29. Melissa´s behandeling.

Niet veel later hoorde ik beide dames van de trap naar beneden komen. Toen de deur open ging kon mijn ogen niet geloven,
de eens zo arrogante tiener was gedegradeerd tot een klein kind. 
Ze droeg alleen een luier en kort t-shirtje, ze had ‘r haar in staartjes die met twee roze linten waren vastgemaakt.

Ga maar ik de bank zitten, dan krijg je wel iets te drinken zei ik zo aardig mogelijk,
en keek hoe ze langzaam in haar te dikke luier naar de bank toe liep en ging zitten.
Ze keek ze een beetje onwennig om haar heen toen haar luier erg kraakte bij het aanraken van de zitting van de bank.
Ze wilde nog protesteren, maar bedacht zich en hield haar mond.
Nog even spookte de vraag ‘en jullie dan?’ door Melissa’s hoofd, maar ze hield zich toch maar stil.

Ik pakte de afstandsbediening van de tv en zapte langs meerdere kanalen totdat ik had gevonden waar ik naar zocht, de Teletubbies.
Nog even bleef ik staan, maar ze bleef braaf naar de tv kijken, dus ik voegde me maar bij Miriam in de keuken die al met een flesje melk bezig was.
Is dat…? vroeg ik aan Miriam die meerdere druppels uit een klein glazen flesje in de melk deed.
Ja, inderdaad… beantwoordde ze mijn onafgemaakte vraag, laxeermiddel, dit is een mooie manier om haar terug te pakken.
Alsof de vernedering nog niet groot genoeg is mompelde ik er nog achteraan, maar dat leek ze niet te horen.

Ik keek even vanuit mijn ooghoek de woonkamer in waar Melissa nog steeds tv zat te kijken, zag ik het nou goed? had ze haar duim nou in haar mond?
Net toen ik wat beter wilde kijken vroeg Miriam ineens iets aan me, waardoor ik mijn aandacht even van Melissa af moest halen.
Maar toen ik even later weer keek, zat ze gewoon met haar hand onder haar hoofd op de bank als een verveelde tiener, zou ik me het verbeeld hebben?

Maar normaal gesproken gebruikten wij nooit laxeermiddel in ons spel, zelfs niet als straf als Miriam zich vervelend gedroeg,
want de straf zou voor mij nog groter zijn als ik haar daarna moest verschonen. Maar voor Melissa maakten wij hier graag een uitzondering voor.

Toen we terug in de woonkamer kwamen keek ze ons een beetje verwonderd aan, een babyflesje?
Gaat dat niet een beetje ver? Ben ik nog niet genoeg vernederd?
Melissa begon weer een beetje kracht terug te krijgen in haar stem, maar durfde ons nog steeds niet tegen te spreken,
dus ze pakte het flesje maar aan en begon te drinken.

Na alle melk op te hebben gedronken stond Melissa op en liep naar mij toe, nu is het denk ik wel genoeg geweest, begon ze,
jullie hebben mij vernederd, geluierd, babykleding gegeven, zelfs naar kinderseries laten kijken en dan heb ik het nog niet eens over dat flesje melk.
Met elke zin werd ze steeds iets zelfverzekerder en durfde ze zich steeds iets meer te verzetten.
Oke, ik onderga deze behandeling omdat ik blijkbaar geen keus heb, maar als jullie denken dat ik ook nog eens in mijn luier poepen of plassen dan hebben jullie het mis.

Ik denk dat jij je daar heel erg in vergist, zei Miriam die net uit de keuken kwam lopen en het flesje laxeermiddel omhoog hield.
Je bluft, je zou het nooit durven om dat in iemand drinken te doen, vooral niet in mijn drinken want anders…
Midden in haar zin werd Melissa ineens overvallen door enorme maagkrampen, met haar handen op haar buik strompelde ze naar de bank.
Jij b*tch, riep ze tegen Miriam, ik had nooit gedacht dat jij zo laag zou zinken om zulke methodes te gebruiken, die vernederingen gingen al ver, maar dit?!?
Een volgende pijnscheut ging alweer door haar darmen heen en zorgde dat Melissa helemaal dubbelgevouwen lag van de pijn.

Miriam bleef erg rustig onder de scheldtirade van haar nichtje die nog steeds zichtbaar last had van haar maag en darmen,
volgens mij… begon ze serieus, had ik er toch iets minder druppels in moeten doen.
Ik lees hier dat de bijverschijnselen van overmatig gebruik maagpijn en krampen kan veroorzaken.

Je meent het… klonk het sarcastisch vanaf de bank, vertel maar gewoon wat ik hier tegen kan doen, je hebt al gewonnen,
ik doe alles wat je zegt, tenminste als deze pijn maar ophoud.
Oké, Goed genoeg voor mij, zei Miriam die nog steeds genoot van haar ‘overwinning’ op haar nichtje,
ontspan je gewoon, dat verminderd de druk op je darmen, dan word de pijn ook minder. 
Melissa, zich niet bewust van de gevolgen, deed wat haar verteld werd en probeerde zich te ontspannen,
een akelig gevoel overviel haar toen haar luier zich vulde.

Ze voelde zich ontzettend smerig, ze wilde zich douchen, van die nare luier af, of nog liever, naar huis.
Maar toen herinnerde ze zich haar eigen woorden, dat ze alles zou doen wat Miriam haar opdroeg, dus ze kon geen kant meer op,
het enige wat ze kon doen was vragen om een verschoning.
Ehm… Miriam, begon ze voorzichtig, zou jij… mischien mijn… ehm luier willen verschonen?
Dat zou ik wel willen, antwoorde Miriam, maar ik denk dat Dré dat ook wel wil doen, en keek met een boosaardige grijns in mijn richting.

Als ik ergens geen zin in had, dan waren het wel poepluiers verschonen en dan zeker geen luiers met ‘dunne inhoud’.
Ik bedacht me geen moment, ik stond op en pakte mijn jas, met mijn hoofd om het hoekje riep ik nog even:
ik geloof dat ik nog boodschappen moet doen voor het eten van vanavond, jij kan het toch wel even doen?
Zonder Miriams te hebben gezien verdween ik door de voordeur naar buiten, met het voorgevoel dat ze hier niet zo blij mee was.

Nou… klonk een redelijk chagrijnige Miriam, dan doe ik het maar…
Hij merkt het nog wel, dat hij dit niet ongestraft kan doen.
Morgen… dan pak ik hem terug, omdat hij mij zomaar heeft laten zitten.
Nog voordat Melissa kon vragen wat ze dan wel niet van plan was werd ze al naar de keukentafel geloodst voor een verschoning.

Melissa liet het allemaal over zich heen komen, het losmaken van haar luier, het wassen met lauw water en het schoonmaken met de babydoekjes.
Ze kon er toch niets aan doen, maar eigenlijk begon ze dit babygedoe wel fijn te vinden, alleen ze kon ‘die twee’ niets laten merken,
wat zouden ze wel niet van me denken…
Het was tenslotte al bijna misgegaan, onder het tv kijken was ze zo opgegaan in het programma, dat ze niet door had dat ze op haar duim aan het zuigen was.
Nog net op tijd had ze het doorgehad en snel haar hand onder haar hoofd gelegd, in de hoop dat niemand het had gezien.
Zo, je bent weer schoon, riep Miriam.
Melissa schrok wakker uit haar gedachten, snel klom ze van de tafel af en ging weer staan.

Het duurde even voordat ze al haar gedachten en gevoelens weer op een rijtje had gezet,
maar daarna toen haar hoofd weer een beetje helder was wende ze zich tot Miriam.
Jij wilde toch wraak nemen? dan heb ik nog wel een paar goede ideeën,
en de twee meiden begonnen aan hun strijdplan voor de volgende dag.

Met een tas boodschappen bij me deed ik de voordeur open, ik vreesde nu al voor wat er komen ging,
hoe kwaad zou ze zijn omdat ik zomaar vandoor ging, alleen omdat ik de poepluier van Melissa niet wilde verschonen,
er was maar een manier om daar achter te komen…

Toen ik de woonkamer weer binnenliep deed Miriam alsof er niets gebeurd was, ze zat gezellig samen met Melissa op de bank naar sesamstraat te kijken.
Leek het nou zo? of vond Melis sesamstraat echt leuk? ik dacht er niet al te lang over na en bracht de boodschappen naar de keuken toe.

Wat ik niet wist, was dat de twee meiden hun ruzie alweer hadden bijgelegd en een plan hadden gesmeed om mij de volgende dag terug te pakken.

Maar hun plan zou niet zo verlopen als gedacht…



Note: Er komt nog een ´Melissa deel´ maar dat gaat anders heten.

Volgende deel: 30. De bekentenis.

En heb vandaag eens geteld, Ik zit inmiddels op 74 a4'tjes met schrijven

op na a4tje nummer 75 en meer;)

Heel graag ja
Ik wacht in spanning af

super verhaal 
komt er nog meer?

zekers
Ben nu (op dit moment) weer aan het schrijven met deel 30

lang geleden
moet alles weer opnieuw gaan lezen

oeee spannend:P:D
wat een cliffhanger zeg:o
nu hoop ik heel snel op een vervolg:$

groetjees:D

31. De bekentenis.

Het was ons nu duidelijk dat Melissa onze babykamer toch had gevonden, er zat dus niets anders op dan met haar te praten en alles uit te leggen,
het enige waar wij voor vreesden was haar reactie…
Ik probeerde voorzichtig de deur open te doen, maar ik kreeg er geen beweging in, Melissa had hem van de binnenkant op slot gedaan.
Wat nu? vroeg Miriam zich hardop af, dat was de enige sleutel die we van de babykamer hadden, hoe krijgen we haar er nu uit?
Nou ehm… we kunnen twee dingen doen, begon ik, het eerste is wachten tot ze er uit komt,
het tweede is, de deur op een andere manier openmaken, en ik toverde een loper* tevoorschijn.
Miriam was zichtbaar verbaast, waarschijnlijk omdat ze nooit had gedacht dat ik haar ‘kunstje’ van dingen tevoorschijn toveren zou leren,
en omdat ik zover vooruit had gedacht om voor dit huis een loper te laten maken.

Ik wilde net de sleutel in het slot steken toen Miriam mij tegenhield,
misschien moeten we haar eerst nog een kans geven om zelf naar buiten te komen, opperde ze,
Ze klopte een paar keer op de deur en wachtte even, geen antwoord…
De tweede keer klopte ze wat harder en vroeg door de deur heen: ‘Melissa ben je daar?’
Nog steeds geen antwoord, ze keek me even aan en gaf een knikje van goedkeuring,
ik draaide de sleutel om en deed de deur langzaam open.

Wat we toen zagen konden zowel Miriam als ik niet geloven, Melissa lag te slapen in de box.
Het leek erop dat ze zichzelf had proberen te verschonen want haar luier zat helemaal scheef vastgeplakt, ook droeg ze een van de kinderlijke truitjes van Miriam.
Okeeeh… van alle mogelijke uitkomsten was dit toch het minst verwacht, fluisterde ik verbaast, zullen we haar maar wakker maken? of wil je haar lekker laten slapen?
We laten haar nog even lekker liggen, besloot Miriam, ze pakte een dekentje en een plasticbroekje uit de kast.
Voorzichtig zonder al te veel geluid te maken schoof ze het broekje langs Melissa’s benen omhoog en legde het dekentje over haar heen.

Zo stil mogelijk verlieten we de kamer en gingen we weer naar de woonkamer om te eten.
Waarom dat plastic broekje eigenlijk? vroeg ik terwijl we het eten aan het opscheppen waren, die luiers lekken toch eigenlijk nooit, tenzij je er teveel in plast.
Da’s waar… mompelde Miriam met haar mond vol eten, maar zag je wel hoe dat ding vast zat, die luier had nooit veel kunnen hebben,
al bij het kleinste plasje zou ie gaan lekken.
Heb je wel weer gelijk ik, zei ik tussen twee happen eten door, toch goed dat je daar aan dacht.
Ik heb toch altijd gelijk, giechelde Miriam en nam een slok drinken, even wilde ik er nog tegenin gaan met een flauwe opmerking.
Omdat Melissa nu net zo lekker sliep moest ik Mir deze toch keer gelijk geven, want onze ‘vrolijke discussie’ zou haar toch alleen maar wakker maken.

Een uurtje later schrok Melissa ineens wakker en vloekte, oh sh*t ik ben per ongeluk in slaap gevallen.
Maar dan merkt ze ineens dat ze onder een dekentje ligt, vreemd… denk ze, ik zou toch zweren dat ik geen dekentje uit de kast heb gepakt voordat ik de box ging liggen.
Zouden die twee… nee, dat was onmogelijk, de deur zat al die tijd op slot, als ze rechtop gaat zitten hoort ze wat gekraak dat zeker niet van haat luier afkomstig is.
Ze tilt het dekentje op en ziet het plasticbroekje dat Miriam haar had aangetrokken toen ze sliep.
Het zou toch niet echt zo zijn hè… denkt ze ineens paniekerig, zouden ze hier echt geweest zijn toen ik sliep, hadden ze toch een extra sleutel?
Door deze vreemde situatie waar ze in beland is, zijn al haar wraakplannen als sneeuw voor de zon verdwenen,
en denkt ze alleen nog maar hoe ze zichzelf hier uit kan redden.
Na een kwartiertje nadenken komt ze tot een conclusie, het is onmogelijk om mezelf hier nog uit te praten,
ik moet het gesprek wel aangaan… maar aan de andere kant was nog wel een klein lichtpuntje, nu zou ze ook het verhaal van haar neef en nicht horen.

Met lood in haar schoenen loopt ze langzaam de trap af richting de woonkamer waar Miriam en Dré rustig tv zitten te kijken,
er van overtuigd dat ze nog lekker lag te slapen.
Langzaam vol schaamte stapt ze gehuld in haar dekentje woonkamer binnen en ziet haar neef en nicht vanaf de bank naar haar kijken,
het blijft een tijd ijzig stil, tot dat Miriam het woord neemt.
‘Zo, m’n kleine nichtje is eindelijk wakker’, de anders zo gebekte Melissa weet niet echt wat te zeggen en krijgt een rode kop van de zenuwen.

Ik ehm… begon ze, duidelijk stijf van de spanning, realiseer me dat ik mij heb misdragen, en ook deze straf heb ik verdient.
Maar vanmorgen vond ik het gewoon waanzin van die luier en hoe jullie mij behandelden, echt…  ik kon jullie wel wat aandoen,
zo erg schaamde ik me voor mijn positie.
Maar later… ze pauzeerde even, vandaag heb ik gevoelens gekregen die ik voorheen helemaal niet kende, ik weet niet wat er met mij gebeurd is,
maar ik leek deze hele babybehandeling wel fijn te vinden.

Ze zag de verbazing in onze ogen, maar ging door met haar verhaal, ‘maar toch al die tijd bleef er iets knagen, iets waar ik niets van begreep’.
Dat was de vraag: hoe jullie in godsnaam bij het idee kwamen om mij zo te behandelen, en het belangrijkste, hoe jullie aan al die spullen kwamen.
Jullie weten inmiddels dat ik ben gaan zoeken in huis het huis en dat ik jullie ‘geheime kamer’ heb gevonden.
Maar zelfs daarvoor had ik al aanwijzing voor jullie ‘hobby’ en ze haalde het speentje tevoorschijn en gaf het aan Miriam,
die was je al een tijdje kwijt hè? vroeg ze met een glimlach.
Mir, die nog steeds niet kon geloven wat ze nou allemaal eigenlijk hoorde stamelde een klein bedankje en luisterde verder naar het verhaal.

Ook… ging Melissa verder, waren jullie een beetje slordig met de luieremmer in de badkamer, laat voortaan niet jullie eigen luiers er nog bij zitten,
dat gaat een beetje opvallen.
Als je alleen mijn luier hebt verschoond en er liggen ineens drie in de emmer, dan zou ik toch wel moeten gaan vermoeden toch? vroeg een lachende Melissa.
Hoe verder ze met haar verhaal ging, hoe meer plezier ze er in begon te krijgen, haar ontdekkingen, onze verbaasde gezichten.
Alleen het ging even mis toen ik in slaap viel en jullie mij zo vonden,
ik wist niet meer wat ik moest doen toen ik wakker werd en merkte dat er iemand binnen was geweest.
Ik was bang dat jullie boos zouden worden dat ik hier zomaar naar binnen ging, zelfs dat ik nog meer straf zou krijgen.
Maar gelukkig… haar gezicht klaarde weer op, bleken jullie het toch niet zo erg te vinden om mij daar zo in slaap aan te treffen,
julie hebben me zelfs ook nog goed verzorgd, daarvoor wilde ik jullie nog hartelijk bedanken.

En trouwens jullie hebben een prachtige babykamer, hier zou ik wel bijna elk weekend willen komen spelen, flapte ze eruit, en kreeg een kop als tomaat.
De stilte die er de hele tijd had gehangen terwijl we naar haar verhaal luisterden werd verbroken door hard gelach,
zowel van Melissa  als van ons, het ijs was eindelijk gebroken, figuurlijk gezegd.

Mijn nichtje een AB, wie had dat ooi kunnen denken lachte Miriam, nu kunnen we als zusjes spelen.
AB? Jij houd er dus ook van om als klein kind te spelen en behandeld te worden, betekend het dat? vroeg Melissa verward.
Jup, antwoordde Miriam vrolijk, ik vind het heerlijk om luiers te dragen en dan als een baby behandeld te worden,
dus ook verschonen, samen naar de speeltuin gaan, heerlijk met blokken spelen.

Ik heb het op vakantie met Dré uitvonden dat ik het fijn vond om als een klein kind behandeld te worden, daarvoor was ik alleen luierliefhebber.
Maar ik heb het een hele lange tijd niet durven zeggen, bang dat hij het niet accepteerde of me uit ging lachen.

Twee vraagjes, onderbrak Melissa met verhaal, hoe heb je het ontdekt dat je het leuk vond om weer een baby te zijn?
en Dré, hoe ben jij er later achter gekomen dat Mir dat fijn vond?
Nou, dat eerste is een beetje gênant, begon Miriam, we zaten in de trein naar ons vakantiehuisje in de Ardennen en we waren voor de lange reis allebei geluierd.
Maar toen moest ik ineens poepen, en toen? grinnikte Melissa.
Nou ehm… ging Miriam verder, ik wilde eigenlijk niet in m’n luier poepen, maar al helemaal niet op zo’n smerige wc in de trein.
Dus ik had weinig keus en deed het toch maar in m’n luier, waarna Dré mij meteen verschoonde in de coupe,
na het verschonen van die poepluier wist ik het zeker, ik wilde weer als een baby vertroeteld en behandeld worden.
Ik had daarvoor ook al wel gevoelens voor het ‘klein zijn’ maar die zijn nooit eerder tot uiting gekomen, totdat dat moment in de trein.

En hoe heeft Dré ondekt dat jij liever AB bent? Vroeg Melissa ongeduldig, nu ze al zover met hun verhaal waren wilde ze de rest ook weten.
Ik speelde altijd stiekem voor baby als hij niet thuis was, legde Miriam uit, en als ik dan hoorde dat ie de voordeur opendeed,
kleedde ik me snel om en begroette hem.
Dat ging goed totdat Dré bij een paar vrienden ging slapen, dus ik een nacht alleen thuis zou zijn.
Maar door onvoorziene omstandigheden kwam hij alsnog ’s nachts thuis en trof hij me met een kinderachtige luier, plasticbroekje en een speentje in bed aan.
Hij maakte me niet wakker en kroop bij mij in bed, de volgende morgen schrok ik wakker omdat Dré ineens naast me lag,
ik voelde me erg betrapt, net zoiets als dat jij net had, en ze keek naar Melissa.
Die morgen heb ik mijn AB gevoelens bekent en hij bleek het helemaal geen probleem te vinden,
we zijn zelfs die middag nog naar de speelgoedwinkel gegaan om kinderspeelgoed voor mij te kopen.

Wauw, mompelde Melissa, had jij daar ff geluk mee, stel je voor dat Dré het niet goed vond…
Dat zou niet snel gebeuren denk ik, hij staat erg open voor nieuwe dingen, hoe denk je anders dat ook hij in de AB-wereld beland is, zei Miriam lachend.

Over jou gesproken Dré, veranderde Melissa het onderwerp, hoe ben jij ‘in’ de luiers gekomen?
ja, nu wil ik ook alles weten, ik heb mijn verhaal gedaan, nu wil ik die van jou ook horen, klonk het een beetje brutaal van Melissa’s kant.
Nou ehm… begon ik, eigenlijk vind ik het gewoon lekker om luiers te dragen, de klassieke DL of diaper lover zeg maar.
In het weekend speel ik vader voor Miriam, maar af en toe, als we een babysitter hebben, wil ik ook wel eens veranderen in een klein kind.
Maar dat gebeurd ook niet echt vaak dat ik behoefte krijg om weer een klein kind te zijn, ik heb dat in beperkte mate zegmaar,
ah een gelegenheids-AB grapte Melissa, alleen als het je uitkomt?
Jup, dat is alleen maar als er iemand is die voor ons wil zorgen, verklaarde ik, soms wil een tante van mij ons nog wel een weekendje verzorgen,
en heel soms komt er een mede-liefhebber op ons passen.
Maar die zien we niet zo vaak meer, misschien waren we de eerste keer toch ietsje te vervelend, grinnikte Miriam.

Vervelend, net zo als ik? vroeg Melissa poeslief.
Net zoiets, beaamde ik, niet vertellende wat we allemaal haddden uitgevreten, want dat zou haar alleen maar op verkeerde ideeën brengen.

Kom Miriam, laten we nog even als zusjes boven spelen voordat we slapen gaan, riep Melissa die al in de deuropening stond,
ik kom eraan, riep Mir terug terwijl ze achter haar ‘zusje’ aan de trap op huppelde.

Een uurtje later was het dan toch echt eindelijk kinderbedtijd en ik riep Melissa naar beneden in de veronderstelling dat ze al verschoond zou zijn door Miriam.
Maar tot mijn grote verbazing kwamen er niet een maar twee kleine meisjes naar beneden, die allebei om een verschoning vroegen.
Ik voelde de bui al hangen, ik krijg het komende weekend twee babies.