Goed verhaal, leest makkelijk. Wacht op je volgende deel 

Brian (2): de nieuwe ontmoeting

Ik durfde Brian niet te bellen. Twee keer had ik het nummer ingetoetst op mijn mobieltje, maar ik durfde vervolgens niet op het groene horentje te drukken. Schijterd, dacht ik bij mezelf. Ik moest lachen om de woordspeling. Ik had nog van hem gedroomd. Hij was echt leuk. Iets jonger dan ik, maar ach. Ik studeerde net een jaar aan de hogeschool in Zwolle. Brian zou waarschijnlijk in de 4e of 5e zitten. Maar van welke school eigenlijk? Ik had geen idee. Ik had nog wel gefantaseerd. Over hoe hij zich thuis van zijn luier had ontdaan. Tenminste, als hij deze had aangetrokken. Over de straf die hij had gekregen, als hij die had gekregen tenminste. Ik glimlachte. Ik had wel een passende straf geweten. Ik begon langzaam maar zeker te merken, dat ik verliefd op hem was geworden. Ik moest grinniken bij de gedachte naar de vraag die in de toekomst lag. Hoe hebben jullie elkaar ontmoet? Nou, we zaten in de trein en toen. Ik glimlachte. Uiteindelijk durfde ik het aan een sms-je te sturen.
 “Ha Brian, zullen we elkaar ontmoeten? X je treinreizigster.”
Pas twee dagen later ontving ik een smsje terug. Ik was op weg van school naar huis. Toen ik het smsje las, bedacht ik me dat de trein het punt voorbij raasde waar ik Brian in de colafles had zien urineren.
“Hallo ??, goed. Snackbar De Trompet, zatermiddag 14.30 uur. B.” Ik glimlachte. Het smsje terug was kort: “Ok”.

Die zaterdagmiddag liep ik zenuwachtig De Trompet binnen. Ik kwam bijna nooit in deze snackbar, die buiten mijn woonwijk is gelegen. Pas toen ik aan een plastic tafeltje had plaatsgenomen, realiseerde ik me dat de snackbar dicht bij de middelbare school lag van het dorp. Waarschijnlijk zat Brian daar op school. Ik keek de snackbar rond. Het was rustig. Ik kende eigenlijk niemand. Ja, de bediende vaag van de lagere school, maar verder niemand. Vreemd, dacht ik. Het dorp is niet zo groot, maar in deze wijk ken ik de mensen dus niet. Toen ik mijn cola bijna op had, zag ik Brian binnenkomen. Hij lachte en ging tegenover me zitten. Hij was erg verlegen.

“Hoi” begon ik. “Hallo, eh?” Stom. Hij kende mijn naam natuurlijk nog niet. “Karin, Karin Engel” antwoordde ik en ik merkte dat ik zijn verlegenheid overnam. “Brian de Roo” antwoordde hij. We moesten beide lachen. “Hoe oud ben je eigenlijk?” vroeg ik. “Zeventien.” “Jij?” “Achttien.” “Zullen we lopen?”vroeg hij. Ik knikte. Even later liepen we de weilanden in. Het was best koud, maar op de een of andere manier vond ik dat niet onprettig. We praatten over van alles en nog wat. School, vrienden en vriendinnen, familie etc. Brian bleek inderdaad nieuw in het dorp. Kende er niemand. Zijn vader was veel op pad, goede baan. Zijn moeder zorgde voor het huishouden. Best strenge ouders, als ik het goed begreep.

Brian vermeed iedere toespeling op de treinrit. Ik kon het niet laten. “Reis je vaak met de trein?” “Nee, bijna nooit. We waren op bezoek geweest bij een oom en tante van me in Limburg. Mijn moeder heeft geen rijbewijs.” Ik knikte. “En jij?” “Ik studeer ik Zwolle, zoals ik al vertelde. Ik reis op en neer. Woon nog thuis” Hij knikte. “Heb je, je weet wel, echt aangedaan?” vroeg ik. Brian werd rood. Hij schudde ja. “Ik eh. Ik had m’n onderbroek weggegooid. Het was best fris. Dus ik heb mijn billen schoongemaakt en toen dat ding omgedaan. Volgens mij achterstevoren, maar goed. En thuis snel weggegooid. Niemand is erachter gekomen.” Ik knikte. “Nog op je duvel gehad?” Brian keek verbaasd. “Nee joh, waarvoor dan? Pa was het met mij eens. Vond het plassen in de fles een goede oplossing. Beter dat, dan een natte broek. En eh. Het andere. Daar is mijn ma niet achtergekomen. Dankzij jou.” Die laatste woorden sprak hij met vertedering, wat me warm maakte. Opeens zaten we te zoenen.

“Maar vertel eens. Hoe komt het dat jij, zo’n ding, in je tas hebt?” Ik vertelde het verhaal. Brian was heel meelevend. “Heb je er nu een om?” Ik lachte. “Nee hoor, het gaat steeds beter.” “Maar je hebt er wel eentje in je tas zitten?” Ik knikte. “Mag ik het zien?” vroeg hij. Ik opende de tas en liet hem het witte pakje zien. Hij glimlachte. “Mijn redding”. We liepen terug naar de snackbar. “Ga je wel eens uit in de Groene Visser?” vroeg Brian. “Dat is lang geleden” antwoordde ik. “Komen alleen maar..” Ik slikte mijn woorden in. “Alleen kinderen” maakte Brian af. “Zoals ik”. Hij plaagde me. “Zo bedoel ik het niet. Maar ik kwam er vroeger toen ik nog op de middelbare school zat. Maar nu zijn het vooral veel veertien en vijftien jarige. Maar ik vind het prima om er nog eens heen te gaan.” Brian glom. “Zaterdagavond. Ik moet wel vroeg thuis zijn van mijn ma.” Brian keek beduusd. “Om half negen in de bar?” Ik knikte. Ik vond het wel aandoenlijk. Het was een hele schappelijke tijd. Niet wat ik gewend was met vriendinnen in de stad. Dan begonnen we pas rond 23.00 uur. Zou me niks verbazen als Brian dan al thuis moest zijn. Maar ik had er wel zin in.

Die zaterdag waren mijn ouders een avondje naar het theater. Ik vertelde ze met wat oud bekenden naar de Groene Visser te gaan. Ze verbaasden zich erover, dat ik nog naar die tent wilde, maar ze zochten er niks achter. Mijn vader meldde nog dat hij en mama het volgende weekend naar zee gingen. Dan had ze de zaterdag en zondag voor zich alleen. Nu maar hopen dat Brian ook kon.

De avond met Brian was gezellig. Wat ik al verwachtte gebeurde. Een aantal vrienden van Brian waren er ook en zij keurden mij. Ik wist op welke wijze Brian indruk op zijn vriendjes kon maken en pakte hem midden op de dansvloer bewust op zijn bek. Dat leverde veel gejoel op. Brian was het mannetje. De jongen genoot. Maar zoals ik al verwachtte, gebeurde. Om half een moest hij weg. Of hij mij nog naar huis mocht brengen? Tuurlijk dacht ik. Toen realiseerde ik me pas, dat hij nog helemaal niet wist, dat we zowat overburen waren. Maar daar kwam Brian tien minuten later achter. “Ik wist niet..” Maar ik legde mijn hand op zijn mond. We kusten nog en namen afscheid. Het volgende weekend zou hij bij mij blijven.

De zaterdag erop ging de bel. Mijn ouders waren al ruim een uurtje weg. Het zou me niets verbazen als Brian dat in het oog had gehouden. “Hoi”. “Hoi”. Hij had een tas met schone kleren meegenomen en een toilettas. Ik merkte dat hij best zenuwachtig was. Bijna net zo zenuwachtig als in de trein. Toen merkte ik pas, wat Brian van plan was. Ik voelde een tinteling in mijn buik. Ik besloot het spelletje mee te spelen.

“Iets drinken?” vroeg ik. “Cola?” “Ja”. Ik zette een glas cola op de salontafel. Gulzig dronk Brian het op. “Wil je dit echt?” vroeg ik. Brian begreep meteen wat ik bedoelde. Hij knikte en werd een beetje rood. “Maar niet hier.” Ik nam hem mee naar zolder. Daar was mijn eigen hoekje. Ik had er een zitje met luxe banken, een bed en een apart toilet en douche. “Ik eh.” Brian wees naar de wc. “Ga je gang.” Even later hoorde ik hem in de wc plassen. Ik vroeg me af, of hij terug was gekrabbeld. Ondertussen merkte ik, dat ik aandrang kreeg voor een plas. Het maakte we warm van binnen.

Toen Brian even later mijn kamer binnenkwam, keek hij rond. “Ga maar zitten” zei ik en wees hem de luxe bank. Hij schudde zijn hoofd. “Liever iets hards onder mijn kont” zei hij en hij glimlachte. Ik wist voldoende. Ik trok een oude eetkamerstoel dichterbij. Dankbaar ging hij erop zitten. “Wil je een luier aan?” vroeg ik. Brian knikte gretig. “Houd je het nog?” “Ja hoor.” “Oke, nog even rekken dan, zei ik en ik nam het heft in handen.
Ik merkte dat Brian nu hoge nood begon te krijgen. Ik merkte dat ik best opgewonden raakte van de hoge nood van een knappe jongen. Hij had al een paar windjes gelaten en ik had snel het raam opengezet. Hij keek me aan met een vragende blik. “Moet Briantje een poepie doen?” vroeg ik met een stem als een vijfjarige. “Ja” antwoordde hij. “Grote jongens gaan op de wc” zei ik kordaat. “Ik weet niet of ik dat haal” zei hij en hij liet zijn stem wat kinderlijk klinken. Brian speelde mee. Ik stond op en pakte een luier uit mijn voorraadkast. Ik trok Brian van zijn stoel en hielp hem zijn spijerbroek uitdoen. “Snel, snel” riep hij in paniek uit, en even viel hij uit zijn rol. Ik genoot. Hij stroopte zijn onderbroek af. Zijn penis begon al wat hard te worden. Ik vouwde de luier open en Brian stapte erin. Uit zijn tas die hij had meegenomen haalde hij een joggingbroek die hij aantrok. Toen plofte hij snel terug in zijn stoel. Even leek het erop alsof hij het in zijn luier deed, maar dat was niet zo. Hij wilde het nog even ophouden, merkte ik.

Ik ging op bed liggen en wenkte Brian. Hij begreep de hint. Langzaam stond hij op en vleide zich even later naast me neer. Met zijn linkerhand beroerde hij zijn penis. Ik legde mijn rechterhand op de achterzijde van zijn joggingbroek en voelde aan zijn geluiderde billen. Langzaam begon ik te wrijven. “Toe maar” zei ik zachtjes in zijn oor. “Toe dan, net als in de trein, kom op.” Brian haalde diep adem. Hij begon in extase te raken. “Harder wrijven” zei hij uitgelaten. “Harder”. “Oohh”.  Brian kwam klaar. Op hetzelfde moment voelde ik de luier krachtig opbollen. Het mij o zo bekende krakende, knisperende geluid klonk in mijn oren. Met een ferme pers had Brian een flinke drol in zijn luier geperst. En nog een. Ik omklemde zijn boodschap en wreef erover. Langzaam begon ik op het achterwerk van Brian te kloppen. Hij genoot. Hij ging op zijn knieën zitten en strekte zijn achterwerk uit. Ik stroopte de joggingbroek af. “Billenkoek” fluisterde Brian. “Geef me billenkoek.” Ik deed wat me gevraagd werd en gaf een paar flinke tikken op zijn geluierde billen. Van genot liet hij zich voorover vallen en beschermde zijn achterwerk toen met zijn handen. Vermoeid vielen we in elkaars armen en we zoenden elkaar. 

Nadat we waren bijgekomen, zag ik schaamte in de blik van Brian. Hij leek zelfs tranen in zijn ogen te krijgen. Had hij spijt? Wilde hij dit toch liever niet? Hij stond er nu bij als een ondeugend kind dat voor de zoveelste keer in de broek had gedaan en straf verwachtte. Verlegen wendde Brian zijn blik af. “Ga maar douchen” zei ik en ik merkte dat ook ik tranen in mijn ogen had. Even later hoorde ik hoe hij de inhoud van zijn luier in de wcpot deponeerde. De kraan ging aan.

Na het verschonen ging Brian naar huis. We hadden weinig woorden gewisseld. “Sorry” had hij gezegd toen hij de deur achter zich in het slot gooide. Toen merkte ik pas hoe nodig ik moest plassen en toen was het te laat. Terwijl ik Brian naar zijn huis zag lopen, stond ik in mijn broek te plassen.

Wordt vervolgd…

  een woord FANTASTISCH!
echt gigantisch goed geschreven en een perfect verhaal:D
ik wacht met smart op het volgende deel! 

Groetjes,
Jonathan

Brian (3): Brian blijft slapen

Ik zag Brian nu regelmatig. We durfden te bellen en donderdagmiddag was onze vaste ontmoetingsdag. Hij haalde me op van het station, of ik hem van school, althans vanaf De Trompet. Pas een maand na ons avontuur bij mij op zolder, durfden we het erover te hebben. Maar Brian bleef het moeilijk vinden. Hij had zich inderdaad geschaamd en biechtte op dat het eigenlijk te snel was gegaan. Hij had nooit eerder gefantaseerd over luiers. De min of meer verplichte luierdracht van station Zwolle naar huis had zijn gedachten flink op hol doen slaan. Ik stelde hem gerust en zei dat hij het de tijd moest gunnen. Als hij het niet wilde, vond ik het ook prima. Ik vertelde hem over mijn ervaringen. Zoals ik hem al eerder had verteld, droeg ik ze echt omdat ik ze nodig had. Maar ik biechtte wel eerlijk op, dat ik ook wel eens wat had geëxperimenteerd. Dus vertelde ik Brian over de keer in bed, over de dag in het pretpark en mijn genante ervaring in een warenhuis. Maar ik maakte hem ook duidelijk, dat het steeds beter ging met mijn controle en ik aan het afbouwen was. Of ik het samen met hem nog eens zou willen doen, vroeg Brian. Ik wist het niet.

Een paar weken later, het was nu januari, belde Brian me onverwachts op. De dag ervoor, donderdag, had hij nog gezegd dat hij het weekend weg zou zijn, maar dat was veranderd. Of hij zaterdag mocht langskomen en blijven slapen? Ik twijfelde even, omdat mijn ouders misschien uit gingen, maar misschien op het laatste moment van gedachten zouden veranderen. Maar Brian bleek het geen probleem te vinden als hij mijn ouders zou ontmoeten. Tenminste als ik het ook goed vond. Ik drukte hem wel op het hart, dat ik mijn ouders zou vertellen, dat we goed bevriend waren. Een stel, of verkering vond ik nog net wat te ver. Brian vond het prima, al merkte ik aan zijn stem dat hij het toch jammer vond dat hij zich niet als mijn vriend mocht introduceren.

Maar van een introductie kwam het niet nog niet meteen. Mijn ouders hadden besloten toch een hapje te gaan eten. Toen ik Brian’s tas aanpakte, zei ik dat hij niet kon blijven slapen omdat mijn ouders terugkwamen. Hij was wat teleurgesteld, maar stemde in. We spraken wat met elkaar, dronken een wijntje en keken samen tv. Hij was op zijn gemak. Zo te merken, was hij niks van plan. Maar even later zag ik aan Brian, dat hij naar het toilet moest. Onze blikken kruisten elkaar. “Wat is er?” vroeg ik. Hij glimlachte en maakte een hoofdbeweging richting zolder. Ik schudde mijn hoofd. “Mijn ouders komen zo.” Brian dacht na. “Ook op zolder?” Ik slikte. Ik vond het maar niks. Mijn ouders zouden niet zomaar naar boven gaan, maar van de andere kant waren ze ongetwijfeld nieuwsgierig wie die “goede vriend” was. Mijn moeder zou waarschijnlijk uit nieuwsgierigheid boven op de deur kloppen en vragen of ik hem aan haar en papa wilde voorstellen. De gedachte alleen al, dat Brian op dat moment… Ik schudde mijn hoofd. “Nee joh. Ik doe het niet. Misschien worden we gesnapt.” Het leek wel of de wijntjes Brian’s gevoel voor gene en remming hadden doen verdwijnen. Hij keek me ondeugend aan en wipte even van de bank. Of hij het speelde of echt nodig moest, wist ik niet, maar zijn bewegingen deden vermoeden of hij elk ogenblik in zijn broek zou doen. “Brian alsjeblief, vanavond niet. Oke?” Hij liep naar me toe en kuste me. “Waarom niet?” zei hij met een zwoele stem. “Ik wil het niet. Het is bijna half elf, mijn ouders zullen zo thuiskomen van het etentje.” “We kunnen naar mij thuis gaan.” Ik schudde van nee. Ik wilde dit niet, niet vanavond in ieder geval.

“Kom op, ga maar gewoon naar de wc en dan drinken we nog iets.” Brian lachte ondeugend. Hij vond het kennelijk maar wat spannend dat ik hem op andere gedachten probeerde te brengen. “Nee hoor, ik vind het te gęnant om op een ander te gaan kakken. Wat moeten je ouders wel niet van me denken? Als je niet mee wil werken, hou ik het wel op, dat hoop ik tenminste.” Ik zuchtte. “Dat help ik je inderdaad hopen.” Nog geen minuut later hoorde ik de deur opengaan. Mijn ouders kwamen eraan. Brian leek even te schrikken. “Ik stel je zo voor” stelde ik hem gerust.

De ontmoeting met mijn ouders verliep goed. Brian was alles behalve verlegen en knoopte al snel een gesprek aan met mijn vader over auto’s en voetbal. Hij leek in ieder geval geen hoge nood meer te hebben en hij viel in de smaak. Een half uurtje later besloten mijn ouders naar bed te gaan. Mijn vader vroeg of hij Brian naar huis moest brengen, maar Brian antwoordde dat hij schuin tegenover woonde. Mijn vader leek dit antwoord te verbazen. Ik besefte dat hij hetzelfde dacht als ik een maand of twee geleden. Het zijn de nieuwe bewoners. Maar dan is hij toch geen oude bekende van Karin? , hoorde ik hem denken. Toen mijn ouders op bed lagen en Brian besefte dat het voor vanavond over was, besloot hij te gaan. Hij nam zijn tas en zei gedag.

Ik was mijn tanden aan het poetsen, toen ik een smsje kreeg. Brian. “Geen sleutel. Ik kom terug.” Ik zuchtte. Ik ving Brian op bij de achterdeur. Hij zei dat hij geen sleutel had en niet durfde aan te bellen. Zijn ouders sliepen en zijn zus was bij een vriendin. Brian zei dat hij zijn ouders had verteld dat hij bij een vriend zou slapen. Ik schudde mijn hoofd. “Je kunt het bed op zolder gebruiken” zei ik. “En jij dan?” vroeg Brian verbaasd. “Ik slaap gewoon in mijn eigen bed. De zolderkamer gebruik ik alleen om vrienden te ontvangen, ik heb ook nog een gewone slaapkamer” zei ik lachend. Hij knikte verlegen. “Mag ik…” “Nee, we slapen apart.” Brian wreef zenuwachtig over zijn neus. “Ik bedoel, mag ik een…” Ik slikte. “Je weet waar ze liggen, maar ik heb er geen zin in Brian. En zorg alsjeblieft dat je het netjes houdt.” Brian knikte. “Ik kom zo nog wel even boven” zei ik.

Mijn ouders sliepen nog niet en ik vertelde dat Brian bleef slapen. Ze gaven geen commentaar, maar uit hun lichaamstaal maakte ik op dat ze zoiets al hadden vermoed. Toen ik benadrukte dat hij op zolder sliep en ik op mijn eigen kamer glimlachten ze en wensten mij goede nacht. Ik klopte op de zolderdeur. “Binnen” zei Brian. Hij had zich al uitgekleed. De pyjama die hij aanhad vond ik echt schattig en ik schoot in de lach. Brian werd verlegen. Aan zijn kont te zien, had hij de voorraadkast nog niet durven openen. Wel merkte ik dat Brian een wind had gelaten en demonstratief zette ik het raam open. “Trek je er een aan, of niet?” vroeg ik nu en mijn vraag klonk dwingender dan ik had bedoeld. “Eh.” Ik snapte het niet meer. Brian tilde zijn rechterbeen op en zette deze toen krampachtig over zijn linkerbeen. Ik zag dat hij zijn spieren aanspande. Zijn hoofd werd rood en zijn rechterhand verdween naar zijn achterwerk. Ik werd nu rood van plaatsvervangende schaamte. Ik besloot er niks van te zeggen en trok de lade van de voorraadkast open. Ik nam er een luier uit en legde deze op bed. Brian was blijven staan, als vastgenageld. De kou die door het open raam naar binnen kwam, deed hem rillen. “Maak maar dicht hoor” zei ik. Even aarzelde Brian, maar toen draaide hij zich om en sloot het raam. De pyjamabroek zat te los om de billen van Brian om te kunnen vaststellen of hij het in zijn broek had gedaan. “Zal ik helpen?” vroeg ik. Brian schudde zijn hoofd. “Nou, dan ga ik maar. Welterusten. Tot morgen.” “Welterusten”.  Brian verroerde zich niet en keek me na. Ik sloot de deur en liep de trap af. De trap kraakte. Na vier passen naar beneden, liep ik de trap weer op. Brian zou ongetwijfeld hebben geluisterd en denken dat ik de trap af ben. Ondertussen sloop ik terug naar de deur van de zolderkamer. Ik ging op mijn hurken zitten en kon door het kleine gaatje in het kozijn naar binnen kijken.

Brian was op zijn hurken gegaan en keek in de richting van de deur. Ik zag dat hij aan het persen was. Zijn rechterhand hield hij onder zijn billen en met zijn linkerhand hield hij de bedrand vast. De luier zag ik nog op bed liggen. Mijn hart ging tekeer. Hij durfde wel! Zat daar uitgebreid in zijn broek te poepen. Ik zag hoe hij zijn grote boodschap betaste. Hij stond voorzichtig op en hij trok zijn onderbroek en pyjamabroek strak. Hij zette twee voorzichtige passen en ging toen op de vloer liggen, op zijn rug. Zijn billen probeerde hij van de vloer te houden. Al liggend betaste hij zijn lading opnieuw en met zijn andere hand beroerde hij zijn penis. Brian zorgde er zorgvuldig voor, dat hij zijn lading niet plette. Hij stond voorzichtig op en liep naar de toiletruimte. Mijn hart bonsde. Een minuut later lag ik in mijn eigen bed. Ik had een besluit genomen. De volgende keer zou ik meedoen.

Wordt vervolgd…

haha, prachtig verhaal

ga zo door

luierknul

mooi verhaal lees graag verder.

Brian (5): belofte maakt schuld

Het was de dag van Brians achttiende verjaardag dat ik de ouders en zus van Brian ontmoette. Tenminste, als de ontmoeting in de trein en op de parkeerplaats niet worden meegerekend. Inmiddels ware we ook voor de buitenwacht vriend en vriendin. Ik was uitgenodigde voor zowel de middag als de avond. ’s Middags kon ik kennismaken met de familie van Brian, ’s avonds met zijn vrienden. Ik verheugde me er niet echt op. Alleen de beste vriend van Brian had een vriendin en het was niet zeker of zij meekwam. En ik had eigenlijk geen zin in een mannenavond, of eerder jongensavond, want Brian was de oudste van het stel op zijn beste vriend na die negentien was.

De middag was best gezellig. De moeder van Brian had lekkere hapjes op tafel gezet. Zijn zus was een plezierig meisje, dat veertien bleek te zijn. Ik had haar ouder geschat in de trein. De weken voor zijn verjaardag hadden we ons hoofd gebroken over de vraag of Brian eerlijk moest vertellen dat ik het meisje uit de trein was. De ontmoeting op de parkeerplaats was een testcase geweest. Brian had zijn moeder er niet over gehoord. Hij besloot erop te gokken dat zijn zusje het ook niet zou merken. Ik moest wel beloven glashard te ontkennen, als zij er toch naar zou vragen. Ik vond het eigenlijk niks, maar stemde in. Ik verbond er wel een voorwaarde aan.  Als ik erover zou moeten liegen, zou ik dat doen. Maar dan moest Brian beloven zijn grenzen te verleggen: hij zou met mij moeten gaan winkelen in een stad van zijn keuze. En, vanzelfsprekend, hij zou een luier moeten dragen net zolang tot hij nodig verschoond zou moeten woorden. Met een grijns had hij ingestemd. Of hij zijn kansen goed inschatte, of hij het een spannende deal vond, wist ik niet zo snel.

De middag verliep gezellig. Brians moeder nodigde me uit te blijven eten, maar ik sloeg het aanbod af. Mijn ouders wilden me nog graag even zien, voordat ik ’s avonds weer naar Brian zou gaan. Ik nam afscheid en beloofde tegen negen uur terug te zijn.

De hapjes hadden me een beetje misselijk gemaakt. Gewoon omdat ik te veel had gegeten, want ze waren van prima kwaliteit. Ik at thuis weinig. Ik voelde mijn maag rommelen en probeerde het ritme van mijn stoelgang voor de geest te halen. Ik baalde van het resultaat. Ik had vandaag nog niet hoeven drukken. Het onregelmatige eten en het onbekende voedsel van die middag voorspelde niet veel goeds voor me. De kans was groot dat ik onverwacht aandrang zou krijgen en het dan niet meer lang zou kunnen ophouden. Ik zou in principe op tijd het toilet bij Brian thuis halen. Maar als zijn vrienden flink begonnen te drinken zou het toilet wel eens regelmatig bezet kunnen zijn. Dat zou vervelend kunnen worden. Maar een luier aantrekken? Dan zou ik een andere kledingkeuze moeten maken. En dat terwijl ik een sexy jurkje op het oog had. Ik durfde het er niet op te gokken. Ik koos voor de veilige weg.

Ik had Brian ingelicht over mijn keuze en hij was heel begripvol. Ik merkte dat het hem zelfs opwond. Ik realiseerde me, dat dit de eerste keer was dat ik in zijn bijzijn een luier droeg, terwijl hij ervan wist. De laatste keer in de auto wist Brian van niks. En ook op een donderdagmiddag een paar maanden geleden, had hij niks gemerkt. Brian betaste mijn billen. Ik glimlachte. “Heb je er wel een aan?” Ik glimlachte. “Het is een hele dunne variant, die valt niet zo op.” “Die wil ik ook wel eens proberen.” “Dat komt wel.”

Om negen uur waren er nog niet veel van zijn vrienden. Degene die er waren, waren wat verlegen en spraken enkel met elkaar. Dat was voor de zus van Brian reden om met mij wat te kletsen. Brian was niet ver weg en kon ons horen. De vraag viel plotseling. “Volgens mij heb ik jou eerder gezien” zei ze opeens.  Brian was meteen een en al oor. “Brian, weet je nog die treinreis?” Brian deed of hij van niks wist. “He?” Ik besloot er meteen vol voor te gaan om Brian aan zijn belofte te houden. “In de trein? Nee hoor, sinds ik mijn rijbewijs heb reis ik niet meer met de trein. Dat is misschien een half jaar geleden.” De zus van Brian leek te rekenen. “Mmm, nou dan ben je het niet geweest. Je lijkt er wel op.” Ik reageerde niet en Brians zus ging over op een ander onderwerp. Brian knipoogde naar me. Ik glimlachte. Ook hij wist het. Onze afspraak stond.

De avond kabbelde voort. Uiteindelijk werd het nog best gezellig. Na wat biertjes waren Brians vrienden iets losser en de meesten bleken humor te hebben. De stoerigheid uit de kroeg van enkele maanden geleden hadden ze afgeschud. Ik voelde me er echt bijhoren.  Om iets voor elf uur merkte ik dat ik aandrang kreeg. Ik verliet de woonkamer en gebruikte het toilet boven. Ik haalde opgelucht adem. De luier had ik niet nodig en deed ik af. Uit mijn tasje pakte in mijn onderbroekje en deed deze aan. De ongebruikte luier stopte ik terug in mijn tasje. Ik had bijna de fout gemaakt deze in het afvalemmerjte te mikken. Terug beneden fluisterde ik Brian iets in zijn oor. Hij glimlachte en kuste me.

Om twee uur hield ik het voor gezien. Ik nam afscheid en dook thuis mijn bed in. Net voor ik sliep kreeg ik nog een smsje van Brian. “Utrecht. Volgende week donderdag.” Ik glimlachte. Ik had die dag vrij en Brian had dat goed onthouden. Of hij de hele dag vrij was of een aantal uren ging spijbelen wist ik niet.

Donderdagochtend kwam Brian achterom gereden. Zijn fiets zette hij in het tuinhuisje en zijn rugtas bleef daar ook staan. Hij had dus gewoon school, dacht ik. Ik liet hem binnen en na wat gedronken te hebben gingen we naar boven. Daar ontdeed Brian zich van zijn onderbroek en trok een luier aan. Hij had voor een dun exemplaar gekozen, die niet echt opviel. Hij controleerde het in de spiegel. “En?” vroeg hij. “Valt niet op.” “Neem je je onderbroek niet mee?” vroeg ik. Hij dacht even na. “We komen hier toch terug?” Ik knikte. “Hoe laat zijn je ouders er?” “Dan zijn wij allang terug.”

De auto van mijn moeder startte meteen. Dat was goed nieuws, want ik had er in het verleden wel eens moeite mee gehad. Mama wilde niet dat ik in de drukke stad zou rijden, dus parkeerde ik bij een klein stationnetje. Vandaar namen we de trein. We winkelden wat, kochten een broodje en dronken koffie. Brian kocht een mooie ketting voor me. We leken een heel normaal verliefd koppeltje. En dat waren we natuurlijk ook. Na twee uur begon Brian de tijd rijp te vinden voor actie. Hij was zichtbaar nerveus. Ik plaagde hem en zei belofte maakt schuld. “Maak je geen zorgen.” Brian had goed naar mijn advies van een tijdje terug geluisterd. Ik had hem gewaarschuwd dat de dunne luier die hij nu droeg zou gaan lekken, als hij er en een plas en een stevige druk in zou doen. In het warenhuis zocht hij het toilet op. “Alleen geplast” zei hij toen we even later doorliepen. We bleven af en toe staan voor een etalage. Ik merkte dat Brian zijn bilspieren nu af en toe bij elkaar kneep om het op te houden. In een stil straatje kneep hij zelfs even in zijn achterste. “Gaat het nog?” vroeg ik. Hij knikte. Zijn hoofd werd even rood en hij begon wat te zweten. “Ik moet nu echt keinodig.” We gingen op het dichtstbijzijnde bankje zitten. De harde zitting leek de hoge nood even te verlichten. “Als ik opsta is het gebeurd” zei hij zacht. Ik ging tegen hem aanhangen en wreef over zijn been. “Toe maar schat, maak je geen zorgen.” “Hoe ver is het station lopen?” “Minuut of tien denk ik.” “Ik wil dit niet Karin, niet hier. Ik. Een druk station. Ik durf het niet.” Ik had nu echt medelijden met Brian. Hij leek nu te hullen en dat vertederde me. Ik dacht na. Als hij echt nodig moest en het niet speelde, zou hij het toilet niet meer halen. Maar een volle luier op een druk station, dat was inderdaad niet erg prettig. Ik besloot het Brian zo min mogelijk genant te maken. “We kunnen de bus pakken. Die rijdt binnen vijf minuten naar het station waar de auto staat. Dan hoef je niet meer de drukte in. Haal je dat?” Hij keek me vragend aan. Ik wees naar de bushalte. Hij knikte. Als een oude man die last heeft van zijn rug schuifelde hij naar de halte. Ik kon mijn lach moeilijk houden. Een oude dame vroeg of hij het aan zijn rug had. Brian knikte maar van ja. De bus was er snel. Gelukkig was het rustig. Ik kocht snel een kaartje voor Brian en liet mijn ov-kaart zien. Brian was op de stoel achter de chauffeur gaan zitten. Ik ging achter hem zitten. Ik hoorde hoe Brian een wind liet, tenminste als het een wind was. Hij had nu echt moeite.

De wandeling van bushalte naar parkeerplaats was een martelgang. “Ik heb een klein beetje gepoept” zei hij eerlijk. “Wacht hier maar. Ik rij de auto wel voor.” Even later stapte Brian in. Aan zijn gezicht te zien had hij het niet bij het kleine beetje gelaten. Hij zette zijn raam wagenwijd open. Ik zag dat hij zich probeerde op te drukken met zijn rug strak tegen de rugleuning, zodat hij zijn billen boven het zitvlak hield. Ik grinnikte om zijn houding. “Wat lach je” zei Brian geďrriteerd. “Ja duh, je zit er bij als een houtenklaas. Ga gewoon zitten man.” Hij gleed langzaam op zijn zitvlak. Ik zag hoe hij het pletten van zijn boodschap verschrikkelijk vond. “Heb je een volle broek?” vroeg ik recht voor zijn raap. “Nee een beetje zei ik toch al.” Maar ik geloofde hem niet. Nu hij weer gewoon op zijn billen zat, was Brian best ontspannen. Hij had niet de blik en houding van iemand die nog nodig moest drukken. Toen we goed en wel op de snelweg zaten, ging de telefoon van Brian. “Hoi Mam.” “Bij Karin, hoezo?” “Winkelen.” “Frans en Duits vielen uit. Hoezo gebeld. Meneer Daans. Mam. Ja mamma.” Brian was nu lijkbleek geworden. Ik vroeg niets. Ik wist voldoende.

“Wat doe je?” vroeg Brian verbaasd toen ik de auto parkeerde op vijfhonderd meter van mijn huis. “Een plan bedenken. Om jou uit de shit te helpen.” “Figuurlijk dan” zei ik er droog achteraan. Brian kon nog flauwtjes glimlachen om die grap. “Je hebt het begrepen?” vroeg hij. “Dat je gespijbeld hebt. Dat was niet te missen. En dat je moeder boos is, ook niet.” Brian keek me nu echt angstig aan. “Ik ben zuur. Vanwege het spijbelen al.” “Daar kan ik niks meer aan doen. Het enige wat ik kan proberen is je ongezien bij mij onder de douche te krijgen. Dan scheelt een hoop uitleggen.” Brian grinnikte. “Dat is nog wel het minste. Ik zal je de komende weken niet zien. Mijn moeder is zo kinderachtig met straf geven. Mijn pa zit in Frankrijk, die zou het waarschijnlijk bij een preek houden. Denk aan je toekomst, verantwoordelijkheden, bladiebla. Maar mijn moeder.” Brian keek op. “Wat ga je doen.” Ik legde mijn plannetje uit en Brian stemde in.

Een minuut of vijf later parkeerde ik de auto voor de garagedeur. Ik deed alsof ik de moeder van Bram niet zag naderen en opende de voordeur. “Karin, hoi”. “Oh mevrouw De Roo, ik had u niet gezien” zei ik quasiverbaasd. “Dat geeft niet. Is Brian niet bij je?” “Nee, die is vanmiddag wel bij me geweest, maar is naar school gegaan.” “Daar is hij niet geweest. Ik kreeg een telefoontje dat hij twee uur heeft gespijbeld. Ik weet niet wat hem mankeert, maar er zwaait wat voor hem. Nou ja, als je hem ziet dan stuur hem maar naar huis.” “Dat zal ik doen.”

Even later opende ik de garagedeur en reed de auto binnen. Ik sloot de garagedeur en opende toen snel de klep van de auto. Brian nam meteen een teug zuurstof en proestte het uit. Ik schoot in een lachbui. Hij kokhalsde, maar herpakte zich snel. Ik hielp hem de auto uit en stuurde hem naar de douche. Ik kon het niet nalaten om een speelse tik op zijn achterste te geven.

Ondertussen bekommerde ik me om de auto. De lucht was niet te harden. Ik reed de auto weer op zijn oude vertrouwde plek, nadat ik met open ramen een blokje om was gereden. Ik spoot nog wat luchtverfrisser. Toen ik weer binnenkwam, zat Brian prinsheerlijk voor de tv. “Zo kleine broekenpoeper, weer fris” zei ik plagend. Brian leek weer op zijn gemak te zijn. Hij gaf me een plastic tasje aan dat ik vakkundig in de vuilnisbak deponeerde. “Ik ga mijn straf tegemoet” besloot Brian en gaf me een zoen. “Misschien zien we elkaar voorlopig niet.” “Sms me maar.”

Wordt vervolgd…