De nieuwe jongen in de klas (JL BP WL KL PB)  (gelezen 53172 keer)

0 leden en 1 gast bekijken dit topic.

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Forum Held
  • *****
  • Berichten: 458
  • Geslacht: Man
  • Plasticbroekjesfan!
  • Contact behoefte: niet opgegeven
  • Geboortejaar: 1991
  • Ik ben: DL
  • Locatie: FR.
Re: De nieuwe jongen in de klas (JL BP WL KL PB)
Reactie #30 februari 27, 2013, 20:02:18 20:02*
Leuk verhaal...
Kijk al uit naar het vervolg

Bedankt! Blij dat je het leuk vindt. Heb het momenteel erg druk, maar beloofd is beloofd: er komt nog een vervolg!
"Ben je klaar voor de nacht, jongen? Luier om, je plasticbroekje aan?"
"Ja, ma!"
"Goed zo, want je zal wel weer in bed plassen...."

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Forum Held
  • *****
  • Berichten: 543
  • Geslacht: Man
  • Contact behoefte: iedereen
Re: De nieuwe jongen in de klas (JL BP WL KL PB)
Reactie #31 februari 28, 2013, 18:56:45 18:56*
super verhaal en spannend ook , geniet ervan ook .  !1 !1

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Forum Held
  • *****
  • Berichten: 458
  • Geslacht: Man
  • Plasticbroekjesfan!
  • Contact behoefte: niet opgegeven
  • Geboortejaar: 1991
  • Ik ben: DL
  • Locatie: FR.
Re: De nieuwe jongen in de klas (JL BP WL KL PB)
Reactie #32 mei 05, 2013, 12:23:56 12:23*
Deel VI

Op verkenning

Dat weekend bleef ik bij Tom slapen. Dat deden we vaker, bijvoorbeeld als we samen voor een moeilijke repetitie moesten leren. Tom bleef bij mij slapen, of ik bij hem. Op allebei onze kamers stond inmiddels een logeerbed, uiteraard voorzien van een rubber plaslaken. En onze ouders waren er inmiddels aan gewend om 's morgens twee tienerjongens in natte luiers en plastic broekjes te zien werken voor school of achter de computer te zien zitten. Zelf waren we ook blij niet de enige te zijn die op z'n vijftiende nog elke nacht in bed plaste en een vriend gevonden te hebben met hetzelfde probleem. Niet dat wij ons bedplassen als een probleem zagen, maar je weet wel wat ik bedoel.

Het geval met Ivan ging ons niet uit het hoofd. Hij mocht dan altijd een naarling zijn geweest, we hadden toch medelijden met hem gekregen, en bovendien had Tom hem hulp beloofd.
Het was duidelijk dat als we Ivan, zoals hij had gevraagd, luiers wilden bezorgen, die van mij zouden moeten komen. Katoenen luiers zoals Tom die droeg, zou Ivan onmogelijk kunnen wassen zonder dat iemand bij hem thuis het bemerkte, laat staan dat hij ze te drogen zou kunnen hangen. Gelukkig plaste Ivan volgens eigen zeggen niet elke nacht in bed, want dat zou logistiek een onmogelijke opgave voor ons worden. Wie net als ik elke nacht in bed plast, heeft tamelijk precies zeven luiers per week nodig. Ik hoefde niet te verdubbelen en gebruikte ook geen inleggers; samen met mijn plastic broekje hield mijn luier m'n bed altijd wel droog. Maar met andere woorden: als mijn luierverbruik te veel zou toenemen, zou dat bepaald opvallen. Misschien zouden we mijn ouders in vertrouwen moeten nemen. Maar zouden die goed geld aan een nietsnut als Ivan willen besteden, die niet eens tot onze vriendenkring behoorde?

Zo zaten we die morgen hardop te denken onder het genot van een glas vlierbessensap, dat Tom's moeder heel vriendelijk 's morgens op zijn kamertje was komen brengen. Tom kreeg ineens een lumineus idee. Hij stelde voor om een aantal luier proefpakketten aan te vragen. Er waren best wel veel verschillende merken en modellen, en bijna overal kon je wel een gratis proefpakket aanvragen. Dan kon Ivan in ieder geval een tijdje vooruit. We zouden er later wel over denken hoe we hem die luiers konden bezorgen, desnoods gaven we hem de pakketjes op school. Moest 'ie zelf maar zien waar hij die bij hem thuis wou verstoppen!
Tom vloog al over het toetsenbord en binnen de kortste keren had hij een aantal gratis proefpakketten gevonden. Ha, lachen! zei hij, kijk hier nou. Wasbare luiers zelfs, kan je met korting krijgen. Pandabeertjes nog al liefst, met biologisch afbreekbare inleggers! Als mn moeder dat zag zou ze die meteen bestellen. Maar t is niks voor Ivan. Wat voor maat zou ie eigenlijk hebben?'
'Zelfde zo'n beetje als wij, denk ik', zat ik hardop te denken. 'Hij is ook lang en dun.'
Tom vulde ondertussen vlijtig online formulieren in en gaf om en om zijn eigen adres en dat van mij op, zodat we alle gratis luiers dubbel zouden krijgen. Zo zou Ivan een tijdje vooruit kunnen.

'Laten we vandaag eens bij zijn huis langs gaan', stelde ik voor. 'De kat eens uit de boom kijken!'
Dat leek ook Tom wel een goed plan, zolang Ivan's vader of Fien ons maar niet op zouden merken. Dus besloten we om er later die morgen even langs te gaan. Op de fiets was het niet zo ver en goed te doen, al woonde Ivan helemaal aan de rand van de stad, dicht tegen het bos aan.   
'Okee, doen we!' zei ik. 'Maar nu wil ik eerst onder de douche, en die natte luier afdoen. Anders plas ik er zo dadelijk nog eens in. Je weet wel, dat vlierbessensap.... '
'Niet druk om maken', lachte Tom terug. 'Waar is die luier nou voor! Er kon bij mij zojuist ook nog wel wat bij.'
En inderdaad, toen ik keek was Tom's plastic broekje wel heel erg nat van binnen, en zijn luier echt totaal doorweekt. Ik lachte, liet het ook lekker warm in mijn luier lopen. 'Yolo!', dacht ik bij mezelf, en was blij met het plastic broekje. 'Maar ik ga nu toch even douchen, hoor!'

Bij Tom thuis hebben ze liever niet dat ik wegwerpluiers draag het milieu, nietwaar!   dus had ik een biologisch afbreekbare luier van Tom aan onder m'n plastic broekje. In de badkamer koos ik de douche en liet de badkuip aan Tom over. Ik stapte uit het plastic broekje, deed de veiligheidsspelden los, de luier af en dumpte hem in de daarvoor bestemde emmer.  Mijn plastic broekje spoelde ik af onder de douche. Dagelijkse routine.
Tom kwam de badkamer binnen, stroopte zijn plastic broekje naar beneden, liet zijn natte luier bovenop de mijne vallen en maakte het zich in de badkuip gemakkelijk. Ik had niet in de gaten dat hij zijn plastic broekje met koud water vulde, totdat de ijzige plens over het deurtje van de douche heen vloog en mij midscheeps trof. Tom stond hard te lachen. Ik minder. Huuu, dat was koud! En vroeg om wraak maar wraak is een gerecht dat het beste koud gegeten wordt. Het kon wachten. Dus reageerde ik verder niet, hoewel mijn plastic broekje aan de kraan hing en ik dus makkelijk terug had kunnen schieten... 

Fris gedoucht, en na onze plastic broekjes netjes te drogen te hebben gehangen op het rekje in Tom's kamer, schoten we in onze t-shirts en spijkerbroeken. We werkten we een ontbijtje naar binnen en daarna pakten we onze fietsen. Helemaal precies waar Ivan woonde wisten we niet, maar we hadden dankzij de schoolgids in ieder geval een adres.
In een straatje nogal achteraf stond een klein, tamelijk verwaarloosd huisje. De huisnummers van de linker en rechter buren hadden we gecontroleerd, dus dit moest Ivan's huis zijn! We slopen achterom. Ivan en zijn vader waren in de tuin, wat niet verbazend was, gezien het mooie zomerweer. Fien was nergens te bekennen; we dachten dat ze wel bij Gelmar zou zijn. Mooi, dat was alvast een paar ogen minder om ons te ontdekken. Wat we precies uit wilden vinden, wisten we zelf niet, maar het was in ieder geval wel spannend!
Het leek wel of Ivan's vader niet gewoon kon spreken. Hij brulde alleen maar tegen de jongen. Dat had in ieder geval het voordeel dat we alles goed konden verstaan.

'Breng die menie eens hier, beddepisser!' hoorden we.
Beddepisser? Zou Ivan die nacht weer een ongelukje hebben gehad?
We gluurden door de heg en ja hoor, er hing n laken aan de lijn, en een sportbroekje ernaast, dat in de kleuren van onze school en dus van Ivan was. Verder hing er geen wasgoed, en ons was het dus wel duidelijk dat Ivan die nacht inderdaad weer eens in bed had geplast. En toen we verder rondkeken in de rommelige tuin voorzover onze blik door de heg reikte, dan zagen we tegen de muur bij een zijdeurtje een oude matras staan te drogen, met een grote natte pisvlek erin. Het was bovendien goed te zien dat die grote natte vlek niet de eerste was. Die matras had al vaker te drogen gestaan! Het moest Ivan's matras wel zijn. Dat krijg je als je wel in bed plast maar geen luiers draagt, dachten we bij onszelf. Maar dat die vader zijn jongen niet eens een plastic of rubber laken gunde, was wel het toppunt! We stelden ons liever niet voor hoe die matras wel moest ruiken... en waren blij met onze luiers en plastic broekjes! We moesten Ivan helpen, hoe dan ook.
Nu zagen we dat Ivan's vader op een ladder stond. Een morsig type in vale, ouderwetse kleding, een hoedje dat wel van leer leek op zijn kalende kruin. Een bloemkooloor en een kromme neus die wel gebroken leek getuigden van een niet al te succesvolle carrire in een boksring ergens in lang vervlogen tijden. Ivan zelf had alleen maar een kort afgeknipt spijkerbroekje aan dat duidelijk betere tijden had gekend, zo versleten was het. Er stonden twee ladders tegen de dakgoot en het leek of Ivan en zijn vader de goten aan het repareren of schoonmaken waren.
'Niet onder die ladder door!' gilde Ivan's vader hysterisch. 'Dat brengt ongeluk!'
We zagen hoe Ivan zijn schouders ophaalde, omliep en zijn vader een pot verf aanreikte door een paar treden op diens ladder omhoog te gaan.
'Geen treden overslaan!' brulde de man tegen de jongen. 'Dat brengt ongeluk!'
'Die vent lijkt me nogal bijgelovig' fluisterde ik tegen Tom.
Die knikte.
'Dat viel mij ook al op. Misschien kunnen we daar iets mee.... '
'Huh?'
Tom mag dan nog elke nacht in zijn bed plassen, maar hij heeft een goed verstand en hij denkt vaak veel verder vooruit dan anderen. Mij was tenminste nog niet duidelijk wat we met dit gegeven aan moesten.
'Opschieten, beddepisser!'
'Pa, ik heet Ivan!'
'Hou je kop, snotjong! Zo lang je nog in je bed pist als een kleuter, noem ik je zoals ik wil, beddepisser!'
'Ik doe het haast nooit meer!'
'En wat staat daar dan tegen die muur, h? Bedpisser!'
'Pa, als ik voor de zekerheid een luier om mocht....'
'Luiers zijn voor babies, niet voor jongens van 16!'
'Of een plaslaken, ik wil het wel van mijn zakgeld betalen....'
'Zakgeld? Je krijgt deze week geen zakgeld! Je hebt weer in bed gepist, ik moet m'n geldje weer aan waspoeder uitgeven!'
En vader haalde uit en gaf Ivan een harde klap recht in zijn gezicht.
Ivan reageerde nauwelijks, hij was het zeker wel gewend. Wel keek hij treurig, dat konden we zelfs van een afstandje zien. Ons medelijden groeide. Wat een hork van een vader had hij!
'En nou kop dicht, beddepisser! Je krijgt pas luiers van me als de kalveren op het ijs dansen! Als de kerkklok dertien slaat!'
Ineens begon hij hysterisch te gillen.
'Een zwarte kat! Aaaaahrgh! Dat brengt ongeluk!'
We keken om ons heen en waarachtig, daar liep rustig en zich nergens iets van aantrekkend, zoals alleen katten dat kunnen, een zwarte kat onder de heg door. Het dier bleef even staan, rechtte zijn staart en wierp een minachtende blik op de schreeuwende man op de ladder. Daarna marcheerde de kat met besliste pas verder de tuin in. Het effect was overweldigend.
'Hekserij! Naar binnen, naar binnen!' schreeuwde de man. 'Een zwarte kat! Dat brengt ongeluk!'
Hij sprong meer dan dat hij van de ladder af klm. Overslaan van treden bracht kennelijk minder onheil met zich mee dan het zien van een zwarte kat. Hij stormde naar binnen, struikelde zowat over een hoek van Ivan's natgeplaste matras en gooide de deur achter zich dicht.
Ivan stond nog buiten, en Tom riep hem zachtjes.
'Hee, Ivan!'
Ivan liep naar de heg waarachter wij ons verborgen hielden.
'Wat doen jullie hier nou?' vroeg hij niet onvriendelijk.
'Kijken waar je woont. En jou zeggen dat we je luiers gaan bezorgen. Je krijgt binnenkort wel een pakje van ons. Hier, of op school, moeten we maar even kijken hoe we dat gaan doen.'
'Is die ouwe van jou bang van katten of zo?' vroeg ik.
'Alleen zwarte', antwoordde Ivan. 'Hij is nogal bijgelovig, weet je.'
'Ja, dat hebben we gezien' zei Tom. En ging verder: 'Had je vannacht weer in bed geplast?'
'Ja man, alles volgezeken vannacht. Ik had er niks van gemerkt, zoals gewoonlijk. Nou ja, tot ik wakker werd. En pa kwam controleren.'
'En toen?'
'Man, hij werd woest. Hij trok me zo m'n nest uit en ik kreeg een pak op m'n donder, zo op m'n natte broek. Had m'n gymbroekje van school aan. Had beter een luier kunnen zijn. Was m'n bed tenminste droog geweest!'
''n Dikke luier vangt de klappen ook beter op' lachte ik.
'Ik zei nog dat ik al weer een paar weken droog was gebleven, maar hij bleef maar meppen...'
Ivan keek me opmerkzaam aan.
'Volgens mij pissen jullie ook nog in bed. Of tenminste jij. Je weet veel te veel van luiers af en zo. Ik ben die plastic broekjes in het bos nog niet vergeten..... Die waren wel van jullie, h?'
'Ivan', zei Tom streng, 'je moet niet alles willen weten.'
En met een lach voegde hij eraan toe: 'Dat brengt ongeluk!'
Het pleitte voor Ivan dat er een brede grijns op zijn gezicht verscheen. Hij had in ieder geval gevoel voor humor. Hij vroeg ook niet door over ons bedplassen.
'Ik moet naar binnen', zei hij, 'anders denkt mijn pa dat ik door die zwarte kat behekst wordt. En dan meent hij dat hij het eruit moet slaan. En eigenlijk vind ik dat ik vandaag al wel genoeg klappen heb gehad. Voor m'n natte bed.'
Maakte hij een grapje? Of was zijn vader echt zo dom dat hij dacht dat katten mensen konden beheksen? We wisten het niet, maar voor we het Ivan nader konden vragen, was hij al door de achterdeur naar binnen geglipt.
Nadenkend fietsten we naar Tom's huis terug.
Tom sprak: 'Het is goed dat we Ivan wat luiers gaan bezorgen. Kan hij af en toe een nat bed verbergen, en krijgt hij tenminste geen pak slaag. Maar we moeten nog wat anders verzinnen. Hij moet zelf luiers kunnen krijgen, of kopen voor mijn part. Ik heb iets gehoord zo straks. Ik ben het even kwijt, maar dat komt wel weer terug.'
'Ja' zei ik, 'morgen geef ik hem wel een tena van mij. 'n Slip, dan kan hij de plakkers vaker gebruiken als hij die nacht droog blijft. Als hij ze maar goed op de landingsbaan zet tenminste, maar dat leg ik hem wel uit!'
Toms moeder heette ons vriendelijk welkom.
'Jullie waren maar vroeg op pad vanmorgen, jongens! Weer allebei in bed geplast?'
We knikten 'ja ma' en 'ja mevrouw' en gingen naar boven, naar Tom's kamer. Onze plastic broekjes waren al droog. .
De zondag verliep verder zonder veel bijzonderheden. We maakten ons huiswerk af, zaten af en toe wat te gamen en maakten 's middags met Tom's vader, de boswachter, een natuurwandeling waarbij hij ons op de gekraagde roodstaart opmerkzaam maakte.  Het was nogal een schuwe en onopvallende vogelsoort, maar de boswachter hoorde hoe het mannetje uitbundig zat te zingen en wees ons het dier aan. 'Holenbroeders', vertelde hij, 'maar ze maken ook wel eens gebruik van nestkastjes.'

Na een smakelijk en uiteraard biologisch volkomen verantwoord avondmaal en een rondje Kolonisten van Catan was het bedtijd voor ons jongens. We begaven ons naar Tom's kamertje, deden onze luiers om en onze plastic broekjes er over heen, checkten even bij elkaar of alles wel goed zat en kropen onder de wol. Na een lange dag in de buitenlucht waren we moe. Bovendien was het morgen een schooldag en niet te vergeten, ik moest natuurlijk de kranten doen; uitslapen was er niet bij. Zonder er iets van te merken ging mijn dag over in nacht, wakker in slapen. In de verte sloeg zachtjes een kerkklok......
'Wordt effe wakker man! Ik heb het!'
Dat was Tom.
Hij zat recht overeind in bed.
Slaperig vroeg ik: 'Wat is er aan de hand? Heb je gelekt?'
'Nee man, ik ben nog geeneens nat. Ik lag te denken....'
'Ik ben anders wel nat!'
Dat ken ik van mezelf. Zodra ik echt slaap plas ik in bed. Weet ik nog van toen we met de plaswekker bezig waren. Niet dat dat rotding hielp.
'Ja man, zeur nou even niet. Ik ben morgenochtend ook wel nat, zit er maar niet over in. Chill. Maar ik heb een idee. Om Ivan te helpen.'
'Wat dan?'
Al was ik nog zo slaperig en moe, de nieuwsgierigheid won het van de slaap.
'Ik hoorde de kerkklok slaan' zei Tom. 'En toen schoot het me weer te binnen.'
'Kan het ook wat duidelijker, vriend?'
'Ivan's vader zei dat Ivan luiers kon krijgen als de klok dertien sloeg. Weet je nog?'
Ik probeerde me het gesprek voor de geest te halen. Zoiets had die ouwe geloof ik inderdaad wel gezegd.
'En hij is zo bijgelovig als de pest....' ging Tom verder. 'Daar gaan we gebruik van maken. Die kerkklok gaat een keer dertien slaan.'
'Hoe wil je in de goeiigheid dt voor elkaar krijgen?' vroeg ik.
'Je moet niet alles willen weten', lachte Tom. 'Dat brengt ongeluk!'
En hij draaide zich om en viel in slaap, mij verbijsterd achterlatend. Ik lag nog steeds te denken wat mijn vriend van plan kon zijn, toen ik hoorde hoe Tom naast me in zijn bed plaste. Ja, dat hoor je, in het holst van de nacht wanneer de wereld stil is. Tom sliep dus echt en vanavond zou ik niets meer gewaar worden. Mijn vingers gleden geruststellend over mijn zachte, gladde, warme plasticbroekje en ik trok het nog even recht over de natte luier. Voor de ochtend kwam zou ik er waarschijnlijk nog wel een keer in geplast hebben. Nu ja, daar was het voor gemaakt!
Ik draaide me op m'n zij. En hoe nieuwsgierig ik ook was naar Tom's plannen, ditmaal won de slaap. 
Heel in de verte sloeg de kerkklok weer. Geen van beide jongens hoorde het, maar het was geen dertien...

Wordt vervolgd.
"Ben je klaar voor de nacht, jongen? Luier om, je plasticbroekje aan?"
"Ja, ma!"
"Goed zo, want je zal wel weer in bed plassen...."

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Stamgast
  • *****
  • Berichten: 150
  • Geslacht: Man
  • lekker vrij in een luier
  • Contact behoefte: iedereen
  • Geboortejaar: 1981
  • Ik ben: AB & DL
  • Locatie: Gelderland
Re: De nieuwe jongen in de klas (JL BP WL KL PB)
Reactie #33 mei 05, 2013, 13:51:50 13:51*
Weer een heel mooi deel hoor!  dance
Benieuwd hoe het verder gaat.

Offline (Verborgen)

  • I Love teddy bear :D
  • Jongeren
  • Superlid
  • *****
  • Berichten: 97
  • Geslacht: Man
  • Als je mij op skype wilt laat wat weten
  • Contact behoefte: iedereen
  • Geboortejaar: 1997
  • Ik ben: TB & DL
  • Locatie: limburg
Re: De nieuwe jongen in de klas (JL BP WL KL PB)
Reactie #34 mei 05, 2013, 19:35:56 19:35*
super deel  !1

hoop dat er snel een vervolg komt  dance

gr dl boy1222
Every day is a diaper day  :P

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Forum Held
  • *****
  • Berichten: 458
  • Geslacht: Man
  • Plasticbroekjesfan!
  • Contact behoefte: niet opgegeven
  • Geboortejaar: 1991
  • Ik ben: DL
  • Locatie: FR.
Re: De nieuwe jongen in de klas (JL BP WL KL PB)
Reactie #35 mei 20, 2013, 11:58:09 11:58*
super deel  !1

hoop dat er snel een vervolg komt  dance

gr dl boy1222

Bedankt! Ik ben blij dat jullie het een leuk verhaal vinden. Het nieuwe deel komt er aan...  ;D
"Ben je klaar voor de nacht, jongen? Luier om, je plasticbroekje aan?"
"Ja, ma!"
"Goed zo, want je zal wel weer in bed plassen...."

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Forum Held
  • *****
  • Berichten: 458
  • Geslacht: Man
  • Plasticbroekjesfan!
  • Contact behoefte: niet opgegeven
  • Geboortejaar: 1991
  • Ik ben: DL
  • Locatie: FR.
Re: De nieuwe jongen in de klas (JL BP WL KL PB)
Reactie #36 mei 20, 2013, 12:02:46 12:02*
De nieuwe jongen in de klas, deel VII

LUIERS VOOR IVAN, EN EEN PLAN

Omdat ik de kranten moest doen stond ik ruim een uur eerder op dan Tom. Snel sprong ik onder de douche, schoof m'n plastic broekje naar beneden, deed m'n natte luier af en mikte die met een goedgerichte worp in de luieremmer. Tom's moeder waste nog echte luiers, ongetwijfeld met biologisch afbreekbaar waspoeder. Ik was er inmiddels al helemaal aan gewend om bij Tom thuis katoen te dragen, en zonder plastic broekje sliep ik al helemaal niet meer. Ook thuis had ik tegenwoordig 's nachts meestal een plastic broekje aan, deels omdat ik het voorbeeld van mijn vriend wilde volgen, en deels omdat de plastic broekjes me gewoon een fijn en ook veilig gevoel gaven. Eerst had mijn moeder het wat vreemd gevonden dat ik plastic broekjes wilde dragen. Ze beweerde stellig dat het bij de drynites, die ik nog het vaakste droeg, niet echt nodig was. Alweer iemand die de reclame geloofde! Maar nadat ze had vastgesteld dat ik mt plastic broekje minder vaak eigenlijk haast nooit meer! lekte dan zonder, had ze er vrede mee en kocht ze ze zelfs voor me.

Ik fietste langs ons eigen huis en pakte beide tassen vol met de kranten, die al klaar lagen. Met dit heerlijke zomerweer was het een fluitje van een cent. Ik dacht eraan dat ik dankzij de krantenroute mijn beste vriend had leren kennen, toen ik, zelf bedplasser, zijn luiers en plastic broekje in hun tuin had zien hangen. Nog altijd hield ik al fietsend mijn ogen open, maar als ik al eens een plastic broekje of luiers zag hangen, waren het babymaatjes. Jongens van onze leeftijd droegen kennelijk allemaal 'pampers' of plasten gewoon niet meer in bed, en ik besefte wat een geluk ik had gehad dat ik zo Tom had leren kennen. Maar wat was die jongen nou toch weer van plan?

Ik fietste met opzet langs de kerktoren. Die scheen een rol in Tom's plannen te spelen. Maar hoe of wat was me niet duidelijk. De kerkdeur stond open, de oude pastoor Huyghebaerdt liep net de kerk uit. Die was ook vroeg op! Ik groette hem vriendelijk en beleefd, en meneer pastoor groette mij even vriendelijk terug. Natuurlijk kende hij me wel, al waren wij thuis niet de meest trouwe kerkgangers. Misdienaar had ik ook al niet willen worden. Die maakten vaak uitstapjes, soms zelfs een heel weekend weg, samen met de acolieten, wat ongetwijfeld erg gezellig was, maar dan was mijn bedplassen vast en zeker uitgekomen. En dat had ik niet zien zitten, ook niet toen ik nog maar tien of elf was!
Ik vroeg me af of het mogelijk zou zijn in de toren te komen. Ik wist dat er vanuit de kerk een doorgang was, maar of die deur op slot of los was, daar had ik geen idee van. De kerk zelf was overdag altijd open, dat hoorde zo, vond meneer pastoor. Zou ik even gaan kijken? Misschien wat informatie voor Tom verzamelen? Maar nee, zoveel tijd was er nou ook weer niet, en voorlopig had ik immers toch geen flauw idee van wat Tom had bedacht.
De laatste krant die voor Tom's vader en moeder gooide ik natuurlijk niet in hun brievenbus, maar nam hem mee naar binnen.
Tom en zijn ouders waren inmiddels ook op, het ontbijt stond klaar en daarna wachtte ons een gewone schooldag. We fietsten samen die kant op en reden nog even langs ons huis om mijn schoolboeken op te pikken. En mijn plastic broekje weer op mijn kamer neer te leggen. Dat nam ik liefst echt niet mee naar school! Stel je voor dat er iemand in mijn tas zou kijken! En vannacht zou ik immers weer gewoon thuis slapen.
'Bijgeloof, dat is de sleutel' zei Tom. 'Die vent is al bang voor zijn eigen schaduw.'
'Is er niet n of ander bijgeloof over die achterbuurt waar ze wonen?' dacht ik hardop. 'Spookt het er soms? Is er vroeger een gruwelijke moord gepleegd? Of kwamen er heksen voor?'
Tom keek me goedkeurend aan. 'Je denkt de goede kant uit!'
Dat nam ik dan maar van hem aan.

De volgende dagen druppelden er zowel bij Tom als bij mij pakjes door de brievenbus. De proefmonsters van de diverse luierfabrikanten kwamen binnen.
Wat was wijsheid? De luiers meenemen naar school en ze daar aan Ivan geven? Met het risico dat ze of bij hem, of bij ons werden gevonden? In beide gevallen rampzalig voor onze of Ivan's reputatie: welke tienerjongen wil er bij zijn vrienden en klasgenoten als bedplasser bekend staan! Het leek ons beter om bij de Mac af te spreken. Daar waren genoeg hoekjes zonder al te veel inkijk. Tijdens een van de lessen buiten in de schooltuin seinden we Ivan in dat we hem dan en dan in de Mac verwachtten.
'Kom maar naar de bovenverdieping' zei Tom, 'daar is het nooit zo druk als beneden!'
Twee dagen later was het zo ver. Tom en ik fietsten van ons huis naar de McDonald's in het centrum, een bekend trefpunt van de plaatselijke tieners. Gek genoeg had Burger King het bij ons nooit gemaakt; we vonden de Mac gewoon lekkerder.
'De Mac is vet lekker, Burger King alleen maar vet', was het gezegde, al waren er vast ook wel jongens die Whoppers meer konden waarderen dan Big Macs.
Ivan was er al toen we kwamen en zat uitgebreid aan de kipnuggets. Kip 20 nog al liefst. Waar liet hij het! Want wat Ivan ook was, dik zeker niet.
Tom bestelde uiteraard een groenteburger, ik nam een QP, maar zonder kaas. Dan worden ze vers gemaakt, en zijn gloeiend heet. Dat zijn zo van die trucjes! De nieuwe sinaasappel-citroen shake wilden we allebei wel uitproberen, en smaakte uitstekend. 

Het werd tijd om spijkers met koppen te slaan.
Of het de gewoonste zaak van de wereld was, legde ik een drynite op het tafeltje, Tom legde er een abri-form naast. Ivan keek gespannen toe.
'Die drynites zijn makkelijk', zei ik. 'Je doet 'm gewoon net als een onderbroek aan. Dat kan zelfs jij niet fout doen!'
Ivan keek wat twijfelend, maar zei niks.
Tom vouwde ondertussen de andere luier open.
'Kijk', zei hij, 'deze heeft extra lekrandjes. Die moet je opzetten. Zo, dus. En hier zit de plakstrip, die is hersluitbaar. Anders gezegd, die kan je losmaken en weer vastdoen.'
'Het is belangrijk dat je niet lekt', zei ik. 'Dus het moet wel goed passen. Niet te los. Denk je dat dat lukt?'
'Ik ben niet achterlijk!' zei Ivan beledigd. 
'Dat zeg ik ook niet! Maar als je lekt, merkt je vader dat je toch nat bent.....'
Een blik van afschuw trok over Ivan's gezicht.
'En als hij dan merkt dat ik een luier om heb, slaat hij me half dood!'
Nu haalde Tom een plastic broekje te voorschijn. Ik herkende het als een van Tom's eigen plastic broekjes. Ivan voelde nieuwsgierig aan het zachte, gladde plastic.
'Deze doe je over die luier heen. Tegen het lekken. Als je verstandig bent, doe je er een strakke onderbroek overheen, dan ben je helemaal veilig. Of een sportbroekje. Voor mijn part allebei! Dan blijft alles op z'n plaats zitten, snap je. En niemand kan zien dat je een luier om hebt. Je vader controleert je alleen 's morgens vroeg?'
Ivan knikte.
'Hij kijkt elke morgen. Meestal ben ik droog. Maar als ik in bed gepist heb, krijg ik meteen een pak slaag.'
We herinnerden ons Ivan's blauw oog, nog niet zo lang terug.
'Met die luier om en dat plastic broekje aan, ziet hij niks, zelfs al ben je nat', zei ik, geruststellend.
'Als je nat bent, moet je dat plastic broekje even afspoelen. Neem het maar mee onder de douche. Je kan het bij jou thuis niet te drogen hangen natuurlijk.....', ging Tom verder.
Ivan schudde heftig van nee.
'. maar dan moet je het maar even met een handdoek drogen. Is wel belangrijk, hoor. En heb je een plekje waar je een luier en dat plasticbroekje kan verstoppen?'
'Jazeker', antwoordde Ivan. 'Daar heb ik al over nagedacht. Maar hij kijkt toch nooit ergens naar in mijn kamer, en opruimen doet hij ook niet.'
'Als je een keer nat bent, zeg het dan even tegen ons op school. Zo dat niemand het hoort, natuurlijk. Vooral Gelmar en Kees-Jan niet!'
'Met die gasten heb ik niets meer te maken!'
'Des te beter!'
'Als je een nacht in bed hebt geplast, dan krijg je van ons weer een nieuwe luier. We hebben er nog veel meer voor je, maar een hele stapel in n keer leek ons niet zo'n goed idee. Als je vader ze toch vindt....'
'Je krijgt nu deze twee. En om 's nachts aan te doen, eentje voor reserve. Voor als je een keer twee nachten achter elkaar in bed plast. Het kan immers ook in het weekend zijn, en dan zien we je niet op school!'
Het was duidelijk dat Tom er over nagedacht had.
'En als de plakkers wat minder worden na een paar keer los en vastmaken, dan houdt dat plastic broekje en je sportbroekje alles wel op z'n plaats.'

Een jongetje van een jaar of tien, elf, klom uit de ballenbak en keek bij ons om het hoekje.
'Oooh, machtig!', riep hij uit, en wees op de drynite die Ivan in z'n handen had. 'Die heb ik ook aan, 's nachts!'
Het jochie keek Ivan trouwhartig aan. 'Doe jij het nog vaak?'
En toen Ivan niet gauw genoeg reageerde: 'In je bed plassen, bedoel ik?'
Zonder het antwoord af te wachten, kwebbelde hij verder:
'Het gaat vanzelf over, zegt mijn moeder. En een heleboel jongens doen het nog. Houdoe!'
En hij huppelde weer door het gangpad en sprong de ballenbak in.

Ik pakte de twee luiers en het plasticbroekje in een zak van de Hema.
'Zo ziet niemand wat je bij je hebt. Gaat het lukken, Ivan?'
'Nog even op een rijtje', zei de praktische Tom. 'Luier goed strak aansluiten, plastic broekje er over heen. Onderbroek er over heen, sportbroekje er over heen. Als je nat bent, plastic broekje afspoelen en afdrogen. Luier weggooien heb je daar al over nagedacht, trouwens?  en bij een van ons melden, dan geven je weer een schone. Het zijn wel allemaal verschillende, we hebben gratis proefmonsters aangevraagd. Maar dat boeit niet. En n reserve heb je al.' 
Ivan knikte. 
'Naast de Jumbo bij ons staan altijd een paar afvalcontainters. Daar kan ik makkelijk een natte luier in kwijt zonder dat iemand het merkt.'
'En je bed blijft droog, dus je vader merkt het niet als je nat bent!'
'En daar gaat het om!'
'Geen klappen meer!'
Ivan keek opgelucht en blij.

Nu keek Tom Ivan ernstig aan.
'We hebben nog een ander plan. Luister goed wat ik zeg. En doe het.'
Ivan zag dat Tom het meende en was een en al oor. Net als ik trouwens, want Tom had mij de details van zijn plannen ook nog niet verteld.
Tom zei:
'Over dik drie weken is het vrijdag de dertiende, Ivan. En wat je ook doet, zorg ervoor dat je die nacht in bed plast. Desnoods plas je met opzet in bed. Liefst voor middernacht. En zorg dat je vader het merkt, dus geen luier om die nacht! Misschien krijg je nog wel wat klappen van hem, maar ik denk, dat het de laatste keer is dat hij je slaat voor bedplassen! Als alles gaat zoals ik hoop...'
Ivan keek Tom nieuwsgierig aan. 'Wat is je plan dan?'
'Dat kan ik je nog niet vertellen. Maar als je de komende tijd wat vaker dan anders het getal 13 ziet, hoef je je geen zorgen te maken. Dat is voor je pa bedoeld!'
Ivan begreep er niets van, maar Tom maakte hem niet wijzer.
'Het gaat goed komen!'
En daarmee stond hij op en wenkte mij om mee te gaan.

Ivan begon met een uitgebreid dankjewel, maar Tom kapte het af. Wel gaf hij Ivan een vriendschappelijke dreun op z'n schouder.
'We zijn op de wereld om mekaar te helpen!'
Ivan werd rood en begon te stotteren: 'Maar ik was vroeger niet erg aardig tegen jullie....'
'Leer er wat van', zei Tom zachtjes.
De oudere jongen knikte, en Tom en ik liepen de trap af en de Mac uit.
Ivan pakte het Hema-tasje met z'n geheime inhoud, en volgde op een afstandje.

Die avond fietsten Tom en ik langs Ivan's huis. Er brandde maar weinig licht, en een buitenlamp scheen er ook al niet te zijn. Tom knikte tevreden. Hij haalde een krijtje tevoorschijn.
Zonder aarzelen zette hij een grote 13 midden op het roestige tuinhek.
'Zou je me niet eens vertellen wat je plan precies is?' vroeg ik, nieuwsgierig en ook wel een beetje gepikeerd dat Tom zo geheimzinnig deed.
'Tuurlijk!' lachte Tom, terwijl we in de laatste avondzon wegfietsten. 'Ik heb een belangrijke rol voor jou bedacht!'
Ik barstte zowat van nieuwsgierigheid. Tom stopte bij een parkbankje, we gingen zitten en mijn vriend begon te vertellen:
'We gaan het volgende doen....!'

Wordt vervolgd.
"Ben je klaar voor de nacht, jongen? Luier om, je plasticbroekje aan?"
"Ja, ma!"
"Goed zo, want je zal wel weer in bed plassen...."

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Forum Held
  • *****
  • Berichten: 739
  • Geslacht: Man
  • voornamelijk PVC en Diaper lover
  • Contact behoefte: alle volwassenen
  • Geboortejaar: 1986
  • Ik ben: DL
  • Locatie: Apeldoorn
Re: De nieuwe jongen in de klas (JL BP WL KL PB)
Reactie #37 mei 20, 2013, 21:20:30 21:20*
leuk verhaal !!
Skype : reppie19861

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Forum Held
  • *****
  • Berichten: 331
  • Geslacht: Man
  • Contact behoefte: iedereen
  • Geboortejaar: 1997
  • Ik ben: TB & DL
  • Locatie: Gelderland
Re: De nieuwe jongen in de klas (JL BP WL KL PB)
Reactie #38 mei 21, 2013, 14:20:33 14:20*
Wow wat een goed geschreven deel en een vervelende cliffhanger.
Ik wil het plan weten!!!!!
Ben reuze benieuwd naar het vervolg.
Ga zo door!!!!
Zie mijn profiel voor meer informatie.

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Forum Held
  • *****
  • Berichten: 458
  • Geslacht: Man
  • Plasticbroekjesfan!
  • Contact behoefte: niet opgegeven
  • Geboortejaar: 1991
  • Ik ben: DL
  • Locatie: FR.
Re: De nieuwe jongen in de klas (JL BP WL KL PB)
Reactie #39 mei 25, 2013, 19:51:19 19:51*
De nieuwe jongen in de klas deel VIII

DERTIEN

De week die volgde was niets bijzonders. Goed, school hield ons bezig, de zomervakantie kwam in zicht en alle leraren meenden dat ze ons zo nodig nog een proefwerk of repetitie moesten geven voor het laatste rapport. We waren dan ook elke avond druk met leren, en zo bleef f Tom bij mij, f ik bij Tom slapen. We plasten allebei elke nacht in bed, maar dat was niets nieuws en lag niet aan examenvrees of zoiets. Zorgen om rapportcijfers maakten we ons sowieso niet. We zouden vast wel over gaan. We stonden er goed genoeg voor, en Tom hielp mij met wiskunde en natuurkunde, terwijl ik hem met Engels en Duits kon helpen.
's Avonds fietsten we nog een keer langs het huis van Ivan. Het getal 13 was van het hek geveegd, maar het kostte Tom maar een paar seconden om het er met zijn krijtje weer ongezien op te zetten.

Een dag of tien na ons bezoek aan de Mac kwam Ivan naar ons toe, in de grote pauze. Hij keek om zich heen of er geen andere jongens in de buurt waren, en zei toen zachtjes, terwijl hij tot in zijn oren kleurde: 'Ik heb vannacht weer in bed gepist!'
'En hoe ging het?'
'Wreed man! Hartstikke goed! Hij merkte niks!'
'Je pa?'
'Ja. Hij gooide net als elke morgen de dekens terug en keek naar mijn gymbroekje. Ik had het niet meer, want ikzelf wist natuurlijk wel dat ik nat was. Goed zo beddepisser, zei hij. Weer droog gebleven. Hij moest eens weten! Die luier was doorweekt, man. Maar het plastic broekje had alles binnen gehouden, en je zag er niks van dat ik nat was. Mijn bed was droog!'
'En toen?'
'Ik kreeg dus geen pak slaag. Ik onder de douche. En de natte luier deed ik in een oude plastic tas. Van de Jumbo, en dat vond ik wel lollig, want daar heb ik 'm in de container gemikt. Ik had 'm gewoon mee in m'n rugzak van school.'
'En het plastic broekje?' vroeg Tom.
'Goed afgedroogd, zoals je had gezegd. Met een droge handdoek. En daarna heb ik het verstopt, bij die andere luier die ik van jullie had gekregen. Die doe ik vannacht om.'
Ivan stopte abrupt met praten, want zijn zuster Fien liep onze kant op, innig gearmd met haar vriendje. Gelmar negeerde ons volkomen, maar Fien zei snerend tegen haar broertje:
'Zo pissebed, hang je tegenwoordig bij de kleine jongetjes om?'
Ze wachtte niet op antwoord, maar Gelmar vroeg haar, voor iedereen hoorbaar:
'Pist 'ie nog steeds in zijn nest?'
'Wat dacht je. Elke nacht pist hij nog in bed, die baby.....'
'Niet waar!' riep Ivan uit in machteloze woede. 'Ik doe het bijna nooit meer!'
Maar toen hij merkte dat een paar jongens uit onze klas mee gingen luisteren, hield hij zich gauw weer stil, terwijl Fien en Gelmar gemeen lachend verder wandelden. 
'Morgen neem ik een nieuwe luier voor je mee!', beloofde ik Ivan. 'Je hebt zo'n zelfde broodtrommeltje als ik. Ik doe 'm wel in mijn trommeltje. Kom in de kantine maar naast ons zitten in de kleine pauze, dan ruilen we even en niemand die het ziet.'
Nu uitleg niet meer nodig was, konden we het risico van een snelle ruil op school wel nemen. Niet nodig om naar de Mac te gaan deze keer.

De ruil ging de volgende dag inderdaad probleemloos. Tom had mijn lunch bij zich, zodat mijn broodtrommeltje als luiertransport kon worden gebruikt. Ivan pakte zogenaamd per ongeluk mijn trommeltje. Ik nam het zijne mee. We konden dat morgen wel weer ongemerkt terug ruilen.
'Ging het goed met de plakkers eigenlijk?' vroeg ik.
'Na een paar nachten wilden ze nog maar moeilijk vast, maar met het plastic broekje en een strakke onderbroek en m'n gymbroekje er over heen bleef de luier toch goed zitten. Ik had gisteren niet gelekt, anders had ik een probleem gehad!', antwoordde Ivan. 
Dat waren Tom en ik het met hem eens.
'Heeft je vader die 13 op het tuinhek al ontdekt?', wou Tom weten.
'Oh ja zeker!' grijnsde Ivan. 'Hij was de hele dag van slag.'
Tom keek erg tevreden.
Ivan vertelde door.
'Hij heeft toch al zo'n hekel aan dat getal. Toen hij nog werk had moest hij een keer in een groot hotel op de dertiende verdieping slapen. Dat heeft hij niet gedaan. Hij sliep nog liever in de auto!'
'En het tuinhek?'
Tom drong nog even aan.
'Hij heeft het getal er trillend en bevend van af geveegd. Schietgebedjes prevelend. Maar een paar dagen later stond het er weer op. Hij had het niet meer! Zelfs Fien ging hem die dag liever uit de weg en ging naar Gelmar toe, en ze is anders zijn lievelingetje!'
'Mooi zo', lachte Tom. 'Als jij zelf maar niet bang wordt, en je mond maar niet voorbij praat!'
'Ik weet van niets', zei Ivan, 'mijn naam is Haas! En bijgelovig ben ik ook niet.'

Die avond reden we even langs Ivan's huis. Tom had het krijtje bij zich, en deze keer zette hij niet n keer 13 op het hek, maar welgeteld dertien keer, in de vorm van een kruis op z'n kop. Hij had er lol in.
Ivan's vader niet.
De volgende dag vertelde Ivan ons dat zijn vader ervan overtuigd was dat er een duivel of geest hem ongeluk toewenste. Het hek moest wel behekst zijn. Een toegangspoort van het Boze, noemde hij het. Alweer trillend en bevend had zijn vader het tuinhek gedemonteerd en naar de oud-ijzer-boer gebracht! Volgens Ivan nam zijn pa nu zelfs de achteruitgang van hun erf, om maar niet over de plaats te moeten lopen waar het hek gestaan had!

Die nacht stonden Tom en ik midden in de nacht op. Het was een uur of vier en we waren allebei al nat, maar we wilden niemand wakker maken  door op dit nachtelijk uur te gaan douchen. Dus schoten we, vol vertrouwen in onze plastic broekjes, gewoon een spijkerbroek aan over de natte luiers. Zo slopen we het huis uit en pakten onze fietsen. Bij Ivan's huis aangekomen verfden Tom en ik een grote zwarte 13 midden op hun tuinpad. Met deze kwelgeesten was Ivan's vader nog niet klaar! Toegangspoort van het Boze? 't Mocht wat! 
'Highway to hell', zong ik in mezelf en moest lachen. Mijn vader was nog altijd gek op AC/DC en ik kende al hun nummers.
Een half uurtje later lagen we weer in bed en sliepen nat maar tevreden weer in.

Vrijdag de dertiende kwam dichterbij. Een weekje nog. We seinden Ivan in dat hij op de dertiende beslist geen luier om mocht doen, en vooral in zijn bed moest plassen. Hoe natter zijn bed, hoe beter!
Ik had de kerk verkend en was er achter gekomen dat de deur naar de toren niet afgesloten werd. Als je eenmaal in de kerk was, kon je zo naar boven als je dat mocht willen. Probleem was alleen, dat de kerk zelf 's nachts werd afgesloten en ook de toren daarmee onbereikbaar werd. De oplossing was makkelijker dan ik ooit had kunnen denken. Op een dag stapte ik nieuwsgierig de kerk binnen. Toen ik zag dat er niemand binnen zat, haalde ik de sleutel uit het slot. Tot mijn verbazing was de baard van de sleutel een uiterst simpel geval. Het leek meer op een loper dan op een echte sleutel. Kennelijk was het slot net zo oud als de kerk zelf!  Ik haalde mijn kauwgom uit mijn mond en drukte beide kanten van de sleutelbaard stevig in de kleverige massa. Die liet ik koud en hard worden. Zo kreeg ik een goede afdruk, en het was dan ook niet moeilijk om de sleutel na te maken tijdens de les techniek. Ik vijlde nog wat na en was tevreden. Tijdens het kranten bezorgen kon ik het niet laten om mijn eigen gemaakte sleutel uit te proberen. Het knarste wat, maar met een bevredigende klik ging de deur van het slot. Victorie!

Bijna elke avond tekenden we een 13 op de muren, de deur of het kozijn van Ivan's huis. Nu vond Tom het tijd om een stap verder te gaan. Hij vroeg me om een paar natte luiers te bewaren, en wel zulke met een geplastificeerde buitenkant. Dat was niet zo'n probleem, tenslotte maakte ik er elke nacht eentje nat. Tenminste, als ik thuis sliep en niet bij Tom in de biologische katoenen luiers plaste! Met een dikke zwarte stift zette Tom een 13 op het gladde plastic, en daarbij een grote letter G. Met een punaise prikten we die nacht de natte luier met de G op Ivan's kramakkelige voordeur. Bang om betrapt te worden waren we allang niet meer. De herhaalde 13 joeg Ivan's vader al genoeg angst in.
Maandagochtend zou hij de luier wel vinden! 
De nacht daarop brachten we weer een natte luier aan, nu met de letter E er op, en datzelfde deden we de nacht daarna. Weer een E, en uiteraard ook een 13. Toen op donderdag een S, en tenslotte in de nacht van donderdag op vrijdag een T....... We waren er zeker van dat Ivan's vader het woord wel zou ontcijferen...... G E E S T!
Ivan liet ons op school weten dat zijn vader dacht dat de luiers met de letters inderdaad van een geest of spook afkomstig waren. Het verband tussen natte luiers op de deur en zijn bedplassende zoon zag hij echter niet, en dat was misschien maar goed ook.

We hadden Ivan de laatste paar dagen gevraagd om af en toe iets te mompelen over het zien van een luiergeest. De jongen deed zijn best, maar zijn vader wilde er helemaal niets van weten.
Spreken over geesten riep ze op, sprak hij bevreesd en snoerde Ivan meteen de mond.
Maar ongetwijfeld was er bij Ivan's vader wel wat blijven hangen.... en anders zouden we hem er die nacht wel aan herinneren. Op vrijdagnacht! Vrijdag de dertiende!!

Tom had ondertussen een plasticbroekje beschilderd met lichtgevende verf. Uiteraard stond er '13' op, en dan had hij nog een oud t-shirt voorzien van een soort geraamte. Het zag er uit als de spooktent op de kermis, en die hadden wij, toen we nog maar tien waren, al eerder lachwekkend dan griezelig gevonden. Maar voor Ivan's vader, wiens zenuwen toch al bloot lagen, zou het om het middernachtelijk uur, het spookuur, waarschijnlijk wel op een echte geest lijken! Tom had ook een grote witte katoenen luier omgetoverd tot een soort van masker, met gaten voor de ogen.
Die donderdag draaiden we proef. Ik had het slot van de oude kerkdeur nog van een druppeltje olie voorzien en de sleutel tot in perfectie bewerkt, en 's avonds trok Tom het spookkostuum aan. Wit luiermasker, wit t-shirt, wit plastic broekje, en alles rijkelijk met reflecterende verf bewerkt. Een giftig gele neonkleur.
Toen Tom het licht op z'n kamer uitdeed en z'n zaklamp langs z'n mager jongenslijf liet spelen, was het effect bijna bloedstollend voor wie niet wist dat het Tom was. Niet helemaal Freddy Krueger, maar de Luiergeest was er klaar voor!
En ik ook. De rugzak lag klaar, de sleutel naar de kerktoren lag had ik in m'n broekzak.

Vrijdag was een drukkend warme dag. Af en toe rommelde er in de verte een donderslag, zonder dat het onweer echt doorbrak. 
Op school voerde niemand nog wat uit, maar die vrijdagmorgen herinnerden we Ivan er nogmaals even aan dat hij die nacht in bed moest plassen. Zo rond middernacht, bij voorkeur! En geen luier om natuurlijk, want dan bleef zijn bed droog en was er geen reden voor zijn vader om boos te worden. Wij wilden de man eerst boos hebben, en daarna bang.
Erg bang!

Regen viel er niet, maar een brede, bleekblauwe bliksemschicht schoot door de invallende duisternis. De hemel was een vaalvuil paars. Zelfs de vogels vielen stil.
De natuur hield z'n adem in.
De avond van Vrijdag de Dertiende brak aan. 

Wordt vervolgd.



"Ben je klaar voor de nacht, jongen? Luier om, je plasticbroekje aan?"
"Ja, ma!"
"Goed zo, want je zal wel weer in bed plassen...."

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Forum Held
  • *****
  • Berichten: 458
  • Geslacht: Man
  • Plasticbroekjesfan!
  • Contact behoefte: niet opgegeven
  • Geboortejaar: 1991
  • Ik ben: DL
  • Locatie: FR.
Re: De nieuwe jongen in de klas (JL BP WL KL PB)
Reactie #40 juni 16, 2013, 12:51:08 12:51*
De nieuwe jongen in de klas deel IX

De nacht van de luiergeest - I

Uiteraard was ik dat weekend bij Tom blijven slapen. Tom's ouders gingen altijd vroeg in de veren, en ook wij besloten om die avond zogenaamd vroeg naar bed te gaan. Ik deed met opzet geen luier om en zelfs geen plastic broekje aan. Zonder voelde ik me altijd ongemakkelijk, en het was niet de bedoeling dat we die nacht door zouden slapen! Maar het was wel erg warm en drukkend. Zou het allemaal lukken? Eigenlijk wou ik helemaal niet in slaap vallen. Toch stond voor alle zekerheid de wekfunctie van onze telefoons op 2300 uur. Ze lagen naast ons hoofd op onze kussens. Zo zouden we het signaal niet missen. We waren klaar voor een zeer speciale nacht! 

Huh? Wat is er... m'n telefoon trilde als een gek...... en ik had in bed geplast. Het hele bed was doorweekt. Toch in slaap gevallen! Tom was al wakker en moest lachen toen hij zag hoe nat ik was. Zelf had hij het nog droog gehouden. Hij was al bezig om zijn geestenpak aan te trekken, een woest samenvoegsel van luiers, plastic broekjes, lichtgevende verf en opgeschilderde botten, die de indruk van een skelet moeten wekken.

Om Tom's ouders niet wakker te maken kon ik natuurlijk niet midden in de nacht gaan douchen, dus sponste ik me gauw wat af met een washandje en hoopte er maar het beste van. Er zal wel niemand aan me willen snuffelen vannacht, grimlachte ik, en bovendien, morgenochtend zou ik toch vast wel weer in bed hebben geplast. Ik schoot m'n korte spijkerbroekje aan, een zwart t-shirt, klokte snel een koud blikje cola naar binnen en hing de rugzak om. Wat was hij zwaar!
Tom sloeg een wijde, zwarte regencape om. Het was niet de bedoeling dat iemand zijn wonderlijk kostuum zag voordat hij bij Ivan's huis was aangekomen. Zo vreemd zou die cape niet gevonden worden, ls iemand hem op dit uur al zag, want het onweer dreigde nog steeds en de nacht was zwaar van regen. Je kon de regenwolken bijna ruiken. Toch was het nog steeds droog, en we hoopten dat het nog even zo zou blijven!
Een donderslag rolde in de verte toen Tom en ik voorzichtig de achterdeur achter ons dicht trokken. We gaven elkaar een high-five en fietsten vervolgens elk een andere kant uit. Tom naar Ivan's huis, ik naar de kerk.   
 
Het kerkgebouw doemde op als een groot, dreigend stenen monster. De torenspits leek een drakentand tegen de paarszwarte nacht. Ik parkeerde mijn fiets achter de heg, binnen het hek. Niet opvallen. Even schrok ik toen ik de sleutel niet in de zakken van mijn spijkerbroekje vond, maar toen bedacht ik dat die in een voorvakje van de rugzak zat. Het slot opende probleemloos. Goed dat ik het nog even gelied had! Binnen voelde de kerk veilig, de vage geur van wierook was vertrouwd en bekend. Onwillekeurig ging mijn hand naar rechts, vond het wijwaterbakje. Ik sloeg een kruis en voelde me er beter bij. Ik kon elke hulp wel gebruiken, ook die van boven! Daar was de deur naar de toren al.  Een stenen wenteltrap voerde de hoogte in. In het donker begon ik te klimmen.

Ivan lag wakker. Vrijdag de dertiende! Het was de nacht dat hij van Tom en zijn vriend in bed moest plassen, en dat ook nog op een of andere manier aan zijn vader moest laten merken. Ivan had in zijn leven al genoeg klappen gehad voor zijn bedplassen, maar met opzet in bed plassen was wat anders. De woede van zijn vader schrok hem af. Als hij nou maar wist wat Tom van plan was! Luiergeest, het mocht wat. Maar toch, zijn vader ws ongerust, de vele ongeluksgetallen op hek, muren en deuren hadden hun sporen achtergelaten in diens bijgelovige hart. Dertien, op vrijdag de dertiende.
Ivan had extra veel gedronken vanavond, en zelfs stiekem nog een flesje bier van zijn pa geleegd. Hij verlangde naar de veiligheid van een luier en het plastic broekje. Maar beide had hij vannacht niet mogen gebruiken, Tom was daar heel stellig in geweest, en dus had Ivan zijn geheime verstopplaats niet aangeraakt en was zo, in alleen een gymbroekje, naar bed gegaan. Hij moest nu al nodig. Keek op de wekker, die op z'n nachtkastje stond.
Half twaalf. Het moest maar. Ivan draaide zich op zijn zij en probeerde te plassen. Dat viel nog niet eens mee, hoe nodig hij ook moest. Hij ademde zo rustig mogelijk. Ging weer op z'n rug liggen. Concentreren! Wie had gedacht dat bedplassen zo moeilijk kon zijn! Anders kon hij het zelfs slapend wel!
Eindelijk schoot er een straal zijn broekje in. Hij schrok er zelf van. En wat was dat warm! Best lekker eigenlijk. Maar nu was er geen houden meer aan. Ivan doorweekte zijn gymbroekje, en de natte vlek in zijn laken en zijn matras werd groter en groter. Ivan plaste in zijn bed, en hoe!
Kwart voor twaalf.
Ivan klom uit zijn bed, deed het nachtlampje aan. Zijn bed was kletsnat, zag hij, een grote, ovaalronde donkere vlek in zijn laken, en Ivan wist dat de matras daaronder ook weer doorweekt was. Dat werd dus weer oude kranten. Of de matras buiten zetten als het mooi weer was. Waarom mocht hij ook niet gewoon een plaslaken hebben, net als andere jongens die nog wel eens ongelukjes hadden?
Nu moest hij van Tom zijn vader waarschuwen. Dat had hij vreemd gevonden, want anders sliep hij altijd gewoon door als hij in bed geplast had en meldde het de volgende ochtend pas, als zijn pa zijn bed kwam controleren. Maar Tom had gezegd dat het belangrijk was dat Ivan's vader wakker was om middernacht! Nou ja, met een beetje geluk zat die ouwe nog beneden, hij sliep slecht de laatste tijd.
De deur van Fien's kamer, vlak naast die van Ivan, ging open. Ja hoor, zijn zus wakker, dat kon er ook nog wel bij!
'Wat doe jij nog op?' zei Fien, 'klein rotjoch, weet je wel hoe laat het is?'
Haar blik viel op Ivan's natgeplaste gymbroekje, dat doorweekt om zijn mager jongenslijf hing.
'Ach gut, het is weer zover!' riep Fien spottend uit. 'De beddepisser is weer bezig, hoor!'
En meteen riep ze:
'Pa! Ivan heeft weer in zijn bed gepist!'
Ze siste Ivan toe:
'Ik hoop dat je met de riem krijgt! Vindt Gelmar altijd zo leuk om te horen! Hij vond het al jammer dat je zo lang droog bleef deze keer.'
En nog een keer riep ze, harder nog:
'Ivan heeft weer in bed gepist, pa!'
Gemeen lachend trok ze de deur van haar kamer dicht. Ivan huiverde.
Onder hem ging de deur naar het trapgat open. Ivan's vader zat inderdaad nog beneden. Op deze ongeluksdag durfde hij echt niet vroeg naar bed te gaan. Wie weet wat er kon gebeuren! Zijn slecht humeur werd er niet beter op toen hij zijn dochter boven hoorde roepen. Was de jongen weer nat? Die stomme beddepisser! Maar hij zou het hem wel afleren! Hij riep in het trapgat:
'Kom naar beneden, Ivan! Nu!'
Hij begon zijn riem los te maken.
Ivan kwam beneden. Ja hoor, dat joch was weer nat. Bijna zeventien, en nog bedplasser. Een schande was het, zo'n jongen! Kijk 'm daar nou staan, in een natgeplast broekje! Woede rees in Ivan's vader op, en hij haalde uit.
Op dat moment ontplofte buiten de wereld en er weerklonk een hels gegil. Rood licht scheen door de ramen naar binnen. Ivan's vader kromp ineen.

De treden van de wenteltrap waren smal en hoog. Klimmen was niet makkelijk en de rugzak, met de grote, zware kei er in, maakte het ook niet gemakkelijker. Gelukkig had ik een goeie conditie. Geleidelijk aan zag ik ook meer, mijn ogen wenden aan het donker. Toch kwam het als een verrassing dat de wenteltrap ineens ophield en overging in een soort platform. Ik was al wel hoog, maar nog niet bij de kerkklokken. Hoe verder?
Ik ontwaarde een ladder, lang en smal. Iets van licht sijpelde van boven. Er waren waarschijnlijk spleten, raampjes of galmgaten ergens hoger op. Bij dat beetje licht kon ik zien dat de ladder door een gat in een volgende zoldering verdween, zeker tien meter hoger nog. Erg vertrouwenwekkend zag die smalle houten ladder er niet uit, maar er zat niets anders op. Ik schoof mijn zware rugzak recht en begon weer te klimmen.  Er kwam nog een ladder, en daarna nog eentje. Hoe hoog zou ik wel niet zijn? Niet voor niets staat onze kerktoren bekend als een van de hoogste van de hele streek! Eindelijk zag ik de kerkklok boven me. Wat was dat ding groot! Zwart en machtig hing hij boven me, en ik voelde me klein en nietig. Hoe moest ik uit dit monstrum geluid toveren? Maar daarvoor had ik die kei immers bij me! Een grote, ronde zwerfkei die Tom's vader ooit had gevonden en meegenomen had ter decoratie van de tuin. Er hoorde een heel verhaal bij over de ijstijd en eindmorenen en zo, maar dat boeide me op dit moment rijkelijk weinig. Hoe kreeg ik met die kei de klok aan het slaan, dat boeide me meer.

Het was dus zaak om boven de kerkklok te komen. Ik had al in de gaten dat ik die zware kei ook van hier, vlak onder de klok, niet omhoog zou kunnen gooien. Als ik de klok al zou raken, was hooguit een bescheiden klank te verwachten, niet de dertiende slag die we nodig hadden. Ik moest dus boven de klok uitkomen en begon weer te klimmen. Hier waren zelfs geen smalle laddertjes meer. Nog hoger dan de kerkklok had niemand ooit wat te zoeken, tenslotte. Maar de torenspits liep hier al smaller toe, en ik zag kans mezelf op een dwarsbalk te hijsen, vanwaar ik me tussen de spanten van de spits omhoog kon werken. De bescheiden lichtbundel van mijn zaklantaarn slingerde heen en weer: ik had geen hand meer over om de lamp vast te houden en te richten. Toch gaf het me idee genoeg van hoe het er in de torenspits uitzag, ook al omdat door de galmgaten toch nog wat licht naar binnen kwam. Helemaal donker wordt het in een hoogzomerse nacht niet, zelfs niet als er onweer dreigt. Ik keek schuin naar beneden door een van de galmgaten, zag de lichten van de stad. Hoogtevrees heb ik gelukkig niet! Ergens daar waren Ivan en zijn vader, en Tom. Ik hoopte dat alles volgens plan verliep. We zouden niet bellen tot alles voorbij was. Trouwens, ik had toch niet bij mijn telefoon kunnen komen, simpelweg omdat ik geen hand meer over had.

De kei had ik inmiddels niet meer op mijn rug, want ik klemde mezelf tussen de spanten, mijn rug tegen de panlatten waarop de leien bevestigd waren. Overal zaten spinnenwebben. De rugzak bungelde nu voor mijn borst en het gewicht dreigde me naar voren te laten vallen, waarbij ik bovenop de kerkklok terecht zou zijn gekomen.  Er liep een spin over mijn hand.
Al mijn spieren deden pijn, maar ik werkte me beetje voor beetje omhoog tussen de opstaande spanten van de torenspits, tot ik ongeveer anderhalve meter boven de klok geklemd zat. Ik hing wat naar voren, gedwongen door de steeds smallere spits, maar dat was goed. Nog wat hoger! De kei leek al zwaarder en zwaarder. Maar ik kwam er. Boven de klok. Nog wat hoger.
Hier zat ik goed.  Als ik de rugzak open zou trekken, viel de kei boven op de klok. Kon niet missen! Ik keek op mijn horloge en zag dat er nog maar een paar minuten te gaan was tot aan middernacht. De klimpartij had langer geduurd dan ik had gedacht, was ook vooral het laatste deel een stuk moeilijker geweest dan ik had gedacht, maar ik was waar ik wilde zijn. Klaar om de klok dertien te laten slaan!

BENGGGGG!!!

Middernacht! De klokslag was letterlijk oorverdovend.  Wat over stad en land hoorbaar moet zijn, is van zo heel dichtbij verbijsterend luid. Ik had het verwacht, maar schrok toch.
Op slag letterlijk! plaste ik in mijn broek. Dat blikje cola! Of het de schrik was? Of  dat mijn brein gewoon met te veel andere dingen tegelijk bezig was? De kei klaarhouden, mezelf klem zetten in een ongelukkige hoek boven in een torenspits, de tijd in de gaten houden, klaar staan om goed getimed een dertiende klokslag te laten horen.... Ik denk dat er gewoon niet voldoende geheugencapaciteit was om ook nog mijn blaas te kunnen beheersen. De adrenaline gierde door m'n lijf. Dus nam ik alles haarscherp waar: hoe nat en warm het werd voorin mijn korte spijkerbroekje, hoe mijn pis in en door het broekje stroomde, en zelfs dat het anders aanvoelde dan wanneer ik 's morgens nog eens in bed plaste. (Wakker en met opzet, wat elke bedplasser wel eens doet. Een van onze best bewaarde geheimen. Waarom vroeg opstaan als je toch al nat bent?)
Maar het voelde anders, omdat er nu niets tegen werd gehouden door een luier en een plastic broekje. Het liep inmiddels in straaltjes uit mijn korte spijkerbroekje. Ik was blij dat ik een korte broek aan had: geen natte slobberende pijpen om mijn benen, wat altijd zo vervelend aanvoelt als het afkoelt en koud wordt.
Mijn spijkerbroekje was inmiddels van voren doorweekt, de versleten denimstof verzadigd. Van achteren niet. Vreemd hoe perfect ik dat waarnam. Verhoogde waarneming. In dit moment van vermeend gevaar nam mijn oertijd-ik het over. Ik hoorde zelfs duidelijk hoe de warme pis op de kerkklok klaterde!
Ik hing in ieder geval op de goede plaats, dacht ik opgelucht en was er blij om. Mijn natte broek kon me op dat moment niet zo veel schelen.  Meetellen! 
Drie...
Vier....
Vijf.
Ik checkte de rugzak nog eens. Klep is los. Kei ligt los. Kantelen is vallen. .
Zeven.....
Acht.....
Wat een dreunen, die klokslagen! Ik trilde letterlijk mee.
Negen....
Tien...
Elf.....
Bijna was het zover.
Twaalf!!
Nu de juiste interval. Ik had het ritme van de klokslagen in mijn systeem.
NU!
Precies in de goede fractie van de seconde liet ik de kei vallen. Ik verbeeldde me dat ik hem door de lucht hoorde suizen, maar dat was natuurlijk onzin.

BENGGGGG!

De kei klapte op de klok! Dertien!!! Halleluja, dacht ik gelukzalig. Succes!
Ik had nauwelijks verschil gehoord tussen de echte klokslagen en de door mij veroorzaakte slag. Wat dat betreft, was het zonder meer gelukt! Dertien slagen hadden over de stad gegalmd. Ik voelde me happy, opgelucht, en niet alleen omdat ik minstens zes kilo kei kwijt was en niet meer mee hoefde te zeulen. Langzaam en voorzichtig begon ik aan de moeizame afdaling uit het topje van de torenspits.

Ik tastte me de smalle laddertjes af naar beneden, kwam uiteindelijk weer uit bij de stenen wenteltrap. Het leek nu wel een autosnelweg, en ik huppelde bijna de treden af, die me, nadat ik de houten laddertjes en de spanten in de spits nader had leren kennen, veel breder en wijder toeleken dan op de weg naar boven. Ik vond mijn fiets, slingerde me op het zadel en stond op de trappers. Dat ik een natgeplast spijkerbroekje aanhad was ik allang weer vergeten en trouwens, in de opwinding van dit moment kon het me ook totaal niet schelen. En wie zou het om dit uur kunnen zien? Chill, mij interesseerde alleen maar hoe het Tom zou zijn vergaan, en Ivan. Ik vloog de stad door, naar Ivan's huis.

Wordt vervolgd.
"Ben je klaar voor de nacht, jongen? Luier om, je plasticbroekje aan?"
"Ja, ma!"
"Goed zo, want je zal wel weer in bed plassen...."

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Forum Held
  • *****
  • Berichten: 1.169
  • Geslacht: Man
  • be yourself no matter what they say!
  • Contact behoefte: iedereen
  • Geboortejaar: 1990
  • Ik ben: AB & DL
  • Locatie: gooise meren
Re: De nieuwe jongen in de klas (JL BP WL KL PB)
Reactie #41 juni 16, 2013, 19:19:47 19:19*
top weer een prima hoofdstuk dat het wachtten waard was
Be yourself no matter what they say.

bij contact graag even een pm.
medeoprichter van de ABDL Skypegroep.

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Forum Held
  • *****
  • Berichten: 474
  • Geslacht: Man
  • ik in m'n tena maxi o yeah
    • beste luiers ooit zelf ontworpen samen met een vriend van hier
  • Contact behoefte: iedereen
  • Geboortejaar: 1992
  • Ik ben: DL
  • Locatie: vollenhove/ov
Re: De nieuwe jongen in de klas (JL BP WL KL PB)
Reactie #42 juni 16, 2013, 22:01:43 22:01*
mooie clifhanger
lekker lui op de bank met luier en een kinder film aan is de beste manier om je luier te benutten:P verder met luier onder de douche is ook GEWELDIG:P:P

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Gewaardeerd lid
  • *****
  • Berichten: 20
  • Geslacht: Man
  • Contact behoefte: iedereen
  • Geboortejaar: 1972
  • Ik ben: DL
  • Locatie: Prov antwerpen
Re: De nieuwe jongen in de klas (JL BP WL KL PB)
Reactie #43 juli 03, 2013, 18:16:12 18:16*
Ik heb ineens alles gelezen! Supermooi verhaal! Goed geschreven ook! Ik kan niet wachten op het vervolg!

Offline (Verborgen)

  • Volwassen
  • Forum Held
  • *****
  • Berichten: 458
  • Geslacht: Man
  • Plasticbroekjesfan!
  • Contact behoefte: niet opgegeven
  • Geboortejaar: 1991
  • Ik ben: DL
  • Locatie: FR.
Re: De nieuwe jongen in de klas (JL BP WL KL PB)
Reactie #44 juli 10, 2013, 13:08:53 13:08*
De nieuwe jongen in de klas deel X

De nacht van de luiergeest - II

Tom deed het masker af en schoof de kap, die hij van een oude katoenen luier had gemaakt, naar beneden. Bij het licht van een straatlantaarn, een paar honderd meter van Ivan's huis, keek hij naar mijn natgeplaste spijkerbroekje.
'Het was spannend zeker?' zei hij vragend.
'Ja' zei ik eerlijk, 'en moeilijker dan ik dacht.'
Ik zag mezelf weer boven in de torenspits geklemd, bungelend boven de grote klok.
'Maar vertel! Hoe is het hier gegaan!', riep ik nieuwsgierig.
Mij viel Tom's plastic broekje op. Onder de lichtgevende neonverf, waarmee hij '13' op het broekje had geschilderd, kon ik zien dat ook Tom het niet droog gehouden had. Maar hij had tenminste onder zijn plasticbroekje een luier om gehad. Tom zag me kijken, en lachte:
'Extra nat, speciaal voor de luiergeest!'
 Ivan stond een beetje afzijdig, maar keek opgewekt. Ook zijn sportbroekje was kletsnat. Geen wonder, hij had immers nog geen uur geleden in bed geplast, en dat zonder luier om.
'Het is weer fraai', zei Tom. 'Alle drie een natte broek! Maar ik denk dat het het waard was!'
Tom keek ons aan en nam het woord.
'Ik lag dus in de voortuin hier. Ik had de bouwlamp bij me met die rode plastic kap, vuurwerk, een paar verfbommen. En het pak drynites. Die waren voor Ivan bedoeld. Het liep tegen twaalven. Kwart voor of zo. En toen hoorde ik Fien roepen, boven, en wist dat het feest ging beginnen!'
'Je hoorde Fien praten?'
'Ja, met die hitte hadden ze alle ramen boven open. Ze riep naar beneden dat Ivan in bed geplast had. En toen belde ze Gelmar.'

'Gel? Ja, met mij. Fien, ja. Wie anders. Hee schat van me, ik moet je wat vertellen! Zal je wel leuk vinden....  Kan je hem weer lekker mee pesten! Ja, hij heeft weer in zijn bed gepist! Stom rotjoch. Ik kwam hem net tegen op de gang. Z'n hele broek volgepist. Nee, niet z'n spijkerbroek. Dat gymbroekje waar hij altijd in slaapt. Ja, zeiknat. Hahaaha, zeiknat, jij bent ook altijd zo grappig, schatje van me! Huh? Weet ik veel wat hij op de gang deed? Was zeker wakker geworden in zijn natte stinkbed...'

Tom: 'Ik stond op scherp. Ik zag beneden in de huiskamer hun pa overeind komen. Hij haalde zijn riem uit zijn broek en keek knap gemeen. Fien kletste nog even door.'

'Hee Gel, ik denk dat Ivan wel met de riem zal krijgen. Hahahaa, zijn verdiende loon, die stomme bedpisser. Pa leert het hem wel af! Wat zeg je? Nu nog? Kom je kijken? Oh, okee. Ik doe de achterdeur wel los. Maar laat pa je niet zien, want hij heeft de hele week al een slecht humeur!'

Tom: 'Daar had ik niet op gerekend. Dat Gelmar ook nog langs zou kunnen komen! Maar gelukkig woont hij aan de andere kant van de stad. En voordat hij z'n scooter uit het hok had en hier naar toe was gereden, was ik wel weg, hoopte ik. Trouwens, ik heb hem ng niet gezien, en het is al over half n! Misschien heeft dat ouwe kreng van 'm weer pech gekregen. Maar goed. Ik zag door het raam dat de deur van de trap openging. Ivan stapte de kamer binnen.'

Ivan zelf kwam er bij staan en mengde zich nu in het verhaal.
'Fien had me verraden, en pa had me geroepen. Ik was bang. Hij slaat hard, en de riem op m'n natte broek doet echt pijn. Klappen kunnen me niks schelen, maar die riem! En ik kan het toch niet helpen, als ik in bed plas?'
'Vannacht wel!' lachte Tom. 'Je had toch met opzet in bed geplast deze keer?'
Ivan knikte. 'Maar dat wist pa niet. Voor hem was ik gewoon weer een keer nat. Toch ging ik naar beneden. Je had immers gezegd dat ik het hem moest laten weten als ik nat was? En ik was goed nat ook!'
Tom knikte weer, en hervatte het verhaal.
'Ik zag dus dat de deur naar de trap open ging. Ivan stapte de kamer binnen. En z'n vader haalde uit. Op dat moment deed ik de bouwlamp aan. Het hele huis stond in een rood licht! Tegelijkertijd stak ik wat vuurwerk af. Eerst een handje kanonslagen die ik bij elkaar gebonden had. Een pijl schoot recht tegen de deur en ontplofte daar. Dat was niet mijn bedoeling, maar de fles viel om....'
'Waar haal jij trouwens midden in de zomer vuurwerk vandaan?' vroeg ik.
Tom keek verlegen.
'Uhhh..... mijn vader neemt wel eens vuurwerk in beslag, als mensen dat in of bij het bos af willen steken. In december, natuurlijk. Meestal knallen we dat zelf wel af met oud en nieuw, maar dit jaar was het zo veel dat er over was. Dat lag al tijden in de schuur bij ons, in een metalen kist. Mijn vader was het vast vergeten, en ik dacht dat wat lawaai, rook en vuur wel goed bij de luiergeest zouden passen!'
'Dat deed het ook', zei Ivan. 'Mijn vader kromp in elkaar toen het begon. Hij dacht dat je een geest rechtstreeks uit de hel was. En toen begon jij ook nog te praten!'
'Ja', zei Tom. 'Ik riep: Geef Ivan luiers! Nu! Ik vond het wat lullig klinken, maar ik wist zo gauw niets beters!'
Ivan nam het verhaal weer over,
'Mijn vader hoorde het en hij riep: Ja! Ja! Geest, doe mij niets! Maar jij bleef doorpraten. Het was heel duidelijk. Geef Ivan Luiers! en Geen slaag voor bedplassers! Toen mijn vader dat hoorde, gooide hij de riem op de grond. Ik zal het nooit meer doen! jammerde hij. Ik wist niet waar ik moest kijken. Fien ook niet. Even keek ze om de hoek van de trap, maar ze vluchtte meteen weer naar boven! En toen trapte jij de deur open.... '
'Ja' zei Tom, 'ik wist al dat de voordeur niet op slot was. Ik stond in de gang voor ik het wist. Wie A zegt moet ook B zeggen, dus ik gaf de kamerdeur een gigantisch harde schop en hield ondertussen de zaklantaarn onder mijn kin. De bouwlamp wierp nog steeds een eng rood licht op het huis en dus ook in de gang, want ik had de voordeur natuurlijk open gelaten. Ook zodat ik snel weg kon als het nodig zou zijn.'
'Met dat rode licht achter je leek het wel of de gang in brand stond', voegde Ivan toe. 'Ik wist dat jij het was, maar zelfs ik schrok toen je ineens in de deuropening stond en de kamer in keek. Met al dat lawaai en dat licht leek dat skelet net echt. En die luier over je hoofd met die grote zwarte gaten van ogen! Mijn vader viel op zijn knien en jij begon over de kerkklok te roepen, dat hij dertien zou slaan. Ik dacht dat je het overdreef en dat je dat nooit waar kon maken, maar mijn vader slikte alles voor zoete koek! Hij bleef maar Weesgegroetjes mompelen en dan riep hij weer dat hij mij nooit meer zou slaan. En dat ik in bed mocht plassen zo veel als ik wou!'
'Dat hoorde ik hem zeggen!' grijnsde Tom. 'En ik riep er met een holle stem achteraan dat ik hem er aan zou houden'.
Tom zette weer even zijn naargeestigste stem op en daverde: 
'De luiergeest weet alles! Ziet alles! Zowaar de klok dertien zal slaan!'
Wie had gedacht dat er zo veel lawaai in zo'n magere jongen kon zitten! 

'En toen begon in de verte de kerkklok te slaan. We kunnen hem hier altijd wel horen, maar het draagt ver in de nacht. De slagen klonken glashelder. Mijn vader en ik telden allebei mee en ik hoorde zelfs Fien achter de trapdeur buiten adem meetellen. Het leek of de tijd stil stond.... '
'Ik wist natuurlijk ook niet of het zou lukken', zei Tom. 'Er was best een stuk bluf bij, maar ik had vertrouwen in mijn vriend. Die zat op dat moment in de kerktoren als het goed was.'
Ivan viel hem in de rede:
'En toen zag ik dat je in je luier stond te pissen! Het liep ook zo je plasticbroekje in!'
'Ja, ik vond dat een echte luiergeest ook echt zijn luier moest  gebruiken!'
'Grappig!' mengde ik me in het gesprek. 'Want dat was precies het moment waarop ik ook in mijn broek plaste!'
Tom keek even naar mijn natgeplaste spijkerbroekje, waar de pisvlek voorin niets te raden overliet. 'Echte vrienden doen dingen samen!' zei hij diepzinnig, en gaf me een knipoog.
Ivan hervatte:
'Toch leidde dat me maar even af. Ik vond het inderdaad niet echt vreemd dat een luiergeest een natte luier om had. Wel geinig ook, omdat ik in m'n achterhoofd wel wist dat jij het was die daar in een luier stond te pissen. Maar er was ook helemaal geen tijd om daar bij stil te blijven staan. We telden de klokslagen. Man, wat was dat spannend! Ik geloofde nooit dat er een dertiende slag zou komen. Ik dacht dat dat de betovering zou verbreken. Was bang dat mijn vader er niets meer van zou geloven. Dat hij de riem zou pakken en niet alleen mij af zou ranselen, maar jou ook, Tom!'

Tien....
Elf....
Twaalf....
DERTIEN!!

'En toen kwam echt de dertiende slag.'
Tom keek mij aan.
'Geweldig dat je dat klaarspeelde! Ik wist dat je het kon!'
Hij straalde.
'Ja, toen kwam de dertiende slag. Ik hoorde Fien achter de trapdeur haar adem inhouden. Ze ging er vandoor. De achterdeur uit. En ik zag mijn vader verstijven. Hij zat al op de grens, maar het leek wel of hij nu echt gebroken was. Hij bleef liggen op de grond. Zijn armen en benen beefden ongecontroleerd. En toen gooide jij die drynites de kamer in!'

'Het hele pak?' vroeg ik aan Tom.
Ik kon me voorstellen hoe dat eruit gezien had, in dat angstaanjagend licht, bij dat gegil en lawaai, en op dat moment. De dertiende slag. Ze hadden waarschijnlijk eerder aan een vliegende duivel uit de hel gedacht dan aan een pak luiers!
'Ja, en met een boog', lachte Tom bij de herinnering. 'En ik riep: Luiers voor Ivan! En tegen je vader, dat hij nieuwe moest kopen, als ze op waren! Hij knikte wel, maar of hij me echt begrepen had? Zijn ogen waren groot van angst! Maar ik denk wel dat hij het vat. En anders moet de luiergeest nog maar eens terugkomen! Er komt vast wel weer een keer een vrijdag de dertiende!'
'Misschien ben ik tegen die tijd wel van het bedplassen af!' zuchtte Ivan.
'Misschien ook wel niet', zei ik. 'Dus je kan maar beter wat op voorraad houden! Eigenlijk wilden we een pak Tena's voor je kopen, die zijn beter, maar de drynites waren in de aanbieding!'
'En zo rijk zijn de luiergeesten nou ook weer niet', lachte Tom.
'Drynites zijn wel goed', zei Ivan. 'Ze passen me nog, en ze houden mijn bed droog. En daar gaat het om. Nooit meer een pak slaag!'
'Dat riep ik ook nog een paar keer!' grijnsde Tom bij de herinnering. 'Zoiets als Sla Ivan niet! en Je kan het niet helpen als je in bed plast! En je vader maar mompelen van Ja geest, zeker geest, het zal geschieden geest! Inwendig had ik het niet meer van het lachen. En het werd ook tijd om er van door te gaan. Die dertien klokslagen waren echt het hoogtepunt!'
'Je gooide nog een verfbommetje naar mijn pa!' zei Ivan. 'Om het af te ronden, zeker. En je riep maar van 'luiers voor Ivan'. En ineens was je weg. Als bij toverslag.'

Ivan lachte nog bij de herinnering.
'De ouwe bleef nog wel vijf minuten liggen. Zo bang was hij. Met die verf in zijn beetje haar zag hij er trouwens nog stommer uit dan anders! Fien was nergens te bekennen. Ik bracht de drynites naar mijn kamertje, en draaide de natte matras maar vast om. Dan had ik dat maar klaar. Toen ik weer beneden kwam, was pa naar bed gegaan. De fles jenever had hij meegenomen, zag ik.'
'Denk je dat het heeft geholpen?' vroeg Tom aan Ivan. 'Zal hij je voortaan met rust laten, als je weer eens nat bent?
'Ik denk het wel', zei Ivan. 'Hij was echt bang. En hij is zo bijgelovig als de pest. Hij gelooft nu zeker en vast in de luiergeest. Hij heeft 'm immers zelf gezien?!'
'Mooi zo!' zei Tom tevreden. 'Eind goed, al goed!'
'En anders zet ik wel weer een grote 13 op de voordeur!' lachte Ivan. 'Wedden dat 'ie dan meteen een pak luiers voor me koopt!'
We lachten alle drie.

Ivan keek nu mij aan en vroeg hoe ik dat had gedaan met die dertiende slag. 'Ik begrijp van Tom dat jij in de kerktoren zat?'
Ik wilde net uitgebreid gaan vertellen wat mijn rol in het geheel was geweest, toen we een tamelijk beroerd lopende scooter aan hoorden komen. Fien's schelle stem schalde door de nacht: 'Nee echt Gel, het spookt bij ons! Ik was doodsbang, dus ben ik je tegemoet gegaan. Pas je op?'
We moesten snel maken dat we onder de straatlantaarn vandaan kwamen! Gelmar en Fien waren wel de laatsten die we op deze plaats, op dit tijdstip, tegen wilden komen. Maar wat was dat? Van de andere kant naderde met grote stappen Tom's vader, de boswachter!
Waar moesten we heen?!


Wordt vervolgd.


"Ben je klaar voor de nacht, jongen? Luier om, je plasticbroekje aan?"
"Ja, ma!"
"Goed zo, want je zal wel weer in bed plassen...."