Brian: mijn beurt

Brian kwam fris gedoucht terug. Hij had opnieuw een luierbroekje aangetrokken. Die had hij zonder dat ik het wist uit de lade gehaald. Brian besloot zich nu wel aan te kleden en trok zijn spijkerbroek en trui aan. Hij ging op de bank liggen en sloot zijn ogen. “Dit was echt de fijnste keer” zei hij nagenietend. “Ik vind het spannend als je mijn handen op mijn billen legt. Mag ik dat bij jou ook doen als je moet?” vroeg hij. Ik antwoordde niet. “Nou?” vroeg hij en hij liet zich van de bank glijden. Hij liep naar me toe en zoende me. Ik knikte. “Ik geef wel aan wanneer ik ga?” zei ik zacht. We aten even later wat en gingen op bed liggen. De maaltijd had mijn darmen onrustig gemaakt. Ik wist dat ik nu elk ogenblik aandrang kon krijgen. Ik was vooral benieuwd of ik zou merken wanneer ik ging. Dat was ten slotte altijd mijn probleem geweest. Ik besloot niet te lang meer te wachten en stond op. Ik hurkte naast het bed en dag mijn billen wat ruimte door mijn luier iets omlaag te trekken. Brian keek me nieuwsgierig aan. Hij ging op de grond zitten en strekte zijn armen uit. Ik schurkte tegen hem aan. Ik voelde zijn linkerhand op mijn billen, precies waar mijn boodschap zich een weg naar buiten zou zoeken. Langzaam perste ik. Wat ik hoopte bleek uit te komen. Mijn boodschap was stevig, maar kwam er wel gemakkelijk uit. Het was veel meer dan ik had gedacht en Brian complimenteerde me. “Wouw Kaar, veel meer dan ik.” Met zijn handen gaf hij aan hoe groot mijn product was. Brian kuchte en nam even later afstand van mijn billen. De geur was hevig. Hij zette het raam open en ging rustig op de bank zitten en wachtte op wat komen ging. Mijn hart ging tekeer. Ik was uitgepoept, dat voelde ik. Ik stond langzaam op. De grote boodschap voelde zwaar. Ik kon me niet herinneren ooit zo’n volle luier te hebben gehad. Het lopen ging echt moeilijk, de kleine stapjes waren niet gespeeld. Ik zuchtte. Brian merkte meteen dat ik me niet op mijn gemak voelde. Hij wist wat ik dacht. Dit is niks voor mij. Ik hou er niet van. Ik draag ze omdat ik ze nodig heb, niet voor de fun. Brian slikte en gaf me een zoen op mijn voorhoofd. “Je hoeft het niet meer voor me te doen als je niet wilt” zei hij zachtjes. Ik knikte en liep naar de badkamer. Het schoonmaken koste me moeite. Ik nam een besluit waarop ik niet meer terug wilde komen. Ik zou het nooit meer expres doen.

Ik hield me wel aan de afspraak en trok na me gedoucht te hebben wel opnieuw een luier aan. Die zou schoon blijven, dat was zeker. Na een rustige nacht werd het ochtend en na de ochtend middag. De wekker piepte dat de vierentwintig uur voorbij waren. Ik was de eerste die me omkleedde. Brian volgde een half uur later.

Wordt vervolgd…

Brian: voorraad op

Het was de eerste maandag van de kerstvakantie dat ik, Brian stond achter me, ontdekte dat ik door mijn voorraad heen was. Ik slikte. In mijn herinnering lag er nog één exemplaar toen ik de vorige keer had gekeken. Brian kon niet de dader zijn, want hij was twee dagen niet bij me geweest. “Wat is er?” vroeg hij toen hij mij zag nadenken en in de lade zag graven. “Ze zijn op” zei ik. “Op?” Brian baalde. Ik zou ze vanavond kunnen bestellen, dan had ik woensdag een nieuwe voorraad binnen. Van de andere kant. Ik had mijn ouders beloofd bij iedere nieuwe bestelling met hen te overleggen. Of het nog wel echt nodig was? Ik dacht terug aan onze heidewandeling, vele maanden geleden. Dat was de laatste keer dat ik er eentje nodig had gehad. Tijdens de heen- en terugrit naar vakantie en het uitstapje naar Berlijn had ik er geen nodig gehad.

Ik durfde het Brian pas een paar dagen later te vertellen. Hij knikte begrijpend. Alsof hij er al rekening mee had gehouden dat dit moment eens zou komen. Ik had verwacht, dat hij meteen zou vragen of het goed was dat hij een pakket bestelde en het op zolder mocht verstoppen, maar die vraag bleef uit. Brian liep wat wezenloos op en neer. Alsof de zolder opeens niet meer zijn favoriete plek was en hij een belangrijk deel uit zijn jeugd hier moest achterlaten. Ik had geen idee waar Brian aan dacht. Hij was wat kribbig, kortaf. Ik omhelsde hem. “Wat is er schatje?” vroeg ik zachtjes. Ik dacht dat ik Brian’s ogen vochtig zag worden. “Ik weet niet. Het. Het is alsof ik nu een heel fijn deel uit mijn leven moet afsluiten. Ik heb me hier altijd om mijn gemak gevoeld. Het gaf een soort veilig gevoel.” “Maar dat is toch niet over? Je kunt hier altijd blijven komen en als je wilt, nou ja dan neem je ze zelf mee.” Brian leek op te leven. Net of hij nog niet aan dat idee had gedacht. “Dus dat vind je goed?” vroeg hij zacht. Ik knikte.

De dag erna kwam hij met een tas boven. Mijn moeder had opengedaan, ik zat achter mijn bureau. Brian groette me en liep mijn kamer voorbij, de trap op naar zolder. Even later was hij terug. Hij glimlachte. Hij gaf me een kus en vertrok. “Ik moet leren. Zie ik je tweede kerstdag?”Ik knikte.

We hadden afgesproken eerste kerstdag gewoon bij de eigen familie te vieren. Tweede kerstdag gingen mijn ouders naar mijn oom en tante in België. Ze zouden ’s avonds in een hotel overnachten. Mijn moeder vond dat ik wel de zolder moest opruimen voordat ik Brian daar zou ontvangen. Ik verbaasde me erover dat mijn moeder wist, dat Brian en ik veel op zolder doorbrachten. Maar ze had gelijk. Ik ruimde op. Een aantal dozen en plastic tassen verhuisde ik naar de garage. Na een dweilbeurt  (eigenlijk was dit geen werk voor tweede kerstdag) zag alles er weer top uit.

Ik schoot meteen in de lach toen ik Brian zag. “U moet zeker naar het toilet?” zei ik bezorgd en speelde of een wildvreemde meneer had aangebeld die wanhopig vroeg of hij even van het toilet gebruik mocht maken. Brian glimlachte en kwam snel binnen. Brian ging meteen op een keukenstoel zitten om de druk te verlichten. “Kerstdiner” mompelde hij, terwijl hij over zijn buik wreef. Ik glimlachte. Ik ging Brian voor naar zolder. Hij kneep hem echt, want af en toe bleef hij staan. Toen hij boven was keek hij verbaasd rond. Ik zag dat hij zijn ogen strak op een hoek had gericht waar zo-even nog wat oude dozen en wat tassen lagen. “Opgeruimd staat netjes!” zei ik triomfantelijk. “Shit nee Kaar” zei Brian en hij maakte een dansje uit hoge nood. Zijn rechterhand legde hij gespannen op zijn achterwerk en hij plofte snel neer op de harde grond. Ik keek verbaasd. “Vond je de rotzooi beter dan?” vroeg ik. Brian had nu moeite om niet in zijn broek te doen. “Ik had mijn tasje daar neergelegd” en hij wees. Nu snapte ik het pas. “Oh!” zei ik en hield een hand voor mijn mond. “Ben zo terug.” Snel glipte ik de zolderkamer uit, de trap af, nog een trap af, hal door, keuken door, garage. Ik klauterde op de trap en keek de vliering rond. “Welke kleur?” schreeuwde ik, maar Brian verstond me niet. Ik liep snel naar het trappengat en vroeg het nogmaals. “Geel” antwoordde Brian. Ik pakte even later het gele tasje en liep snel terug naar boven.

“Wat is er?” vroeg ik zacht. Brian keek me schuldig aan. Hij zat gehurkt. “Nee toch?” vroeg ik en ik werd een beetje boos. Hier had ik geen zin in hoor. “Had je niet gewoon even naar de wc kunnen gaan meneer De Roo!” Brian slikte. Hij wist dat ik echt boos was als ik zijn achternaam noemde. “Ik, ik…”  “Ja toe maar. Ik weet het wel hoor. Jouw finest moment, een flinke boodschap vanwege het kerstdiner. Zonde om die zomaar door de pot te spoelen. Bah!” Ik gooide het tasje in zijn richting, klapte de zolderdeur dicht en ging naar beneden. Ik trilde. Brian kon het uitzoeken. Ik zette de tv aan.

Wordt vervolgd…

Brian: Brian neemt zijn neefje mee

Brian voelde zich niet schuldig en liet dat merken toen hij een uurtje later naar beneden was gekomen. Hij keek me niet aan en ging expres ver van me weg zitten. “Gezellig zo, tweede kerstdag” en jij frunnikte aan een kerstbal in de boom. Ik negeerde het voorzetje en bleef stuurs naar de tv kijken. Brian barste in lachen uit. Aandachttrekker. Ik reageerde niet. Brian zuchtte. Hij stond op. “Nou ik ga.” Nu was Brian zichtbaar boos. “Doeg” zei ik kortaf en keek hem niet eens na. De deur viel hard in het slot.

Het leek alsof mijn ouders merkten dat er iets was voorgevallen tussen ons. “Is er ruzie?” vroeg mijn moeder op oudjaarsochtend. Ik schudde mijn hoofd. “Nee”. Ze vroeg niets meer. “Oh ja, wat ik nog met je wilde bespreken.” Mijn moeder stond op en liep naar de hoek van de kamer waar de telefoon stond. Ze pakte een papiertje en liep terug. Ze zette haar leesbril op. “Ene Joop Krans van CleanFurniture” belde. “Of de werkzaamheden op 11 juli naar wens waren geweest.” Ik was als een wesp gestoken. Hoe moest ik me hier uitredden. Ontkennen had geen zin. Waarschijnlijk had mijn moeder allang onderzoek gedaan en informatie ingewonnen.” “Je vader en ik waren op vakantie. Vertel eens, wat is er gebeurd.” Ik dacht koortsachtig na. Mijn ouders hadden nooit een rekening gezien, Brian had het contact afgerekend. Ik zou Brian dus in het verhaal moeten betrekken. Ik kruiste in gedachten mijn vingers. “Oh dat. Brian was langsgekomen met een nichtje van hem. Ze was een jaar of vier. We hebben haar tekenfilms laten kijken. Opeens had ze een natte broek en toen…” Ik keek mijn moeder aan. Ik besloot maar meteen door te gaan. “Brian voelde zich schuldig en heeft de rekening betaald.” “Mmm” zei mijn moeder. “Vreemd verhaal, maar de meneer van het bedrijf vertelde ook zoiets. Ik had het prettig gevonden als je het even had verteld.” “Ja, sorry mam. Vergeten.” Mijn moeder glimlachte.

Ik lag op bed en belde Brian. Tot mijn opluchting nam hij op. “Ja?” vroeg hij. “Zand erover?” vroeg ik zacht. “Ja” zei hij bijna net zo zacht. “Sorry” volgde er achteraan. “Kom je vanavond gelukkig Nieuwjaar wensen” vroeg Brian. “Oke.”

En zo begon het nieuwe jaar gelukkig toch met vrede tussen ons. Het verhaal over het telefoontje van het schoonmaakbedrijf verontrustte Brian. Alsof hij nogmaals op de vingers werd getikt. De weken die volgden zagen we elkaar af en toe. Brian had schoolonderzoeken, ik had tentamens. Zijn negentiende verjaardag had hij niet uitbundig gevierd. Mijn cadeautje had hij liefdevol in ontvangst genomen.

“Komend weekend komt een neefje van me logeren” zei hij toen we samen voor de tv lagen in de woonkamer van Brian’s ouders. “Oh, leuk” zei ik. “Zien we elkaar dan wel?” “Tuurlijk”. “Als we langs mogen komen.” Ik knikte. “Best.” “Weet je” Brian aarzelde even. “Nee” zei ik. Ik grinnikte. Bram begreep de grap niet. “Volgens mij zou hij het ook wel eens willen proberen.” “Huhu” zei ik, maar ik had de mededeling niet op me in laten werken. “Vind je dat goed?” “Wat?” “Kaar kom op je bent er niet bij.” “Wat. Nee. Vertel.” “Mijn neefje. Volgens mij wil hij een keer een luier aan. Om te proberen.” Nu had ik Brian pas echt gehoord. “Kom op Brian. Nee. Geen vreemden erbij. Ik vind het niet fijn.” “Please” zei Brian en hij keek me afwachtend aan. “Toe nou. Ik zal het wel voorkoken. Ga ik samen hem een pakketje halen bij de apotheek. Hoef jij niks te vertellen. Doen we net alsof het nieuw is. Speel gewoon even mee.” Ik zuchtte. “Hoe oud is hij?” “Eh. Vijftien volgens mij.” “En hoe weet je dat hij het wel eens wil proberen?” Brian vertelde. Over een jaar of twee terug. Toen logeerde hij bij zijn neefje. Ze waren aan het gamen en wilde niet voor elkaar onder doen. Opeens had zijn neefje tijdens het spel in zijn broek geplast. Brian had het vreemd gevonden, maar zijn neefje reageerde amper. Alsof het erbij hoorde. Brian had een toespeling gemaakt over een luier en zijn neefje had daar positief op gereageerd. Het had Brian niet meer losgelaten.

“En hoe weet je dat je neefje dat nog steeds wil proberen?” “Dat vind ik wel uit.” Het volgende weekend kwam Brian inderdaad met zijn neefje op bezoek. Mijn vader en moeder waren nog thuis, maar zouden een paar uurtjes op familiebezoek gaan. Brian had zijn spelcomputer meegenomen en een tas. Hij knipoogde. Hij nam me even apart en vertelde zijn plan. Hij zou de spelcomputer boven op zolder aansluiten op mijn tv. Als alles klaar stond zou hij beneden komen. Of ik zijn neefje even gezelschap wilde houden. Zijn neefje leek wel wat op Brian. Hij was wat verlegen, maar best aardig leek me. Hij leek jonger dan hij was. Brian kwam even later vertellen dat het werkte. We gingen met zijn drieën naar zolder.

“Ok. Eerste battle. Ik tegen Jim” zei Brian. “Voorzorgsmaatregelen treffen” zei Brian alsof hij de leider van een militaire eenheid was. Schuchter keek zijn neefje mij aan. Ik deed alsof ik van niks wist en bleef op de bedrand zitten. Brian glimlachte. Hij nam het pakket dat hij die ochtend samen met zijn neef had gekocht uit de tas en trok het open. Jim werd rood, maar Brian deed alsof hij het niet merkte. “Kleed je maar om in de badkamer” zei hij. Jim verdween met het luierbroekje onder zijn arm. Even later was hij terug. “Zit best fijn” zei hij verlegen. Maar toen hij geen vreemde reacties van ons kreeg, voelde hij zich meer op zijn gemak. Brian kleedde zich ook om. “Ok start!” Ik vond het spel echt iets voor jongens en bemoeide me er niet mee. Ik besloot ze even alleen te laten en kwam een uurtje later terug. Ze waren nog steeds druk bezig.

“Brian?” vroeg Jim opeens. “Huhu?” “Even stoppen, ik moet plassen.” “Nou en?” Brian ging door en gaf zijn opponent op het scherm een paar rake klappen. Jim pareerde. Hij voelde zich minder prettig, dat was zeker. “Gewoon gaan. Daar had je vroeger toch ook geen problemen mee. En toen had je geen bescherming.” Ik zag hoe Jim zich zichtbaar schaamde voor deze openhartige woorden van Brian. “Nog iets drinken?” vroeg ik. Beide jongens knikten en ik schonk hun glazen vol met sinas. Ik probeerde te ontdekken wie van de twee in zijn luier zou plassen. Brian zat er ontspannen bij. Maar hij was nu een ervaren gebruiker. Jim had nog zichtbaar hoge nood. Maar een kwartiertje later zat ook hij er ontspannen bij. Ik glimlachte. Hij had geplast, dat was zeker, maat het was niet opgevallen.

“Shit, al half zes” zei Jim opeens. Brian keek op. “Klote. We moeten weg. Mag de computer hier blijven” vroeg Brian. Ik knikte. Brian ging snel naar de badkamer. Zo te horen had hij zijn luier niet gebruikt, want even later hoorde ik hem op het toilet plassen. Nadat hij zich had omgekleed liep hij snel naar beneden. “Wacht even” zei Jim geďrriteerd toen hij zich wilde omkleden. “Geen tijd gek. Mijn moeder doet me wat als we niet op tijd zijn.” “Brian, doe niet zo belachelijk en laat je neefje zich even omkleden” bemoeide ik me ermee. Brian bleef koppig staan. “Je mag je wel even douchen hoor, als je wilt.” Jim werd rood. Aan die vraag had hij gemerkt, dat ik wist van zijn natte luier. “Toe maar. Doe je natte luier maar in dit zakje en geef dat straks aan me af.”

Beneden was Brian in alle staten. Ik maande hem tot kalmte. “Hoe haal je het in je hoofd Brian. Zelf omkleden en je neefje in een natte luier terug naar huis nemen. Gek!” Brian keek boos, maar ik merkte aan zijn houding dat hij me gelijk gaf. Een kwartier later liepen de neefjes terug naar het huis van Brian.

Wordt vervolgd…

hum jammer al 2 dagen geen vervolg meer

ik hoop dat dit verhaal nog wel verder gaat, want ik heb van de vorige delen egt genoten
  zal blijven hopen en wachten 

wow wat een verhaal zeg!
gelukkig nog niet afgelopen ga zo door!