- Deel 14 – voortaan in luiers
Na het eten kijken we samen een filmpje en rond elf uur willen we naar bed. Marja is bang om weer wakker te worden in een nat bed en heeft besloten dat ze vannacht ook een luier om wil. We verschonen elkaar, gaan in bed liggen en wensen elkaar welterusten.
Al snel hoor ik de vertrouwde, rustige ademhaling van een slapende Marja naast me. Ik lig nog even wakker, in gedachten verzonken over de afgelopen dagen. Vreemd dat het allemaal zo snel is gegaan is. Twee weken geleden was ik nog alleen, zonder direct zicht op een relatie, en nu lijkt het wel alsof Marja en ik al eeuwen samen zijn. Ook vraag ik me af wat ik liever wil horen van de uroloog, of ik luiers moet blijven dragen, of dat ik nog genees. En hoe zit het met Marja ?
Rond middernacht val ik ook in slaap.
De volgende ochtend wordt ik al vroeg wakker, blijkbaar toch gespannen voor het gesprek met de uroloog over de gisteren gemaakte foto’s. Mijn luier is behoorlijk nat. Ik voel ook weer aandrang om te poepen en dat doe ik toch nog steeds liever op het toilet. Naast me ligt Marja nog lekker te slapen.
Verbaasd zie ik dat ze haar duim in haar mond gestoken heeft. Dat heb ik nog niet eerder gezien bij haar.
Ik kijk naar haar luier en zie dat die ook goed gebruikt is. Dan valt me op dat ik al de hele tijd een poeplucht ruik in de slaapkamer. Ik dacht eerst dat het misschien kwam van een paar scheten die ik gelaten had, omdat ik naar de wc moet, maar de lucht blijft hangen. Dan zie ik de grote bobbel achterin de luier van Marja. Marja heeft in bed gepoept !
Ik ben benieuwd of dat bewust was, weer wat uitproberen zeg maar, of dat ze nu een serieus ongeluk gehad heeft. Ik besluit haar rustig te laten slapen, dat maakt nu toch geen verschil meer. Ik sta op om naar de wc te gaan en om te gaan douchen.
Als ik terug kom uit de badkamer, met een schone luier om, klaar om me verder aan te kleden, hoor ik Marja licht kreunen en even later gaan haar ogen open. Ze ligt even na te doezelen en dan heeft ze blijkbaar door dat ze duimt. Geschrokken trekt ze haar hand weg en kijkt of ik wat gezien heb. Dan ziet ze me naast het bed staan en ik zie dat ze zich ongemakkelijk voelt.
“Goedemorgen lieverd,”zeg ik. “Hoe is het vandaag ?”
“Heb je gezien dat ik duimde ?,” vraagt ze voorzichtig,” daar was ik eindelijk van af sinds mijn zestiende.”
Ik zeg van wel en dat me nog wel iets is opgevallen. Dan kijkt ze naar haar luier en voelt de warme, natte plek. “Hmm, maar goed dat ik een luier droeg, want ik heb weer in bed…..” Even is het stil en zie ik haar ogen groot worden. “Ik heb in bed gepoept !?” “Plassen, duimen en poepen in bed, ik dacht dat ik alles wel gehad had gisteren,” zucht ze.
Ik geef haar een grote kus op haar voorhoofd en help haar uit bed. In de badkamer help ik haar uit de vieze luier en laat haar alleen om te douchen. Daar knapt ze van op en ze kan zelfs wel een beetje lachen als ik zeg dat ze er wel schattig uit zag, duimend en met een vieze luier.
Nog voor het ontbijt belt Marja het ziekenhuis en hoort dat ze aan het eind van het spreekuur, om twaalf uur, terecht kan bij de uroloog. “Daar gaan we weer,” zucht ze. Ik beloof haar dat ik mee zal gaan, als ze dat prettig vind. Tenslotte moet ik de uroloog toch spreken. Zij besluit dat ze dat wel prettig vind.
Het gesprek verloopt wat vreemd. De dokter is verrast om ons samen te zien. Marja kent hij nog van vroeger. Marja doet haar verhaal. Ze vertelt alles, van het bedplassen, het ongeluk op het terras, het duimen en het poepen. “Het klinkt alsof ik dit niet kan oplossen Marja,” zegt de uroloog. We weten allebei al dat jouw blaas, sluit- en kringspier altijd al wat te zwak geweest zijn. Naarmate je ouder wordt, worden al je spieren wat zwakker. Ik heb je na ons laatste bezoek verteld, dat je er rekening mee moest houden dat je uiteindelijk incontinent zou kunnen worden en heb je toen oefeningen meegegeven. Die werkten blijkbaar, want ik heb je niet meer terug gezien. Wat ik vreemd vind, is dat het nu zo plotseling lijkt te gebeuren. Van het ene op het andere moment ben je ’s nachts alle controle kwijt en heb je overdag ook al een ongeluk gehad. Dat wijst eerder op een psychisch, dan op een lichamelijk probleem.
“Dat wil ik niet dokter,” zegt Marja plotseling stellig,” ik heb vroeger al bijna alle deskundigen gesproken en ik weet hoe onzeker en moe ik daar van wordt. Dan nog liever mezelf erbij neer leggen en voortaan luiers dragen. Uiteindelijk komt het daar toch op neer en dan maar meteen.”
“Ik snap het helemaal,” zegt dokter de Weel, “al mag ik dat volgens het handboek niet zeggen tegen mijn patiënten. Ik zal het uitvoerig beschrijven in je dossier. Ook zal ik mijn collega’s op de hoogte brengen om zeker te weten dat je niet alsnog heel de onderzoeksmolen in hoeft, mocht je nog eens met een collega van mij te maken krijgen.”
Ik zie de opluchting bij Marja. “Ik zal je een verwijsbriefje voor de apotheek meegeven en dan kun je daar het beste incontinentiemateriaal uitzoeken”, zegt de dokter. “Dank u dokter,” zegt Marja en ik heb haar nog niet zo gelukkig gezien sinds het ongeluk gisteren.
“Dan over naar jou Floris,” zegt de dokter. “Ik heb de foto’s bekeken en moet helaas constateren dat de beschadiging die ik eerder zag de oorzaak van je incontinentieprobleem lijkt te zijn. Je sluitspier is wat ingescheurd en daardoor kun je die niet meer goed aanspannen. Dit is een probleem waar niets aan te doen is ben ik bang. Trainen van de spier heeft geen zin als die echt beschadigd is en een operatie zou je spier denk nog meer beschadigen.”
Die boodschap komt toch harder aan dan ik gedacht had en ik weet even niet wat ik moet zeggen. Wel voel ik me opgelucht dat nu eindelijk de onzekerheid weg is. Een knuffel van Marja maakt ook een hoop goed.
“Dank u wel voor uw hulp dokter, “ zeg ik. “Ik ben blij dat ik nu in elk geval zeker weet wat er aan de hand is.”
Nadat de dokter ons beide succes gewenst heeft, loopt hij met ons mee naar de receptie en vraagt zijn secretaresse om voor ons beiden een herhalingsrecept te maken voor incontinentiemateriaal. Hij zegt ons gedag en met de recepten lopen we richting de uitgang.
Vlak bij de draaideur blijft Marja staan. “En dat is weer een natte luier,” fluistert ze,”ik voelde helemaal niets aankomen.” In gedachten verzonken loopt ze naast me naar onze fietsen.
