te hebben wat er ging gebeuren en wanneer er wat ging gebeuren. Tegen beter weten in probeerde ik mijn handen uit de boeien te krijgen maar binnen een minuut gaf ik die pogingen al op. Het staal sneed in mijn polsen en zorgde voor lelijke afdrukken in mijn vel.

Het wachten op miss Wilson leek een eeuwigheid te duren. Toen ze eindelijk terugkwam had ze zich omgekleed en meende ik een alcohollucht bij haar te ruiken. Waarschijnlijk had ze op haar gemak een glaasje wijn gedronken en uitgerust op de bank. Haar lichaamstaal en gezichtsuitdrukking straalde uit dat zij klaar was voor een spel waarin ik het lijdend voorwerp zou zijn.

“Have you been a good boy Roger?”
“Yes miss Wilson” antwoordde ik oprecht. Alsof ik de mogelijkheid had gehad om narigheid uit te halen met mijn aan de tralies van mijn cel geboeide armen.
“Good. It’s time to take off your wet diaper.” Met kordate passen liep miss Wilson mijn cel binnen om mijn handboeien los te kunnen maken. Mijn bevrijdde armen voelden pijnlijk aan. Ik masseerde beide polsen om de circulatie op gang te helpen. Miss Wilson was al naar de douche gelopen en commandeerde mij naar haar toe.
“Strip. Put your wet trousers in the machine.”
Zo snel ik kon, deed ik mijn schoenen, sokken, trui en broek uit en stond ik in mijn romper voor miss Wilson. Ook mijn romper was logischerwijs drijfnat. Miss Wilson ordonneerde dat ik mijn romper zelf uit moest doen, geen zin hebbend om haar handen vies te maken aan de door mijn urine doorweekte stof. Mijn romper moest ook in de wasmachine. En dan bleef mijn luier over die zonder de support van mijn romper bijna tussen mijn knieën hing. Ik kreeg de opdracht om te blijven staan, miss Wilson wilde een paar foto’s van mijn maken. Het aanzicht was blijkbaar zo leuk dat dit op de gevoelige plaat vastgelegd moest worden.
   
Na de fotosessie mocht mijn luier af en kon ik mij gaan douchen. Na tien minuten voelde ik mij weer fris en schoon en durfde ik mij bij miss Wilson te vertonen. Zij stond buiten de douche te wachten en hield mij al die tijd nauwlettend in de gaten, bedacht op de verleiding die ik zou kunnen krijgen om op een ongewenste wijze mijn lichaam aan te raken of te stimuleren. Na het afdrogen moest ik in mijn blootje achter miss Wilson mee naar boven lopen. Ik vreesde dat er een spanking zou volgen en toen wij naar de beruchte kamer en-suite liepen wist ik dat deze vrees realiteit werd.

“Over my knee Roger” zei miss Wilson kortaf nadat zij zichzelf op de rechte stoel had gepositioneerd. Als een gehoorzaam jongetje drapeerde ik mij over de spijkerbroek van miss Wilson. Mijn edele delen zaten klem en die deed ik nog snel even goed voordat ik met beide handen steun zocht op de koude tegelvloer.
Miss Wilson legde haar zachte hand op mijn billen en begon zachtjes te wrijven wat mij al snel in een opperste staat van opwinding bracht.
“My my, someone seems to like this” merkte ze plagend op.
“Well, I think that in a few minutes your extacy will be over” en ter verduidelijking van wat miss Wilson bedoelde tikte ze als voorproefje een paar keer zachtjes op mijn billen. Het deed helemaal geen pijn maar toch zat de schrik er bij mij al meteen goed in.
“I want to review our trip to the mall Roger. You did quite well but also made a couple of mistakes which has to be punished.”
“Yes miss Wilson” antwoordde ik vanuit mijn oncomfortabele positie. Mijn gedachten gingen als een razende te keer: Wat had ik fout gedaan? Wat had ik gezegd wat niet goed was?
“I will only discuss your mistakes. The first one is the one you made at the foodcourt. You noticed that people saw your diaper. After you got your second cup of tea you took deliberately another route to avoid those people. You will never and I repeat never hide your diapers from other people. Is that clear young man?”
“Yes miss Wilson.”
“You made the same mistake at the cinema trying to avoid the girls. Three girls will help me discipline you in a few days. Don’t make your same mistake again otherwise punishment will be swift and harsh.  I will instruct you when the day has come what I expect. Is that clear?”
“Yes miss Wilson.”
De vernedering om zo de les gelezen te worden was nog vele malen groter dan ik had gedacht. De onderdanige positie, ik naakt, zij aangekleed, ik die alleen mocht antwoorden, zij die de vragen stelde en de regie had: op alle fronten waren de verhoudingen scheef.
“The second mistake you made was holding your pee. You’re diapered and there’s no need to hold your bowel and bladder movement. I want you to do your business when it comes wherever it may be. No holding back. Do you understand?”
“Yes miss Wilson.” De tranen stonden in mijn ogen. De vernedering werd te groot.
“The last mistake you made was pulling all the time at your trousers. Didn’t I tell you that you’re not allowed to hide your diaper? That means also pulling your trousers up. If they slide, they slide and will reveal your onesie and if you’re not so lucky, your diaper.”
“But miss Wilson..” probeerde ik te vertellen.
“But what young man?” klonk het snijdend boven mij.
“Nothing miss Wilson. I’m sorry miss Wilson.”
“I thought so. You’re going to be spanked for the mistakes you made. Is that clear?”
“Yes miss Wilson” piepte ik.
“Right, and one more thing: don’t whine. If I hear you whining, you’ll be gagged and I will double your spanking. Understood?
“Yes miss Wilson” antwoordde ik zo dapper mogelijk en ik zette mij schrap voor de slagenregen die zou volgen.

En die barstte in alle hevigheid los. De vlakke hand van miss Wilson sloeg hard op mijn achterwerk. De pijn die de vorige spankings en paddlings hadden veroorzaakt kwam al snel terug en zorgde ervoor dat ik al snel mijn grenzen had bereikt van wat ik kon hebben. Maar daar hield miss Wilson geen rekening mee. Het geklets van mijn billen en haar hand ging onverminderd door. Mijn tranen stroomden en ik beet op mijn lip om de pijn te verbijten en niet te schreeuwen. Ook nog een gag in mijn mond krijgen was een te grote vernedering.

“This spanking will learn you how to behave in public. The next time you try to hide yourself or your diapers in public, I will strap you down to the punishment horse and administer a paddling of the same length as this spanking. Is that clear?”
Ik kon niet antwoorden maar kon met mijn hoofd nog net voldoende knikken om miss Wilson tevreden te stellen.
Elke slag leek meer pijn te doen dan de vorige. Ik voelde mij slapper en slapper worden en uiteindelijk had ik geen kracht meer om mij schrap te zetten voor elke tik die miss Wilson op mijn billen gaf. Zachtjes snikkend onderging ik de straf die miss Wilson mij uitdeelde. Mijn tranen vloeiden rijkelijk door de combinatie van pijn en vernedering.
“O boy, you really find yourself miserable, don’t you?”
Miss Wilson wachtte even op mijn antwoord dat niet kwam en ging toen verder.
“But you haven’t had the worst part yet. You’re not even close.” En weer pauzeerde zij een moment om de woorden te laten inwerken.
“How would you feel when the three girls we met at the movies were watching your punishment? See your naked butt over my knees, see you crying and your butt turning deep red? How would you feel when those girls were taking turns spanking you as well? Wouldn’t that be very humiliating? I think you don’t like that at all.”
Ik was te zwak om daarover na te denken, laat staan er tegenin te gaan dus liet ik alles wat miss Wilson zei over mij heen komen.
Toen miss Wilson mij kenbaar maakte dat ik op mocht staan was ik met mijn gedachten heel ver weg. Zou dat die sub-space zijn waar ik regelmatig over gelezen had? 
Langzaam kwam ik weer in het hier en nu terug: Mijn ogen waren nat, mijn wangen vochtig en in mijn mond voelde ik het zout van de tranen die waren gevloeid. Van de staat waarin mijn billen verkeerden hoefde ik niet lang na te denken. Daar was geen fantasie voor nodig. Het zou een palet zijn van rode tinten met blauwe en gele accenten.
Miss Wilson nam mij aan de arm mee naar de woonkamer. Ik moest mijn handen achter mijn nek doen en vervolgens werden die door haar geboeid. Met een simpel maar doeltreffend stukje touw fixeerde miss Wilson de boeien op zodanige wijze dat ik mijn handen niet meer vanachter mijn nek kon halen. Ik kon niet bij mijn billen of edele delen komen, laat staan deze bedekken. Dit keer werd ik door miss Wilson naast de kast gezet en werd mij duidelijk gemaakt dat ik alleen recht vooruit mocht kijken.

Zo stond ik een lange tijd. Het staan werd bijna een grotere kwelling dan de spanking. De drang en wens om mijn billen aan te raken om de pijn te verlichten werd ondraaglijk. Achter mij hoorde ik miss Wilson een tijdschrift lezen en een paar telefoontjes plegen, vervolgens de televisie aanzetten en wat zappen. Ik kreeg dorst en ook wel trek maar ik durfde niets te vragen. Lijdzaam wachtte ik tot miss Wilson mij toestemming gaf om van mijn plek te komen, ondertussen kon ik niets anders doen dan naar de klok luisteren die de seconden wegtikte. Na wat een eeuwigheid duurde liep miss Wilson naar mij toe en maakte zij het touwtje en de boeien los.

“Come Roger, it’s diapertime.” Ik werd bij mijn arm gepakt en miss Wilson leidde mij naar de gang, de trap af naar de kelder en vervolgens in de richting van mijn cel.
“Lay on your bed dear. You know the drill.” De stem van miss Wilson klonk vriendelijk. Haar uitstraling had nu veel meer weg van een lieve moeder dan van een strenge, kille gouvernante.
Ik tilde mijn benen op en lag klaar voor de luier die miss Wilson mij zo zou omdoen. Zij kwam met een dunne wegwerpluier aan die zij mij vaardig omdeed nadat mijn luierstreek was bedekt met een royale laag talkpoeder. De buitenkant was van stof en kraakte niet zoals de andere luier van vandaag deed. “Had ik deze maar om vanmiddag” dacht ik in mijzelf. Miss Wilson had een flanellen luier in haar handen die zij met een inlegger onder mijn billen schoof. Het was een voorgevormd model dat met klittenband werd gesloten. Toen ook deze luier vastzat, had ik wederom een dik pakket om mijn middel dat  mijn benen uit elkaar duwde.  Tot slot moest ik in een plastic broek stappen die met een ketting in de band kon worden afgesloten. Miss Wilson trok de broek goed over mijn luier en trok daarna de ketting strak. Ik hoorde haar achter mijn rug een hangslot open draaien en deze door de ketting steken. Daarna volgde de klik die bevestigde dat ik mijn luier niet zou kunnen afdoen zonder dat miss Wilson dat wilde.  Net als gisterenavond volgde de mittens die net als de plastic broek met een ketting en een slotje om mijn polsen werden vergrendeld. Mijn handen waren zo goed als onbruikbaar.

“See you tomorrow Roger. And don’t forget to be standing with your hands through the bars when I arrive.”
“Yes miss Wilson”

Miss Wilson liep mijn cel uit, schoof de grendel naar voren en sloot deze met haar sleutel af. Ik hoorde haar weglopen en niet lang daarna ging het licht uit, mij in het pikkedonker achterlatend in de gevangenis in de stille, kille kelder van haar huis.