geschreven door: Frank


We gaan samen het café binnen, mijn vrouw en ik. Ik ben behoorlijk zenuwachtig. Volgens mijn vrouw begint vandaag een nieuwe fase in mijn heropvoeding, die begonnen is nadat zij erachter was gekomen dat ik vreemd ging met mijn secretaresse. Ik heb het meteen uitgemaakt, aangezien ik voor mijn levensonderhoud volledig van mijn vrouw afhankelijk ben. Mijn vrouw heeft de zaak, die haar vader heeft opgebouwd, overgenomen en mij als bedrijfsleider in dienst genomen. Ik ben dan ook diep door de knieën gegaan om ons huwelijk te redden en heb haar moeten beloven dat ik alles zou doen wat zij van mij zou verlangen. Ik ben daar op ingegaan omdat zij nooit erg extreem geweest is en ik dacht dat ik er met wat meer huishoudelijke taken vanaf zou komen. Maar de dag na de ontdekking bleek de werkelijkheid heel anders.

"Ik ga jou opnieuw opvoeden en je principes bijbrengen. Zodat je me nooit meer zult bedriegen. Kom mee naar boven" zo verwelkomde ze mij toen ik van mijn werk thuis kwam. Bovengekomen moest ik me uitkleden en naar de badkamer me gaan douchen. Voor ik me kon afdrogen kwam ze binnen en begon mijn lichaam in te spuiten met scheerschuim. Mijn hele lichaam werd geschoren.

Na het douchen werd ik naar de logeerkamer verwezen. Tot mijn schrik bleek de inrichting behoorlijk gewijzigd te zijn. Er stonden nu een groot babyledikantje en kommode als meubilair. De muren waren behangen met babyblauw behang. Boven de kommode hing een plank met daarop luiers en babykleertjes.

"Ga maar liggen op de kommode". Ik wilde weigeren. "Als je niet meewerkt komt er een scheiding, ben je je baan kwijt en je huis. Dit is jouw alternatief. Voortaan draag je thuis luiers en babykleertjes en zal ik je als een baby opnieuw opvoeden".

Nu sta ik dus, in het kader van een nieuwe fase in mijn opvoeding, met een luier om onder mijn spijkerbroek in een café. Normaal vermaakt ik me best, maar nu voel ik me niet op mijn gemak. Ik ben bang dat iedereen de luier ziet. Na een tijdje begin ik me meer op mijn gemak te voelen. Het valt blijkbaar niet op.

Ik raak met wat mensen aan de praat, schep wat op over wat ik als mijn zakelijke successen zie, als er een mooie, voor mij eigenlijk veel te jonge, vrouw op mij afkomt. Ik kijk even opzij naar mijn echtgenote, maar die vindt het klaarblijkelijk niet bedreigend.

Ik heb een leuk gesprek met de vrouw die Annemarie blijkt te heten en ze komt steeds dichter tegen me aan staan. Op een gegeven moment pakt ze me in het kruis, lacht en zegt: "Of je bent zeer zwaar geschapen of je hebt een luiertje om. Gezien de zachtheid ben ik geneigd voor het laatste te kiezen".

Ik word vuurrood. Ze kijkt me aan en zegt: "Het laatste dus anders zou je trots kijken".

Ze komt dicht met haar hoofd bij mijn oor en fluistert: "Ben je nog droog of moet ik je even verschonen?" Ik schaam me rot, want ik heb met de luiers ook een wc verbod gekregen en heb uiteraard na 7 biertjes mijn luier al vol geplast.

Ik kijk opzij naar mijn vrouw, maar zij schijnt het hele gebeuren te negeren, terwijl ze er altijd als de kippen bij was als ik eerder een gesprek met een mooie vrouw aanknoopte.

"Je hoeft je niet te schamen hoor" fluisterde de vrouw "Ik neem aan dat je in de grote tas die je bij je hebt, wel een schoon luiertje hebt, kom mee ik ga je verschonen". Ze trekt me mee naar het dames toilet. Zonder dat het iemand opvalt ga ik mee naar binnen en doet ze mijn broek naar beneden en ziet de volle luier. "Zie je wel, je moet nodig verschoond worden" zegt ze en trekt mijn luier los, vouwt die op en doet me een schone luier om die ik inderdaad in de tas heb zitten. Op dat moment met een schone luier volop zichtbaar en mijn broek op mijn enkels komt mijn vrouw binnen. "Zo zelfs als baby kun je niet van andere vrouwen afblijven. Kom mee, doe je broek omhoog, we gaan.

Annemarie lacht en zegt: "Dag baby'tje ga maar snel met je mama mee".

Thuisgekomen zegt mijn vrouw boos: "Zo nu gaan we die nieuwe fase maar intensiveren. Je hebt klaarblijkelijk een harde hand nodig. Vanaf nu zul je alleen nog maar in een luier rondlopen. Al s je naar je werk gaat mag je gewone kleren over je luier en rompertje aan. Werk je niet dan is het volledig in babykleren. Ook als we bezoek hebben of op bezoek gaan. En nu naar boven het is babybedtijd.

Boven word ik uitgekleed en krijg ik een babyslaapzak aan. Als ik in bed lig denk ik na over de toekomst en voel me depressief.

Als ik, na verschoond te zijn, de volgende ochtend beneden kom, schrik ik me rot. Er staat een babybox in de woonkamer met babyspeeltjes. Ik word er door mijn vrouw ingelegd. "Er zijn vanaf nu een paar nieuwe regels" vertelt ze mij "Je mag in huis niet meer lopen, behalve als ik je een handje geef, alleen kruipen. Je praat als je niet op je werk bent alleen in babytaal. Vanaf nu noem je mij mama. Het toilet is voor jou verboden terrein, je draagt immers vanaf nu volledig een luier en die moet je dan ook maar gebruiken. Je krijgt alleen nog maar babyvoedsel, zoals een flesje babymelk en fruithapjes. Je mag niet meer zelfstandig eten, ik voer je als een baby. Ik bepaal wanneer je speelt, slaapt, drinkt, en verschoond wordt". Ik krijg een speen in mijn mond geduwd en mijn vrouw verlaat de kamer en gaat naar de keuken het ontbijt klaarmaken.

Na een paar minuten leidt ze me uit de box aan de hand naar de keuken en zet me in een kinderstoel. Ze maakt het tuigje vast en zegt: "Zo hoe voelt het nu om een echte baby te zijn". Ik begin haar te vertellen dat ik het zat ben om zo door haar vernederd te worden waarop ik als antwoord krijg "Je leert het ook nooit. Ik hoor grote mensen woorden uit het mondje van een baby en nog wel woorden die een baby helemaal niet hoort te begrijpen. Dat wordt dus straf. Maar drink nu eerst je flesje leeg als een lief klein baby'tje". De speen wordt in mijn mond geduwd en ik drink vreselijk smakende melk.

Zelf eet ze, hoewel ze het helemaal niet nodig heeft, zo'n modern dieetontbijt. Ik moet toekijken en plots realiseert ze zich dat ik me wel erg moet vervelen en duwt me een knuffelbeer in mijn handen. "Ga maar even lief spelen terwijl mama eet" zegt ze. Ik voel me enorm vernederd.

Even later loop ik weer aan haar hand naar de kamer. Bij de kamerdeur laat ze mijn hand los en ik realiseer me dat ik verder moet kruipen. "Kom op kleintje naar je boxje." Ik kruip in de box en ze doet de zijkant dicht en sluit deze af met een slotje. Ik moet op mijn rug gaan liggen spelen met de speeltjes in de box.

Ik verveel me en moet uiteindelijk wel in mijn luier plassen. Ze ziet dat en lacht een beetje spottend.

Een tijdje later laat ze me uit de box en verschoont me. Ik krijg geen rompertje meer aan. "Mijn kleintje gaat even lekker in het gras buiten liggen spelen" zegt ze tegen me. Ik schrik. Hoewel onze tuin erg veel privacy biedt komen de kinderen van de buren als ze buiten spelen nog al eens een over de heg geschoten bal halen. Maar ik kan in babywoordjes niet duidelijk maken dat ik dit niet wil. Ze gaat verder: "Dit was niet de bedoeling, maar dit is de straf die ik voor jou in petto heb, na die scheldpartij vanochtend aan het ontbijt. Ik geef me over en kruip achter haar aan naar buiten. Ze heeft een speelkleed meegenomen en wat speeltjes. Het kleed legt ze midden op het gazon, gedeeltelijk in de zon en er is een schaduwdeeltje. "Ga maar lief op je ruggetje liggen" zegt ze "zo in alleen je luiertje kun je lekker trappelen". Ze stopt me het speentje weer in de mond en daar lig ik als een baby met mijn benen wijd en wat opgetrokken door de dikke luier tussen mijn benen.

Ik pak een knuffelbeertje en begin te spelen. Ik let erop dat ik geen geluid maak en dat ik mijn vrouw niet boos maak want ik hoor de gesprekken in de aanliggende tuinen. Ik wil tenslotte niet voor gek staan bij de buren. Ook al heb ik het vermoeden dat dat binnenkort toch wel zal gebeuren.

Na een tijdje ploft er dus inderdaad een bal vlak naast me neer, direct gevolgd door het buurmeisje van een jaar of 9. Ze kijkt haar ogen uit. Ze roept: "Mama kom hier eens kijken de buurman is een grote baby". Ik wil verdwijnen in de grond. Haar moeder komt en begint een gesprek met mijn vrouw. "Best wel een leuk gezicht zo'n baby'tje in alleen een luier. Kijk hem een lief zijn knuffel vasthouden" zegt ze spottend. "Ja zoals je weet moet hij heropgevoed worden en dan moet je bij het begin beginnen" antwoordt mijn vrouw. De buren gaan lachend weg, maar niet dan tegen mij gezegd te hebben: "Speel maar lief verder baby'tje en plas maar gerust in je luiertje dat doen baby'tjes immers".

Na een paar uurtjes moet ik gaan slapen en word in mijn ledikantje gelegd. Ik weet niet wat ik met de situatie aan moet. Als ik opstap ben ik alles kwijt, als het zo doorgaat kan ik me bij mijn vrienden en kennissen niet meer vertonen. Ik val verontrust in slaap en heb een nachtmerrie. Ik wordt door monsterachtige vrouwen en heksen publiekelijk verschoond en word door een menigte beledigd.

Ik heb klaarblijkelijk geschreeuwd in mijn droom want mijn vrouw komt boven en vraagt "heeft het baby'tje een nachtmerrie gehad? Kom maar veilig bij mama". Ik walg van de hele vertoning maar krijg toch een schone luier. Voor de luier dichtgeplakt wordt voel ik dat er iets in mijn kont geduwd wordt en vrees het ergste. Alleen plassen in een luier is al vernederend genoeg. Beneden gekomen krijg ik een flesje en een fruithapje en mag nog even in de box spelen. Daarna naar bed. Het was een verschrikkelijke zondag, ik hoop dat die heropvoeding niet al te lang gaat duren.

De volgende ochtend word ik al vroeg wakker gemaakt en krijg een flesje. "Zo dat is je ontbijt, daar moet je het mee doen" zegt ze terwijl ze met een slabbetje mijn gezicht schoonveegt van gemorste melk. Die kleine dingen zijn misschien nog wel vernederender dan het dragen van een luier zelf.

Ik moet op de kommode gaan liggen zodat ze me kan verschonen. Met angst wacht ik af wat komen gaat. Ik zal niet meer zoals vorige week gewoon in normaal ondergoed en normaal gekleed naar mijn werk mogen.

Ik krijg een vrij dikke luier om en mijn gepoederde billen kan iedereen volgens mij op 10 meter afstand ruiken. Als ik het rompertje zie wat ze me aan gaat trekken schrik ik even. In plaats van een neutraal wit rompertje is het er een met allemaal beertjes. "Dat zie je door mijn overhemd heen" zeg ik. "Ik hoor een baby grote mensen woorden praten, dat wordt straf. En daarnaast zul je moeten gaan beseffen dat een baby geen enkele invloed heeft op wat voor een kleertjes hij aankrijgt. En als je je mond nog een keer open doet: ik kan je ook zo naar kantoor laten gaan" is haar antwoord.

Over mijn rompertje moet ik een wit overhemd aantrekken. Ik zal de hele dag mijn colbert aan moeten houden.

Zoals gebruikelijk rijden we samen naar kantoor. In de lift kom ik Cindy, mijn oude secretaresse tegen, die waar ik een verhouding mee heb gehad. Ze kijkt me een beetje afstandelijk aan en zegt goede morgen. Ze zal er nu toch wel overheen zijn dat ik haar heb laten vallen om mijn huwelijk te redden? Ik heb even de indruk dat ze naar mijn kruis kijkt, maar die angst heb ik continu sinds ik een luier draag. Ik zal het me wel verbeelden. Tot mijn verbazing stapt Cindy op mijn verdieping uit, ze was toch door mijn vrouw overgeplaatst?

Ze loopt met me op en gaat haar oude kantoor dat direct aan mijn kantoor grenst binnen.

Ik loop haar achterna "Ik dacht dat jij tegenwoordig op de afdeling marketing werkt" zeg ik.

"Ja dat was een stafmaatregel, maar ik heb de hele situatie met jouw vrouw uitgepraat en nu heb ik mijn oude functie weer terug". Ik wil haar gaan uitleggen dat ik eigenlijk tegen mijn zin de relatie met haar verbroken heb, maar dat wimpelt ze af: "Dat is verleden tijd ik heb niets meer met je en wil niets meer met je. Ik wil alleen mijn werk doen, dus blijf van me af".

Ik houd de hele ochtend mijn colbert aan, krijg gelukkig geen bezoek en Cindy lijkt niets op te merken. Tegen 12 uur komt ze met een tas in haar hand mijn kamer binnen en doet de beide deuren op slot. "Zo het is tijd voor een hapje" zegt ze. Ik zeg "wat krijgen we nou, wat is er aan de hand?" "Mariëlle, jou vrouw heeft me gevraagd of ik een beetje voor je zou willen zorgen. Je schijnt nogal hulpbehoevend te zijn tegenwoordig. Ik heb het met Mariëlle uitgepraat en ik begrijp haar, vooral nu ik weet dat je ook nog met Claudia ven de administratie hebt liggen rommelen toen wij een relatie hadden. En daarbij als babysitter zijn mijn taken echt niet zoveel anders dan als secretaresse: in beide gevallen moet ik voor je zorgen. Alleen de gezagsverhoudingen zijn iets anders, maar dat merk je snel genoeg. Ga nu maar op de spreektafel liggen met je handjes naast je hoofdje, dan kan ik je voordat ik je je flesje geef verschonen. Dat zal wel nodig zijn".

Ik wil weigeren, maar ze zegt: "Als je niet meewerkt dan gaan we naar de kantine en gooi ik per ongeluk een glas water over jouw overhemd. Dan kan iedereen zien wat voor een snoezig hemdje jij aan hebt. Dan zal ik je even op je kontje kloppen en verbaasd uitroepen 'wouw niet alleen een babyhemdje, maar ook een luiertje.' Ik denk dat je liever hier op de spreektafel verschoond wordt met de deuren op slot. Of niet? Je zegt het maar". Ik mompel iets als "verschrikkelijke wijven" maar ga toch liggen. Op die opmerking krijg ik een klap op mijn wang.

Cindy zegt: "Ik accepteer geen brutale opmerkingen van deze baby, sterker nog de regels die thuis gelden, gelden vanaf heden ook, zonder enige uitzondering, hier op kantoor als ik erbij ben".

"Doe je beentjes maar wijd, dan kan ik je rompertje losmaken, klein nat jongentje" krijg ik te horen als mijn broek is uitgetrokken. "Dat is weer eens iets anders" lacht Cindy "nu ligt er een klein nat jongetje met zijn beentjes wijd". Ik herinner me dat ze altijd heel erg nat was als we vreeën, maar ik zie de humor er niet van in.

Ik wil een opmerking maken, maar ze legt een vinger op mijn mond "ssst, baby'tje, alleen babygeluidjes wil ik horen".

Cindy doet mijn natte luier af en veegt mijn billetjes schoon met babydoekjes. Ze neemt mijn benen bij de enkels en tilt ze boven mijn buik en stopt iets in mijn anus. Ik schrik daarvan, want ik weet wat er gebeuren gaat. Daarna poedert ze mijn billetjes en doet de schone luier strak dicht en trekt het rompertje tussen mijn benen waarna ze het sluit met de drukknoopjes.

Dan pakt ze een flesje en duwt de speen in mijn mond. "Dit is je lunch liefje geniet er maar van" zegt ze.

Nadat ik het flesje leeggedronken heb mag ik mijn broek en colbertje weer aantrekken. "Ga maar weer lief werken kleintje" krijg ik te horen.

Ik ga weer achter mijn bureau zitten en Cindy opent de deuren weer en gaat aan het werk.

Na een tijdje krijg ik verschrikkelijke kramp. Ik probeer het tegen te houden maar ik spuit mijn luier vol met dunne stront. Ik bel mijn secretaresse en vraag haar te komen. "Wat is er aan de hand liefje" hoor ik aan de andere kant "ik hoor alleen maar grote mensen woorden en volgens mij heb ik een baby'tje aan de lijn die zijn luiertje heeft vol gepoept. Vraag het eens als een baby'tje of ik je wil komen verschonen". Ik begrijp dat ik moet gaan huilen en doe dat dan ook. "Och kleintje Cindy komt eraan, maar moet even die brief afwerken" is het antwoord. Ze laat me nog een minuut of tien in de viezigheid zitten als ze binnenkomt met een luier en een rompertje in haar hand.

"Wat stinkt mijn kleintje, daar zullen we eens snel wat aan gaan doen" zegt ze als ze me naar de spreektafel leidt.

"O zelfs je broekje is vies, maar dat heb je al snel met zo'n spuitluiertje, ga maar lief liggen"

Ik onderga het hele ritueel van verschonen dat me inmiddels bekend is. Als ik een schoon rompertje heb aangekregen zegt Cindy "Je broekje en overhemdje zijn ook vies die kun je niet meer aan. Ik heb geen schone bij me. Maar een baby'tje kan ook wel alleen in zijn rompertje spelen".

Ze leidt me naar mijn bureaustoel en pakt een babytuigje. "Nu je zo'n klein baby'tje ben in alleen een luiertje en een rompertje zal ik je maar even vastzetten op het stoeltje, anders val je er misschien wel van af".

Als ik het tuigje om heb gaat ineens de deur open en Claudia van de administratie komt binnen. Ik word vuurrood zoals ik daar als een baby bij zit. Claudia begint hardop te lachen "Wat een schatje zo, zeg eens dada tegen Claudia".

"Nou wat vraagt Claudia?" zegt Cindy.

Tot op het bot vernederd zegt ik "dada"

"Hij laat eindelijk zijn ware aard zien" zegt Claudia schaterlachend tegen Cindy. "Ja het is een lekker jochie, en dat blijft voorlopig nog wel zo" antwoordt Cindy.

De dames gaan lachend weg mij vernederd in een onmogelijke positie achterlatend.

Voor het eerst in mijn leven ben ik gelukkig dat ik binnen het bedrijf niet serieus genomen word. Ik ben immers door mijn vrouw binnen gehaald en iedereen weet dat mijn overleden schoonvader mij niet binnen het bedrijf wou hebben. Nu komt dit allemaal goed uit. Tot mijn opluchting word ik die middag geen enkele maal 'gestoord'.

Cindy komt halverwege de middag binnen om mij opnieuw een flesje te geven en het eerste wat ze doet is tussen mijn benen in mijn luier voelen of ik nog wel droog ben. Ik ben een 'grote jongen' krijg ik te horen als ze de speen in mijn mond duwt. "Je ziet er lief en snoezig uit" zegt ze. "Maar ik denk dat je je wel een beetje verveelt zo alleen in je stoeltje. Kijk ik heb een paar leuke speeltjes voor je meegebracht". Ze pakt een paar knuffels, een rammelaar, zacht plastic blokken en een wit apparaat met fel gekleurde knoppen. "Kijk als het baby'tje op deze knopjes drukt komen er verrassingen te voorschijn". Ze doet het een keer voor en daarna mag ik op de knoppen drukken. "Dit zijn leuke coördinatie oefeningetjes voor baby'tjes, heel leerzaam" zegt ze terwijl ze me over mijn hoofd aait. "Ga maar lief spelen, dan ga ik weer aan het werk".

Daar zit ik met een tuigje vastgemaakt aan mijn bureaustoel en met babyspeelgoed voor mij op mijn bureau. Omdat ik niets anders te doen heb begin ik wat te spelen, ik doe een plasje in mijn luier en val uiteindelijk in slaap.

Ik word wakker als Mariëlle en Cindy mijn kantoor binnenkomen. "Kijk eens hoe ons kleintje daar lief ligt te slapen met een knuffeltje in zijn armen" hoor ik. "Is hij lief geweest Cindy? vraagt Mariëlle. "Op een paar kleine buitjes na wel, ik denk best dat het uiteindelijk een heel lief peutertje of baby'tje wordt, maar hij moet nog erg wennen aan zijn nieuwe status. Hij heeft er veel moeite mee dat hij niets meer mag beslissen en volledig van volwassen vrouwen afhankelijk is. Het duurt nog wel een tijdje voordat hij zich niet meer voor een vies luiertje schaamt. Maar hij heeft zijn flesjes lief leeggedronken. Zal ik hem nog even verschonen voor je hem mee naar huis neemt?"

"Ja fijn, doe dat maar even. Ik wou je trouwens nog vragen of je vanavond ook bij mij thuis op de kleine kunt passen, ik moet namelijk naar een vergadering". "Natuurlijk, ik ben er om 7 uur is dat goed?" zegt Cindy terwijl ze mijn rompertje opent. "Moet je toch eens kijken, hij moet echt nog een luiertje om, hij is kletsnat".

Terwijl ze de plakstrips van mijn luier opent krijg ik babywoordjes toegesproken: "Klein knulletje zal Cindy je eens een fijne droge luier omdoen, dat heeft het baby'tje wel verdiend. Heeft mijn kleine lekker gespeeld vanmiddag en lekker in het stoeltje liggen slapen?"

Mariëlle kijkt met een spottend glimlachje toe. "Hoe is het nu om door je vroegere minnares als een baby verschoond te worden?" vraagt ze.

"Geef mama eens antwoord kleintje" zegt Cindy. "Dada" zeg ik met tegenzin en krijg een knuffel van Cindy en ze begint mijn buikje te kietelen. Ik doe een plasje, maar Cindy duwt op tijd mijn piemeltje naar beneden zodat het plasje in de natte luier die nog onder mijn billetjes ligt verdwijnt. "Echt een jongetje" lachen de vrouwen, terwijl ik met een rood gezicht van schaamte opzij kijk. Hoe vernederend is het om met blote billetjes op een tafel liggend zonder enige controle bijna een vrouw in het gezicht te plassen, die daar dan ook nog om moet lachen.

"Waar is zijn pantalon" vraagt Mariëlle aan Cindy.

"Hij heeft een spuitluier gehad, dus je weet wel hoe die er uit ziet. Ik heb hem in een plastictasje in de luiertas gedaan".

"Nou ja dan moet hij maar zo mee naar de auto".

Ik zeg "En wat als we mensen op de gang en op het parkeerterrein tegenkomen?"

"Wat nu" zeggen Mariëlle en Cindy tegelijk "hoeren we grote mensen taal uit de mond van de baby? Dat wordt straf. Probleem dus opgelost" lachen ze.

"Kom maar kleintje geef mama maar een handje dan gaan we naar huis. Zeg maar dag tegen Cindy".

Ik krijg een aai over mijn hoofdje als ik 'dada' tegen Cindy zeg. "Lief kleintje tot vanavond, dan komt Cindy babysitten, omdat mama weg moet".

"Ik loop aan de hand van mama door de gangen. Ik heb geluk we komen alleen schoonmaaksters tegen en die ken ik niet. Ze kijken me wel gek aan en lachen me uit.

Bij de auto aangekomen moet ik op de achterbank gaan zitten in een op maat gemaakt babyzitje. Mariëlle doet me een tuigje om en trekt dat tussen mijn beentjes strak. Ik krijg een speentje in mijn mond en een knuffel in mijn handen geduwd. Op dat moment zie ik dat één van de productieleiders langsloopt en een beetje vreemd naar de auto kijkt. Ik kijk de andere kant uit en hoopt dat hij niet ziet dat ik een speentje in mijn mond heb en een baby rompertje aan. Hij zegt Mariëlle gedag en loopt door. Ik haal opgelucht adem.

Mariëlle neemt plaats achter het stuur en kijkt even glimlachend naar mij. "Je zit er lief bij zo kleintje, precies zoals je bent: een heel klein baby'tje met een speentje in zijn mondje. Ik hoorde van Cindy dat je vandaag best wel lief geweest bent en zo hoort het ook".

Thuisgekomen word ik meteen in de kinderstoel in de keuken gezet terwijl Mariëlle eten klaar maakt. Ik zie haar een potje Olvarit pakken en in de magnetron zetten.

Zelf neemt ze een kant-en-klaar maaltijd, die ze voor het potje opgewarmd heeft. Ik kijk toe hoe zij eet. Ik moet wachten. Als ze haar bord leeg heeft doet ze de inhoud van het potje op een plastic babybordje en doet mij een slabbetje om. "Zo nu is het tijd voor mijn kleine baby'tje om haphap te doen" krijg ik te horen. Ik zie een rood lepeltje op mijn mond afkomen en wil happen als Mariëlle de inhoud van het lepeltje naast mijn mond smeert. "Kan mijn kleine jochie nog niet goed eten. Het is maar goed dat mama jou een slabbetje heeft omgedaan, anders zou het een knoeiboel worden". Uiteindelijk krijg ik het meeste van de inhoud van het potje naar binnen en zit ik erbij als een baby met een besmeurd gezichtje en ik begin zelf al zonder dat ik me het realiseer bewegingen met mijn armpjes als een baby te maken..

Op dat moment wordt op de achterdeur geklopt en komt Cindy binnen. "Kijk ons baby'tje eens vrolijk zijn. Hij zit met zijn armpjes te zwaaien en zo te zien aan zijn gezichtje heeft hij net zijn hapje gehad. Boeboeboeboeboe" zegt ze en ik krijg een aai over mijn hoofd en Mariëlle een zoen. Ik bedenk me dat die twee wel erg close geworden zijn, dat belooft niet veel goeds voor de toekomst.

"Neem jij hem over?" vraagt Mariëlle "dan ga ik me omkleden".

"Kom maar lekker bij me kleintje" zegt Cindy tegen mij terwijl ze het tuigje waarmee ik in de kinderstoel vastzit losmaakt "we gaan weer een fijne avond met elkaar hebben, als zul je wel een beetje aan de manier waarop moet wennen denk ik". Mijn gezicht wordt schoongeveegd met het slabbetje dat ik omheb en Cindy voelt even met een wijsvinger in mijn luier tussen mijn benen.

"Echt zindelijk ben je al niet meer, dit is al de vierde keer dat ik je moet verschonen. Niet dat Cindy het erg vindt hoor, Cindy vindt het heel leuk om dit kleine baby'tje te verschonen" zegt Cindy als ze me op de tafel legt en mijn rompertje openmaakt.

Door de vrouw waar ik vier weken geleden nog wilde seks mee had, die niets fijner vond dan me te pijpen, waar ik de meest extreme dingen mee deed word ik nu als een baby behandeld. Praat niet meer over mijn heerlijke harde stok, maar over mijn snoezige babypiemeltje. Een piemeltje dat inderdaad niet meer overeind komt als ze het aanraakt om te wassen en te poederen. Dat was vier weken geleden ook wel anders toen begon hij meteen te steigeren als ik maar aan haar dacht of als ze even schijnbaar achteloos mijn kruis aanraakte.

"Niet zo droevig kijken kleintje, Cindy vindt jou een heel lief baby'tje en gaat vanavond goed voor je zorgen. Je hoeft je niet te schamen dat je niet zindelijk bent. Alle baby'tje plassen en poepen nog in een luiertje. Je bent echt niet anders dan die andere baby'tjes. Kom maar dan zal ik je hele lijfje met babyolie insmeren, dan ruikt je weer lekker en het is goed voor jouw babyhuidje Of schaam je je soms voor de luieruitslag? Ook dat is heel gewoon bij kleine plassende en poepende baby'tjes".

Ik lig naakt op het aankleedkussen, de beentjes iets opgetrokken als een baby en mijn handjes naast mijn hoofdje. Cindy stopt mijn speentje in mijn mond en ik begin erop te zuigen. Ik moet een beetje in mezelf lachen als ik me realiseer dat ik primair als een baby begin te reageren op bijvoorbeeld een speen in mijn mond.

Op dat moment komt Mariëlle binnen. "Je maakt mijn kleintje wel aan het lachen, dat zal wel goed gaan vanavond". Ze loop op me af en begint een beetje met me te spelen, ze kietelt me en ik moet haar vingers pakken. Voor ik het weet lig ik ongecontroleerd als een baby met mijn handjes te zwaaien. "Veel plezier met Cindy" zegt ze en geeft me een kusje op mijn voorhoofd. Cindy doet mijn luiertje dicht en ik word op mijn buikje in de box gelegd. Cindy zet een CD op en gaat zitten lezen. Als ik mijn hoofd optil kan ik haar zien zitten. Als ze haar benen over elkaar slaat kan ik precies in haar kruis kijken. Ze heeft een kort leren rokje en zwarte netkousen en jarretelles aan. Als ik een tweede keer kijk zie ik dat ze geen slipje aan heeft.

Ze begint zichzelf te vingeren. Kijkt regelmatig schijnbaar terloops hoe ik reageer. Ze ziet dat ik bijna geobsedeerd naar haar lig te kijken. Steunend op mijn armpjes, mijn hoofd omhoog, met een speentje in mijn mond. Als ze klaargekomen is doet ze net alsof ze zich realiseert dat ik alles heb kunnen zien en loopt naar de box "Zo, dat is niet iets wat voor babyoogjes geschikt is" en legt mij op mijn ruggetje. Ik ruik de geur van haar kutje als ze me een aai over mijn voorhoofd geeft.

Daarna komt ze nog een keer klaar. Ik hoor de geluiden. Maar ik voel er n iets erotisch bij, krijg niet eens een erectie. Dat beangstigd mij. Ben ik al zover gedegenereerd dat ik geen seksuele gevoelens meer heb voor de vrouw die ik een paar weken geleden nog ieder moment van de dag en nacht kon nemen? Is dit het begin van het resultaat van mijn 'heropvoeding'?

Na nog een paar 'voorstellingen' komt Cindy op de box af en zegt "Het is babybedtijd kom maar mee dan ga ik je in je bedje leggen. Ze leidt me naar boven en ik krijg opnieuw een schone luier en daarna een slaapzakje aan.

Om een uur of elf wordt ik wakker gemaakt en uit mijn bedje gehaald. "Hat is tijd voor je avondflesje liefje". Cindy neemt me op schoot. Ik leg mijn hoofd tegen haar borst en met één hand houdt ze me vast tussen mijn beentjes. Ik krijg de speen in mijn mondje en halfslapend, halfautomatisch begin ik te zuigen. "Mijn kleintje begint al echt babyreflexjes te krijgen" hoor ik liefdevol zeggen. Op dat moment komt Mariëlle thuis. "Wat een leuk tafereeltje" zegt ze "daar zou ik eigenlijk een foto van moeten maken". Met haar telefoon maakt ze die dan ook.

"hoe ging het" vraagt ze aan Cindy.

"Goed, hij werd niet eens opgewonden toen ik mezelf masturbeerde, ik denk dat het al effect begint te krijgen" antwoordt Cindy.

"Niet te snel juichen, het kan ook komen omdat hij zich schaamt. Maar je weet het nooit met mannen en kleine jongetjes. De tijd zal het leren" zegt Mariëlle.

"Maar ik heb vanavond bij de OR vergadering weer enige vooruitgang geboekt. Je weet dat ze al tijden om kinderopvang zeuren. Maar dat er niet genoeg baby's en peuter waren om het bedrijfeconomisch op te zetten. In eens kreeg ik een ingeving: met ons kleintje hebben we genoeg peuters en baby'tjes om er aan te beginnen". Ik zou jou en Claudia willen vragen om in de beginfase de kinderopvang te willen regelen. Jij zou de manager worden en Claudia jouw assistente en we nemen een professionele jonge kracht aan".

"Ik heb je toch toegezegd dat ik voor deze kleine wil zorgen en volgens mij wil Claudia het ook wel gezien haar reactie vanmiddag. En die acht andere kindjes kunnen er dan ook wel bij" antwoordt Cindy geestdriftig "Wanneer zou jij er mee willen beginnen?"

"Ik wou morgen beginnen met het ombouwen van de oude vergaderzaal naast de kantine. Die is erg geschikt. En dan kunnen de mama's na de lunch ook nog even aandacht aan de kleintjes geven. Volgende maand moet het dan operationeel zijn. Dan komt Margriet, de voorzitter van de OR, terug van bevallingsverlof en ze heeft nog geen kinderopvang kunne regelen. Daarna kunnen langzaam aan alle kinderen geplaatst worden, vooral als we ook voor de voor- en naschoolse opvang gaan zorgen. Maar ik wou eigenlijk morgen al het kantoor van dit jochie ombouwen en er twee bedjes, wat vershoon meubilair en een box neerzetten dan kan dit jochie de eerste zijn die van de mogelijkheid gebruik maakt".

"Zo, hoor je dat kleintje. Eindelijk doe je eens iets goeds voor het bedrijf. Door jou komt er kinderopvang" zegt Cindy lachend terwijl ze mijn buikje kietelt.

"Ja en dan kan volgende week het dochtertje van Sabine komen. Die is nu 10 maanden en dan hebben we twee kindjes van ongeveer dezelfde leeftijd om mee te beginnen" zegt Mariëlle.

Ik heb het allemaal aangehoord en vrees het ergste voor mijn toekomst. In elk geval weet ik nu in welke leeftijdscategorie ik ingedeeld ben door mijn 'mama', maar dat is dan ook alles. Ik zal dus voorlopig als een baby van een maand of 10 door het leven gaan.

Van schrik en afschuw plas ik mijn luiertje vol. Cindy, die mij nog altijd tussen mijn beentjes vast houdt, voelt dat en begint te lachen. "Onze kleine is het er helemaal mee eens en plast van plezier zijn luiertje vol" lacht ze.

"Ga maar naar huis, of wou je nog een wijntje" vraagt Mariëlle aan Cindy. "Laat ik er nog maar één nemen" is het antwoord.

"Schenk er maar één in voor ons beide, dan doe ik ons baby'tje een nachtluier om en leg hem in zijn bedje" zegt Mariëlle als ze mij van Cindy overneemt en naar boven leidt.

Ik heb die nacht een nachtmerrie waarin ik droom dat ik tussen honderden krijsende en huilende baby's en peuters lig in een plas babykots, onder gekwijld word en door meer dan honderd babyvuistjes hard op mijn, alleen in een luier geklede, lichaam geslagen word. Ik word gillend en nat van het zweet wakker. Mariëlle staat boven mijn bedje gebogen en zegt slaperig "heeft mijn kleintje een achtmerrie, moet mijn lieve baby'tje bij mama in bed liggen om zich veilig te voelen?"

Ik waggel aan haar hand mee naar ons echtelijk bed en krijg een knuffelbeertje in mijn handen en een speentje in mijn mond. Ze drukt mijn hoofdje tegen haar borst en zegt "Ga maar lekker slapen lief kleintje van mama".

Ik word de volgende ochtend alleen in het grote bed wakker. Ik heb mijn duim in mijn mondje en lig wijdbeens met enigszins opgetrokken beentjes als een baby op mijn ruggetje. Mariëlle komt opgewekt met een flesje de kamer binnen. "Zo is mijn kleintje wakker. Heeft hij lief en veilig tegen mama aan geslapen. Zal mama hem zijn flesje geven?" Allemaal retorische vragen: ik kan toch niet antwoorden maar ik kraai een paar babygeluidjes. Dat verrast Mariëlle, zo spontaan die babygeluidjes. "Mijn kleintje begint het fijn te vinden een baby'tje te zijn niet?"vraagt ze als ze de speen in mijn mondje duwt en ik spontaan een beetje schrokkerig begin te zuigen.

"Niet zo snel liefje, je hebt wel honger zeg" zegt ze met een vertederde glimlach.

Nadat ik het flesje heb leeggedronken en mijn boertje heb gedaan ritst ze mijn slaapzakje open terwijl ik nog op het bed lig. "We hoeven niet zo moeilijk te doen als gisteren, vandaag hoef je geen kostuum meer aan. Je gaat vanaf vandaag gewoon in je echte kleertjes: een luiertje, rompertje en speelpakje". Ik schrik en bedenk dat dat gisteren allemaal besproken is. Door de nacht veilig tegen mijn mama aan te slapen was ik dat helemaal vergeten. Ik wil protesteren. Maar bedenk me dan dat als ik me als baby gedraag mama altijd heel lief voor me is. Ik besluit het maar over me heen te laten komen en even later lig ik in een lichtblauw speelpakje te kijken hoe mama zich aankleedt. Ik bedenk dat ze eigenlijk best heel mooi is. Slank, de niet al te grote appelborstjes staan fier vooruit. Ik begin een beetje te spartelen.

"Wat is er kleintje, wil je een beetje aandacht van mama?" vraagt ze zich voorover bukkend. De borsten raken mijn gezichtje en ik probeer één van de tepels in mijn mondje te krijgen terwijl ik met mijn handjes naar Mariëlle haar borsten graai.

Mariëlle kleedt zich verder aan: kousen als altijd opgehouden door een jarretelle; een kort kokerrokje dat tot een mantelpakje behoort; een wit zijden bloes en daaroverheen het jasje. Ze trekt hooggehakte zwarte pumps aan.

Ik word naar de auto geleid, waar ik plaats moet nemen in mijn kinderzitje. Als ik vastzit in het tuigje krijg ik een knuffel, mijn speentje en een aai over mijn hoofdje. "Zit je lekker veilig kleine?" vraagt Mariëlle. Ik zeg "kakakaka' en krijg een kusje op mijn voorhoofd. "Je bent vandaag een vrolijke, blije baby" krijg ik te horen.

Ik realiseer me dat ik ongewild blij ben met het compliment.

Als we bij de zaak zijn word ik in een wandelwagentje gezet. Het tuigje gaat om en voor ik het weet zit ik vastgebonden in een babywagentje. Ik word voortgeduwd en in de lift komen we Arie tegen , de productieleider die we ook gisteren al op het parkeerterrein tegen kwamen. Hij kijkt eens goed en zegt "ik dacht het gisteravond al. Dit is één van de beste beslissingen die je genomen hebt Mariëlle. Zo kan hij de zaak geen kwaad meer doen". Ik wil door de grond gaan en verberg mijn gezicht achter mijn knuffelbeertje.

"Kijk eens hoe verlegen de kleine is. Zeg eens dag tegen Arie" krijg ik te horen. Mariëlle duwt mijn knuffelbeertje een beetje aan de kant en met een rood hoofd zeg ik "dada".

Arie lacht me spottend uit.

Als we mijn kantoor binnenkomen zie ik dat het behoorlijk veranderd is. Alleen het zithoekje staat er nog. Mijn bureau en de spreektafel zijn verdwenen en vervangen door twee babybedjes, twee boxen een kommode met aankleedkussen en een speelkleed op de grond. De plaats van de kantoorbenodigdheden als computer en dergelijke is ingenomen door een behoorlijke hoeveelheid babyspeelgoed. Cindy zit in één van de stoelen in het zit hoekje en begroet mij met "Ha kleintje vond je het gisteren zo fijn hier op de crèche dat je terug komt?" Ik word in de box gelegd op mijn ruggetje en ga wat spelen met de speeltjes om me heen. "Hij heeft vannacht een nachtmerrie gehad" vertelt Mariëlle:

"En toen heb ik hem maar in bed genomen. Hij heeft heerlijk veilig geslapen. Toen zijn speentje uit zijn mondje viel stopte hij meteen zijn duimpje in zijn mondje. Hij heeft de hele nacht met een glimlach op zijn gezichtje geslapen. En vanochtend was het echt een blije baby. Maakte van die lieve babygeluidjes en hij lag te trappelen met zijn beentjes. Het begint ergens op te lijken".

"Ach we weten toch dat alle mannen eigenlijk het liefst een klein baby'tje willen zijn. Hij is er een echt voorbeeld van. Als man stelde hij weinig of niets voor als baby'tje steelt hij zo maar je hart" vult Cindy aan. "Ik ben benieuwd hoe hij zich volgende week en later gedraagt als hij tussen leeftijdgenootjes en peutertjes die al kunnen lopen en staan mag spelen. Hij is dan één van de kleinsten".

"Bel jij Claudia even of ze langs komt, dan kunnen we de plannen bespreken" vraagt Mariëlle aan Cindy. "Wou je dat hier doen of op jouw kantoor?" "Doe maar hier dan zitten we een beetje in de sfeer". Mariëlle schenkt een kop koffie in als Cindy Claudia belt.

Even later komt Claudia binnen, ziet mij in de box liggen en loopt lachend op me af en kietelt mijn buikje. Ik begin met mijn beentjes te trappelen en met mijn armpjes te zwaaien. "Dadadada, lief klein jochie" zegt ze. Ik antwoord met een volle lach "kekekekekeke".

"Wat is hij vrolijk". "Ja hij begint zijn leven als baby te waarderen" antwoordt Mariëlle.

Ik schrik van mijzelf. Dat ik deze vrouwen zo ter wille wil zijn dat ik mezelf op deze manier verneder. Aan de andere kant ontdek ik dat ik me wel steeds meer en meer een baby begin te voelen en dat het trappelen, zwaaien en kirren me steeds natuurlijker af gaat. Dat de dikke luier mij een veilig gevoel geeft. Ik kijk vanuit mijn positie in de box tegen de vrouwen op en voel me steeds kleiner worden. Mijn hoofd bevindt zich op het niveau van hun knieën en de vrouwen zijn vanuit mijn gezichtspunt geweldig groot.

Ongemerkt doe ik een plasje in mijn luier. Claudia merkt het op en er komt een spottend glimlachje op haar gezicht.

De vrouwen overleggen hoe ze de kinderopvang op gaan zetten. De oude vergaderzaal naast de kantine is groot genoeg met een oppervlakte van bijna 200 vierkante meter als ook een stuk van het magazijn van de kantine opgeofferd wordt. Cindy krijgt de opdracht twee gediplomeerde medewerksters te vinden. Het gaat in eerste instantie om 10 baby's en peuters. Als het goed gaat wil Mariëlle het uitbreiden zodat het hele kantoor complex er gebruik van kan maken. Een van de voorwaarden is dat de openingstijden van 's ochtend 7 tot 's avonds 8 zijn. Cindy doet naast het management uiteraard ook uitvoerend werk en Claudia vindt het leuk en iets anders om met kinderen bezig te zijn. Mijn nachtmerrie dreigt dus misschien wel werkelijkheid te worden.

Halverwege de bespreking neemt Claudia mij op schoot en geeft me een flesje. Als ik lig te drinken voelt ze in mijn luier en constateert blijkbaar dat het nog wel even kan want ik wordt direct na het drinken weer in de box gelegd. Op mijn buikje dit keer. Met mijn hoofdje naar de zithoek zodat ik de dames kan zien.

Ik merk dat het steunen op mijn handjes en mijn hoofd omhoog houden behoorlijk veel kracht kost en uiteindelijk val ik met mijn duim in de mond in slaap, mijn andere handje naast mijn hoofd en mijn beentje in een o-vorm gespreid.

Ik slaap onrustig en hoor soms flarden van het gesprek dat de dames hebben.

De deur gaat open en Margiet, de voorzitter van de OR, komt binnen. "Ik hoorde dat jullie hier zitten te vergaderen. Goh, wat is dit kantoor veranderd. Lijkt me goed aangepast aan de gebruiker". Ze kijkt spottend naar mij. Ik wordt wakker en voel dat ik in mijn luier aan het poepen ben. Dunne stront vult mijn luier. Ik word rood van schaamte, ik lig daar op mijn buikje vol in het zicht van de vier vrouwen mijn luier vol te poepen. Margriet heeft haar pasgeboren dochtertje op de arm. "Ik kwam jullie Ilse even showen" zegt ze "maar ik zie dat jullie de handen vol hebben aan dat kleine baby'tje".

Uit haar minachtende blik zie ik dat ik ook bij de OR niet populair ben. "Zal ik hem even aan de borst leggen. Ik ben toch niet van plan Ilse nog veel langer de borst te geven als ik zo weer aan het werk ben. Dan kan dit nutteloze jochie voor het eerst in zijn leven iets nuttigs doen door de druk van mijn borsten af te halen en dan weet hij meteen hoe moedermelk smaakt".

Claudia is enthousiast en pakt mij uit de box en legt me op de schoot van Margriet die haar borst al ontbloot heeft. Ze duwt mijn hoofd naar haar tepel en ik begin te zuigen. Volle stromen moedermelk komen mijn mond binnen. Ik drink gulzig, waar de vier vrouwen hartelijk om moeten lachen. Eigenlijk smaakt het best lekker en ik heb dan ook geen bezwaar tegen de andere borst. Na het drinken moet ik een boertje laten. Een kleine hoeveelheid melk komt uit mijn mondje op het doekje dat op Margriet haar schouder ligt.. "Op geen enkele manier te onderscheiden van een echte baby" constateert Margriet als ze me aan Claudia overhandigt die meteen mijn kruippakje los begint te maken. Het is zo'n pakje dat drukknoopjes van het kruis tot de voetjes heeft en dus niet helemaal uit hoeft bij het verschonen. Mijn billetjes worden gewassen, ingesmeerd met zalf en bepoederd en ik krijg een schone luier om.

Naast me wordt ook Ilse verschoond en ik kijk heimelijk opzij. Ik zie dat er een klein luiertje onder haar billetjes weggetrokken wordt op het moment dat ik op een schone luier gelegd word. Een ander verschil dan de grootte van de luier is er eigenlijk niet. Ik lig daar net zo machteloos en onder controle van een vrouw als Ilse. Ik zie in dat ik een echte baby begin te worden.

"Ik ga even met de kleine wandelen, het is lekker weer" kondigt Claudia aan. Ze legt mij in het wandelwagentje en doet mij het tuigje om. We lopen met Margriet samen op. Margriet met Ilse in de kinderwagen en Claudia met mij in het wandelwagentje.

"Ik verbaas me erover dat hij het allemaal accepteert" begint Margriet. "Och" antwoordt Claudia "dat is niet zo moeilijk. Alles wat hij was, was hij door Mariëlle. Hij heeft niets alleen schulden en dan is het niet zo moeilijk. Alle mannen zijn in wezen baby'tjes en verlangen terug naar de luier en de borst. Je moet alleen zorgen dat je ze zover krijgt dat ze het accepteren. Je moet dus zorgen dat je macht over ze hebt. Dat is Mariëlle gelukt. Ze was eerst smoorverliefd op hem en hoewel iedereen haar verteld heeft dat hij niet deugt is ze toch met hem getrouwd en heeft hem een hoge positie binnen het bedrijf gegeven toen haar vader overleed. Vanaf dat moment is hij met een flair alsof hij de eigenaar van het bedrijf is begonnen met het lastigvallen van alle leuke vrouwen binnen en waarschijnlijk ook buiten het bedrijf. Een paar zijn gaan klagen bij Mariëlle. Die wou het eerst niet geloven. Maar toen ook Cindy met het verhaal bij Mariëlle kwam was de maat vol.

Mariëlle heeft Cindy gevraagd op zijn avances in te gaan en het zo gemanipuleerd dat Cindy zijn secretaresse werd. Hij dacht dat het een overwinning was maar het was zijn Waterloo zoals je ziet".

"Maar hoe kan het dan dat hij alles zo schijnbaar gewillig laat gebeuren?" vraagt Margriet.

"Mannen zijn gevoelig voor regressie. Ze willen eigenlijk een baby zijn en dat is hun achilleshiel. Je moet allereerst zorgen dat hij een luier omkrijgt en die luier ook gebruikt. Na een paar plasjes wordt hij zo onzeker van zijn zindelijkheid dat hij eigenlijk de veiligheid van een luier nodig hebt. Als je dan ook nog zorgt dat hij een paar keer een spuitluier heeft ben je feitelijk door de eerste fase. Daarna moet je zorgen dat hij zich klein gaat voelen. Zie hoe laag hij in zijn wagentje ligt. Zelfs een kleuter van 4 of 5 jaar kijkt nog op hem neer. Verder moet je zorgen dat hij alleen in de box of op de grond ligt. Dan is alles vanaf een peutertje van 2 al groot voor hem. Hij gaat zich klein voelen en na een tijdje weet hij niet anders meer.

Daarnaast moet je zorgen dat hij niet met volwassenen kan communiceren. Dat dwing je af met strafmaatregelen. Voor je het weet ligt hij te kirren en te kraaien in babytaal wat je dan weer moet belonen met lieve woordjes, kusjes en knuffelen. Je moet zorgen dat alles goed gedoseerd gebeurt, anders wordt zo'n jochie opstandig en ben je weer terug bij af. Je moet hem beetje bij beetje vernederen. Zag je hoe hij, toen wij onze kleintjes aan het verschonen waren, zichzelf al aan het vergelijken was met Ilse? Zijn perceptieniveau begint al dat van een baby te worden".

Ik hoor flarden van het gesprek maar de essentie dringt niet tot mij door. Ik ben te bang bekenden tegen te komen en verschuil me achter mijn knuffelbeertje en doe mijn ogen dicht met de peuterillusie dat als ik niets kan zien anderen mij ook niet kunnen zien.

Er komt een meisje van een jaar of 5 aan de hand van haar moeder aangelopen. Ze kijkt inderdaad op mij neer en zegt: "Kijk mam wat een grote baby, hoe kan dat?"

"Ik denk dat dat kindje nog niet zindelijk is en daarom een luiertje aanheeft". "Wat een gek gezicht. Gekke grote baby" zegt het meisje als ze lachend doorloopt. Claudia geeft mijn een aaitje over mijn hoofdje "Het is heel normaal hoor kleintje en helemaal geen gek gezicht, jij zo in je luiertje. Die grote meisjes zijn soms heel gemeen in de dingen die ze zeggen, trek je er maar niets van aan liefje". Ik ben dus klein en een kind van een jaar of 5 is een groot meisje vergeleken met mij. Verwarrend, ik weet het niet meer en doe mijn duimpje in mijn mondje.

We wandelen terug en op 'kantoor' zijn Cindy en Mariëlle verdwenen. Ik word door Claudia in één van de ledikantjes gelegd. Want kleine baby'tjes moeten veel slapen.

Om vijf uur komt Mariëlle mij halen om naar huis te gaan. Cindy zet me in mijn wandelwagentje en knuffelt me. Ik ben volgens haar vandaag een lieve jongen geweest. Thuisgekomen neemt Mariëlle me eerst mee naar de woonkamer en neemt me op schoot. Ze begint babywoordjes tegen me te praten en me te kietelen op mijn buikje en borst. Ik probeer haar handen te grijpen en moet lachen. "Wat heeft mijn kleine jongetje een plezier. Hij vindt het zeker wel fijn zoveel aandacht van vrouwen. Kom eens lekker tegen mama aanliggen". Ze duwt me tegen haar borst en pakt me vast tussen mijn beentjes en wiegt me zachtjes heen en weer. Ik krijg kusjes op mijn voorhoofdje. En ik begin van plezier te trappelen met mijn beentjes. "Mama is een beetje verbaasd dat mijn kleintje zo lief is" fluistert ze in mijn oren. Ik ben blij dat mama zo tevreden over mij is.

Ik heb inmiddels door dat ik het voor mij het minst moeilijk is als de vrouwen mij lief vinden en ik doe wat ze van me verwachten. Het idee dat ik zindelijk ben en geen luier meer om hoef heb ik al lang laten varen. Ik plas en poep inmiddels zonder dat ik het me realiseer in mijn luier. Ook de babytaal gaat me steeds beter af ik kir en kraai als een echte baby.

Na het eten brengt mama mij naar mijn bedje. "Nu geen nare droompjes vannacht liefje, je kunt niet elke nacht bij mama in bed slapen. Je moet wennen aan je eigen bedje Welterusten". Ik krijg een kusje op mijn mondje en graai naar het lange blonde haar van mama die lachend mijn handjes vastpakt."Kleine deugniet, je mag niet aan mama's haar trekken".

Ik slaap fijn en droom dat ik veilig en warm aan de borst van Margriet lig te drinken. Die moedermelk heeft dus waarschijnlijk veel indruk gemaakt vandaag.

De volgende ochtend word ik wakker in mijn ledikantje. Ik heb rustig geslapen en word door mam verschoont en krijg een wit/blauw babybroekje aan over mijn luier. "Het wordt voor mijn kleintje een spannende dag" zegt ze als ik in de kinderstoel zit en ze mij een flesje geeft "vandaag komt een nieuw vriendinnetje jou gezelschap houden. Ze is net zo oud als jij, 10 maanden. Dus jullie kunnen lief met elkaar spelen. Je kunt alvast een beetje wennen want over een paar weken zit je in de crèche met allemaal baby'tjes en peutertjes. Peutertjes zijn kinderen die al groot zijn en al kunnen lopen" legt ze me uit. Ik denk dat mijn kleintje daar prefect tussen past. I moet weer denken aan mijn nachtmerrie en begin te huilen.

"Mijn kleintje moet niet zo egoïstisch zijn dat hij al die mooie vrouwen die op hem passen voor zich alleen wil hebben. Het is best leuk om met andere kindjes te spelen. Dar leer je van liefje. Stil maar kom maar even bij mama liggen". Mariëlle maakt het tuigje los en neemt mij op haar schoot . Ze eet haar ontbijt, leest de ochtendkrant en streel mijn lichaampje. "Het zal allemaal best wel meevallen die ander kindjes. En daarbij vandaag gaat het maar om één vriendinnetje, dat moet je toch wel aanspreken".

Ik word weer in de wandelwagen gezet en we vertrekken.

Op de zaak aangekomen blijkt Sabine al met haar dochtertje aanwezig te zijn. "Kijk" zegt ze tegen het kind "daar is het andere baby'tje al, je hoeft niet alleen te zijn. Ik denk dat dat kindje niet gaat huilen als zijn mama weg gaat om te werken". We worden tegenover elkaar op het speelkleed gelegd. Op ons buikjes, met de gezichtjes naar elkaar toe. Het moet voor die baby een vreemd gezicht zijn. Ik voel me trouwens ook niet op mijn gemak. "Dedekeke" zegt het meisje dat Lisette blijkt te heten en raakt met een handje mijnhoofdje aan. "Dadakakuh" zeg ik terug en het kind begint tegen mij te lachen. Voor ik het weet maken we beide babygeluidjes en liggen we met de handjes te zwaaien en vrolijk te lachen. "Kijk die twee eens lief spelen, dat gaat best wel goed" zegt Cindy tegen Sabine "ga nu maar".

Mariëlle verlaat gelijk, na mij een kusje gegeven te hebben, met Sabine lachend de ruimte en we zijn nu alleen met Cindy.

"Zo kleintjes dat wordt gezellig vandaag, met twee baby'tjes die samen pret hebben". "En voor jou" zegt ze tegen mij "is het wel goed. Je hebt nu een leuk voorbeeld hoe je je moet gedragen".

Cindy gaat een kop koffie halen en neemt een damesblad dat ze gat zitten lezen. Ondertussen houdt ze ons goed in de gaten. Ze heft zichtbaar plezier in de twee baby's waar ze voor moet zorgen. Ik kijk zo nu en dan even naar haar en kom tot de conclusie dat het echt een bloedmooie vrouw is. Maar bedenk ik me nu met mijn nieuwe leeftijd volledig buiten mijn bereik.

Om tien uur komt Claudia binnen. "Goh wat leuk die twee zo samen" zegt ze. "Het is tijd voor een schone luier en een flesje. Neem jij Lisette dan neem ik die kleine jochie". Ik word naast Lisette op de aankleedtafel gelegd en onze rompertjes worden geopend. Claudia heeft een shirtje met diep decolleté aan. Ik heb zo op het aankleedkussen een fantastisch uitzicht op haar mooie stevige borsten. Ze heeft geen BH aan en haar tepels zijn nadrukkelijk zichtbaar. "Wat lig je daar te kijken kleintje, daar ben je nog veel te klein voor. O nee, ik snap het al je verlangt naar moedermelk. Nou die komt niet uit mijn tietjes hoor. Maar je mag er zo wel tegen aan liggen als ik je je flesje voer. Kijk je vriendinnetje heeft een poepluier". Ik kijk opzij en zie aan hoe ik er ook ongeveer bij moet liggen: blote billetjes, beentjes een beetje opgetrokken, handjes naast het hoofd, rompertje omhooggeschoven tot op het buikje.

We krijgen beiden een schone luier om en ik word bij Claudia op schoot genomen en inderdaad drukt ze mijn hoofd tegen haar borst. Ze pakt mijn linkerhandje en legt die op de ander borst. Mij houdt ze met haar rechterhand vast tussen de beentjes en met de anders hand duwt ze de speen van het flesje in mijnmondje. In een reflex begin ik te zuigen en drink warme melk. Ik kijk opzij en zie een volledig vergelijkbaar tafereel: Cindy die Lisette op dezelfde manier vastheeft en voedt. Na het drinken en het boertje mogen we nog even op schoot blijven liggen. Ik val in slaap met mijn handje op de borst van Claudia.

Ik moet daar een uurtje hebben liggen slapen. Ik word wakker met een volle luier. Het beangstigt mij dat ik me niet eens meer realiseer dat ik in mijn luier plas en poep. Ik ben dus volgens alle definities niet zindelijk meer en niets meer dan een baby. Vooral ook omdat ik volkomen hulpeloos ben. Ik ben voor het verschonen en voor mijn eten volkomen afhankelijk van de vrouwen die mijn verzorging op zich genomen hebben. Mijn ego is volkomen weg. Ik lig als een baby op de schoot van Claudia, kan haar niet eens vertellen dat ik verschoond moet worden. Alhoewel met die hand tussen mijn benen moet ook zij het wel weten. Ze kijkt me een beetje spottend aan en geeft me een kusje met de woorden "heeft de kleine lief geslapen op Claudia's schoot? Moet mijn liefje niet nodig verschoond worden?" Haast maakt ze niet.

Als ik dan eindelijk op het aankleedkussen lig komt Cindy even kijken. "Heeft hij nu alweer een vieze luier, hij blijft aan de gang. Volgens mij is hij sinds hij in luiers is geen moment meer droog geweest. Let er even goed op dat de luieruitslag niet te erg wordt anders moet je hem even in zijn blote billetjes met een open luier onder hem op het speelkussen leggen.

Even later lig ik dus zo, met rode blote billetjes, te spelen.

Op dat moment komt de secretaresse van Mariëlle binnen. Ze begint voluit en hardop te lachen. "Wat is dit nu weer? Er gaan wel wat geruchten in het bedrijf dat er iets aan de hand is, maar dit slaat alles. Wat een grap. Hij is eindelijk openlijk wat hij altijd al was. Kijk hem een lief spelen. En zo te zien aan die billetjes zit hij al een behoorlijk tijdje in de luiers". Vrouwen met kinderen herkennen luieruitslag altijd meteen. Ik geneer me zo met mijn beentjes trappelend in de lucht en mijn blote kontje met daaronder een luier om plasjes op te vangen.

"Dit is net echt" hoor ik de secretaresse van mijn vrouw zeggen "goed gedaan, ik zie geen verschil tussen deze twee kleintjes."

Ze loopt op Lisette toe en praat in babytaal met haar. Lisette ligt te kraaien, maar dat is voor een echte baby normaal. Ik maak ook wat babygeluidjes en meteen komt ze op mij af. "Is het kleine jochie jaloers?' vraagt ze mij en begint mijn buikje te kietelen. "Kijk eens wat een snoezig babypiemeltje. Ik vind dat Mariëlle een goede beslissing genomen heeft. Zo ben je tenminste onschadelijk voor het bedrijf en baby'tjes vindt iedereen altijd snoezig".

"Wanneer wordt het openbaar in het bedrijf?" vraagt ze aan Cindy. Ik schrik me rot: moet iedereen het weten en me zo zien?. "Bij de opening van de kinderopvang over 2 weken" is het antwoord "hij is het eerste kindje dat van die nieuwe faciliteit gebruik maakt. En dat zal bij de opening wel naar voren gebracht worden".

"Hoe komt het dat hij het zomaar accepteert, hij was toch nooit zo meegaand? Hebben jullie als vrouw geen last van hem, hij kan toch niet van vrouwen afblijven?.

"Mariëlle heeft het goed aangepakt en hem voor het blok gezet. Nu is hij in een stadium dat hij langzaam aan steeds meer moet accepteren. Hij kan niet meer terug. Er zijn al teveel mensen die hem in zijn nieuwe status kennen. En wie weet vindt hij het wel gewoon fijn. Hij hoeft nu niets meer te doen en geen verantwoordelijkheden meer te nemen. Dat deed hij al nooit en nu wordt het ook niet meer van hem verwacht. En daarbij als baby'tje mag je legaal aan vrouwen komen. Moet je maar eens komen kijken als hij zijn flesje krijgt of de borst, die heeft hij ook al een paar keer gehad, dan heeft hij altijd een handje op de borst liggen en ligt zijn hoofdje tegen de andere".

Tijdens dit gesprek heeft Cindy mijn luier en mijn rompertje dichtgedaan. "Zo nu lig je er weer zedelijk bij" zegt ze met een glimlach tegen mij. Ik voel me door die luier veilig en beschermd. Het is toch wel heel vreemd om zo met blote billetjes en met een bloot piemeltje tussen volwassen vrouwen te liggen.