Auteur Topic: Ann, de engel van de nacht (gelezen 8176 keer)

Verborgen

hallo pinokio

ik werd even stil van je verhaal hier te lezen. IK kan me dat heel goed voorstellen. Niet slapen om niet in bed te plassen... ik heb een periode gehad dat ik elk uur mijn wekker zette: van slapen kwam toen ook niet veel in huis!

liefs
smurfke

Citaat van: pinokio op december 27, 2007, 22:16:31 22:16*

Hallo smurfke,
moedig van je om dit neer te schrijven. Ik las dit al een tijd geleden, maar dacht "weer het zoveelste verhaaltje over ziekenhuis en luiers". Ik reageerde nog niet omdat zulke verhaaltjes dikwijls gefantaseerd worden. ik lees wel graag gefantaseerde verhaaltjes maar heb niet de neiging daarop te reageren. Bij deze dus toch nog mijn reactie.
Ik herken hierin bepaalde dingen van mezelf. Ik plaste als kind nog in bed toen ik geacht werd reeds proper te zijn. Ik schaamde me hiervoor want ik moest en zou proper zijn net als de anderen. Gevolg, hoofdpijn van de slapeloze nachten (zo had ik geen ongelukjes). Dat is dodelijk voor een kind, niet slapen. Gevolg hierop: hoofdpijn, chronische hoofdpijn. Behandeling met aspirine waardoor mijn bloed niet meer stolde. Toen moest ik in allerijl naar het UZ in Gent en daar hebben ze mijn bloed afgetapt en vervangen door mijn eigen bloed waaraan ze antilichamen hadden toegevoegd. Alles kwam goed, alleen is mijn bloedstolling langer dan bij iemand anders. Een zware bloeding blijft dodelijk.
Tijdens deze behandeling kreeg ik ook luiers om, dag en nacht, want ik mocht zo weinig mogelijk inspanningen leveren. Lopen mocht ook niet, mijn kamergenootjes gingen met me op zwier in een rolstoel. De hoofdpijn verdween, maar kwam thuis weer terug want daar kreeg ik geen luiers en begon het weer van voor af aan. Weer veel hoofdpijn (spanning) en bedplassen, want je kan niet elke nacht wakker blijven.
bedankt voor je getuigenis,
lieve groetjes,
pinokio

Verborgen

heel mooi veraal als dit een school project was had je een 10

Verborgen

Hoi smurfke,
zeer mooi geschreven, en heel moedig dat je zo je verhaal uit hebt geschreven.
Ik ken ook de moeilijkheden van automutilatie,, dus ik weet wat je doorgemaakt hebt..
Blijf vooral zo verder doen met je verhalen, ze zijn een echt plezier

.
x

Verborgen

Citaat van: Gwenny op december 20, 2007, 19:57:47 19:57*

Ik vind het heel mooi.
Heb trouwens al heel mijn leven fantasien gehad over in een ziekenhuis liggen.
kdenkt dat dl & ziekhuis gevoelens dicht bij elkaar.

Heb zelf nog nooit in een ziekenhuis gelegen, zou het wel willen maar heb er geen reden voor en ben niet van plan er express in te belanden.
Alhoewel ik het toch eens overweeg $:-\$

geloof me wil je niet als je er ligt heb je iets dat is niet egt prettig als je expres in het ziekenhuis beland dan ben je ook knettergek

Verborgen

hoi smurfke het is klasse zoals jij dit verhaal hebt opgeschreven en dat je het durfde

ik herken me eigen hier heel goed in want ik heb net als jij lang in ziekenhuis gelegen en heb vanaf het begin in ziekenhuis als luiers gedragen omdat ik snachts altijd in bed plas en me net als jij me daarbij erg ongemakkelijk voelde en het aan de zusters[verpleging] moest melden dat luier weer nat was en soms het bed ook ik hoop dat je nog meer verhalven zal plaatsen groetjes schlemieltje

Verborgen

amai, amai

veel complimenten,

ik heb eigenlijk al veel in het ziekenhuis gelegen, dus ja, heb al veel ervaringen gehad met bedplassen en in ziekenhuis liggen, maar Ann was toen zo lief, ze stelde me gerust, ik schaamde me rot, maar ze maakte me duidelijk dat ik zelf niet veranderde als persoon. Ik ben daar in bed beginnen te plassen, (ondertussen weten ze wat de oorzaak is eigelijk.) en ze vond het eigenlijk ook erg voor mij. ik wilde ook niet meer slapen, maar ze zei dat dat alleen maar slechte gevolgen ging hebben, had de luier gelekt, ging ik gewoon naar haar en vroeg ze zelf of ik propere lakens nodig had (op zich, was ik dan ook heel verlegen en beschaamd, dus wist ze eigenlijk direct wat er dan scheelde.) Elke keer stak ze me daarna liefdevol onder en streelde ever over mijn hoofd. Op zich heeft Ann toen op andere vlakken ook heel veel gedaan voor mij, ik kon echt met niemand praten, behalve met haar... soms zie ik haar nog. Zij vond mij ook een leuk meiske en ze zei zelfs, "goh, als we elkaar hier nie hadden leren kennen, waren we echt vriendinnen kunnen worden". Nu ontmoet ik haar vaak "toevallig" omdat dat dat eigenlijk niet mag...

de andere vaste nachtverpleegkundige ging er helemaal anders mee om, in een ander zieknhuis was het pure vernedering hoe ze ermee omgingen, ik kan heel wat verhalen vertellen..... zowel positieve als negatieve verhalen

maar dit heeft echt veel betekenis voor mij, ik kreeg toen echt een veilig en geborgen gevoel bij iemand, iets wat ik nog nooit gevoeld had tot dan toe. Toen ik weg was van die afdeling, miste ik haar echt, maar we bleven vaak bellen, wel altijd als ze nacht had, zodat het zogezegd kon zijn omdat ik het moeilijk had (tja, die kon haar job verliezen daardoor). Ach ja, ik zie haar nog af en toe en zij heeft me toen zo veel meegegeven, in positieve zin. Op het einde van mijn opname toen heb ik voor haar een kaartje gemaakt, het staat nog altijd op haar kast, zegt ze. We hebben gewoon ook dezelfde smaak en interesses, dat doet ook veel eigenlijk. Op zich heb ik over t laatst echt opgeschreven wat Ann voor mij betekend heeft die opname, ik wil het haar eigenlijk eens geven... ze was zo goed voor mij, echt waar. En ja, ik zie haar graag, heel graag, niet zoals in een liefdesrelaties, ook niets seksueel of zo, ik heb haar gewoon heel graag. later bleek ook nog dat ze de vriendin was van mijn favoriete zanger (is ook gek eigenlijk....)

ach ja, het verhaal is dus echt helemaal waar gebeurd

Verborgen

smurfke

hoe kijk je nu tegen het leven?

heb naamelijk ook veelgeprobeert me zelf te snijden of te verongelukken
ik wert altijd tegen gehouden door een zeer goede maat van mij
en 2 keer hebben mijn begeleidsters mij gevonden met een snee hebben me toen op tijd geret
en nu denk ik wat ben ik toen dom geweest der is nog zo veel te beleven op aarde er is nog zo veel te doen en het leven is mooi maar ook triest het kent goede kanten en slegten maar daar om moed je blijfen leven en geen gekke dingen doen.

dit is even heel kort mijn reactie

Verborgen

Citaat van: tijger122 op maart 02, 2010, 16:39:09 16:39*

smurfke

hoe kijk je nu tegen het leven?

heb naamelijk ook veelgeprobeert me zelf te snijden of te verongelukken
ik wert altijd tegen gehouden door een zeer goede maat van mij
en 2 keer hebben mijn begeleidsters mij gevonden met een snee hebben me toen op tijd geret
en nu denk ik wat ben ik toen dom geweest der is nog zo veel te beleven op aarde er is nog zo veel te doen en het leven is mooi maar ook triest het kent goede kanten en slegten maar daar om moed je blijfen leven en geen gekke dingen doen.

dit is even heel kort mijn reactie

Laat ons zeggen dat Ann mij gered heeft, ben eigenlijk heel verhaal aan het schrijven, (van patiënt tot verpleegkundige) ik ban idd van psychiatrische patiënt naar psychiatrisch verpleegkundige gegaan. ik ken beide kanten. Ann heeft mij geleerd te praten over mijn gedachten, over mijn gevoelens, over alles eigenlijk (daarvoor was ik een echte opkropper), zij heeft de basis gelegd voor mijn verdere therapie, ik kwam in een levensbedreigende depressie (mijn hart kon het elk moment begeven) en door Ann ben ik gered, daarvan ben ik overtuigd....

Verborgen

Citaat van: smurfke op maart 05, 2010, 02:29:41 02:29*

Citaat van: tijger122 op maart 02, 2010, 16:39:09 16:39*
smurfke

hoe kijk je nu tegen het leven?

heb naamelijk ook veelgeprobeert me zelf te snijden of te verongelukken
ik wert altijd tegen gehouden door een zeer goede maat van mij
en 2 keer hebben mijn begeleidsters mij gevonden met een snee hebben me toen op tijd geret
en nu denk ik wat ben ik toen dom geweest der is nog zo veel te beleven op aarde er is nog zo veel te doen en het leven is mooi maar ook triest het kent goede kanten en slegten maar daar om moed je blijfen leven en geen gekke dingen doen.

dit is even heel kort mijn reactie

Laat ons zeggen dat Ann mij gered heeft, ben eigenlijk heel verhaal aan het schrijven, (van patiënt tot verpleegkundige) ik ban idd van psychiatrische patiënt naar psychiatrisch verpleegkundige gegaan. ik ken beide kanten. Ann heeft mij geleerd te praten over mijn gedachten, over mijn gevoelens, over alles eigenlijk (daarvoor was ik een echte opkropper), zij heeft de basis gelegd voor mijn verdere therapie, ik kwam in een levensbedreigende depressie (mijn hart kon het elk moment begeven) en door Ann ben ik gered, daarvan ben ik overtuigd....

ik ben blij dat het nu goed gaat bedankt voor je andwoord

Verborgen

ja hoor, getrouwd, kindje onderweg.... juist nieuw werk gevonden (en is echt mijn droomjob!) t leven kan toch schoon zijn, hè! Niet alle dagen, maar t zijn ook de kleine dingen die het leuk maken: de zon die schijnt, spelende kinderen in het park, de kleine dingen die het leven mooi maken....

Verborgen

Mooi geschreven! Echt respect voor je als ik dit zo lees!

Rowan

Poll

mijn eerste verhaal... wat denk je?

Auteur Topic: Ann, de engel van de nacht (gelezen 8176 keer)

Verborgen

Re: Ann, de engel van de nacht

Verborgen

Re: Ann, de engel van de nacht

Verborgen

Re: Ann, de engel van de nacht

Verborgen

Re: Ann, de engel van de nacht

Verborgen

Re: Ann, de engel van de nacht

Verborgen

Re: Ann, de engel van de nacht

Verborgen

Re: Ann, de engel van de nacht

Verborgen

Re: Ann, de engel van de nacht

Verborgen

Re: Ann, de engel van de nacht

Verborgen

Re: Ann, de engel van de nacht

Verborgen

Re: Ann, de engel van de nacht